ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองหยุนเฉิง

เมืองหยุนเฉิง

เมืองหยุนเฉิง (Yuncheng City) ซึ่งในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ "เหอตง" (Hedong) (ตะวันออกของแม่น้ำเหลือง) ได้ชื่อนี้มาจากการที่เป็น "เมืองขนส่งเกลือ" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ในแอ่งจินหนานทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ

เมืองหยุนเฉิง

เมืองหยุนเฉิง หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า "เหอตง" (ตะวันออกของแม่น้ำเหลือง) ได้ชื่อมาจากการเป็นศูนย์กลางการขนส่งเกลือ เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ในแอ่งจินหนานทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนเหนือ บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของที่ราบสูงโลส ติดกับเมืองหลินเฟินทางทิศเหนือตามเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาหลิวเหลียง ติดกับเมืองจินเฉิงทางทิศตะวันออกข้ามเทือกเขาจงเทียว และตรงข้ามกับมณฑลฉานซีและเหอหนานข้ามแม่น้ำเหลืองทางทิศตะวันตกและทิศใต้ มีพื้นที่ทั้งหมด 14,182.88 ตารางกิโลเมตร (9% ของมณฑลชานซี) ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2568 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 อำเภอ 10 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4,632,300 คน เมืองหยุนเฉิงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีนที่สำคัญ มีโบราณสถานกว่า 3,000 แห่ง รวมถึงสถานที่สำคัญระดับชาติที่ได้รับการคุ้มครอง 102 แห่ง ซึ่งครองอันดับหนึ่งในบรรดาเมืองระดับมณฑลทั่วประเทศ เมืองนี้มีอาคารโบราณ 2,383 หลัง ภาพจิตรกรรมฝาผนังในวัดกว่า 2,000 ตารางเมตร และประติมากรรมลงสีมากกว่า 270 ชิ้น ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 224.80 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0%

ประวัติศาสตร์

เมืองหยุนเฉิงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดหลักของชาติจีน โดยมีหลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนหลังไปกว่า 1.8 ล้านปี ตามตำนานเล่าว่า อู๋ต้าถ่องได้แบ่งโลกออกเป็นเก้าแคว้น โดยพื้นที่นี้เป็นของแคว้นจี้โจว ในสมัยราชวงศ์เซี่ย (ประมาณ 2070–1600 ปีก่อนคริสตกาล) เมืองหลวงได้ถูกก่อตั้งขึ้นที่อันยี่ (ปัจจุบันคืออำเภอเซี่ย) และมีรัฐบริวารต่างๆ อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ ได้แก่ ซุน ซุน จี้ ตง ซวน จี้ และปู่

ในปี 403 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากการแบ่งแยกอาณาจักรจิน พื้นที่นี้เป็นของรัฐเว่ย โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่อันยี่ ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ (475–221 ก่อนคริสต์ศักราช) พื้นที่นี้เป็นที่แย่งชิงกันทางยุทธศาสตร์ หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช พื้นที่นี้ก็เป็นของมณฑลเหอตง ในช่วงราชวงศ์ฮั่น (206 ก่อนคริสต์ศักราช–220 คริสต์ศักราช) ฮั่นซินได้พิชิตพื้นที่นี้ ในช่วงยุคสิบหกอาณาจักร (317–439) พื้นที่นี้เป็นที่แย่งชิงกันของกลุ่มชนกลุ่มน้อยต่างๆ ในปี 558 คริสต์ศักราช ราชวงศ์โจวเหนือ (557–581) ได้ก่อตั้งเมืองผู่โจวและเจียงโจว ในช่วงราชวงศ์สุย (581–618) และราชวงศ์ถัง (618–907) พื้นที่นี้ได้รับการจัดระเบียบใหม่ภายใต้เขตปกครองเหอตง ในปี 948 ราชวงศ์ฮั่นตอนปลายได้ก่อตั้งเมืองเจียโจว ในช่วงราชวงศ์ซ่ง (960–1279) พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นเขตปกครองทางทหารหย่งซิงและเขตปกครองเหอตง ราชวงศ์หยวน หมิง และชิง ปกครองพื้นที่นี้ภายใต้โครงสร้างการปกครองที่หลากหลาย ในปี 1792 เส้นทางรถไฟเหอตงได้ย้ายมาอยู่ที่หยุนเฉิง หลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติปี 1911 หยุนเฉิงก็ได้รับการปลดปล่อย ในปี 2000 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้จัดตั้งเมืองหยุนเฉิงเป็นเมืองระดับจังหวัด

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 หยุนเฉิงบริหาร 1 เขต (เอี้ยนหู), 10 มณฑล (เหวินซี, ซินเจียง, ปิงหลู, หยวนฉู่, เจียงเซียน, จีซาน, รุ่ยเฉิง, เซี่ยเซียน, ว่านหรง, หลินอี้) และเมืองระดับเทศมณฑล 2 แห่ง (เหอจินและหย่งจี) หน่วยงานเทศบาลอยู่ที่เลขที่ 248 ถนนเหอตง เขตหยานหู

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองหยุนเฉิงตั้งอยู่ในแอ่งจินหนานทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง ระหว่างลองจิจูด 110°15′–112°04′ ตะวันออก และลองจิจูด 34°35′–35°49′ เหนือ มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 201.87 กิโลเมตร ความกว้างจากเหนือไปใต้ 127.47 กิโลเมตร และพื้นที่ทั้งหมด 14,182.88 ตารางกิโลเมตร

ธรณีวิทยา

พื้นที่นี้ประกอบด้วยหน่วยทางธรณีวิทยา 5 หน่วย ได้แก่ ภูเขาระดับกลาง (เทือกเขาจงเทียว สูง 450–1,500 เมตร) ภูเขาระดับต่ำ เนินเขาดินเลส ที่ราบลุ่มเชิงเขา และที่ราบลุ่มทะเลสาบ เทือกเขาจงเทียวมีหินซับซ้อนซู่ซุยยุคอาร์เคียน หินอ่อนและหินควอตไซต์ยุคโปรเทโรโซอิก และหินโดโลไมต์และหินปูนยุคพาลีโอโซอิก แคมเบรียน-ออร์โดวิเชียน แหล่งแร่ทองคำหลักพบได้รอบๆ ซีเหยาและฉางผิง

ลักษณะภูมิประเทศ

ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ ประกอบด้วยภูเขา เนินเขา และที่ราบ ที่ราบครอบคลุมพื้นที่ 58.2% ภูเขาและเนินเขา 41.8% มีเทือกเขาสำคัญสี่แห่ง ได้แก่ จงเทียว จี่หวาง กู่เฟิง และหลิวเหลียง ยอดเขาที่สูงที่สุดคือซุนหวางผิง ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นห้าส่วน ได้แก่ พื้นที่ภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือ พื้นที่ราบสูงที่เป็นเนินเขาตอนกลาง ลุ่มแม่น้ำซู่ซุยตอนกลางและตะวันตก พื้นที่ชายหาดแม่น้ำเหลือง และพื้นที่หุบเขาแม่น้ำเฟินทางตะวันตกเฉียงเหนือ

ภูมิอากาศ

เมืองหยุนเฉิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น ฤดูหนาว: หนาวและแห้งเนื่องจากอิทธิพลของอากาศไซบีเรีย ฤดูร้อน: ร้อนและมีฝนตกเนื่องจากอิทธิพลของความชื้นจากมหาสมุทรแปซิฟิก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 14.6°C เดือนที่ร้อนที่สุด (กรกฎาคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย 27.2°C เดือนที่หนาวที่สุด (มกราคม) มีอุณหภูมิเฉลี่ย -2°C อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุด: 42.7°C อุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุด: -18.9°C ปริมาณน้ำฝนต่อปี: 564 มม. โดยส่วนใหญ่ตกในฤดูร้อน (70%) ปริมาณแสงแดดต่อปี: 2,233.4 ชั่วโมง (51%) ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย: 207 วัน ในปี 2025: ปริมาณน้ำฝน 706.6 มม. อุณหภูมิเฉลี่ย 15.0°C ปริมาณแสงแดด 2,232.8 ชั่วโมง

อุทกวิทยา

เมืองนี้มีทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลชานซี (ทะเลสาบอู๋ซิง) รวมถึงทะเลสาบธรรมชาติอื่นๆ (เช่น ทะเลสาบเสี่ยวฉี ทะเลสาบถังลี่ถาน เป็นต้น) แม่น้ำเหลืองไหลผ่าน 8 อำเภอ เป็นระยะทาง 345 กิโลเมตร เป็นแหล่งน้ำภายนอกที่ใหญ่ที่สุด แม่น้ำซูสุ่ย (200.55 กิโลเมตร) เป็นสาขาหลักของแม่น้ำเหลือง ไหลผ่าน 6 อำเภอ มีแม่น้ำ 25 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 100 ตารางกิโลเมตร

ประเภทของดิน

มีดิน 4 ประเภท 10 ประเภทย่อย 22 สกุล และ 82 ชนิด โดยดินร่วนปนทรายเป็นดินที่พบมากที่สุด (74.5%) รองลงมาคือดินทุ่งหญ้า (24.5%) ดินพรุ (0.44%) และดินเค็ม (0.5%)

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยาที่สำคัญ ได้แก่ ฝนตกหนัก หิมะ คลื่นความหนาวเย็น ถนนเป็นน้ำแข็ง ลมแรง พายุทราย ความร้อนจัด และภัยแล้ง ณ สิ้นปี 2020 พบจุดเสี่ยงทางธรณีวิทยา 663 จุด ประกอบด้วย ดินถล่ม 72 จุด การทรุดตัว 463 จุด การไหลของเศษดิน 47 จุด การทรุดตัวของพื้นดิน 23 จุด และรอยแยกของพื้นดิน 58 จุด ซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตผู้คน 15,164 คน และทรัพย์สินมูลค่า 469.157 ล้านหยวน

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ในปี 2023 ปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดอยู่ที่ 1.51 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ลดลง 7.4%) แบ่งเป็นภาคเกษตรกรรม 1.16 พันล้านลูกบาศก์เมตร ภาคอุตสาหกรรม 130 ล้านลูกบาศก์เมตร ภาคครัวเรือน 190 ล้านลูกบาศก์เมตร และภาคนิเวศวิทยา 30 ล้านลูกบาศก์เมตร มีอ่างเก็บน้ำ 101 แห่ง (ขนาดกลาง 5 แห่ง ขนาดเล็ก 96 แห่ง) อ่างเก็บน้ำคูชิ (สร้างในปี 1957 ขยายเพิ่มเติมระหว่างปี 2003-2005 เป็น 37.17 ล้านลูกบาศก์เมตร) เป็นโครงการควบคุมอุทกภัยที่สำคัญ คลองเหยาเซียน (ยาว 86 กิโลเมตร สร้างเมื่อปี 505) ทำหน้าที่ปกป้องทะเลสาบน้ำเค็ม

ทรัพยากรที่ดิน

ข้อมูล ณ ปี 2019: พื้นที่เพาะปลูก 3,960.4 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่สวนผลไม้ 2,841.7 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่ป่า 4,001 ตารางกิโลเมตร, ทุ่งหญ้า 944 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่ชุ่มน้ำ 106.7 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่เมือง/เหมืองแร่ 1,485 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่คมนาคม 299.2 ตารางกิโลเมตร, พื้นที่น้ำและพื้นที่อนุรักษ์น้ำ 307 ตารางกิโลเมตร

ทรัพยากรพืช

มีพืชเมล็ดพันธุ์ป่า 1,291 ชนิด รวมถึงพืชชั้นที่ 1 ระดับชาติ 1 ชนิด (ต้นยิวใต้) และพืชชั้นที่ 2 ระดับชาติ 5 ชนิด (ต้นคัตสึระ ต้นหมากฝรั่ง ต้นเถ้าแมนจูเรีย ต้นเซลโคว่า และถั่วเหลืองป่า) และพืชสมุนไพรป่า 235 ชนิด ป่าธรรมชาติส่วนใหญ่อยู่ในเทือกเขาจงเทียว (ป่าผลัดใบเขตอบอุ่น มีต้นสนและต้นโอ๊ก 60-70%) ปริมาณไม้ทั้งหมด: 7.417 ล้านลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรสัตว์

สัตว์ป่าบนบก 317 ชนิด: สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 13 ชนิด, สัตว์เลื้อยคลาน 20 ชนิด, นก 249 ชนิด, สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 35 ชนิด ชั้นที่ 1 ของประเทศ: เสือดาว, นกกระสาปากดำ, นกอินทรีทอง, นกกระทาใหญ่, นกนางนวลโบราณ, กวางมัสก์ (13 ชนิด) ชั้นที่ 2: หงส์ขาว, เป็ดแมนดาริน, นกกระเรียนสีเทา, ลิงแสม, เหยี่ยวหลายชนิด, พังพอนหิน, ละมั่งมองโกเลีย, ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ (35 ชนิด) และสัตว์ป่าคุ้มครองระดับจังหวัด 19 ชนิด

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 61 ชนิด และพัฒนาแล้ว 34 ชนิด แมกนีเซียมจากทะเลสาบเกลืออยู่ในอันดับสองของประเทศ แหล่งสำรองที่สำคัญ ได้แก่ ถ่านหิน 4.5 พันล้านตัน เหล็ก 6.024 ล้านตัน ทองแดง 2.4 ล้านตัน และบอกไซต์ 10.64 ล้านตัน กำลังการผลิตทางอุตสาหกรรม ได้แก่ อลูมินา 3.3 ล้านตัน อลูมิเนียมอิเล็กโทรไลติก 800,000 ตัน แมกนีเซียม 400,000 ตัน และโค้ก 10 ล้านตัน

ประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 4,632,300 คน ลดลง 39,600 คน ประชากรในเมือง: 2,570,700 คน (55.49% เพิ่มขึ้น 1.03 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 5.24‰ อัตราการตาย: 9.35‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -4.11‰

การเมือง

(ณ เดือนมิถุนายน 2569)

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 224.80 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%) ภาคปฐมภูมิ: 36.97 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.8%); ภาคทุติยภูมิ: 72.48 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.4%); ภาคตติยภูมิ: 115.35 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%) สัดส่วนโครงสร้าง: 16.4:32.3:51.3 รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 11.51 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.3%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร: 85.21 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%) รายได้สุทธิต่อหัว: 30,166 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%); ในเมือง: 42,793 หยวน; ในชนบท: 18,705 หยวน

อุตสาหกรรมหลัก

พื้นที่เพาะปลูกพืช: 664,900 เฮกตาร์ รวมทั้งพื้นที่ปลูกธัญพืช 539,100 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 2.919 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.3%) ผลไม้: 8.105 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 4.6%) เนื้อสัตว์: 278,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 7.4%) ไข่: 378,000 ตัน จำนวนสุกร: 1.878 ล้านตัว จำนวนที่ถูกชำแหละ: 2.618 ล้านตัว

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 63.88 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.8%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.1% ภาคเหมืองแร่เติบโต 14.6% ภาคการผลิต 6.7% ภาคสาธารณูปโภคลดลง 1.0% รายได้: 307.74 พันล้านหยวน (ลดลง 8.0%) กำไร: 7.83 พันล้านหยวน ภาคก่อสร้าง: 402 วิสาหกิจที่ผ่านเกณฑ์ ผลผลิต 29.38 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.3%)

อุตสาหกรรมบริการ

มูลค่าเพิ่มของภาคบริการ: 115.35 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%) การขนส่ง/คลังสินค้า/ไปรษณีย์: 12.77 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.3%); การค้าส่ง/ค้าปลีก: 19.41 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.2%); ที่พัก/ร้านอาหาร: 3.75 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%); การเงิน: 11.10 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 0.3%); อสังหาริมทรัพย์: 9.21 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.6%) ยอดขายปลีก: 82.45 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.4%) การนำเข้า/ส่งออก: 16.35 พันล้านหยวน (ลดลง 4.8%) เงินฝาก: 478.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.7%); สินเชื่อ: 293.49 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.5%) การจัดส่งด่วน: 330 ล้านพัสดุ (เพิ่มขึ้น 26.4%) สถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการตรวจสอบ 9 แห่ง มีผู้เข้าชม 9.212 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 12.6%)

กิจกรรมเพื่อสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 1,737 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 372 รายการ) สัญญาด้านเทคโนโลยีมูลค่า 2.73 พันล้านหยวน มีวิสาหกิจไฮเทค 326 แห่ง (เพิ่มขึ้น 10.9%) สถานีตรวจวัดสภาพอากาศพื้นฐานแห่งชาติ 13 แห่ง และหน่วยดัดแปลงสภาพอากาศเทียม 14 แห่ง

การศึกษา

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: โรงเรียนอนุบาล 812 แห่ง, โรงเรียนประถมศึกษา 553 แห่ง, โรงเรียนมัธยมต้น 154 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 67 แห่ง, โรงเรียนอาชีวศึกษา 39 แห่ง และสถาบันอุดมศึกษา 7 แห่ง

วัฒนธรรม

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: ศูนย์วัฒนธรรม 14 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 28 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 13 แห่ง (หนังสือ 1.6804 ล้านเล่ม) หน่วยงานด้านมรดกทางวัฒนธรรมระดับเทศบาลขึ้นไป 283 แห่ง (ระดับชาติ 102 แห่ง ระดับจังหวัด 110 แห่ง ระดับเทศบาล 71 แห่ง) สถานีโทรทัศน์ 13 แห่ง ครอบคลุมประชากรทั้งทางโทรทัศน์และภาคพื้นดินเกือบ 100%

กีฬา

สนามกีฬา 11,476 แห่ง, โรงยิม 10 แห่ง, พื้นที่จัดกิจกรรมกีฬา 7.456 ล้านตารางเมตร ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬา: 745 ล้านหยวน

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 5,481 แห่ง เตียงผู้ป่วย 32,359 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 42,947 คน

ประกันสังคม

เงินบำนาญพนักงานในเมือง: 959,000 (เพิ่มขึ้น 30,000); เงินบำนาญผู้อยู่อาศัย: 2.705 ล้าน; ค่ารักษาพยาบาลพนักงาน: 563,000; ค่ารักษาพยาบาลผู้อยู่อาศัย: 3.763 ล้าน; เงินช่วยเหลือการว่างงาน: 433,000; เงินช่วยเหลือการบาดเจ็บจากการทำงาน: 729,000; เงินช่วยเหลือการคลอดบุตร: 360,000 มีผู้อยู่อาศัยในเมือง 3,184 คน และในชนบท 53,395 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ

การขนส่ง

เมืองหยุนเฉิงเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนสะพานทวีปยูเรเซียใหม่และแถบเศรษฐกิจเส้นทางสายไหม ตั้งอยู่ใจกลาง "สามเหลี่ยมทองคำ" แม่น้ำเหลือง มณฑลชานซี-ฉานซี-เหอหนาน รถไฟความเร็วสูงเดินทางไปยังซีอานใน 1 ชั่วโมง ไท่หยวนใน 2 ชั่วโมง และปักกิ่งใน 5 ชั่วโมง ทางรถไฟฮ่าวจี้เชื่อมต่อ 7 มณฑล สนามบินนานาชาติหยุนเฉิงเหยียนหูเป็นสนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลชานซี

ข้อมูล ณ ปี 2025: ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 17,106.7 กิโลเมตร (ทางด่วน 654.5 กิโลเมตร) สะพานแม่น้ำเหลืองหลินยี่สร้างสถิติโลก 4 รายการ ได้แก่ การใช้เหล็กทนการผุกร่อน (57,000 ตัน), ความยาวในการยกแบบต่อเนื่อง (3,816 เมตร), ความยาวในการยกแบบส่วนเดียว (1,912 เมตร) และจำนวนแม่แรงที่ทำงานพร้อมกัน (66 ตัว)

ทางรถไฟ: ทางรถไฟความเร็วสูงต้าซี, ทางรถไฟถงปู่ใต้ (เหนือ-ใต้), ทางรถไฟฮ่าวจี้, ทางรถไฟโฮ่วซี (ตะวันออก-ตะวันตก) ทางรถไฟฮ่าวจี้ (1,814.5 กิโลเมตร เชื่อมต่อ 7 จังหวัด) เปิดให้บริการในปี 2019 โดยมี 5 สถานีในเมืองหยุนเฉิง

สนามบินนานาชาติหยุนเฉิงเหยียนหู (4D กำลังปรับปรุงเป็น 4E รันเวย์ยาว 3,200 เมตร อาคารผู้โดยสาร 2 หลัง รวมพื้นที่ 55,000 ตารางเมตร ที่จอดเครื่องบิน 20 คัน) เปิดให้บริการในปี 2548 ณ ปี 2568 มีเส้นทางบิน 39 เส้นทางไปยัง 37 เมือง รวมถึงปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง และกรุงเทพฯ จำนวนผู้โดยสารต่อปี: 2.873 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 12.9%)

ระบบขนส่งสาธารณะ

เมื่อสิ้นสุดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13: รถโดยสารประจำทาง 1,780 คัน ให้บริการ 174 เส้นทาง (เพิ่มขึ้น 80.5% ของจำนวนรถทั้งหมด และ 66.0% ของเส้นทาง) ในเขตเมือง: รถโดยสารประจำทาง 720 คัน ให้บริการ 36 เส้นทาง ครอบคลุมป้ายรถเมล์ที่ระยะ 500 เมตร 100% และมีเลนรถประจำทางยาว 7.6 กิโลเมตร

วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์

ภาพรวม

เมืองหยุนเฉิงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดสำคัญของอารยธรรมจีน ที่ซึ่งจักรพรรดิเหลือง จักรพรรดิฉีโย่ว จักรพรรดิเหยา จักรพรรดิซุน และจักรพรรดิหยู ทรงมีบทบาทสำคัญ วัฒนธรรมของเมืองนี้ครอบคลุมวัฒนธรรมมนุษย์โบราณ วัฒนธรรมการเกษตรยุคแรก วัฒนธรรมบรรพบุรุษลุ่มแม่น้ำเหลือง วัฒนธรรมพื้นบ้านทางศาสนา วัฒนธรรมพื้นบ้านเหอตง และวัฒนธรรมการปฏิวัติแดง สถานที่สำคัญ ได้แก่ ทะเลสาบน้ำเค็มหยุนเฉิง (หนึ่งในสามทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่ที่สุดในโลก) สุสานจักรพรรดิซุน (ต้นกำเนิดของวัฒนธรรมความกตัญญู) วัดกวนตี้เซี่ยโจว (วัดเทพเจ้าแห่งสงครามที่สำคัญที่สุดในโลก) วัดหวังกวนโฮ่วตู (ต้นกำเนิดของศาลเจ้าจีนทั้งหมด) พระราชวังหย่งเล่อรุ่ยเฉิง (คลังสมบัติของศิลปะจิตรกรรมฝาผนังตะวันออก) วัดผู่จิ่ว (สถานที่ในนวนิยายเรื่อง "รักในหอตะวันตก") และหอคอยหย่งจี้กวนฉือ (หนึ่งในสี่หอคอยที่มีชื่อเสียงของจีน)

ที่มาของชื่อ

ในอดีตเมืองนี้มีชื่อว่า "เหอตง" (ตะวันออกของแม่น้ำเหลือง) บริเวณทะเลสาบเกลือมีชื่อเรียกต่างๆ กัน เช่น หยานยี่ คูเฉิง ลู่ฉุน เซิงฮุยเจิ้น และเมืองฟีนิกซ์ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง-หยวน มีเจ้าหน้าที่ขนส่งเกลือประจำอยู่ที่นี่ และเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบจึงได้ชื่อว่า "หยุนเฉิง" (เมืองขนส่ง)

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2567 เมืองนี้มีโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้จำนวน 6,205 ชิ้น ประกอบด้วยโบราณวัตถุระดับชาติ 102 ชิ้น ระดับมณฑล 110 ชิ้น ระดับเทศบาล 71 ชิ้น และระดับอำเภอ 2,954 ชิ้น โดยหน่วยงานมรดกสำคัญระดับชาติอยู่ในอันดับแรกในบรรดาเมืองระดับจังหวัดทั่วประเทศ สถานที่สำคัญ ได้แก่ วัดกวนตี้เซี่ยโจว (วัดกวนตี้ที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ที่สุด สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 589) แหล่งโบราณคดีซีโหวตู (หนึ่งในแหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่าที่เก่าแก่ที่สุดของจีน พบเขากวางที่มีร่องรอยการตัดและกระดูกที่ถูกเผา แสดงให้เห็นถึงชีวิตของมนุษย์ยุคแรก) และศิลาหมึกเจียงโจวเฉิงหนี่ (หนึ่งใน "ศิลาหมึกที่ยิ่งใหญ่สี่แห่ง" ของจีน ผลิตขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่น)

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม 2564: มีสินค้าในระดับชาติ 28 รายการ ระดับจังหวัด 153 รายการ ระดับเทศบาล 361 รายการ และระดับอำเภอ 830 รายการ มีผู้สืบทอดในระดับชาติ 19 ราย ระดับจังหวัด 180 ราย ระดับเทศบาล 665 ราย และระดับอำเภอ 1,026 ราย มีฐานสาธิตการผลิตระดับชาติ 1 แห่ง (ขนมอบพื้นเมืองจี้ซาน) ศูนย์ถ่ายทอดความรู้ระดับเทศบาล 31 แห่ง และฐานสาธิตการผลิต 19 แห่ง

ประเพณีพื้นบ้าน

หยงจี "น้ำแข็งหลังแม่น้ำ" (เหลียงเปียว): ประเพณีพื้นบ้านจากหมู่บ้านฉางหวาง อำเภอหยงจี สืบย้อนไปถึงยุคเซียนเฟิงแห่งราชวงศ์ชิง ในช่วงกบฏไท่ผิง ผู้นำทางทหารในท้องถิ่นคนหนึ่งเสนอให้ขนน้ำแข็งจากแม่น้ำเหลืองไปดับไฟที่ฝ่ายป้องกันจุดขึ้น หลังจากเกษียณอายุแล้ว เขาได้จัดให้ชาวบ้านจำลองเหตุการณ์นั้นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเทศกาลตรุษจีน ซึ่งเป็นประเพณีที่สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญ

งานวัดโบราณเซี่ยโจว: จัดขึ้นในวันที่ 8 ของเดือน 4 ตามปฏิทินจันทรคติมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 948 ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางการกระจายยาและสินค้าที่สำคัญ พิธี "การเที่ยวชมเมืองกวนอิม" มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ

เทศกาลท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกวนอู: หนึ่งในสิบเทศกาลสำคัญของจีนที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 1990 โดยผสมผสานการท่องเที่ยว วัฒนธรรม ประเพณีพื้นบ้าน และการค้าเข้าด้วยกัน

ดนตรีพื้นบ้าน

ดนตรีกลองเจียงโจว (Jiangzhou Dagu): ดนตรีเครื่องเคาะจากมณฑลซินเจียงที่มีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ เทคนิคการแสดงประกอบด้วยการตีตรงกลางกลอง ขอบ ด้านข้าง และกรอบกลอง รวมกว่า 10 วิธี "กลองดอกไม้" เป็นรูปแบบที่โด่งดังที่สุด

กลองไม้ตีเบา: เครื่องดนตรีพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจากหมู่บ้านเกาหงจวง ในอำเภอว่านหรง ใช้ไม้ตีที่ทำจากเชือกปอ มีทำนองเพลงเกี่ยวกับการรบ 7 ทำนอง มีต้นกำเนิดในยุคต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก

ละครพื้นบ้าน

งิ้วผู่จู (งิ้วผู่จู): หนึ่งในประเภทงิ้วบางจื่อที่เก่าแก่ที่สุด มีต้นกำเนิดในเมืองผู่จู ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี (ปัจจุบันคือเมืองหย่งจี) มีชื่อเสียงในด้านเทคนิคกายกรรมพิเศษกว่า 30 อย่าง รวมถึงทักษะการโบกหมวก ปีก เครา ขนนก และแส้

หลัวกู่ จาซี (ละครพิธีกรรมตีฆ้องและกลอง): ละครพิธีกรรมโบราณจากมณฑลซานซีตอนใต้ ผสมผสานความเชื่อพื้นบ้านเข้ากับพิธีกรรมบูชายัญ ดนตรีและการแสดงยังคงรักษาแบบแผนของราชวงศ์จิน-หยวนตอนต้นไว้

ศิลปะพื้นบ้าน

มีการปักผ้า (มีประวัติยาวนานกว่า 100 ปี), การตัดกระดาษ (ได้รับความนิยมตั้งแต่สมัยหมิง-ชิง) และงานแกะสลักหลากหลายประเภท (เงิน ทองแดง หยก ไม้ หิน อิฐ) พิพิธภัณฑ์ประจำเมืองจัดแสดงกระจกสัมฤทธิ์สมัยราชวงศ์ถัง กระจกรูปดาวสมัยราชวงศ์ซ่ง พระพุทธรูปสัมฤทธิ์สมัยราชวงศ์หมิง และเครื่องเงินสมัยราชวงศ์ชิง

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นโสโฟร่าญี่ปุ่น (Sophora japonica) สัญลักษณ์แห่งตำแหน่งสูงและความสำเร็จทางวิชาการ ดอกไม้ประจำเมือง: กุหลาบจีนและดอกเบญจมาศ

ภาษา

ภาษาถิ่นหยุนเฉิงอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางจงหยวน กลุ่มย่อยเหอตง กลุ่มย่อยเจียโจว มีพื้นที่ภาษาถิ่น 5 แห่ง ได้แก่ ภาคกลาง (ในเมือง) ภาคตะวันตกเฉียงใต้ (เจียโจว) ภาคตะวันออก (อันยี่) ภาคเหนือ (ซานลู่หลี่) และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ชางหวาง) ลักษณะเด่น ได้แก่ ไม่มีวรรณยุกต์ขาเข้า พยัญชนะต้นเป็นเสียงริมฝีปากและฟัน (pf, f, v) พยัญชนะต้นเป็นเสียงลมสำหรับพยัญชนะหยุดเสียงก้องโบราณโดยไม่คำนึงถึงวรรณยุกต์ และการพัฒนาสระแบบพิเศษ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

อาหารพิเศษ

ปลาคาร์พแม่น้ำเหลือง เนื้อตุ๋นรุ่ยเฉิง และขนมเค้กต้มเหวินซี เป็นอาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง

จุดชมวิว

ภาพรวม

ข้อมูล ณ ปี 2023: แหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ระดับชาติ 18 แห่ง, AAA ระดับชาติ 16 แห่ง, AA ระดับชาติ 4 แห่ง และ A ระดับชาติ 1 แห่ง พื้นที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการตรวจสอบ 9 แห่ง มีผู้เข้าชม 5.974 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 110%) และมีรายได้จากค่าตั๋ว 71.515 ล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 200%)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

วัดโฮ่วตู (AAAA ในอำเภอว่านหรง): "บรรพบุรุษแห่งศาลเจ้าจีน" และ "มงกุฎแห่งวัดทั้งปวง" สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ระดับชาติ ที่ซึ่งจักรพรรดิ 9 พระองค์ได้ทรงประกอบพิธีกรรมบูชายัญ 24 ครั้งตลอดประวัติศาสตร์ จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นเสด็จเยือน 6 ​​ครั้ง และทรงประพันธ์ "บทกวีสายลมฤดูใบไม้ร่วง"

สุสานจักรพรรดิซุน (AAAA): ตั้งอยู่บนเนินเขาหมิงไท่กัง สุสานมีอายุย้อนไปถึงยุคราชวงศ์หยู และวัดสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง ครอบคลุมพื้นที่ 1,185 ตารางกิโลเมตร พร้อมสวน ทะเลสาบ และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ

หอคอยกวนฉือ (AAAA): หนึ่งในสี่หอคอยที่มีชื่อเสียงของจีน ตั้งอยู่ที่เมืองหย่งจี บริเวณจุดบรรจบของสามเหลี่ยมทองคำแม่น้ำเหลือง โด่งดังจากบทกวีสมัยราชวงศ์ถังของหวังจือหวน เรื่อง "ปีนหอคอยนกกระสา" ("ดวงอาทิตย์ส่องแสงเหนือภูเขา แม่น้ำเหลืองไหลลงสู่ทะเล")

ยอดเขาอู่เหลา (AAAA): ตั้งอยู่ในเทือกเขาจงเทียว ซึ่งเป็นอุทยานป่าไม้แห่งชาติและพื้นที่ท่องเที่ยว (300 ตารางกิโลเมตร) ประกอบด้วยยอดเขาหลัก 5 ยอด โดยยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาหยูจู สูง 1,809.3 เมตร เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเต๋าฉวนเจิ้นและวัฒนธรรมเหอหลัวยุคต้น

ทะเลสาบน้ำเค็มหยุนเฉิง (AAAA): มีพื้นที่ประมาณ 132 ตารางกิโลเมตร พัฒนามานานกว่า 4,000 ปี เนื่องจากมีปริมาณเกลือใกล้เคียงกับทะเลเดดซี ทำให้ผู้คนสามารถลอยตัวได้อย่างง่ายดาย จึงได้รับฉายาว่า "ทะเลเดดซีแห่งประเทศจีน"

พื้นที่ทัศนียภาพหยวนฉู่หลี่ซาน (AAAA): มีพื้นที่ป่าปกคลุม 90% มีพืชมากกว่า 1,400 ชนิด มีสัตว์มากกว่า 330 ชนิด (มากกว่า 80% ของสัตว์ป่าในมณฑลชานซี) มีพื้นที่ป่าดึกดำบรรพ์ 8 ตารางกิโลเมตร สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ เสือดาว นกกระสาปากดำ นกอินทรีทอง (9 ชนิด) มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 4 แห่ง (ระดับชาติ 2 แห่ง ระดับมณฑล 2 แห่ง)

บุคคลที่มีชื่อเสียง

โบราณ

นูวา (พระแม่ธรณี), เล่ยจู่ (พระมเหสีของจักรพรรดิเหลือง ผู้คิดค้นการเลี้ยงไหม), ฉีโย่ว (ผู้นำเผ่าเก้าหลี่), เฟิงโฮ่ว (อัครมหาเสนาบดีของจักรพรรดิเหลือง), โหวจี้ (ข้าราชการเกษตร บรรพบุรุษราชวงศ์โจว), ซุน (ผู้นำพันธมิตรเผ่า), อู๋ต้าถ่อง (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย), ฟู่เยว่ (เสนาบดีราชวงศ์ชาง), ดยุกเหวินแห่งจิน (ผู้ปกครองยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง), มาร์ควิสเหวินแห่งเว่ย (ผู้ก่อตั้งยุคสงคราม), อี้ตุน (พ่อค้าชื่อดังในยุคสงคราม), เจี๋ยจื่อถุ่ย, จางอี้ (นักการทูต), ซุนจื่อ (นักปรัชญา), เหลียนโป (แม่ทัพ), กวนอู (จากเซี่ยโจว พี่น้องร่วมสาบานของหลิวเป่ยและจางเฟย), เลดี้เว่ย (นักเขียนอักษรจีน อาจารย์ของหวังซีจือ), เว่ยเจี๋ย (หนึ่งในสี่หญิงงามแห่งจีน), เป่ยซิว (บิดาแห่งการทำแผนที่ของจีน), หวังถง (นักการศึกษาราชวงศ์สุ่ย), กัวปู่ (ปรมาจารย์ฮวงจุ้ย), เสวี่ยเหรินกุย (แม่ทัพราชวงศ์ถัง) หวังป๋อ (กวีสมัยราชวงศ์ถัง หนึ่งในสี่ผู้ทรงคุณวุฒิแห่งราชวงศ์ถังตอนต้น), หวังจือหวน (กวีชายแดน), หวังเว่ย (กวีและจิตรกรสมัยราชวงศ์ถัง), จางซุน (แม่ทัพสมัยราชวงศ์ถัง), เป่ยซิงเจี้ยน (นักยุทธศาสตร์การทหาร), เป่ยตู (อัครมหาเสนาบดี), หยางหยูหวน (หนึ่งในสี่หญิงงามแห่งจีน), ลู่หลุน (กวีสมัยราชวงศ์ถัง), หลิวจงหยวน (กวี/นักการเมือง หนึ่งในแปดปรมาจารย์ร้อยแก้ว), ซีคงตู (กวี/นักวิจารณ์), ลู่ตงปิน (หนึ่งในแปดเซียน), ซีหม่ากวง (นักประวัติศาสตร์/นักการเมืองสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ), จ้าวติง (ผู้รักชาติสมัยราชวงศ์ซ่งใต้), เมิ่งกง (แม่ทัพสมัยราชวงศ์ซ่งใต้), กวนฮั่นชิง (ผู้บุกเบิกละครสมัยราชวงศ์หยวน หนึ่งในสี่ปรมาจารย์ละครสมัยราชวงศ์หยวน), จีจี้เค่อ (ผู้ก่อตั้งมวยซิงอี้) และหลี่ปิง (ผู้สร้างระบบชลประทานตู้เจียงหยาน)

ทันสมัย

Yang Shenxiu (หนึ่งใน "6 สุภาพบุรุษแห่งปี 1898"), Fu Zuoyi (นายพลต่อต้านญี่ปุ่น), Dong Qiwu (นายพล PLA), Chang Qiankun (นักบิน CCP รุ่นแรก), Cheng Zihua (รองประธาน CPPCC), Li Jianwu (นักเขียน/นักเขียนบทละคร), Pei Lisheng (อดีตผู้ว่าการมณฑลซานซี), Yao Mianzhong (ช่างคัดอักษร), Wen Minsheng (อดีตผู้ว่าการเหอหนาน), Chai Zemin (เอกอัครราชทูตสาธารณรัฐประชาชนจีนคนแรกประจำสหรัฐอเมริกา), Yan Fengchun (ปรมาจารย์โอเปร่า Puju, ผู้ประดิษฐ์เทคนิคหมวกปีก), Hou Bo (ช่างภาพของเหมา เจ๋อตง), Xi Zezong (นักดาราศาสตร์, นักวิชาการ CAS), Zhang Zhijian (นายพล PLA), Pei Huailiang (อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร), Zheng Weiping (นายพล PLA), Ning Jizhe (รองประธาน NDRC), Zhang Shaoqin, Zhang Ping (นักเขียน อดีตรองผู้ว่าการมณฑลซานซี) หนิงปิน (นักวิชาการสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบควบคุม), เซียง หลี่ปิน (รองประธานสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน), เมิ่ง เจิ้นผิง (ผู้จัดการทั่วไป บริษัทการลงทุนด้านพลังงานแห่งรัฐ), สือ หลี่หรง (ประธานบริษัท ZTE) และ จิง ไห่เผิง (นักบินอวกาศกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน จากเมืองหยุนเฉิง)

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ปี 2006: ติดอันดับ 10 เมืองที่มีเสน่ห์ที่สุดของจีน ปี 2007: ติดอันดับ 10 เมืองที่น่าลงทุนที่สุดในภาคกลางของจีน ปี 2009: เมืองแห่งระบบนิเวศทางการเงินของจีน ปี 2012: เมืองต้นแบบที่ได้รับการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ ปี 2018: ติดอันดับที่ 32 ในด้านความสามารถในการแข่งขันด้านนวัตกรรมของเมืองในจีน ปี 2020: เมืองต้นแบบที่ได้รับการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ ปี 2023: เมืองต้นแบบด้านความปลอดภัยด้านอาหารระดับชาติ ปี 2025: เมืองต้นแบบที่ได้รับการสนับสนุนสองด้านระดับชาติ

การแลกเปลี่ยนภายนอก

เมืองพี่เมืองน้องระหว่างประเทศ และเมืองพี่เมืองน้องภายในประเทศ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

เขตทิวทัศน์ภูเขาหยุนฉิว

อุทยานธรรมชาติภูเขาหยุนฉิว ตั้งอยู่ในอำเภอเซียงหนิง เมืองหลินเฟิน มณฑลชานซี เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดระหว่…

ถ้ำหยุนกังในต้าถง

ถ้ำหยุนกังตั้งอยู่ทางเชิงเขาอู๋โจวตอนใต้และริมฝั่งแม่น้ำอู๋โจวตอนเหนือ ห่างจากเมืองต้าถง มณฑลชานซี ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 16 กิโลเมตร เป็นสถ…

ด่านเหยียนเหมิน

ด่านเหยียนเหมินตั้งอยู่ในเทือกเขาเหยียนเหมิน ห่างจากอำเภอได่ เมืองซินโจว มณฑลชานซี ไปทางเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ …

เขตทัศนียภาพภูเขาอู่ไท่

อุทยานธรรมชาติภูเขาอู่ไท่ ตั้งอยู่ในอำเภออู่ไท่ เมืองซินโจว มณฑลชานซี เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ หนึ่งในสี่ภูเขาพุทธศาสนาที่มี…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว