ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองลวีเหลียง

เมืองลวีเหลียง

เมืองหลิวเหลียง (Lvliang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลชานซี ครอบคลุมพื้นที่ 36°43′–38°43′เหนือ และ 110°22′–112°19′ตะวันออก ชื่อเมืองตั้งตามชื่อเทือกเขาหลิวเหลียง (Lvliang Mountains) ที่ทอดยาวผ่านพื้นที่ทั้งหมด

เมืองลวีเหลียง

เมืองหลิวเหลียงเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลชานซี ครอบคลุมพื้นที่ 36°43′–38°43′เหนือ และ 110°22′–112°19′ตะวันออก ชื่อเมืองตั้งตามชื่อเทือกเขาหลิวเหลียงที่ทอดยาวผ่านพื้นที่ทั้งหมด ทางทิศตะวันออกติดกับเมืองไท่หยวนและจินจง ทางทิศตะวันตกติดกับมณฑลฉานซีโดยมีแม่น้ำเหลืองเป็นพรมแดน ทางใต้และทางทิศเหนือติดกับเมืองหลินเฟินและซินโจวตามลำดับ มีพื้นที่ทั้งหมด 21,000 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3,315,800 คน เมืองนี้บริหารจัดการเขตเทศบาล 1 แห่ง อำเภอ 10 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง โดยมีที่ทำการเทศบาลอยู่ที่อำเภอหลี่ซือ ภาษาท้องถิ่นคือภาษาจีนจิน ภูมิประเทศเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงโลสซานซีตะวันตก ในแกรนด์แคนยอนจินซาน โดยมีความสูงโดยทั่วไประหว่าง 1,000 ถึง 2,000 เมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ดินแดนทั้งหมดอยู่ในลุ่มน้ำแม่น้ำเหลือง การจัดตั้งการปกครองของพื้นที่นี้มีมาตั้งแต่สมัยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) ในปี 2546 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการเปลี่ยนสถานะของเขตปกครองหลิวเหลียงเป็นเมือง และในเดือนกรกฎาคม 2547 เมืองหลิวเหลียงก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 5,901 แห่ง รวมถึงแหล่งอนุรักษ์สำคัญระดับชาติ 39 แห่ง ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 257,502 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4%

ประวัติศาสตร์

การจัดตั้งเขตปกครองในหลิวเหลียงมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชุนชุม เมื่อครั้งที่พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งของชุมชนต่างๆ ได้แก่ ฉู่หยี ผิงหลิง จงหยาง และกวาหยาน หลังจากที่ราชวงศ์ฮั่น จ้าว และเว่ยแบ่งแยกอาณาจักรจินในปี 376 ก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่นี้ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐจ้าว ในปี 246 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งมณฑลไท่หยวนขึ้น และหลิวเหลียงก็เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลนี้ ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ก่อนคริสต์ศักราช – 9 คริสต์ศักราช) พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลต่างๆ ได้แก่ ซีเหอ ไท่หยวน และผิงหยาง ในปี 140 คริสต์ศักราช ที่ตั้งของมณฑลซีเหอถูกย้ายไปยังอำเภอหลี่ซือ ซึ่งเป็นการจัดตั้งมณฑลระดับแรกสุดในพื้นที่หลิวเหลียง

ในสมัยสามก๊ก (ค.ศ. 220–280) พื้นที่นี้เป็นของรัฐเว่ย ในปี ค.ศ. 221 ได้มีการจัดตั้งมณฑลซีเหอขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอฉีซือ ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 265–316) อำเภอต่างๆ เหล่านี้เป็นของอาณาจักรซีเหอและไท่หยวน ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและยุคสิบหกอาณาจักร พื้นที่นี้เปลี่ยนมือไปมาบ่อยครั้ง สมัยเว่ยเหนือ (ค.ศ. 386–534) ได้จัดตั้งค่ายทหารหลี่ซือและค่ายทหารทูจิงขึ้น ในปี ค.ศ. 486 ค่ายทหารทูจิงได้กลายเป็นมณฑลทูจิง และมีการจัดตั้งเฟินโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ. 550–577) และราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557–581) พื้นที่นี้เป็นที่แย่งชิงกัน ราชวงศ์โจวเหนือได้จัดตั้งเมืองซือโจวและเจียโจวขึ้น และผนวกอำเภอติงหู คูหู และอู่ตู่เข้ามา

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (581–618) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหลี่ซือ ซีเหอ ไท่หยวน โหลวฟาน และหลงฉวน ในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907) เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฉือโจว เฟินโจว ซีโจว หลางโจว และปิงโจว (ต่อมาคือเมืองไท่หยวน) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (960–1279) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฉือโจว เฟินโจว หลางโจว ซีโจว กองทหารจินหนิง และเมืองไท่หยวน ในสมัยราชวงศ์หมิง (1368–1644) เฟินโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลในปี 1595 ในสมัยราชวงศ์ชิง (1644–1912) ระบบนี้ยังคงอยู่ ในปี 1912 สาธารณรัฐจีนได้ยกเลิกมณฑลเฟินโจว ในช่วงสงครามต่อต้านและสงครามกลางเมือง อำเภอหลิวเหลียงเป็นส่วนหนึ่งของเขตชายแดนจิน-สุ่ย ในปี 1949 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษซิงเซียนและเฟินหยางขึ้น ในปี 1971 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองหลิวเหลียงขึ้น และในปี 2004 หลิวเหลียงได้เปลี่ยนสถานะจากเขตปกครองเป็นเมือง

หน่วยงานบริหาร

ณ สิ้นปี 2022 เมืองหลิวเหลียงปกครองพื้นที่ 1 เขตเทศบาล 10 อำเภอ และ 2 เมืองระดับอำเภอ โดยมี 15 ตำบล 91 เมือง และ 45 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ในเขตหลี่ซือ

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองหลิวเหลียงตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันตกของมณฑลชานซี ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ละติจูด 36°43′ ถึง 38°43′ เหนือ และลองจิจูด 110°22′ ถึง 112°19′ ตะวันออก ความกว้างสูงสุดจากตะวันออกไปตะวันตกคือ 140 กิโลเมตร และระยะทางสูงสุดจากเหนือไปใต้คือ 220 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 21,000 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 13.5% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลชานซี

ลักษณะภูมิประเทศ

เมืองนี้ตั้งอยู่ในแกรนด์แคนยอนจินซาน บริเวณตอนกลางของเทือกเขาหลิวเหลียง ภูมิประเทศจะสูงกว่าตรงกลางและต่ำกว่าทั้งสองข้าง โดยทั่วไปมีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,000–2,000 เมตร พื้นที่ 91.8% เป็นภูเขาและกึ่งภูเขา ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขากวนตี้ สูง 2,831 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามของมณฑลชานซี จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 556 เมตร ริมแม่น้ำเหลืองในอำเภอชิโลว โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงสัมพัทธ์ 2,275 เมตร เขตเมืองตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 920–940 เมตร

ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ พื้นที่ภูเขาสูงปานกลาง (สูงกว่า 1,500 เมตร) พื้นที่เนินเขา (900–1,500 เมตร) และพื้นที่ราบ (740–800 เมตร) ที่ราบตามแนวแม่น้ำเฟินในเมืองเจียวเฉิง เหวินสุ่ย เฟินหยาง และเสี่ยวอี้ มีดินอุดมสมบูรณ์และน้ำมาก

ภูมิอากาศ

เมืองลวีเหลียงมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 472 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 9 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ -10 ถึง -5 องศาเซลเซียส และเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 19 ถึง 24 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุดสุดขั้วคือ -33 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิสูงสุดสุดขั้วคือ 41 องศาเซลเซียส จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีอยู่ที่ 2,487–2,872 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งอยู่ที่ 133–178 วัน

อุทกวิทยา

แม่น้ำเหลือง แม่น้ำเฟิน แม่น้ำเหวินหยู แม่น้ำฉิวสุ่ย แม่น้ำชางเฟิน และแม่น้ำซานฉวน ไหลผ่านเมืองหลิวเหลียง ดินแดนทั้งหมดอยู่ในลุ่มแม่น้ำเหลือง

ดิน

เมืองนี้มีพื้นที่ดิน 18,634 ตารางกิโลเมตร โดยมีประเภทดินต่างๆ ได้แก่ ดินสีน้ำตาล ดินอบเชย ดินเกาลัดผสมอบเชย ดินทุ่งหญ้าบนภูเขา ดินตะกอนน้ำ และดินร่วนสีเหลือง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำทั้งหมดโดยเฉลี่ยในช่วงหลายปีอยู่ที่ 1.447 พันล้านลูกบิดเมตร ซึ่งประกอบด้วยน้ำไหลจากแม่น้ำ 1.11 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำบาดาล 890 ล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำที่ทับซ้อนกัน 551 ล้านลูกบิดเมตร

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 21,211 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยที่ราบทางตะวันออก 169,000 เฮกตาร์ (8%), ที่ราบสูงดินเลสทางตะวันตกที่เป็นเนินเขา 974,000 เฮกตาร์ (45.9%) และพื้นที่ภูเขาตอนกลาง 978,100 เฮกตาร์ (46.1%)

ทรัพยากรแร่

แหล่งแร่หลิวเหลียงมีแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 40 ชนิด กระจายอยู่ในแหล่งแร่ 407 แห่ง ประกอบด้วยแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 40 แห่ง ขนาดกลาง 63 แห่ง และขนาดเล็ก 30 แห่ง ทรัพยากรสำคัญ ได้แก่ ถ่านหิน (พื้นที่ที่มีถ่านหิน 11,460 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 54.3% ของพื้นที่ทั้งหมด มีปริมาณสำรองมากกว่า 42 พันล้านตัน รวมถึงถ่านหินโค้กคุณภาพสูงเบอร์ 4 จำนวน 11.4 พันล้านตัน) แร่เหล็ก (1.3 พันล้านตัน คิดเป็น 34.6% ของปริมาณทั้งหมดในมณฑลชานซี) บ็อกไซต์ (649 ล้านตัน คิดเป็น 45.7% ของปริมาณทั้งหมดในมณฑลชานซี ครองอันดับหนึ่งในมณฑล) โดโลไมต์ หินปูน แอสเบสตอส ซิลิกา และหินที่มีโพแทสเซียม (472 ล้านตัน ที่ภูเขาจื่อจินในหลินเซียน ซึ่งเป็นแหล่งแร่ขนาดใหญ่ที่หายากในประเทศจีน)

ทรัพยากรชีวภาพ

จากการสำรวจสัตว์ป่าพบว่ามีสัตว์ 213 ชนิด กระจายอยู่ใน 4 ชั้น และ 24 อันดับ รวมถึงนก 160 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 36 ชนิด มีสัตว์ 4 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ ไก่ฟ้าหูน้ำตาล นกอินทรีทอง นกกระสาปากดำ และเสือดาว และอีก 20 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับ 2 ไก่ฟ้าหูน้ำตาลซึ่งเป็นสมบัติของชาติจีนนั้น กระจุกตัวอยู่ในพื้นที่ปางฉวนโกว อำเภอเจียวเฉิง โดยมีจำนวนมากกว่า 2,000 ตัว เมืองหลิวเหลียงเป็นศูนย์กลางการกระจายพันธุ์ของต้นซีบัคธอร์นป่าในมณฑลชานซี โดยมีพื้นที่ปลูกซีบัคธอร์นธรรมชาติ 84,730 เฮกตาร์ คิดเป็นประมาณหนึ่งในห้าของพื้นที่ทั้งหมดในมณฑล และหนึ่งในสิบของประเทศ นอกจากนี้ เมืองนี้ยังมีต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ หายาก และมีค่าที่โดดเด่น 412 ต้น กระจายอยู่ใน 175 แห่ง ซึ่งเป็นตัวแทนของ 26 วงศ์ 30 สกุล และ 40 ชนิด

ประชากร

จำนวนประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2563) ประชากรประจำถิ่นของเมืองหลิวเหลียงมีจำนวน 3,398,431 คน ลดลง 328,626 คน (8.82%) จากปี 2553 แบ่งเป็นชาย 1,763,303 คน (51.89%) หญิง 1,635,128 คน (48.11%) อัตราส่วนเพศชายต่อหญิงอยู่ที่ 107.84 ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 1,811,822 คน (53.31%) คาดการณ์ว่า ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำถิ่นจะมีจำนวน 3,280,800 คน ลดลง 35,000 คน และประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 1,912,400 คน (58.29%) อัตราการเกิดอยู่ที่ 5.81‰ อัตราการตายอยู่ที่ 8.22‰ และอัตราการลดลงตามธรรมชาติอยู่ที่ -2.41‰

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

อำเภอหลิวเหลียงเป็นพื้นที่ที่มีประชากรชนกลุ่มน้อยกระจัดกระจาย ณ สิ้นปี 2564 มีประชากรชนกลุ่มน้อยถาวร 2,312 คน จาก 25 กลุ่มชาติพันธุ์ กระจายอยู่ใน 159 ตำบล ใน 13 อำเภอ ส่วนประชากรชนกลุ่มน้อยชั่วคราวประมาณ 600 คน ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในมหาวิทยาลัย และประชากรชนกลุ่มน้อยเคลื่อนย้าย 237 คน ส่วนใหญ่มาจากมณฑลชิงไห่ หนิงเซี่ย และซินเจียง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 257.502 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.4%) GDP ต่อหัว: 78,070 หยวน รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 27.826 พันล้านหยวน (ลดลง 16.2%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร: 74.773 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1%) ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภค: 43.969 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.5%) รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 37,783 หยวน (เพิ่มขึ้น 3.3%) เขตชนบท: 15,461 หยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%)

อุตสาหกรรมหลัก

เมืองนี้ส่งเสริมกลุ่มอุตสาหกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ 8 กลุ่ม (สุกร โค เห็ดกินได้ วอลนัท พุทราแดง ธัญพืชหยาบ มันฝรั่ง ชาสมุนไพร) และกลุ่มแปรรูปขั้นสูง 5 กลุ่ม หลิวเหลียงเป็นฐานการผลิตธัญพืชหยาบคุณภาพสูง โดยมีพันธุ์คุณภาพมากกว่า 20 ชนิด รวมถึงข้าวฟ่าง ถั่วเหลือง ถั่วเขียว และถั่วแดง ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 10.915 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%) คิดเป็น 4.24% ของ GDP

อุตสาหกรรมรอง

เมืองนี้มุ่งเน้นการใช้ถ่านหินสะอาด วัสดุใหม่จากอะลูมิเนียมและแมกนีเซียม (โดยตั้งเป้าหมายไว้ที่กลุ่มอุตสาหกรรมมูลค่า 100 พันล้านหยวน) และอุตสาหกรรมเหล้าไป๋จิ๋ว ซึ่งสนับสนุนกลุ่มบริษัทเฟินจิ๋ว ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมรองอยู่ที่ 140.381 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.4%) คิดเป็น 54.52% ของ GDP

อุตสาหกรรมบริการ

เมืองนี้ดำเนินกลยุทธ์การบูรณาการ "สุรา+" โดยเป็นเจ้าภาพจัดงานมหกรรมสุรานานาชาติหมู่บ้านซิงฮวา ประเทศจีน พัฒนาแบรนด์การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์และสุขภาพ และส่งเสริมการพัฒนาอุตสาหกรรมข้อมูลขนาดใหญ่ ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการอยู่ที่ 106.206 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.4%) คิดเป็น 41.24% ของ GDP

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

ณ ปี 2025 เมืองลวีเหลียงมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจระดับจังหวัดจำนวน 9 เขต

การขนส่ง

ทางหลวง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 307 และ 209 ตัดผ่านเมืองนี้ พร้อมด้วยทางหลวงระดับจังหวัดอีก 9 สาย ได้แก่ ทางด่วนปักกิ่ง-คุนหมิง (G5), ทางด่วนชิงหยิน (G20), ทางด่วนหูปู (G59), ทางด่วนตงหลู (G2516), ทางด่วนไท่เจีย (S50) และทางด่วนวงแหวนหลิวเหลียง (S2002) ซึ่งก่อให้เกิดเครือข่ายทางหลวงที่ครอบคลุม สถานีขนส่งผู้โดยสารหลิวเหลียงในหมู่บ้านเหมาเหมาจวง เขตหลี่ซือ เป็นศูนย์กลางการขนส่งผู้โดยสาร

ณ สิ้นปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 18,483.8 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 793.6 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

มีทางรถไฟหลายสายวิ่งผ่านหลู่เหลียง ได้แก่ เจียซี เสี่ยวหลิว ไท่จงหยิน และทางรถไฟชานซีกลาง-ใต้ ส่วนหลู่เหลียงของทางรถไฟไท่จงอินมีระยะทาง 164.4 กิโลเมตร โดยมีสถานีผู้โดยสาร 5 แห่ง ได้แก่ เจียวเฉิง เหวินสุ่ย เฟินหยาง หลู่เหลียง และหลิวหลินทางใต้ รถไฟเข้าถึงเมืองสำคัญๆ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู ฉงชิ่ง ซีอาน และอุรุมชี

การบิน

สนามบินหลิวเหลียงดาวูเปิดทำการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 มกราคม 2557 ในเมืองดาวู อำเภอฝางซาน ห่างจากใจกลางเมือง 23 กิโลเมตร เป็นสนามบินระดับภูมิภาค 4C ที่สามารถรองรับเครื่องบินรุ่น CRJ-200, Boeing 737-800, A319 และ A320 ได้ ในปี 2568 สนามบินแห่งนี้ให้บริการ 18 เส้นทาง มีผู้โดยสาร 575,000 คน และขนส่งสินค้า 1,090.4 ตัน

การเมือง

ผู้นำปัจจุบัน

ผู้นำในอดีต

กิจกรรมเพื่อสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2025 เมืองหลิวเหลียงมีโรงเรียนอาชีวศึกษา 29 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 41 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 172 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 315 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 615 แห่ง

วัฒนธรรมและกีฬา

นวนิยายเรื่อง "วีรบุรุษหลิวเหลียง" เพลง "ชาวซานซีกล่าวว่าทิวทัศน์งดงาม" และภาพยนตร์เรื่อง "หนุ่มสาวในหมู่บ้านของเรา" ล้วนถือกำเนิดขึ้นในเมืองหลิวเหลียง เมืองนี้ได้สร้างสรรค์ละครคุณภาพสูงมากมาย รวมถึง "หลิวหูหลาน" "ขุนนางผู้ซื่อสัตย์หยูเฉิงหลง" และ "คนทำไวน์ดอกแอปริคอต" โดย "หลิวหูหลาน" ได้รับรางวัลละครยอดเยี่ยมจากกระทรวงวัฒนธรรม เฟินหยางและเสี่ยวอี้ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองวัฒนธรรมก้าวหน้าแห่งชาติ ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 14 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 161 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 14 แห่ง สถานีวิทยุ/โทรทัศน์ 14 แห่ง (ครอบคลุมการออกอากาศ 97.15% ครอบคลุมการรับชมทางโทรทัศน์ 99.7%) สนามกีฬา 23 แห่ง และโรงยิม 3 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2025 เมืองลวีเหลียงมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 3,890 แห่ง รวม 17,537 เตียง มีสถานบริการสาธารณสุขเฉพาะทาง 32 แห่ง ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 14 แห่ง และบุคลากรทางการแพทย์ 23,065 คน

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

ณ สิ้นปี 2022 เมืองลวีเหลียงมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม 5,901 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งอนุรักษ์สำคัญระดับชาติ 39 แห่ง และแหล่งอนุรักษ์สำคัญระดับจังหวัด 43 แห่ง

ศิลปะพื้นบ้าน

ณ เดือนกรกฎาคม 2565 เมืองหลิวเหลียงมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ได้รับการคุ้มครองมากกว่า 100 รายการ โดยแบ่งเป็นระดับชาติ 16 รายการ ระดับจังหวัด 53 รายการ และระดับเทศบาล 117 รายการ และมีทายาทในระดับชาติ 12 ราย ระดับจังหวัด 73 ราย และระดับเทศบาล 250 ราย

จุดชมวิว

ณ สิ้นปี 2021 เมืองหลิวเหลียงมีพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติระดับมณฑลขึ้นไป 5 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ภูเขาอู่ตังเหนือในอำเภอฝางซาน (พื้นที่ท่องเที่ยวระดับชาติ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางเหนือของลัทธิเต๋า ได้รับการอนุมัติให้เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวสำคัญระดับชาติในปี 1994) เมืองโบราณฉีโข่วในหลินเซียน (พื้นที่ท่องเที่ยวระดับชาติ) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติปางฉวนโข่วในเจียวเฉิง "โค้งแรกของแม่น้ำเหลือง" ในซือโหลว วัดซวนจง (สถานที่กำเนิดของพุทธศาสนานิกายสุขาวดี) หมู่บ้านซิงฮวาในเฟินหยาง (แหล่งกำเนิดของเหล้าเฟินจิ๋ว) เมืองซีฮวาในหลี่ซือ ("ทุ่งหญ้าแห่งที่สองของจีนตอนเหนือ") และถ้ำนางฟ้าไป่หม่า ("ถ้ำอันตรายแห่งแรกของจีนตอนเหนือ")

ภูเขาอู่ตังเหนือ ในอำเภอฝางซาน เดิมชื่อว่า ภูเขามังกรราชา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นภูเขาอู่ตังหลังจากการบูรณะวิหารใหญ่ซวนเทียนในสมัยราชวงศ์หมิง และเติมคำว่า "เหนือ" นำหน้าเพื่อแยกแยะจากภูเขาอู่ตังในมณฑลหูเป่ย ปัจจุบันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียงในภาคเหนือ

"โค้งแรกของแม่น้ำเหลือง" ที่เมืองซิงกวน อำเภอชิโหลว คือจุดที่แม่น้ำเหลืองหักเลี้ยวอย่างฉับพลัน เมื่อมองจากด้านบน โค้งนี้จะมีลักษณะคล้ายน้ำเต้า โดยจุดที่แคบที่สุดอยู่ที่ 700 เมตร และจุดที่กว้างที่สุดอยู่ที่ 1,700 เมตร ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1936 เหมาเจ๋อตุงนำกองทัพแดงรุกคืบไปทางตะวันออกผ่านที่นี่ และได้เขียนบทกวีที่มีชื่อเสียงว่า "ฉินหยวนชุน—หิมะ"

หมู่บ้านซิงฮวาในเฟินหยางเป็นเมืองสุราสมัยใหม่ที่ผสมผสานสุรา บทกวี การเขียนพู่กัน จิตรกรรม และทัศนียภาพเข้าด้วยกัน ที่นี่เป็นแหล่งกำเนิดของเฟินจิ๋ว หนึ่งในสุราที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน และมีพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สุรา บ่อน้ำโบราณ และหอแสดงศิลาจารึกของบุคคลสำคัญ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

เมืองหลิวเหลียงได้พัฒนาแบรนด์ท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากมาย ได้แก่ ข้าวฟ่างหอมเฟินโจว ธัญพืชหยาบ "ดอกไม้ภูเขาเบ่งบาน" ถั่วเหลืองพันธุ์หลินเซียน มันฝรั่งหลานเซียน วอลนัทเฟินโจว ขนมเค้กชาม "กู่เมินเฉียน" หลิวหลิน และผลซีบัคธอร์นหลิวเหลียง ผลิตภัณฑ์ 16 รายการได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสินค้าเกษตรที่มีเครื่องหมายทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ ได้แก่ วอลนัทเสี่ยวอี้ พุทราเจียวเฉิง พุทราแดงหลิวหลิน เนื้อแกะเมล็ดไซเปรสจงหยาง พุทราแดงไคหยางหลินเซียน ข้าวฟ่างหมักเฟินหยาง และถั่วเขียวซิงเซียน

บุคคลที่มีชื่อเสียง

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เขตทิวทัศน์ภูเขาหยุนฉิว

อุทยานธรรมชาติภูเขาหยุนฉิว ตั้งอยู่ในอำเภอเซียงหนิง เมืองหลินเฟิน มณฑลชานซี เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่…

ถ้ำหยุนกังในต้าถง

ถ้ำหยุนกังตั้งอยู่ทางเชิงเขาอู๋โจวตอนใต้และริมฝั่งแม่น้ำอู๋โจวตอนเหนือ ห่างจากเมืองต้าถง มณฑลชานซี ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 16 กิโลเมตร เป็นสถ…

ด่านเหยียนเหมิน

ด่านเหยียนเหมินตั้งอยู่ในเทือกเขาเหยียนเหมิน ห่างจากอำเภอได่ เมืองซินโจว มณฑลชานซี ไปทางเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ …

เขตทัศนียภาพภูเขาอู่ไท่

อุทยานธรรมชาติภูเขาอู่ไท่ ตั้งอยู่ในอำเภออู่ไท่ เมืองซินโจว มณฑลชานซี เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ หนึ่งในสี่ภูเขาพุทธศาสนาที่มี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว