เมืองหลินเฟิน
เมืองหลินเฟิน หรือที่รู้จักกันในชื่อผิงหยาง เมืองวัวนอน และเมืองดอกไม้และผลไม้ เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ติดกับเทือกเขาไท่เยว่ทางทิศตะวันออก และมีพรมแดนติดกับเมืองฉางจือและเมืองจู
เมืองหลินเฟิน
หลินเฟิน หรือที่รู้จักกันในชื่อผิงหยาง เมืองวัวนอน และเมืองดอกไม้และผลไม้ เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ติดกับเทือกเขาไท่เยว่ทางทิศตะวันออก ติดกับฉางจือและจินเฉิง ทางทิศตะวันตกติดกับเหยียนอันและเหวยหนานของมณฑลฉานซี โดยมีแม่น้ำเหลืองคั่นกลาง ทางทิศเหนือเชื่อมต่อกับจินจงและหลิวเหลียงจากสันเขาฮั่นซิน และทางทิศใต้ติดกับหยุนเฉิง พื้นที่อยู่ในเขตภูมิอากาศมรสุมกึ่งแห้งแล้งกึ่งชื้น โดยมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น ครอบคลุมพื้นที่ 20,302 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2023 หลินเฟินบริหารจัดการเขตเทศบาล 1 แห่ง อำเภอ 14 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3,855,300 คน เมืองหลินเฟิน ตั้งชื่อตามทำเลที่ตั้งริมแม่น้ำเฟิน มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะแหล่งกำเนิดที่สำคัญของชาติจีนและแหล่งกำเนิดอารยธรรมลุ่มแม่น้ำเหลือง เป็นฐานการผลิตธัญพืชและฝ้ายที่สำคัญในภาคเหนือของจีน รู้จักกันในชื่อ "บ้านเกิดของฝ้ายและข้าวสาลี" และ "ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์" หลินเฟินอุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ เป็นหนึ่งในสามฐานการผลิตถ่านโค้กคุณภาพสูงที่สำคัญของจีน เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A มากกว่า 30 แห่ง หน่วยงานมรดกที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติและระดับจังหวัดมากกว่า 150 แห่ง และโบราณวัตถุถาวรมากกว่า 8,300 ชิ้น เป็นที่รู้จักในชื่อ "บ้านเกิดของดอกบ๊วย" "บ้านเกิดของการตัดกระดาษ" และ "บ้านเกิดของกลอง" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 251.38 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.0%
วิวัฒนาการของชื่อ
เมืองหลินเฟินตั้งชื่อตามที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเฟิน เมืองนี้ยังถูกเรียกว่าผิงหยางและเมืองวัวนอน—เมืองโบราณมีรูปร่างคล้ายวัวนอน และมีรูปปั้นวัวเหล็กฝังอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของกำแพงเมืองเพื่อป้องกันน้ำท่วม จึงเป็นที่มาของชื่อนี้ ในปี ค.ศ. 584 อำเภอผิงเหอถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลินเฟิน และชื่อนี้ก็ถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (386–534) เมืองนี้ถูกเรียกว่าถังโจว ตามพระราชอิสริยยศของจักรพรรดิเหยา ผิงหยางค่อยๆ กลายเป็นชื่อสถานที่ที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมอย่างมาก เกี่ยวข้องกับ "เมืองหลวงของเหยาที่ผิงหยาง" ขุนนางผิงหยางแห่งราชวงศ์ฮั่น เฉาเสิน และเจ้าหญิงผิงหยางแห่งราชวงศ์ถัง
ประวัติศาสตร์
หลินเฟินเป็นหนึ่งในสถานที่กำเนิดของชาติจีน บันทึกพงศาวดารระบุว่า "เมืองหลวงของราชวงศ์เหยาคือผิงหยาง" ซึ่งก็คือหลินเฟินในปัจจุบัน ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก (ค.ศ. 1046–771 ก่อนคริสตกาล) พระเจ้าเฉิงทรงมอบดินแดนถัง (ปัจจุบันคือเมืองอี้เฉิง) ให้แก่พระอนุชาของพระองค์คือซู่หยู เนื่องจากดินแดนของราชวงศ์ถังมีแม่น้ำจินไหลผ่าน บุตรชายของซู่หยูคือเซี่ยฟู่จึงเปลี่ยนชื่อรัฐเป็นจิน
ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) บริเวณนี้เป็นของรัฐจิน เมื่อเจ้าชายเหวินแห่งจินได้ครองอำนาจทางเหนือ ศูนย์กลางของรัฐจินจึงอยู่ที่เมืองฉู่หว่อ โหวม่า และเซียงเฟินในปัจจุบัน ในช่วงต้นยุคสงครามระหว่างรัฐ (475–221 ปีก่อนคริสตกาล) หลังจากการแบ่งแยกรัฐจิน รัฐฮั่นได้ตั้งเมืองหลวงที่ผิงหยาง
หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหอตง ในปี 247 คริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งมณฑลผิงหยางขึ้น ในปี 309 หลิวหยวนได้ก่อตั้งรัฐฮั่นโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ผิงหยาง ในปี 583 ได้มีการจัดตั้งมณฑลหลินเฟินขึ้น ในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907) ที่นี่คือเมืองจินโจว ในปี 1116 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองผิงหยางขึ้น ในสมัยราชวงศ์หยวน (1271–1368) ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการทหารจินหนิง ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง เขตปกครองผิงหยางปกครอง 35 อำเภอ ในปี 1948 หลินเฟินได้รับการปลดปล่อย และในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2000 เขตปกครองนี้ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง
เมืองหลินเฟินมีมรดกทางประวัติศาสตร์ที่อุดมสมบูรณ์ ได้แก่ มนุษย์ติงชุน (ประมาณ 100,000 ปีที่แล้ว), แหล่งโบราณคดีสมัยหินใหม่จ่าวหยวน (ประมาณ 7,000 ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นการเกษตรกรรมยุคแรกสุดในมณฑลชานซี), แหล่งโบราณคดีเถาซี (ประมาณ 4,500 ปีที่แล้ว ซึ่งเผยให้เห็นรัฐยุคแรกเริ่มพร้อมวัตถุมงคลต่างๆ รวมถึงจานรูปมังกร), เมืองหลวงของรัฐจิน (ถัง, ฉู่หว่อ และซินเทียน) และการอพยพครั้งใหญ่ของราชวงศ์หมิงจากต้นเจดีย์ใหญ่หงถง (กินเวลา 50 ปี ทำให้หงถงกลายเป็น "บ้านเกิดของบรรพบุรุษของชาวจีนทุกคน")
เหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ การมอบอำนาจปกครองของซู่หยูที่ราชวงศ์ถัง การขึ้นสู่อำนาจของดยุคเหวินแห่งราชวงศ์จิน (636 ปีก่อนคริสตกาล) การย้ายเมืองหลวงไปยังซินเทียน (585 ปีก่อนคริสตกาล) การแบ่งแยกราชวงศ์จิน (453 ปีก่อนคริสตกาล) การขึ้นมามีอำนาจของตระกูลเว่ยหลินแห่งราชวงศ์ฮั่น โดยเว่ยจื่อฟู่และฮั่วฉู่ปิง การก่อตั้งรัฐฮั่นที่ผิงหยางโดยหลิวหยวนแห่งเผ่าซยงหนู (304 ปีคริสตกาล) การเดินทางไปทางตะวันตกของพระภิกษุฟาเซียน (399–412 ปีคริสตกาล 13 ปี ผ่านกว่า 30 ประเทศ ระยะทางกว่า 40,000 ลี้ ก่อนหน้าสมัยพระเสวียนจาง 230 ปี) การยึดครองฮั่วอี้ของหลี่หยวน (617 ปีคริสตกาล) ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งราชวงศ์ถัง การต่อต้านราชวงศ์จินของเหลียงซิง (1126–1148) และการอพยพครั้งใหญ่ของราชวงศ์หมิง
หน่วยงานบริหาร
ณ สิ้นปี 2023 Linfen บริหารจัดการ 1 เขต (เหยาตู้), 14 มณฑล (ฉวีวอ, อี้เฉิง, เซียงเฟิน, หงถง, กู่เซียน, อันเซ, ฟูซาน, จี้เซียน, เซียงหนิง, ต้าหนิง, ซีเซียน, หยงเหอ, ผู่เซียน, เฟินซี) และเมืองระดับเทศมณฑล 2 แห่ง (โหวม่าและหัวโจว) หน่วยงานเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนซือฟู่ ตำบลเจียฟ่าง เขตเหยาตู้
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองหลินเฟินตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ระหว่างละติจูด 35°23′–36°57′ เหนือ และลองจิจูด 110°22′–112°34′ ตะวันออก ระยะทางจากเหนือจรดใต้สูงสุดกว่า 170 กิโลเมตร และจากตะวันออกจรดตะวันตกประมาณ 200 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 20,302 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพรมแดนติดกับฉางจือและจินเฉิงทางทิศตะวันออก ตรงข้ามกับมณฑลฉานซีทางทิศตะวันตกโดยมีแม่น้ำเหลืองคั่นกลาง เชื่อมต่อกับจินจงและหลิวเหลียงทางทิศเหนือ และมีพรมแดนติดกับหยุนเฉิงทางทิศใต้ ด้วยความสำคัญทางยุทธศาสตร์ เมืองนี้จึงเป็นที่แย่งชิงของกองกำลังทหารมาตั้งแต่สมัยโบราณ
ลักษณะภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศโดยประมาณเป็นรูปทรง "เว้า" ล้อมรอบด้วยภูเขาและมีที่ราบอยู่ตรงกลาง ที่ราบครอบคลุมพื้นที่ 19.4% เนินเขา 51.4% และภูเขา 29.2% แอ่งหลินเฟินทอดยาวผ่านใจกลาง แบ่งที่ราบสูงออกเป็นพื้นที่ภูเขาทางตะวันออกและตะวันตก ทางตะวันออกมีเทือกเขาไท่เยว่และจงเทียว ส่วนทางตะวันตกมีเทือกเขาหลิวเหลียง ซึ่งส่วนใหญ่สูงกว่า 1,000 เมตร จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาฮั่วซานในเทือกเขาไท่เยว่ที่ความสูง 2,346.8 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือที่ชิจิอาเทียนในอำเภอเซียงหนิงที่ความสูง 385.1 เมตร โดยมีความสูงต่ำสุดที่ 1,961.7 เมตร มีแม่น้ำเจ็ดสายและน้ำพุที่มีชื่อเสียงสามแห่งไหลผ่านพื้นที่นี้
ภูมิอากาศ
เมืองหลินเฟินมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น ลักษณะเด่นคือ ฤดูหนาวหนาวจัดมีหิมะตกน้อย ฤดูใบไม้ผลิมีลมพัด ฤดูร้อนร้อนจัดและมีช่วงแห้งแล้ง อุณหภูมิสูงสุด: 41°C อุณหภูมิต่ำสุด: -23°C อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 12.6°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 500–600 มม. ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย: 190 วัน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองนี้มีแม่น้ำมากกว่า 200 สาย ซึ่งทั้งหมดอยู่ในระบบแม่น้ำเหลือง แม่น้ำเหลืองไหลเลียบชายแดนด้านตะวันตกเป็นระยะทาง 174 กิโลเมตร แม่น้ำเฟิน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของเมือง มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 10,310 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำฉิน ซึ่งมีตะกอนน้อยที่สุด ไหลยาว 95 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,955 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมด: 1.52 พันล้านลูกบาศก์เมตร ประกอบด้วยน้ำไหลจากแม่น้ำ 1.32 พันล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 1.026 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำต่อหัว: 350 ลูกบาศก์เมตร ทำให้เป็นพื้นที่ที่ขาดแคลนน้ำ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 20,275 ตารางกิโลเมตร ที่ราบ: 3,933.4 ตารางกิโลเมตร (19.4%); เนินเขา: 10,421.4 ตารางกิโลเมตร (51.4%); ภูเขา: 5,920.2 ตารางกิโลเมตร (29.2%) ประเภทดินที่พบมากที่สุดคือดินร่วนปนทราย (cinnamon soil) นอกจากนี้ยังมีดินทุ่งหญ้า ดินสีน้ำตาล และดินพรุ พื้นที่ป่าปกคลุมต่ำเพียง 28.9% และมีปัญหาการกัดเซาะดินอย่างรุนแรง
ทรัพยากรชีวภาพ
มีการบันทึกชนิดพืชมีเมล็ด 606 ชนิด (97 วงศ์ 386 สกุล) ซึ่งคิดเป็น 62.1% ของพืชพรรณในจังหวัด สัตว์ป่าประกอบด้วยสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกมากกว่า 300 ชนิด ได้แก่ นก 243 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 45 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 8 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 4 ชนิด สัตว์คุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ นกกระเรียนขาว นกกระสาปากดำ และไก่ฟ้าหูน้ำตาล ระดับ 2 ได้แก่ เสือดาว กวางมัสก์ หงส์ขาว และเป็ดแมนดาริน
ทรัพยากรป่าไม้
ข้อมูล ณ ปี 2022 ระบุว่า พื้นที่ป่าไม้มี 6.7521 ล้านหมู่ (คิดเป็น 26.5% ของพื้นที่ทั้งหมด) และมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 7 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 1.8137 ล้านหมู่ (คิดเป็น 6.0% ของพื้นที่ทั้งหมด) ส่วนพื้นที่สีเขียวในเมืองคิดเป็น 42.33% โดยมีพื้นที่สวนสาธารณะ 15.1 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 38 ชนิด รวมถึงเชื้อเพลิง 2 ชนิด โลหะ 12 ชนิด และอโลหะ 24 ชนิด ถ่านหินเป็นทรัพยากรหลัก โดยมีปริมาณที่พิสูจน์แล้ว 39.8 พันล้านตัน (14% ของปริมาณทั้งหมดในจังหวัด) เซียงหนิงเป็นหนึ่งในสามแหล่งผลิตถ่านหินโค้กคุณภาพสูงที่สำคัญของจีน แร่เหล็ก: 4.2 พันล้านตัน (รวมถึงแมกเนไทต์ 1.8 พันล้านตัน ซึ่งคิดเป็นมากกว่า 70% ของแร่คุณภาพสูงในจังหวัด) แร่ธาตุอื่นๆ ได้แก่ หินอ่อน (150 ล้านลูกบาศก์เมตร) ควอตซ์ (20 ล้านตัน) และยิปซัม (คาดการณ์ 23.4 พันล้านตัน) ผลผลิตถ่านหินดิบต่อปี: 48.13 ล้านตัน (5% ของจังหวัด); โค้ก: 19.2 ล้านตัน (21.2%); เหล็กดิบ: 10.537 ล้านตัน (27.96%); เหล็กกล้า: 8.644 ล้านตัน (24.77%)
ประชากร
ณ เดือนพฤศจิกายน 2020 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 3,976,481 คน ณ สิ้นปี 2024 จำนวนประชากรที่อยู่อาศัยถาวรลดลงเหลือ 3,855,300 คน ลดลง 31,800 คน ประชากรในเขตเมือง: 2,216,900 คน (57.50% เพิ่มขึ้น 1.59 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 7.24‰ อัตราการตาย: 8.78‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.54‰
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองหลินเฟินมีชนกลุ่มน้อย 28 กลุ่ม รวมถึงชาวฮุยและชาวแมนจู
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 251.38 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.0%) ภาคการผลิตขั้นต้น: 19.77 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%) ภาคการผลิตขั้นรอง: 102.82 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.2%) ภาคการผลิตขั้นตติยภูมิ: 128.79 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.2%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 16.28 พันล้านหยวน (ลดลง 13.3%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร: 80.46 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.5%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกพืช: 549,060 เฮกตาร์ รวมถึงพื้นที่ปลูกธัญพืช 499,570 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 2.1679 ล้านตัน (ลดลง 1.9%) ผลผลิตเนื้อสัตว์: 188,800 ตัน (เพิ่มขึ้น 10.8%) รวมถึงเนื้อหมู 133,200 ตัน เนื้อวัว 9,000 ตัน เนื้อแกะ 7,100 ตัน และสัตว์ปีก 39,600 ตัน นม: 49,300 ตัน ไข่: 133,200 ตัน จำนวนสุกร: 1,113,700 ตัว (เพิ่มขึ้น 8.8%)
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มีวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่กว่าที่กำหนดจำนวน 816 แห่ง เติบโตขึ้น 6.3% ภาคเหมืองแร่เติบโต 5.0% ภาคการผลิต 11.2% และภาคสาธารณูปโภค 10.5% อุตสาหกรรมถ่านหินเติบโต 5.5% และอุตสาหกรรมอื่นๆ ที่ไม่ใช่ถ่านหินเติบโต 8.6% รายได้รวม 297.83 พันล้านหยวน (ลดลง 4.4%) กำไร 14.29 พันล้านหยวน (ลดลง 44.7%) ภาคก่อสร้าง: มีวิสาหกิจที่ผ่านการรับรอง 325 แห่ง ผลผลิต 28.78 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการ: 118.59 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.9%) ค้าส่ง/ค้าปลีก: 20.01 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.1%); การขนส่ง: 12.31 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.0%); ที่พัก/ร้านอาหาร: 4.42 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.5%); การเงิน: 10.97 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.7%); อสังหาริมทรัพย์: 11.39 พันล้านหยวน (ลดลง 0.2%) ยอดขายปลีก: 85.28 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.0%) เงินฝากทางการเงิน: 452.05 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.4%); สินเชื่อ: 303.0 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.7%) เบี้ยประกันภัย: 11.45 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.6%)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 1,743 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 269 รายการ) สถาบันมาตรวิทยาทางกฎหมาย 21 แห่งได้ดำเนินการตรวจสอบตามข้อกำหนด 51,200 ครั้ง เมืองนี้มีสถานีตรวจอากาศ 17 แห่ง เครือข่ายตรวจสอบแผ่นดินไหว 1 แห่ง และสถานีเตือนภัยล่วงหน้า 23 แห่ง
การศึกษา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: สถาบันอุดมศึกษา 4 แห่ง โรงเรียนอนุบาลของรัฐที่สร้างใหม่/ปรับปรุงใหม่ 10 แห่ง และโรงเรียนอนุบาลเอกชนแบบบูรณาการที่ได้รับการรับรอง 21 แห่ง อัตราการลงทะเบียนเรียนในระดับก่อนวัยเรียน: 97.89%
วัฒนธรรม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: มีศูนย์วัฒนธรรม 18 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 24 แห่ง (ของรัฐ 14 แห่ง เอกชน 10 แห่ง) คณะการแสดง 15 คณะ สถานีวิทยุ/โทรทัศน์ 17 แห่ง (ครอบคลุมการออกอากาศ 99.42% โทรทัศน์ 99.66%) ห้องสมุดสาธารณะ 18 แห่ง และหอจดหมายเหตุ 18 แห่ง ห้องสมุดประจำเทศมณฑล 11 แห่ง และศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง ผ่านมาตรฐานระดับ Class III ของประเทศ
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: สถานพยาบาล 4,312 แห่ง, เตียงผู้ป่วย 26,463 เตียง, สถานพยาบาลสาธารณสุขเฉพาะทาง 56 แห่ง, ศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 18 แห่ง และบุคลากรทางเทคนิคด้านสุขภาพ 33,632 คน
กีฬา
พื้นที่จัดการแข่งขันกีฬา: 10.7189 ล้านตารางเมตร; สถานที่จัดการแข่งขัน 15,386 แห่ง (กีฬาประเภทบอล 8,703 แห่ง, กีฬาฟิตเนส 5,237 แห่ง, กีฬาฤดูหนาว 7 แห่ง, สนามกีฬาขนาดใหญ่ 4 แห่ง) นักกีฬาได้รับเหรียญทอง 1 เหรียญในการแข่งขันระดับนานาชาติ มีผู้เข้าร่วมออกกำลังกายเป็นประจำ 1.497 ล้านคน
ประกันสังคม
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: เงินบำนาญขั้นพื้นฐาน 2.9224 ล้านหยวน; ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 3.9665 ล้านหยวน; ประกันการว่างงาน 466,500 หยวน; ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 605,500 หยวน ประชาชนในเมือง 10,800 คน และในชนบท 49,200 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ มีเตียงในสถานดูแลผู้สูงอายุ 12,658 เตียง สำหรับผู้พักอาศัย 5,201 คน รายได้จากการขายสลากกินแบ่งรัฐบาล: 455 ล้านหยวน
การขนส่ง
ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางทางหลวงรวม 19,704.2 กิโลเมตร รวมถึงทางด่วน 793.0 กิโลเมตร สถานีรถไฟ 3 แห่ง ได้แก่ สถานีหลินเฟิน (สายถงปู่ใต้), สถานีหลินเฟินเหนือ (รถไฟขนส่งสินค้า) และสถานีหลินเฟินตะวันตก (รถไฟความเร็วสูงต้าซี) ทางรถไฟสายถงปู่ สายโหวซี และสายโหวเยว่ รวมกันเป็นเครือข่ายทางรถไฟยาว 1,835 กิโลเมตร สนามบินหลินเฟินเหยาตู (มาตรฐาน 4C รันเวย์ยาว 2,600 เมตร จุดจอดเครื่องบิน 9 จุด) เป็นสนามบินพลเรือนแห่งที่ 7 ของมณฑลชานซี เปิดให้บริการ 3 เส้นทาง
ระบบขนส่งสาธารณะ
เขตเมืองมีเส้นทางเดินรถประจำทางมากกว่า 30 เส้นทาง โดยมีรถประจำทางไฟฟ้าล้วนมากกว่า 500 คัน ทำให้ครอบคลุมพื้นที่ราบของอำเภอเหยาตูด้วยรถประจำทางไฟฟ้าอย่างเต็มรูปแบบ
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองหลินเฟินมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 21 รายการ ระดับจังหวัด 136 รายการ ระดับเทศบาล 300 รายการ และระดับอำเภอ 436 รายการ
กลองเว่ยเฟิงจินหนาน (กลองอันสง่างาม) เป็นศิลปะการตีกลองแบบดั้งเดิมจากเขตหลินเฟิน ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดแรก มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 4,000 ปี ย้อนไปถึงยุคเหยาซุน ประกอบด้วยเครื่องดนตรี 4 ชนิด (ฆ้อง กลอง ฉาบ และไม้ตี) และแพร่หลายมากที่สุดในเมืองฮั่วโจว หงถง และเฟินซี
กลองดอกไม้เมืองอี้เฉิง ด้วยจังหวะที่สนุกสนานและการเคลื่อนไหวที่เปี่ยมด้วยพลัง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติในปี 2549 และเมืองอี้เฉิงได้รับการขนานนามว่าเป็น "บ้านเกิดของกลองดอกไม้" ในปี 2551
ในสมัยราชวงศ์จิน-หยวน เมืองผิงหยางเป็นเมืองสำคัญทางวัฒนธรรมทางภาคเหนือ ประเพณีการพิมพ์ "ผิงสุ่ย" ได้ผลิตผลงานที่มีอิทธิพลอย่างมาก เช่น "บทกวีผิงสุ่ย" (พจนานุกรมบทกวีมาตรฐาน) "คัมภีร์จินจ้าวเฉิง" (คัมภีร์พุทธศาสนา) และภาพพิมพ์ "สี่สาวงาม" (ภาพปีใหม่แกะไม้ที่เก่าแก่ที่สุดของจีน)
การคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองนี้มีโบราณวัตถุที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้จำนวน 8,300 ชิ้น รวมถึงสถานที่สำคัญที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 54 แห่ง และระดับจังหวัด 96 แห่ง โดยมีสิ่งของในคอลเลกชันประมาณ 420,000 ชิ้น (2,524 ชิ้น อยู่ในระดับสูงกว่าชั้นที่ 3) สถานที่สำคัญที่โดดเด่น ได้แก่ หอกลองซีเซียน (สมัยราชวงศ์หมิง ค.ศ. 1595) และหอกลองหลินเฟิน (สูง 27 เมตร หลังคาจั่วสามชั้น มีรูปปั้นบนหลังคาเป็นกระจก)
เรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์
บทความนี้กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ ได้แก่ มนุษย์ติงชุน (100,000 ปีก่อน), เกษตรกรรมยุคหินใหม่ซาวหยวน (7,000 ปีก่อน), รัฐต้นแบบเตาซี (4,500 ปีก่อน), รัฐจินตั้งแต่การมอบอำนาจของซู่หยู ผ่านการปกครองของดยุคเหวิน จนถึงการแบ่งแยกรัฐจิน, ความโดดเด่นทางด้านการทหารของตระกูลเว่ยฮั่วในราชวงศ์ฮั่น, รัฐฮั่นซยงหนูที่ผิงหยาง (ค.ศ. 304–318), การเดินทาง 13 ปีของพระภิกษุฟาเซียนไปยังกว่า 30 ประเทศ (ค.ศ. 399–412 ซึ่งเกิดขึ้นก่อนสมัยพระเสวียนจาง 230 ปี), การยึดครองฮั่วอี้ของหลี่หยวน (ค.ศ. 617), การต่อต้านรัฐจินของเหลียงซิง (ค.ศ. 1126–1148) และการอพยพครั้งใหญ่ของราชวงศ์หมิงจากหงถง (กินเวลา 50 ปี ทำให้หงถงกลายเป็น "บ้านเกิดของบรรพบุรุษของชาวจีนทุกคน")
เทศกาลและประเพณี
เทศกาลกองไฟชุมชน (นาวเชฮั่ว) เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมายาวนานของหมู่บ้านหลินเฟิน ซึ่งเป็นการเฉลิมฉลองทั่วทั้งหมู่บ้านในช่วงเทศกาลตรุษจีน โดยมีหนุ่มสาวในชุดสีแดงและสีเขียว และเด็กๆ มารวมตัวกันที่ลานหมู่บ้านหลังจากรับประทานอาหารเย็นในวันส่งท้ายปีเก่า
จุดชมวิว
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม