เมืองเป่าโถว
นครเป่าโถว (Baotou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ทางตอนเหนือของประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูมิภาค ณ เดือนมิถุนายน ปี 2026 นครเป่าโถวปกครอง 6 อำเภอ 1 ตำบล และ 2 รัฐ ครอบคลุมพื้นที่...
เมืองเป่าโถว
นครเป่าโถวเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้เขตปกครองตนเองมองโกเลียในทางตอนเหนือของจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูมิภาค ณ เดือนมิถุนายน 2569 นครเป่าโถวปกครอง 6 อำเภอ 1 ตำบล และ 2 รัฐ ครอบคลุมพื้นที่ 27,768 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.774 ล้านคน ภูมิประเทศของเมืองลดหลั่นจากเหนือจรดใต้ ประกอบด้วยที่ราบ ภูเขา และแอ่ง มีแม่น้ำ 276 สาย รวมพื้นที่ลุ่มน้ำ 47,172.61 ตารางกิโลเมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งแห้งแล้ง อบอุ่นปานกลาง ชื้นแฉะแบบทวีป
ในอดีต พระเจ้าหวู่หลิงแห่งราชวงศ์จ้าวได้ก่อตั้งเมืองจิ่วหยวนขึ้นที่นี่เมื่อปี 307 ก่อนคริสต์ศักราช รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองเป่าโถวได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1950 เป่าโถวเป็นเมืองอุตสาหกรรมสำคัญในภาคเหนือของจีน มีชื่อเสียงด้านโลหะวิทยา แร่หายาก และอุตสาหกรรมเครื่องจักรกล และเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อ "เมืองเหล็กแห่งทุ่งหญ้า" และ "เมืองหลวงแห่งแร่หายาก" เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญเชื่อมโยงวัฒนธรรมเร่ร่อนของทุ่งหญ้าทางเหนือกับอารยธรรมเกษตรกรรมของที่ราบภาคกลาง เป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 12 แห่ง และสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศหลายแห่ง ตั้งอยู่ในเขต "สามเหลี่ยมทองคำ" เหอเถา แม่น้ำเหลือง เป่าโถวจึงมีบทบาทสำคัญในภูมิทัศน์ทางเศรษฐกิจของภาคเหนือของจีน
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเป่าโถวมีมูลค่าถึง 471.19 พันล้านหยวน (ประมาณ 65.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
ประวัติการบริหาร
บริเวณริมแม่น้ำเหลืองใกล้เมืองเป่าโถวเป็นแหล่งที่มีกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ในช่วงยุคหินใหม่เมื่อประมาณ 6,000 ปีก่อน วัฒนธรรมอาซานเจริญรุ่งเรืองบนที่ราบสูงหยินซาน โดยผู้คนประกอบอาชีพทำไร่ไถนา เลี้ยงสัตว์ จับปลา และเก็บเกี่ยวพืชผล ในสมัยราชวงศ์เซี่ย ราชวงศ์ชาง และราชวงศ์โจว ชนเผ่าต่างๆ เช่น กุ้ยฟาง โหลวฟาน และหลินหู ก็มีบทบาทในภูมิภาคนี้
ในราว 300 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าหวู่หลิงแห่งราชวงศ์จ้าวได้ขยายอำนาจไปทางทิศตะวันตก และก่อตั้งเมืองจิ่วหยวน โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองมาฉีในปัจจุบัน ซึ่งอยู่ชานเมืองเป่าโถว หลังจากที่ฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวแล้ว แม่ทัพเมิ่งเทียนได้นำกองทัพ 300,000 นายขับไล่ชาวซยงหนู และราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งเมืองจิ่วหยวนขึ้นในบริเวณเป่าโถว ในปี 213 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฉินเริ่มก่อสร้างกำแพงเมืองจีนด้านเหนือ และในปี 212 ก่อนคริสตกาล ได้มีการสร้างถนนตรงจากจิ่วหยวนไปยังหยุนหยาง
ในสมัยราชวงศ์ฮั่น (127 ปีก่อนคริสตกาล) มณฑลจิ่วหยวนถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลอู๋หยวน ปกครอง 16 อำเภอ ราชสำนักฮั่นส่งเสริมการอพยพและการทำเกษตรกรรมทางทหารในเขตชายแดน และในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ประชากรของอู๋หยวนมีจำนวนถึง 231,000 คน การเดินทางอันโด่งดังของหวังจ้าวเจินที่ข้ามกำแพงเมืองจีนได้ผ่านเมืองเป่าโถวแห่งนี้
ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386-534) ราชวงศ์ถัวปาเซียนเป่ยได้สถาปนาการปกครอง โดยตั้งป้อมปราการ 6 แห่งทางเหนือของเทือกเขาหยินซานเพื่อป้องกันการโจมตีจากชาวโรวรัน ป้อมปราการฮวาอิซัวและอู่ฉวนตั้งอยู่ในบริเวณเมืองเป่าโถวในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์สุยและถัง บริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองเฟิงโจว ในปี ค.ศ. 629 แม่ทัพหลี่จิงได้เอาชนะอาณาจักรเตอร์กิกตะวันออกที่เทียนซาน (ใกล้กับเมืองบายันโอป๋อในปัจจุบัน)
ในสมัยราชวงศ์เหลียว จิน และหยวน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลยูนเน่ย ในสมัยราชวงศ์หมิง หลังจากสนธิสัญญาหลงชิงในปี 1570 อัลตันข่านยอมจำนนต่อราชสำนักหมิงและได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายซุนยี่ โดยตั้งศูนย์กลางทางการเมืองที่เมืองต้าปานเซิง (ปัจจุบันคือเมืองเหมยไต้จ้าว) ในสมัยราชวงศ์ชิง เป่าโถวได้พัฒนาจากหมู่บ้าน (1737) เป็นเมือง (1809) โดยกำแพงเมืองสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1873
ในสมัยสาธารณรัฐจีน ทางรถไฟผิงซุยมาถึงเมืองเป่าโถวในปี 1923 ทำให้เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าขนสัตว์และขนแกะที่เจริญรุ่งเรืองในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ในเดือนกันยายนปี 1949 เมืองเป่าโถวได้รับการปลดปล่อยอย่างสันติ หลังจากปี 1949 เมืองเป่าโถวได้กลายเป็นเทศบาลภายใต้การปกครองโดยตรงของเขตปกครองตนเองมองโกเลียในปี 1954 ขอบเขตการปกครองได้ขยายออกไปเรื่อยๆ โดยมีการโอนอำเภอกู่หยาง อำเภอทูโมเตะขวา และอำเภอดาร์ฮั่นมู่หมิงอันร่วม มาจากสันนิบาตอูหลานฉาบในทศวรรษต่อมา ณ ปี 2024 เมืองเป่าโถวปกครองเขตอำเภอ 9 แห่ง และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคแร่หายากระดับชาติ 1 แห่ง
ที่มาของชื่อสถานที่
"เป่าโถว" เป็นการออกเสียงตามหลักสัทศาสตร์ของคำภาษามองโกล "เป่าเค่อตู" ซึ่งหมายถึง "สถานที่ที่มีกวาง" ดังนั้นเมืองนี้จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "เมืองกวาง" ในสมัยราชวงศ์จ้าว อาณาจักรจ้าวได้ก่อตั้งเมืองจิ่วหยวนขึ้นที่นี่ ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการปกครองในภูมิภาคนี้ ชื่อนี้ยังมาจากประวัติศาสตร์ที่ฝูงกวางมารวมตัวกันที่นี่ทุกเช้าอีกด้วย
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองเป่าโถวปกครองประกอบด้วย 6 เขต 1 อำเภอ และ 2 รัฐ สำนักงานใหญ่ของเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนไคหยวน เขตจิ่วหยวน
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
เมืองเป่าโถวตั้งอยู่ทางตะวันตกของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ที่พิกัดลองจิจูด 109 องศา 15 นาที ถึง 110 องศา 26 นาที ตะวันออก และละติจูด 40 องศา 15 นาที ถึง 42 องศา 43 นาที เหนือ มีพรมแดนติดกับเมืองโฮฮอตและอูลานชาบทางทิศตะวันออก เมืองบายันนูร์ทางทิศตะวันตก เมืองเออร์โดส (ข้ามแม่น้ำเหลือง) ทางทิศใต้ และประเทศมองโกเลียทางทิศเหนือ โดยมีพรมแดนยาว 88.6 กิโลเมตร ตัวเมืองมีพื้นที่กว้าง 145 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 140 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 27,768 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เมืองเป่าโถวมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งแห้งแล้งและอบอุ่นปานกลาง โดยมีลักษณะเด่นคือฤดูใบไม้ผลิแห้งและมีลมแรง ฤดูร้อนมีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายมีแสงแดดยาวนาน และฤดูหนาวหนาวเย็นและแห้งแล้ง ในปี 2025 อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 8.1 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปี 634.4 มิลลิเมตร จำนวนชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยรายปี 2,982.3 ชั่วโมง และความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 59% ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งอยู่ระหว่าง 130-140 วันทางใต้ของเทือกเขา และเพียง 109 วันทางเหนือของเทือกเขา ปริมาณน้ำฝนรายปีมีความผันแปรระหว่าง 240 ถึง 400 มิลลิเมตร โดยมีความน่าเชื่อถือ 80% อยู่ที่ 170-470 มิลลิเมตร
ธรณีวิทยา
เมืองเป่าโถวตั้งอยู่ทางขอบด้านเหนือของแผ่นเปลือกโลกจีนตอนเหนือ โดยอยู่ระหว่างหน่วยทางธรณีวิทยาหลักสองหน่วยที่คั่นด้วยแนวรอยเลื่อนลึกอูราดหลังแบนเนอร์-ฮวาเต๋อ-ฉีเฟิง พื้นที่นี้มีลักษณะทางธรณีวิทยาที่ซับซ้อน โดยมีระบบรอยเลื่อนหลายระบบ รวมถึงแนวรอยเลื่อนที่ทอดยาวเกือบตะวันออก-ตะวันตกประมาณ 2,000 กิโลเมตร ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างที่ราบสูงจีนตอนเหนือและแอ่งธรณีมองโกเลีย
ภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศของเมืองลดหลั่นจากทิศใต้ไปทิศเหนือ โดยแบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ ที่ราบทางใต้ ภูเขาตอนกลาง และที่ราบลุ่มทางเหนือ ที่ราบทางใต้มีความสูง 988-1,100 เมตร ประกอบด้วยที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองและที่ราบเชิงเขา ภูเขาตอนกลางประกอบด้วยเทือกเขาต้าชิงและเทือกเขาวูลา โดยมียอดเขาสูงที่สุดคือเทือกเขาจิ่วเฟิง (2,337.7 เมตร) และที่ราบลุ่มทางเหนือเป็นเนินเขาเตี้ยๆ มีความสูง 1,300-1,600 เมตร ส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งของอำเภอกู่หยาง
อุทกวิทยา
เมืองเป่าโถวมีแม่น้ำ 276 สาย รวมความยาวทั้งหมด 5,851.04 กิโลเมตร แม่น้ำเหลืองไหลผ่านเมืองเป่าโถวเป็นระยะทางประมาณ 216 กิโลเมตร เป็นแม่น้ำสายหลักที่มีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 25.6 พันล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีทะเลสาบ 4 แห่ง รวมถึงทะเลสาบเติ้งเกอเนาเออร์ ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำเค็มที่มีพื้นที่ผิวน้ำ 13.2 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ลุ่มน้ำ 8,701.73 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำ 16 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำคุนดูลุนที่มีความจุรวม 78.5 ล้านลูกบาศก์เมตร ทำหน้าที่ควบคุมน้ำท่วม จัดหาน้ำ และส่งเสริมการท่องเที่ยว
ดิน
ดินในเมืองเป่าโถวแบ่งออกเป็น 12 กลุ่มดิน 17 กลุ่มย่อย 41 สกุลดิน และ 108 ชนิดดิน ดินสีน้ำตาลแดงครอบคลุมพื้นที่มากที่สุดประมาณ 2,542.87 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 29.34% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง โดยกว่า 88% อยู่ในเขตอำเภอกู่หยาง
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรณีวิทยาที่สำคัญในเมืองเป่าโถว ได้แก่ หินถล่ม โคลนถล่ม ดินถล่ม และการทรุดตัวของพื้นดิน ซึ่งส่วนใหญ่กระจายอยู่ในพื้นที่ภูเขาตอนกลางและพื้นที่เนินเขาทางตอนเหนือ ณ ปี 2020 มีการระบุจุดเสี่ยงภัย 194 จุด ประกอบด้วย หินถล่ม 101 จุด ดินถล่ม 10 จุด โคลนถล่ม 38 จุด และการทรุดตัวของพื้นดิน 45 จุด โดยอำเภอกู่หยางมีจุดเสี่ยงภัยคิดเป็น 34% ของทั้งหมด ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ภัยพิบัติจากน้ำท่วม ภัยแล้ง และลูกเห็บ ส่งผลกระทบต่อประชาชน 710,600 คน มีผู้เสียชีวิตและสูญหาย 13 ราย และความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงคิดเป็นมูลค่า 2.476 พันล้านหยวน (ประมาณ 344 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูลปี 2022 ระบุว่า เมืองเป่าโถวมีพื้นที่เพาะปลูกประมาณ 4,303.27 ตารางกิโลเมตร ป่าไม้ 2,233.67 ตารางกิโลเมตร ทุ่งหญ้า 18,686.8 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ชุ่มน้ำ 325.2 ตารางกิโลเมตร
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำเฉลี่ยต่อปีของเมืองเป่าโถวอยู่ที่ 608 ล้านลูกบาศก์เมตร ประกอบด้วยน้ำผิวดิน 203 ล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 534 ล้านลูกบาศก์เมตร ส่วนการจัดสรรน้ำจากแม่น้ำเหลืองของเมืองอยู่ที่ 550 ล้านลูกบาศก์เมตร ในปี 2566 ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 1.0038 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยภาคเกษตรกรรมคิดเป็น 53.42% และภาคอุตสาหกรรม 28.49% มีการสูบน้ำบาดาลประมาณ 160 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี
ทรัพยากรแร่
เมืองเป่าโถวมีทรัพยากรแร่คุณภาพสูงหลากหลายชนิด โดยเฉพาะแร่หายากซึ่งเป็นจุดแข็งสำคัญ เมืองนี้ค้นพบแร่ 74 ชนิดใน 14 หมวดหมู่ เหมืองแร่ไป่หยุนโอโบ ซึ่งเป็นหนึ่งในเหมืองแร่หายากที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นแหล่งแร่ผสมขนาดใหญ่ที่มีแร่มากกว่า 182 ชนิดและธาตุแร่ 71 ชนิด เป่าโถวมีปริมาณสำรองแร่หายากคิดเป็น 83.7% ของจีน และ 37.8% ของโลก ปริมาณสำรองที่สำคัญ ได้แก่ แร่เหล็ก 1.4 พันล้านตัน (เกรด 34%) แร่หายาก 100 ล้านตัน (38% ของปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วทั่วโลก ครองอันดับหนึ่งของโลก) ฟลูออไรต์ 1.3 พันล้านตัน (อันดับหนึ่งของโลก) ไนโอเบียม 6.6 ล้านตัน (อันดับสองของโลก) และทอเรียม 220,000 ตัน (อันดับสองของโลก)
ทรัพยากรหมุนเวียน
เมืองเป่าโถวมีทรัพยากรพลังงานลมและพลังงานแสงอาทิตย์ที่อุดมสมบูรณ์ ศักยภาพด้านพลังงานลมที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ทางเทคนิคอยู่ที่ 27.67 ล้านกิโลวัตต์ โดยกระจุกตัวอยู่ในเขตดาร์ฮัน มู่หมิงอัน บันเดิล แบนเนอร์, ไป่หยุน โอโบ และอำเภอกูหยาง ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 3,084-3,452 ชั่วโมง โดยมีวันที่มีแดดจัดประมาณ 300 วัน และศักยภาพด้านพลังงานแสงอาทิตย์แบบเซลล์แสงอาทิตย์อยู่ที่ 28 ล้านกิโลวัตต์ นอกจากนี้ เป่าโถวยังเป็นฐานการวิจัยและผลิตวัสดุนิวเคลียร์และเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่สำคัญอีกด้วย
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองเป่าโถวมีพืชป่า 686 ชนิด จาก 81 วงศ์ และ 316 สกุล รวมถึงพืชคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ 1 ชนิด (กล้วยไม้รองเท้าสตรีดอกใหญ่) และพืชคุ้มครองระดับ 2 อีก 15 ชนิด เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีกระดูกสันหลังป่า 302 ชนิด รวมถึงนก 250 ชนิด โดยมีนกคุ้มครองระดับ 1 จำนวน 13 ชนิด เช่น นกกระทาใหญ่ นกกระสาปากดำ และนกอินทรีหางขาว เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 12 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 2,971 ตารางกิโลเมตร (10.7% ของพื้นที่เมือง) รวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติภูเขาต้าชิง (พื้นที่หลัก 1,095 ตารางกิโลเมตร) และอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติแม่น้ำเหลือง (122.22 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นจุดแวะพักสำคัญบนเส้นทางอพยพของนกในเอเชียตะวันออก-ออสเตรเลีย)
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรของเมืองเป่าโถวมีจำนวน 2.774 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 88.82% ประชากรในเมืองมีจำนวน 2.464 ล้านคน และประชากรในชนบทมีจำนวน 310,000 คน อัตราการเกิดอยู่ที่ 4.29 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 8.29 ต่อพันคน เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 51 กลุ่ม โดยชาวฮั่นคิดเป็น 93.21% ชาวมองโกล 4.18% และชนกลุ่มน้อยอื่นๆ 2.61% ของประชากรทั้งหมด
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เป่าโถวเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญในภาคเหนือของจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ "เมืองเหล็กแห่งทุ่งหญ้า" และ "เมืองหลวงแห่งแร่หายาก" อุตสาหกรรมหลักของเมือง ได้แก่ การผลิตแผงโซลาร์เซลล์และการแปรรูปแร่หายาก รวมถึงโลหะวิทยา เครื่องจักร และการแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเป่าโถวมีมูลค่า 471.19 พันล้านหยวน (ประมาณ 65.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคการผลิตขั้นที่สาม มีส่วนร่วม 15.01 พันล้านหยวน (3.2%), 216.61 พันล้านหยวน (46.0%) และ 239.57 พันล้านหยวน (50.8%) ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 170,105 หยวน (ประมาณ 23,626 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 18.37 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.55 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 43.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.00 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรทั้งหมดอยู่ที่ 59,067 หยวน (ประมาณ 8,204 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยประชากรในเมืองมีรายได้สุทธิ 63,083 หยวน และประชากรในชนบทมีรายได้สุทธิ 28,609 หยวน ค่าสัมประสิทธิ์ของเองเกลอยู่ที่ 27.9%
อุตสาหกรรมหลัก
การเกษตรของเมืองเป่าโถวเน้นการปลูกข้าวโพด มันฝรั่ง และผัก โดยมีแกะและโคนมเป็นปศุสัตว์หลัก ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชครอบคลุม 207,000 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.113 ล้านตัน (ลดลง 14.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า) ผลผลิตข้าวโพดอยู่ที่ 1.01 ล้านตัน เมืองนี้มีวิสาหกิจชั้นนำด้านการเกษตรระดับเทศบาลขึ้นไป 226 แห่ง รวมถึงวิสาหกิจระดับชาติ 5 แห่ง และวิสาหกิจระดับเขตปกครองตนเอง 40 แห่ง
อุตสาหกรรมรอง
นับตั้งแต่ปี 1953 เมืองเป่าโถวได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมครบวงจรโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อุตสาหกรรมเหล็ก ภายในปี 2023 เมืองเป่าโถวกลายเป็นฐานการผลิตโพลีซิลิคอนและโมโนคริสตัลไลน์ซิลิคอนที่ใหญ่ที่สุดของจีน โดยกำลังการผลิตโพลีซิลิคอนคิดเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของกำลังการผลิตทั้งหมดของจีน ในปี 2022 เป่าโถวผลิตโพลีซิลิคอนได้หนึ่งในแปดของผลผลิตทั่วโลก ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเติบโตขึ้น 9.5% โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 11.1% ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ อลูมิเนียมขั้นต้น 2.909 ล้านตัน โพลีซิลิคอน 1.018 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 34.9%) และโมโนคริสตัลไลน์ซิลิคอน 593,000 ตัน กำลังการผลิตไฟฟ้าติดตั้งรวมทั้งหมดอยู่ที่ 23.211 ล้านกิโลวัตต์ โดยพลังงานลมเติบโตขึ้น 43.3% เป็น 8.299 ล้านกิโลวัตต์ วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 483.02 พันล้านหยวน (ประมาณ 67.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และกำไร 20.73 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.88 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
เมืองเป่าโถวได้พัฒนาด้านโลจิสติกส์สมัยใหม่ อีคอมเมิร์ซ การประยุกต์ใช้ข้อมูลขนาดใหญ่ บริการทางการเงิน นิทรรศการทางธุรกิจ สุขภาพ และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ในปี 2023 เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 15.9 ล้านคน สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 21 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.92 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 93.95 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.05 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เติบโตขึ้น 5.4% เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 27.014 ล้านคน โดยมีค่าใช้จ่ายรวม 35.28 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.90 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) การนำเข้าและส่งออกรวมกันอยู่ที่ 25.05 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.48 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 491.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 68.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้ 340.43 พันล้านหยวน (ประมาณ 47.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 10.82 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.50 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เมืองเป่าโถวมีเขตพัฒนา (นิคมอุตสาหกรรม) 7 แห่ง รวมถึงเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคแร่หายากแห่งชาติเป่าโถว ซึ่งเป็นเขตไฮเทคระดับชาติแห่งเดียวในจีนที่ตั้งชื่อตามทรัพยากรแร่หายาก ก่อตั้งขึ้นในปี 1990 และครอบคลุมพื้นที่ 120 ตารางกิโลเมตร มีสถานประกอบการจดทะเบียนกว่า 8,400 แห่ง รวมถึงสถานประกอบการอุตสาหกรรมแร่หายาก 95 แห่ง สถานประกอบการไฮเทค 81 แห่ง และมีการลงทุนจากบริษัทใน Fortune 500 จำนวน 7 แห่ง นอกจากนี้ เขตพัฒนาโลหะวิทยาเหล็กและเหล็กกล้าเป่าโถว ก่อตั้งขึ้นในปี 2022 จากการควบรวมนิคมอุตสาหกรรม 3 แห่ง โดยมุ่งเน้นการแปรรูปเหล็กขั้นสูง การถลุงแร่หายากที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และวัสดุพลังงานใหม่
การขนส่ง
ภาพรวม
เป่าโถวเป็นเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคที่เชื่อมต่อภาคเหนือและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนภายในประเทศ และเชื่อมต่อไปยังมองโกเลียและรัสเซียภายนอกประเทศ ที่นี่มีทางด่วน ทางหลวงแห่งชาติ และทางรถไฟหลายสายมาบรรจบกัน รวมถึงสนามบินนานาชาติระดับ 4C ด้วย
ทางหลวง
ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ ทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบต ทางด่วนปักกิ่ง-ซินเจียง และทางด่วนเป่าโถว-หม่าหมิง (G65) ทางด่วน G65 มีระยะทาง 3,130 กิโลเมตร จากเป่าโถวถึงหม่าหมิง เชื่อมต่อเจ็ดจังหวัด และเป็นเส้นทางหลักจากเหนือจรดใต้ ณ ปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงในเป่าโถวอยู่ที่ 10,463.6 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 164.6 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่นของเครือข่ายถนนอยู่ที่ 37.7 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร
ทางรถไฟ
เส้นทางรถไฟปักกิ่ง-เป่าโถว, เป่าโถว-หลานโจว และเป่าโถว-ซีอาน มาบรรจบกันที่เมืองเป่าโถว นอกจากนี้ยังมีรถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อไปยังเมืองเออร์โดสและโฮฮอต ทำให้สามารถเดินทางด้วยรถไฟได้ภายในหนึ่งชั่วโมง ณ ปี 2020 ระยะทางรถไฟรวมทั้งหมดอยู่ที่ 603 กิโลเมตร สถานีรถไฟเป่าโถวตะวันตก ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1958 เป็นสถานีจัดเรียงรถไฟที่สำคัญในภูมิภาค มีรางรถไฟ 134 ราง รวมระยะทาง 148 กิโลเมตร รองรับรถไฟบรรทุกสินค้า 7,197 คันต่อวัน และขนส่งสินค้ามากกว่า 15,000 ตัน
การบิน
สนามบินนานาชาติเป่าโถวตงเหอ สร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1934 เป็นสนามบินที่เก่าแก่ที่สุดในมองโกเลียใน สนามบินแห่งนี้มีมาตรฐานระดับ 4D มีรันเวย์ยาว 2,800 เมตร และที่จอดเครื่องบิน 13 จุด สนามบินแห่งนี้มีอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศแห่งแรกของมองโกเลียในที่บริหารจัดการโดยเอกชน และสามารถรองรับผู้โดยสารภายในประเทศได้ 3 ล้านคน และผู้โดยสารระหว่างประเทศ 300,000 คนต่อปี
การขนส่งทางน้ำ
น่านน้ำที่สามารถเดินเรือได้ ได้แก่ แม่น้ำเหลือง (ร่องน้ำระดับ 5) ระยะทาง 220 กิโลเมตร ทะเลสาบหนานไห่ และอ่างเก็บน้ำกุนดูลุน เมืองนี้มีสะพานลอยน้ำ 5 แห่ง เรือจดทะเบียน 116 ลำ (ใช้งานได้ 87 ลำ) และอู่ต่อเรือแห่งเดียวในเขตปกครองตนเองที่มีกำลังการผลิตต่อเรือปีละ 6,000 ตัน
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ สิ้นสุดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 เมืองเป่าโถวมีเส้นทางรถโดยสารประจำทาง 67 เส้นทาง ครอบคลุมระยะทาง 1,223 กิโลเมตร รถแท็กซี่ 6,409 คัน รถบริการเรียกรถ 1,900 คัน และจักรยานร่วมใช้ 39,126 คัน โดยมีผู้โดยสารใช้บริการวันละ 640,100 คน และเมื่อสิ้นปี 2025 เมืองเป่าโถวจะมีรถยนต์ 1.031 ล้านคัน เพิ่มขึ้น 3.9% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยเป็นรถยนต์นั่งส่วนบุคคล 987,000 คัน
กิจการสังคม
การศึกษา
ณ ปี 2025 เมืองเป่าโถวมีสถาบันอุดมศึกษา 5 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 98,900 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 15 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 40 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 56 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 128 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 310 แห่ง อัตราการเข้าเรียนของเด็กวัยเรียนอยู่ที่ 100% มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมองโกเลียใน ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองเป่าโถว เป็นมหาวิทยาลัยสหวิทยาการที่เชี่ยวชาญด้านโลหะวิทยา การทำเหมือง ถ่านหิน และการศึกษาแร่หายาก เปิดสอนหลักสูตรตั้งแต่ระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอก มีสาขาวิชาลงทะเบียน 67 สาขา
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 เมืองเป่าโถวได้ให้สิทธิบัตร 3,384 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 819 ฉบับ มีการจดทะเบียนสัญญาเทคโนโลยี 647 รายการ คิดเป็นมูลค่า 3.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 421 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้เป็นที่ตั้งของวิสาหกิจไฮเทค 349 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลักซึ่งจดทะเบียนในระดับประเทศ 998 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า เมืองเป่าโถวมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 2,306 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 103 แห่ง และเตียงผู้ป่วย 19,773 เตียง มีบุคลากรทางการแพทย์ 30,233 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 12,342 คน และพยาบาลวิชาชีพ 13,569 คน โรงพยาบาลกลางเป่าโถวมีแผนกคลินิก 45 แผนก และแผนกเทคโนโลยีทางการแพทย์ 20 แผนก ให้บริการผู้ป่วยนอกปีละ 700,000 ราย
วัฒนธรรม
เมืองเป่าโถวมีคณะศิลปะการแสดงมืออาชีพ 3 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง พิพิธภัณฑ์ของรัฐ 3 แห่ง และหอศิลป์ 2 แห่ง พิพิธภัณฑ์เป่าโถวซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1998 มีพื้นที่อาคาร 24,000 ตารางเมตร เป็นพิพิธภัณฑ์ระดับชาติชั้นนำที่จัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมของมองโกเลียในฝั่งตะวันตก
กีฬา
เมืองเป่าโถวมีสถานที่เล่นกีฬา 5,432 แห่ง โดยมีพื้นที่ 1.93 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน ในปี 2025 นักกีฬาของเมืองนี้คว้าเหรียญทอง 99 เหรียญ เหรียญเงิน 97 เหรียญ และเหรียญทองแดง 140 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนระดับเขตปกครองตนเอง 24 รายการ
สื่อ
หนังสือพิมพ์เป่าโถว (Baotou Daily) ก่อตั้งขึ้นในปี 1931 เป็นหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดในมองโกเลียใน และได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน "หนังสือพิมพ์และวารสาร 100 อันดับแรก" ของจีนในปี 2018 ในปี 2023 ได้มีการจัดตั้งศูนย์สื่อบูรณาการเป่าโถว (Baotou Convergence Media Center) ขึ้น โดยบูรณาการทรัพยากรสื่อหนังสือพิมพ์ วิทยุ และสื่อดิจิทัลเข้าด้วยกัน ทำให้การครอบคลุมของทั้งวิทยุและโทรทัศน์สูงถึง 99.98%
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 มลพิษทางอากาศหลักทั้ง 6 ชนิดเป็นไปตามมาตรฐานเป็นปีที่ 5 ติดต่อกัน โดย PM2.5 อยู่ที่ 24 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร คุณภาพน้ำผิวดินเป็นไปตามมาตรฐาน 87.5% ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมด (รวมถึงการเติมเต็มระบบนิเวศ) อยู่ที่ 734 ล้านลูกบาศก์เมตร ลดลง 17.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า เมืองได้ปลูกป่าเสร็จสมบูรณ์ 33,000 เฮกตาร์
ประกันสังคม
ในปี 2025 เมืองเป่าโถวสร้างงานในเมืองใหม่ 40,770 ตำแหน่ง ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชาชน 2.151 ล้านคน และประกันบำนาญครอบคลุมประชาชน 1.622 ล้านคน รวมถึงผู้เกษียณอายุ 478,000 คน ส่วนประกันการว่างงานครอบคลุมประชาชน 444,000 คน
การก่อสร้างในเมือง
ในปี 2025 เมืองเป่าโถวได้ดำเนินโครงการก่อสร้างเมืองที่สำคัญ 66 โครงการ เพิ่มพื้นที่ถนนใหม่ 125,400 ตารางเมตร เมืองนี้บรรลุเป้าหมายการครอบคลุมก๊าซ 100% อัตราการบำบัดน้ำเสียในครัวเรือน 96.7% และอัตราส่วนพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง 40.19% นอกจากนี้ยังมีการปรับปรุงพื้นที่อยู่อาศัยเก่า 56 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 1,742,800 ตารางเมตร
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาษา
เขตเมืองส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนกลางและภาษาถิ่นเป่าโถว ภาษาถิ่นเป่าโถวอยู่ในกลุ่มภาษาจิน ซึ่งผสมผสานองค์ประกอบของภาษามองโกลและภาษาแมนจู เป็นหนึ่งในภูมิภาคทางเหนือสุดของจีนที่ยังคงรักษาลักษณะเสียงวรรณยุกต์ขาเข้าไว้
ศาสนา
ณ ปี 2024 เมืองเป่าโถวมีสถานที่ทางศาสนา 21 แห่ง มีการปฏิบัติศาสนาพุทธ (รวมถึงพุทธศาสนาทิเบต) อิสลาม ลัทธิเต๋า คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ สถานที่สำคัญทางศาสนา ได้แก่ วัดเหมยไต้จ้าว วัดชิงฉวน และวัดกุนดูลุน พุทธศาสนาทิเบตเข้ามาในภูมิภาคนี้ในปี 1578 เมื่ออัลตันข่านเปลี่ยนมานับถือ และพื้นที่เป่าโถว-โฮฮอตกลายเป็นศูนย์กลางการเผยแพร่พุทธศาสนาลามะ ศาสนาอิสลามแพร่เข้ามาในเป่าโถวผ่านผู้ตั้งถิ่นฐานชาวมุสลิมฮุยในสมัยราชวงศ์ชิง โดยมีการสร้างมัสยิด 9 แห่งในช่วงสองศตวรรษ
ภาพรวมทางวัฒนธรรม
เป่าโถวเป็นศูนย์กลางเชิงยุทธศาสตร์ระหว่างอารยธรรมเร่ร่อนและอารยธรรมเกษตรกรรม แหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมอาซานที่มีกำแพงหินและแท่นบูชาหินเป็นหลักฐานสำคัญในการศึกษาต้นกำเนิดของอารยธรรมจีน เมืองนี้ยังเป็นหนึ่งในพื้นที่แรกๆ ที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนดำเนินกิจกรรมปฏิวัติในมองโกเลียใน โดยมีนักปฏิวัติอย่างหวังรัวเฟย อูหลานหู และหลี่หยูจือ ทำงานอยู่ในเป่าโถว เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 12 แห่ง มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 3 รายการ และขนมท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์
อาหาร
อาหารของเมืองเป่าโถวสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางชาติพันธุ์ อาหารมองโกลมีผลิตภัณฑ์จากนม เช่น ชานม ชีส และเต้าหู้ อาหารพื้นเมืองดั้งเดิม ได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวข้าวโอ๊ตที่ปรุงในรูปแบบต่างๆ (ก๋วยเตี๋ยวปลา ก๋วยเตี๋ยวอัด และก๋วยเตี๋ยวก้อนผสม) โจ๊กข้าวฟ่าง และข้าวเปรี้ยวซึ่งเป็นที่นิยมในบริเวณริมแม่น้ำ ส่วนชาวมุสลิมฮุยนั้นมีธรรมเนียมการบริโภคอาหารตามหลักศาสนาอิสลาม โดยบริโภคเนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้ออูฐ และเนื้อสัตว์ปีก ในขณะที่หลีกเลี่ยงเนื้อหมูและอาหารต้องห้ามอื่นๆ
ศุลกากร
เทศกาลนาดัม ซึ่งมีความหมายว่า "เกม" หรือ "ความบันเทิง" ในภาษามองโกล มีต้นกำเนิดมาจากพิธีกรรมบูชายัญโบราณ และมีการแข่งขันแบบดั้งเดิมในด้านการยิงธนู มวยปล้ำ และการแข่งม้า ประเพณีที่น่าสนใจอื่นๆ ได้แก่ งานวัดที่เหมยไต้จ้าว (จัดขึ้นทุกปีในเดือนที่ห้าตามปฏิทินจันทรคติ) พิธีทางพุทธศาสนาจูลู่เออร์ที่วัดอู่ตัง พิธีมานี (จัดขึ้นในเดือนที่เจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ) และเทศกาลปีนเขาที่วัดชารินฉินใหม่ในเทศกาลเรือมังกร
ศิลปะ
เอ้อเหรินไท่ ศิลปะการแสดงพื้นบ้านดั้งเดิม เกิดขึ้นในปลายราชวงศ์ชิงจากภูมิภาคตู่ฉวน และค่อยๆ พัฒนาจากการเล่าเรื่องไปสู่การแสดงละคร งิ้วหม่านฮั่น ซึ่งสร้างขึ้นในทศวรรษ 1980 มีพื้นฐานมาจากเอ้อเหรินไท่และศิลปะพื้นบ้านในท้องถิ่น ภาพเขียนบนหินหยินซาน ซึ่งมีอายุตั้งแต่ยุคหินจนถึงราชวงศ์หยวน แสดงให้เห็นถึงฉากชีวิตของชนเผ่าเร่ร่อน ศิลปะพื้นบ้านในท้องถิ่น ได้แก่ การตัดกระดาษ การวาดภาพบนกระจก การวาดภาพบนผนัง การวาดภาพบนผ้า และการเผาไม้ การแกะสลักกระดูกอูฐเป็นงานฝีมือดั้งเดิมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยผสมผสานเทคนิคการแกะสลักงาช้างเข้ากับวัสดุจากกระดูกอูฐในท้องถิ่น
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ดอกไม้ประจำเมืองคือ ดอกดาเลีย (ได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมืองในปี 1985) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความใฝ่ฝันและความหวัง ต้นไม้ประจำเมืองคือ ต้นสนมังกร ซึ่งเป็นไม้สนชนิดหนึ่งที่พบได้เฉพาะในประเทศจีนและแพร่กระจายอย่างกว้างขวางในเทือกเขาทางตอนเหนือของจีน
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
เมืองเป่าโถวมีโบราณสถานถาวร 1,063 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกแห่งชาติ 12 แห่ง แหล่งมรดกระดับเขตปกครองตนเอง 50 แห่ง และแหล่งมรดกระดับเทศบาล 127 แห่ง พิพิธภัณฑ์ของรัฐในเมืองนี้เก็บรักษาโบราณวัตถุล้ำค่า 596 ชิ้น รวมถึงโบราณวัตถุชั้นหนึ่ง 143 ชิ้น สถานที่สำคัญ ได้แก่ กำแพงเมืองจีนสมัยราชวงศ์ฉิน (สร้างขึ้นในปี 214 ก่อนคริสต์ศักราช มีความยาว 95.6 กิโลเมตร มีหอสัญญาณ 173 แห่ง และป้อมปราการ 5 แห่ง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกแห่งชาติในปี 1996) และซากเมืองออลุนซูมู่ (แหล่งโบราณสถานสมัยราชวงศ์หยวน ครอบคลุมพื้นที่ 550,000 ตารางเมตร เดิมเป็นเมืองหลวงของเผ่าองกุด หรือที่รู้จักกันในชื่อเมืองของกษัตริย์จ้าว)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองเป่าโถวมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 3 โครงการ โครงการระดับเขตปกครองตนเอง 27 โครงการ และโครงการระดับเทศบาล 102 โครงการ การตัดกระดาษของเป่าโถวเป็นสิ่งแรกที่ได้รับการบรรจุอยู่ในรายชื่อระดับชาติ (ปี 2011) โดยมีลวดลายหลากหลาย ทั้งรูปคน สัตว์ และลวดลายมงคล พร้อมผลงานที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น "ชาวมองโกลขี่อูฐ" และ "หนูปีนเสา" นอกจากนี้ ประเพณีการสวดมนต์ภาษามองโกลของวัดเมริกัน ซึ่งมีมานานกว่า 300 ปี ก็ได้รับการยอมรับในระดับชาติเช่นกัน
จุดชมวิว
ณ ปี 2023 เมืองเป่าโถวมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA 12 แห่ง ระดับ AAA 12 แห่ง และระดับ AA 9 แห่ง โดยมีบริษัทท่องเที่ยว 130 แห่ง (18 แห่งมีคุณสมบัติในการส่งเสริมการท่องเที่ยวต่างประเทศ) เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวภายในประเทศ 18.973 ล้านคนในปี 2023 สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 25.83 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.59 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
พื้นที่ชุ่มน้ำหนานไห่ครอบคลุมพื้นที่ 20 ตารางกิโลเมตรตามแนวแม่น้ำเหลือง มีจุดชมวิว 10 แห่ง และเป็นที่รู้จักในชื่อ "ทะเลสาบตะวันตกนอกกำแพงเมืองจีน" วัดอู่ตัง สร้างขึ้นในรัชสมัยคังซีแห่งราชวงศ์ชิง เป็นแหล่งพุทธศาสนาธิเบตที่สำคัญ มีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์เกือบ 400 องค์ และภาพเขียนทังก้า 500 ภาพ มักถูกเรียกว่า "พระราชวังโปตาลาน้อย" เหมยไต้จ้าว เดิมสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงเป็นที่ประทับของอัลตันข่าน เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ซึ่งผสมผสานสถาปัตยกรรมเมืองและวัดเข้าด้วยกัน เมืองอาวุธทางเหนือจัดแสดงอาวุธทางทหาร 28 ชนิด รวมถึงขีปนาวุธธงแดง-II ที่ยิงเครื่องบิน U-2 ของอเมริกาตก พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ภูเขาชุนกุนมีจุดเด่นอยู่ที่ยอดเขาสูงที่สุดของเมืองที่ 2,340 เมตร มีพันธุ์หญ้าธรรมชาติมากกว่า 300 ชนิด พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์เหมยหลิเกิง อุทยานป่าไม้แห่งชาติที่อยู่ห่างจากเมืองไปทางทิศตะวันตก 30 กิโลเมตร มี "น้ำตกแห่งแรกของหยินซาน" และต้นสนจีนอายุ 500 ปี ทุ่งหญ้าซีลามูเหรินในเขตปกครองร่วมดาร์ฮั่นมู่หมิงอันเป็นสถานที่พักผ่อนตากอากาศฤดูร้อนที่มีชื่อเสียง โรงแรมไท่หยาน (อดีตสถานที่สำคัญของการปฏิวัติของหวังรัวเฟย) และกำแพงเมืองจีนสมัยจ้าว (สร้างเมื่อกว่า 2,000 ปีที่แล้ว เป็นกำแพงเมืองจีนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเหลืออยู่) ก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจเช่นกัน
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
เมืองพี่เมืองน้องระหว่างประเทศ
เมืองเป่าโถวรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องระหว่างประเทศและมีส่วนร่วมในโครงการความร่วมมือระดับภูมิภาคในฐานะที่เป็นศูนย์กลางสำคัญบนเส้นทางสายไหมใหม่
เมืองพี่เมืองน้องภายในประเทศ
เมืองเป่าโถวได้สร้างความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องภายในประเทศ และมีส่วนร่วมในความร่วมมือระดับภูมิภาคภายในเขตเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำเหลือง และสามเหลี่ยมทองคำโฮฮอต-เป่าโถว-เอ้อร์ดส์
บุคคลสำคัญ
เมืองนี้มีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับผู้นำการปฏิวัติอย่าง หวัง รั่วเฟย, อูหลานหู และ หลี่ ยู่จือ ซึ่งดำเนินกิจกรรมปฏิวัติใต้ดินในเมืองเป่าโถวในช่วงแรกของการดำเนินกิจกรรมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในมองโกเลียใน
เกียรติยศและรางวัล
เมืองเป่าโถวเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ที่ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติในปี 2548
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม