ลีกซีหลิงกอล
แคว้นซีหลิงกอล (Xilingol League) หรือเรียกย่อว่า ซีเหมิง (Ximeng) เป็นแคว้น (หน่วยการปกครองระดับจังหวัด) ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับมองโกเลียทางทิศเหนือ โดยมีเส้นแบ่งเขตแดนยาว 1,103 กิโลเมตร เรียกว่า อูหลานก์ (Ulanq)
ลีกซีหลิงกอล
เขตปกครองซีหลิงกอล หรือเรียกย่อว่า ซีเมิ่ง เป็นเขตปกครอง (ระดับจังหวัด) ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ตั้งอยู่ใจกลางมองโกเลียใน มีพรมแดนติดกับมองโกเลียทางทิศเหนือด้วยเส้นเขตแดนยาว 1,103 กิโลเมตร ติดกับอูหลานฉาบทางทิศตะวันตก ติดกับมณฑลเหอเป่ยทางทิศใต้ และติดกับเขตปกครองฉีเฟิง ถงเหลียว และซิงอันทางทิศตะวันออก ระยะทางเป็นเส้นตรงถึงปักกิ่งคือ 460 กิโลเมตร ภูมิประเทศลาดลงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ โดยมีภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ทางทิศตะวันออกและทิศใต้ ซึ่งเป็นส่วนที่เหลือของเทือกเขาชิงอันตอนใหญ่และเทือกเขาหยินที่ทอดยาวไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออกตามลำดับ เขตปกครองนี้มีพื้นที่ประมาณ 700 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 500 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 203,000 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือ และภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ทำหน้าที่เป็นระเบียงยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อยูเรเซียกับภายนอก และเชื่อมโยงจากตะวันออกไปตะวันตกภายในเขตปกครองตนเอง ณ เดือนพฤษภาคม 2026 สันนิบาตซีหลิงกอลปกครองเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง อำเภอ 1 แห่ง และกองธง 9 แห่ง ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.103 ล้านคน ชื่อ "ซีหลิงกอล" มาจากภาษามองโกล หมายถึง "แม่น้ำในเขตภูเขา" กิจกรรมของมนุษย์ในบริเวณนี้มีมาตั้งแต่ยุคหิน ในช่วงกลางศตวรรษที่ 13 กุบไลข่านได้ก่อตั้งราชวงศ์หยวนและสร้างเมืองหลวงในบริเวณที่ปัจจุบันคือกองธงเจิ้งหลาน ในรัชสมัยซุนจือแห่งราชวงศ์ชิง ชนเผ่า 5 เผ่าและกองธง 10 แห่งได้จัดการประชุมสันนิบาตที่ภูเขา "ชู เกลากัน โอโบ" ริมแม่น้ำซีหลิน และตั้งชื่อว่าสันนิบาตซีหลิงกอล สันนิบาตแห่งนี้มีมรดกทางประวัติศาสตร์อันยาวนาน รวมถึงเมืองซ่างตูแห่งราชวงศ์หยวน ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโก เทศกาลนาดัมและพิธีกรรมบูชาโอโบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ เขตปกครองซีหลิงกอลเป็นฐานการผลิตสินค้าเกษตรและปศุสัตว์สีเขียวที่สำคัญระดับชาติ โดยมีสายพันธุ์แกะชั้นนำ ได้แก่ อูจิมฉิน โซนิด และชาฮาร์ ในปี 2022 จำนวนปศุสัตว์ประจำปีเกิน 13 ล้านตัว ติดอันดับเมืองระดับจังหวัดชั้นนำของประเทศในด้านแกะ วัว ม้า และอูฐ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตปกครองนี้สูงถึง 128.984 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติการบริหาร
สันนิบาตซีหลิงกอลมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน เครื่องมือหินและภาพเขียนบนหินที่พบในเขตอูจิมฉินตะวันออกและเขตโซนิดซ้ายบ่งชี้ถึงกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคหิน ตั้งแต่สมัยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจนถึงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของกลุ่มชนเผ่าตานหลาน ตงหู และซยงหนูตามลำดับ หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ทางตอนใต้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลชางกู่ และทางตะวันตกเฉียงใต้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลหยูหยาง ในช่วงราชวงศ์ฮั่นถึงราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จีนหรือชนเผ่าซยงหนู ชนเผ่าเติร์ก และชนเผ่าเซียนเป่ย สลับกันไป ในช่วงกลางศตวรรษที่ 13 กุบไลข่านได้สถาปนาราชวงศ์หยวนและขึ้นครองบัลลังก์มองโกลที่นี่ในปี 1260 ทำให้ชางตูเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของประเทศ
ในสมัยราชวงศ์ชิง ระบบพันธมิตรได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1675 (ปีที่ 14 ของรัชสมัยคังซี) ราชสำนักชิงได้จัดระเบียบเผ่าชาฮาร์ออกเป็นปีกซ้ายและปีกขวา โดยแต่ละปีกมีสี่ธง ตามแบบอย่างระบบแปดธงของชาวแมนจู ทางตอนเหนือ เผ่าห้าเผ่า ได้แก่ อูจิมฉิน เหอชิกเทิน โซนิด อะบากา และอะบาฮานาร์ ยอมจำนนต่อการปกครองของชิงและถูกจัดตั้งเป็นสิบธง (ปีกซ้ายและปีกขวา ปีกละห้า) เผ่าทั้งห้าและสิบธงนี้เริ่มจัดการประชุมพันธมิตรในรัชสมัยซุนจือ ณ ภูเขา "ชู กูลากัน โอโบ" ริมแม่น้ำซีหลิน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพันธมิตร หลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติปี 1911 ระบบการบริหารส่วนใหญ่ยังคงดำเนินตามแบบอย่างของราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1914 รัฐบาลเป่ยหยางได้จัดตั้งเขตบริหารพิเศษฉาฮาร์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นมณฑลฉาฮาร์ในปี ค.ศ. 1928 หลังจากที่รัฐบาลปกครองตนเองมองโกเลียในก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 ทั้งซีหลิงกอลและฉาฮาร์ก็อยู่ภายใต้เขตอำนาจของรัฐบาลปกครองตนเองมองโกเลียใน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 สันนิบาตต่างๆ ได้ถูกปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้ง ในปี 1958 สันนิบาตฉาฮาร์ถูกยุบและดินแดนต่างๆ ถูกรวมเข้ากับสันนิบาตซีหลิงกอล ในปี 1983 แบนเนอร์อาบาฮานาร์ถูกยกเลิกและมีการจัดตั้งเมืองซีหลินฮอตขึ้น ภายในสิ้นปี 1993 สันนิบาตนี้บริหารจัดการ 9 แบนเนอร์ 2 เมือง 1 อำเภอ และ 1 เขตพัฒนา ในปี 2005 เขตพัฒนาเศรษฐกิจแบบครบวงจรหวู่หลาไกถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตบริหารจัดการหวู่หลาไก ในปี 2006 ท่าเรือจูเอ็นดาปูฉีในแบนเนอร์อูจิมฉินตะวันออกได้รับการขยายให้เป็นท่าเรือบกนานาชาติที่เปิดให้บริการตลอดทั้งปี
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤษภาคม 2026 สันนิบาตซีหลิงกอลปกครองเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง (ซีหลินฮอตและเอเรนฮอต) อำเภอ 1 แห่ง (โดลอนเนอร์) และธง 9 แห่ง (โซนิดซ้าย โซนิดขวา อาบากา อูจิมฉินตะวันออก อูจิมฉินตะวันตก เซียงหวง เจิ้งเซียงไป่ ไท่ปูซี และเจิ้งหลาน) สำนักงานบริหารสันนิบาตตั้งอยู่บนถนนซีหลินในเมืองซีหลินฮอต
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตปกครองซีหลิงกอลตั้งอยู่ใจกลางมองโกเลียใน ห่างจากปักกิ่ง 640 กิโลเมตร และห่างจากโฮฮอต 620 กิโลเมตร มีพรมแดนติดกับมองโกเลียทางเหนือ (เส้นเขตแดนยาว 1,098 กิโลเมตร) มณฑลเหอเป่ยทางใต้ อูหลานฉาบทางตะวันตก และฉีเฟิง เขตปกครองซิงอัน และถงเหลียวทางตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 203,000 ตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นจุดเชื่อมต่อเชิงยุทธศาสตร์ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือ และภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศลาดลงจากทิศใต้ไปทิศเหนือ โดยมีภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ทางทิศตะวันออกและทิศใต้ ซึ่งเป็นส่วนที่เหลืออยู่ของเทือกเขาคิงกันใหญ่และเทือกเขาหยิน ทางทิศตะวันตกและทิศเหนือเป็นที่ราบสูงและทุ่งหญ้า ระดับความสูงอยู่ระหว่าง 800 ถึง 1,800 เมตร โดยยอดเขาที่สูงที่สุดคือ กูรูเกซู อูลา ที่ความสูง 1,957 เมตร ที่ราบทรายโอตินดากทอดยาวผ่านภาคกลางจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีความยาวประมาณ 280 กิโลเมตร และกว้าง 40-100 กิโลเมตร ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่สำคัญ ได้แก่ แอ่งวูลากาย ที่ราบสูงลูกคลื่นอูจิมฉิน แท่นลาวาภูเขาไฟอาบากา และที่ราบสูงโซนิด
ภูมิอากาศ
ภูมิภาคนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบทวีปเขตอบอุ่นทางเหนือ ซึ่งมีลักษณะเด่นคือลมแรง ความแห้งแล้ง และความหนาวเย็น อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 0-3 องศาเซลเซียส โดยมีช่วงที่อากาศหนาวจัดนาน 5 เดือน เดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย -20 องศาเซลเซียส (หนึ่งในพื้นที่ที่หนาวที่สุดในภาคเหนือของจีน) ขณะที่เดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 21 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสุดขั้วอยู่ระหว่าง 39.9 ถึง -42.4 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 295 มิลลิเมตร ลดลงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ระหว่าง 2,800 ถึง 3,200 ชั่วโมง โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 110-130 วัน
อุทกวิทยา
แคว้นนี้มีแม่น้ำสายหลัก 20 สายและทะเลสาบ 1,363 แห่ง (672 แห่งเป็นทะเลสาบน้ำจืด) ระบบแม่น้ำหลักสามระบบ ได้แก่ ระบบแม่น้ำลวนทางใต้ ระบบแม่น้ำฮูร์กากันนูร์ทางตอนกลาง และระบบแม่น้ำวูลากายทางตะวันออกเฉียงเหนือ แม่น้ำวูลากายเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุด มีความยาว 548 กิโลเมตร และแม่น้ำซีหลินมีต้นกำเนิดในตำบลเคชิเกอเทิง เมืองฉีเฟิง
พืชพรรณ
ทุ่งหญ้าซีหลิงกอลเป็นหนึ่งในทุ่งหญ้าธรรมชาติหลักของมองโกเลียใน และเป็นปราการทางนิเวศวิทยาที่สำคัญสำหรับภาคเหนือของจีน ที่นี่เป็นที่ตั้งของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติทุ่งหญ้าแห่งชาติซีหลิงกอล ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าแห่งเดียวของจีนที่ได้รับการบรรจุอยู่ในระบบการเฝ้าระวังชีวมณฑลระหว่างประเทศของยูเนสโก ทุ่งหญ้าธรรมชาติแบ่งออกเป็นห้าประเภท ได้แก่ ทุ่งหญ้าสเตปป์ (กระจุกตัวอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพืชอาหารสัตว์คุณภาพดีปกคลุมพื้นที่ 50% ของทุ่งหญ้าทั้งหมด) ทุ่งหญ้าสเตปป์ทั่วไป (ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ตอนกลาง มีพื้นที่ 8.933 ล้านเฮกตาร์ หรือ 50.6% ของทุ่งหญ้าที่ใช้ประโยชน์ได้) ทุ่งหญ้าสเตปป์ทะเลทราย (ทางตะวันตก 2.8287 ล้านเฮกตาร์) ทุ่งหญ้าทราย (ทางตะวันตกและตอนกลางตอนใต้ 2.394 ล้านเฮกตาร์) และทุ่งหญ้าประเภทอื่นๆ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดต่อปีมีปริมาณ 3.493 พันล้านลูกบิดเมตร ประกอบด้วยน้ำผิวดิน 908 ล้านลูกบิดเมตร และน้ำบาดาล 3.023 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้อยู่ที่ 1.97 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี มีการสร้างอ่างเก็บน้ำ 25 แห่ง โดยมีความจุรวม 460 ล้านลูกบิดเมตร รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 2 แห่ง (อู่ลากายและซีซานหวัน)
ทรัพยากรที่ดิน
ณ ปี 2021 พื้นที่ดินของรัฐทั้งหมดมีขนาด 2.5402 ล้านเฮกตาร์ ประกอบด้วยทุ่งหญ้า 1.7552 ล้านเฮกตาร์ (89.85% ของพื้นที่ทั้งหมด) และพื้นที่ป่า 7.6% (1.5376 ล้านเฮกตาร์) ปริมาณไม้คงเหลือทั้งหมดอยู่ที่ 13.46 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรชีวภาพ
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งนี้มีนกป่ามากกว่า 160 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่า 100 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองชั้นหนึ่ง เช่น นกกระสาปากดำ นกกระเรียนมงกุฎแดง นกอินทรีทอง นกกระเรียนใหญ่ และลาป่ามองโกเลีย นอกจากนี้ยังพบพืชเมล็ดป่ามากกว่า 1,200 ชนิด ใน 91 วงศ์ และ 427 สกุล รวมถึงพืชสมุนไพร 422 ชนิด สมุนไพรแอสตรากาลัสของมองโกเลียมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ภูมิภาคนี้ยังผลิตเห็ด ดอกลิลลี่ และเฟิร์นอีกด้วย
ทรัพยากรแร่
ปริมาณสำรองถ่านหินที่พิสูจน์แล้วมีจำนวน 104.6 พันล้านตัน และปริมาณสำรองที่คาดการณ์ไว้มีจำนวน 260 พันล้านตัน ทำให้จีนได้รับการกำหนดให้เป็นฐานการผลิตไฟฟ้าจากถ่านหินระดับชาติ มีแหล่งถ่านหิน 5 แห่งที่มีปริมาณสำรองเกิน 10 พันล้านตันต่อแห่ง ถ่านหินลิกไนต์คิดเป็น 99.5% ของปริมาณสำรองทั้งหมด ซึ่งเป็นปริมาณสำรองที่มากที่สุดในจีน มีการค้นพบแร่โลหะมากกว่า 30 ชนิด โดยปริมาณสำรองโครเมียมอยู่ในอันดับสองของประเทศ ปริมาณสำรองทังสเตน บิสมัท และโครเมียมอยู่ในอันดับต้นๆ ของมองโกเลียใน แหล่งแร่โลหะหลายชนิด Chaobuleng ในเขต East Ujimqin Banner ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "แร่ซีหลิงกอล" มีการค้นพบปริมาณสำรองปิโตรเลียม 1 พันล้านตันในแอ่งเออร์เหลียน เกลือต้าชิงที่ผลิตใน Ejin Nor เขต East Ujimqin Banner ถูกขุดมาเป็นเวลากว่า 1,000 ปีแล้ว
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025 จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ลดลงเหลือ 1.103 ล้านคน ลดลง 9,500 คนจากปีก่อนหน้า ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 850,700 คน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 77.13% อัตราการเกิดอยู่ที่ 3.70 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.67 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -3.97 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ในปี 2025 ประชากรทั้งหมดมีจำนวน 1,028,354 คน ประกอบด้วยชาวฮั่น 645,246 คน (62.75%) ชาวมองโกล 334,951 คน (32.57%) ชาวแมนจู 34,559 คน (3.36%) และชาวหุย 11,619 คน (1.13%)
การเมือง
สำนักงานบริหารสันนิบาตซีหลิงกอล ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานปกครอง โดยตั้งอยู่ที่เมืองซีหลินฮอต สันนิบาตนี้ดำเนินงานภายใต้กรอบการบริหารของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในฐานะหน่วยงานระดับจังหวัด
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของกลุ่มประเทศนี้อยู่ที่ 128.984 พันล้านหยวน (ประมาณ 18.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคอุตสาหกรรมหลัก ภาคอุตสาหกรรมรอง และภาคอุตสาหกรรมบริการ มีส่วนร่วม 19.589 พันล้านหยวน (+5.5%), 61.153 พันล้านหยวน (+6.4%) และ 48.242 พันล้านหยวน (+3.5%) ตามลำดับ ด้วยอัตราส่วนภาคอุตสาหกรรมที่ 15.2:47.4:37.4 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 116,728 หยวน (ประมาณ 16,342 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.0% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 6.9% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 13.901 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายจ่ายอยู่ที่ 36.581 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.12 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025 มีการปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 160,200 เฮกตาร์ ผลผลิต 635,700 ตัน (เพิ่มขึ้น 9.7%) การผลิตเนื้อสัตว์หลักอยู่ที่ 279,100 ตัน แบ่งเป็นเนื้อวัว 169,200 ตัน และเนื้อแกะ 102,100 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 127.908 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.91 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไร 22.775 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.19 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 57.7%) โดยภาคเหมืองแร่เติบโต 2.2% ภาคการผลิตเติบโต 24.7% และภาคการผลิตอุปกรณ์เติบโต 88.7% ส่วนอุตสาหกรรมการก่อสร้างมีวิสาหกิจที่ผ่านเกณฑ์ 76 แห่ง โดยมีกำไรรวม 76.595 ล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 7.868 พันล้านหยวน (+2.8%) การขนส่ง 8.854 พันล้านหยวน (+4.7%) และที่พักและอาหาร 1.701 พันล้านหยวน (+2.7%) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 23.645 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.31 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +3.6%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 11.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.61 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +5.3%) โดยมีปริมาณสินค้าผ่านท่าเรือ 27.937 ล้านตัน (+11.5%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 156.646 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.93 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่อ 149.449 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.92 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 3.37 พันล้านหยวน (ประมาณ 471.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 โครงการวิทยาศาสตร์ระดับภูมิภาคหรือสูงกว่าจำนวน 91 โครงการได้รับการอนุมัติด้วยงบประมาณ 32.107 ล้านหยวน มีการจดทะเบียนสัญญาเทคโนโลยี 221 ฉบับ มูลค่าธุรกรรม 697 ล้านหยวน และมีการออกสิทธิบัตร 613 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 322 ฉบับ ณ สิ้นปี
การศึกษา
ณ ปี 2025 ลีกนี้มีมหาวิทยาลัย 1 แห่ง (นักศึกษาลงทะเบียน 12,015 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 6 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 18 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 20 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 58 แห่ง โรงเรียนอนุบาล 136 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 1 แห่ง
วัฒนธรรม
สมาคมนี้มีคณะแสดงศิลปะเคลื่อนที่ (Ulan Muqin) 14 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 14 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 14 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุครอบคลุมประชากร 99.74% และมีครัวเรือนที่รับชมเคเบิลทีวี 129,000 ครัวเรือน
การดูแลสุขภาพ
สมาคมนี้มีสถานพยาบาล 1,486 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 7,327 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 10,906 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ผู้ช่วยที่ได้รับใบอนุญาต 4,722 คน
กีฬา
ในปี 2025 นักกีฬาของลีกคว้าเหรียญทอง 36 เหรียญ เหรียญเงิน 31 เหรียญ และเหรียญทองแดง 61 เหรียญ ในการแข่งขันชิงแชมป์เยาวชนระดับภูมิภาค
ประกันสังคม
ณ ปี 2025 มีผู้ลงทะเบียนประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 897,000 คน (ความคุ้มครองมากกว่า 95%) มีผู้ลงทะเบียนประกันบำนาญพนักงานในเมือง 394,900 คน (+3.68%) และผู้ลงทะเบียนประกันบำนาญผู้อยู่อาศัยในชนบท/เมือง 345,400 คน (-3.6%) ส่วนประกันการว่างงานครอบคลุม 138,900 คน (+5.3%)
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนรวมอยู่ที่ 51.465 ล้านตัน (+4.7%) และจำนวนผู้โดยสารการบินพลเรือนอยู่ที่ 1.514 ล้านคน (+5.4%)
ทางหลวง
ณ ปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมดอยู่ที่ 23,649 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 883 กิโลเมตร ทางหลวงแห่งชาติ 2,791 กิโลเมตร และทางหลวงระดับจังหวัด 1,515 กิโลเมตร โดยมีทางด่วน 5 สายและทางหลวงแห่งชาติ 11 สายที่ให้บริการในเขตนี้
ทางรถไฟ
ลีกนี้มีเส้นทางรถไฟ 11 สาย โดยมีรางรถไฟรวม 2,488 กิโลเมตร และใช้งานอยู่ 2,325 กิโลเมตร มีอัตราการใช้ระบบไฟฟ้า 19.73% ในปี 2023 รถไฟขนส่งสินค้า 105.11 ล้านตัน และผู้โดยสาร 836,700 คน
การบิน
ลีกการบินนี้บริหารจัดการสนามบินระดับภูมิภาค 2 แห่ง (ซีหลินฮอตและเอเรนฮอต) และสนามบินสำหรับการบินทั่วไป 3 แห่ง (บายันโบลาค เซียงหวงแบนเนอร์ และอูจิมฉินตะวันตกแบนเนอร์) ในปี 2024 สนามบินเหล่านี้รองรับเที่ยวบิน 21,300 เที่ยว และผู้โดยสาร 1.437 ล้านคน นอกจากนี้ ยังมีสนามบินเพิ่มเติมในอูจิมฉินตะวันออกแบนเนอร์ เจิ้งหลานแบนเนอร์ และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการบินทั่วไปอีก 4 แห่งที่อยู่ระหว่างการพัฒนา
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ขนบธรรมเนียมและมารยาท
การต้อนรับแบบมองโกลเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นของภูมิภาคนี้ แขกจะได้รับการต้อนรับด้วยพิธีการที่วิจิตรตระการตา รวมถึงการขี่ม้าคุ้มกันและแถวรับแขกหลายแถว ภายในกระโจม แขกจะนั่งตามสถานะ — แขกผู้มีเกียรติอยู่ทางทิศเหนือ ผู้ชายทางทิศตะวันตก และผู้หญิงทางทิศตะวันออก เจ้าภาพจะเสิร์ฟชานม ผลิตภัณฑ์จากนม และเนื้อแกะที่จับด้วยมือ ตามด้วยการดื่มอวยพรตามพิธีการด้วยถ้วยเงินและผ้าพันคอไหมตามพิธีการ เกียรติสูงสุดในงานเลี้ยงคือการเลี้ยงแกะทั้งตัว เสิร์ฟบนถาดไม้หรือทองแดงขนาดใหญ่ โดยหันหัวแกะไปทางแขกผู้มีเกียรติ แขกผู้มีเกียรติจะกรีดเป็นรูปกากบาทบนหัวแกะก่อนที่เจ้าภาพจะหั่นและเสิร์ฟ การดื่มอวยพรเป็นไปตามลำดับที่มีโครงสร้าง คือ สาม หก เก้า หรือสิบสองถ้วย บางครั้งอาจถึงยี่สิบสี่ถ้วย พร้อมด้วยดนตรีและการร้องเพลง
อาหาร
อาหารมองโกลดั้งเดิมนั้นแบ่งออกเป็นสามประเภทหลัก ได้แก่ เนื้อสัตว์ ผลิตภัณฑ์นม และธัญพืช อาหารเช้าและอาหารกลางวันมักประกอบด้วยชานม ผลิตภัณฑ์นม และข้าวฟ่างผัด ในขณะที่อาหารเย็นจะมีเนื้อแกะสดๆ บะหมี่ หรือเกี๊ยว ผลิตภัณฑ์นมได้แก่ เนย ครีม กะทิ เต้าหู้นม และโยเกิร์ต เครื่องดื่มได้แก่ ชานม (ดื่มทุกวัน) คูมิส (นมม้าหมัก) และไวน์นม อาหารประเภทเนื้อสัตว์ส่วนใหญ่เป็นเนื้อวัวและเนื้อแกะ โดยมีเมนูขึ้นชื่อ ได้แก่ เนื้อแกะสดๆ หลังแกะ และแกะทั้งตัว ส่วนเนื้ออูฐ อุ้งเท้าหมี หางกวาง และนกป่า เป็นอาหารเลิศรสที่สงวนไว้สำหรับงานเลี้ยงใหญ่เท่านั้น
ชุดพื้นเมือง
เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของมองโกลประกอบด้วยเครื่องประดับ เสื้อคลุม เข็มขัด และรองเท้าบูท เครื่องประดับศีรษะของผู้หญิงทำจากหินอาเกต ไข่มุก อัญมณี ทอง และเงิน เสื้อคลุมของมองโกลมีลักษณะหลวม แขนยาว คอสูง และกระดุมด้านขวา ตกแต่งด้วยขอบประดับที่สวยงาม ผู้ชายจะดึงเสื้อคลุมขึ้นที่เอวด้วยเข็มขัดเพื่อให้ดูแข็งแรง ในขณะที่ผู้หญิงปล่อยให้เสื้อคลุมทิ้งตัวลงเพื่อความสง่างาม รองเท้าบูทที่สวมใส่มีสองแบบ คือ รองเท้าบูทมองโกลแบบดั้งเดิมที่มีปลายเท้าเชิดขึ้นและมีลวดลายที่ส่วนบน และรองเท้าบูทขี่ม้าที่แข็งแรง
ดนตรีและการเต้นรำ
ซีหลิงกอลมีประเพณีดนตรีมองโกลที่หลากหลาย ครอบคลุมทั้งดนตรีในราชสำนัก เพลงงานเลี้ยง ดนตรีทางศาสนา และเพลงพื้นบ้านทั้งแบบเสียงยาวและเสียงสั้น นักประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 20 ได้แก่ เอเรเดิงเกอ ซึ่งผลงาน "แม่น้ำซีหลิน" และ "อูจิมฉินแสนสวย" ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา ดนตรีซีหลิงกอลได้ก้าวสู่เวทีระดับนานาชาติในฮ่องกง ยุโรปตะวันออก และมองโกเลีย ประเพณีการรำของภูมิภาคนี้มีมานานหลายทศวรรษ โดยมีผลงานที่โดดเด่น ได้แก่ "สาวรีดนม" (ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในงานเทศกาลเยาวชนและนักศึกษานานาชาติครั้งที่ 6) และ "ลูกชายและลูกสาวบนหลังม้า"
จุดชมวิว
การท่องเที่ยวของสันนิบาตแบ่งออกเป็นสามภูมิภาค ภูมิภาคท่องเที่ยวตอนกลางมีศูนย์กลางอยู่ที่ซีหลินฮอต โดดเด่นด้วยทุ่งหญ้าอันบริสุทธิ์ วัดเป่ยจื่อ (หนึ่งในสี่วัดสำคัญของมองโกเลียใน) และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมของมองโกเลีย สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ รีสอร์ทซีหลินไนน์เคิร์ฟส์ สิ่งมหัศจรรย์ทางธรณีวิทยาผิงติ้งซาน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติทุ่งหญ้าแห่งชาติไป่หยินซีเล่อ และเมืองข่านมองโกเลีย
พื้นที่ท่องเที่ยวทางตอนใต้ประกอบด้วยเขตปกครองเจิ้งหลานและอำเภอโดลอนเนอร์ ซึ่งเป็นพื้นที่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่อยู่ใกล้ปักกิ่งที่สุด (ระยะทางเส้นตรง 180 กิโลเมตร) ที่นี่มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ได้แก่ เมืองซ่างตูสมัยราชวงศ์หยวน ทุ่งหญ้าจินเหลียน พระราชวังฤดูร้อนของกุบไลข่าน วัดฮุยจง และภูมิประเทศทะเลทรายโอทินดาค
แหล่งท่องเที่ยวทางตอนเหนือมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเอเรนฮอต ซึ่งเป็นหนึ่งใน 13 เมืองชายแดนเปิดของจีน และเป็นท่าเรือทางบกที่ใหญ่ที่สุดที่เชื่อมต่อกับยูเรเซีย สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ ประตูแห่งชาติและหลักเขตแดน การท่องเที่ยวข้ามพรมแดนไปยังเมืองซามิน-อูดของมองโกเลีย และแหล่งภาพเขียนบนหินหงเกอร์
อาหารพิเศษ
อาหารท้องถิ่นที่โดดเด่น ได้แก่ เนื้อแกะย่างทั้งตัว เนื้อแกะคั้นสด ไส้กรอกเลือด หม้อไฟเนื้อแกะ ข้าวฟ่างผัด และผลิตภัณฑ์นมต่างๆ แกะสามสายพันธุ์ได้รับการคุ้มครองโดยเครื่องหมายแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์แห่งชาติของจีน:
- เนื้อแกะอูจิมฉิน: แกะพันธุ์ตัวใหญ่ เนื้อนุ่ม รสชาติอร่อย ไม่มีกลิ่นสาบ ได้รับการรับรองว่าเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (ปี 2014)
- เนื้อแกะชาฮาร์: เนื้อละเอียด มีลายไขมันแทรก ไขมันต่ำ โปรตีนสูง (2016)
- เนื้อแกะโซนิด: รู้จักกันในนาม "โสมแห่งเนื้อสัตว์" ในอดีตเคยใช้เป็นเครื่องบรรณาการของจักรพรรดิ และเป็นเนื้อแกะเฉพาะสำหรับร้านอาหารหม้อไฟตงไหลซุนในปักกิ่ง (ปี 2019)
บุคคลสำคัญ
- หมิงอันตู (ค.ศ. 1692-1765): เกิดที่เมืองเจิ้งเซียงไป่ แบนเนอร์ เป็นนักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวมองโกลผู้มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ชิง เขาใช้เวลามากกว่า 30 ปีในการศึกษาค่าพาย และเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ "วิธีการคำนวณตรีโกณมิติอย่างรวดเร็ว" เขาเป็นผู้นำในการสำรวจเพื่อจัดทำแผนที่ฉบับสมบูรณ์ฉบับแรกของจีน และทิ้งแผนภูมิทางดาราศาสตร์บนหินที่เขียนด้วยภาษามองโกลไว้ที่วัดห้าเจดีย์ในเมืองโฮฮอต
- อักวัง ดันปิล (ค.ศ. 1700-1780): พระลามะชาวพุทธจากแคว้นอาบากา ผู้แปลภาษาคังยัวร์ของทิเบตเป็นภาษามองโกล และได้สร้างสรรค์ผลงานแปลวรรณกรรมจำนวนมาก
- กาโมลา (1871-1932): กวีผู้มีชื่อเสียงแห่งทุ่งหญ้าจากเขตปกครองอูจิมฉินตะวันออก ซึ่งผลงานรวมบทกวีที่เขียนด้วยลายมือของเขาชื่อ "ทุ่งหญ้าซีหลิงกอล" ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง
- ดอร์จานา (เกิดปี 1850): นักมวยปล้ำระดับตำนานจากเขตอุจิมฉินตะวันตก ผู้มีชื่อเสียงจากการคว้าแชมป์นาดัมมามากมาย
- นา ไซหยิน เชาเกอตู (1914-1973): กวีชาวมองโกลสมัยใหม่ที่มีชื่อเสียงที่สุด เกิดที่เมืองเจิ้งหลานแบนเนอร์ ศึกษาในญี่ปุ่นและมองโกเลีย และดำรงตำแหน่งประธานสมาคมนักเขียนมองโกเลียใน ผลงานทั้งหมดของเขามีจำนวนคำถึง 1.5 ล้านคำ
- ซีฉิน เกริเล (เกิดปี 1968): นักร้องชาวมองโกลผู้มีชื่อเสียง
- อู๋หยิงกา: บุคคลสำคัญในวงการเพลงพื้นบ้านมองโกลที่มีท่วงทำนองยาว เกิดที่เมืองเจิ้งหลาน
- หลี่ ตัน (เกิดปี 1989): นักแสดงตลกรายการทอล์คโชว์ชื่อดังและผู้ร่วมก่อตั้ง Xiaoguo Culture
เกียรตินิยม
- ปี 2016: ได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน 100 เมืองชั้นนำของจีนด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน
- ปี 2020: ได้รับการกำหนดให้เป็นพื้นที่สาธิตการก่อสร้างภาครัฐตามหลักนิติธรรมระดับชาติ
- ปี 2022: ได้รับการประกาศให้เป็นพื้นที่สาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติโดยกระทรวงนิเวศวิทยาและสิ่งแวดล้อม
- ปี 2022: โครงการก่อสร้างวิทยาเขตใหม่ของโรงเรียนมัธยมมองโกล ซีหลิงกอล ได้รับรางวัลลู่ปัน (โครงการคุณภาพระดับชาติ) จากสมาคมวิศวกรรมก่อสร้างแห่งประเทศจีน
- ปี 2026: ได้รับการยอมรับให้เป็นพื้นที่สาธิตความสามัคคีและความก้าวหน้าทางชาติพันธุ์ระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม