เมืองซั่วโจว
เมืองซั่วโจว (Shuozhou City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซั่ว (Shuo) หรือ มายี่ (Mayi) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑล ในบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำซางกาน (Sanggan River) มีพรมแดนติดกับมองโกเลียในทางตะวันตกเฉียงเหนือ และอยู่ติดกับ...
เมืองซั่วโจว
เมืองซั่วโจว หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซั่ว หรือ มายี่ เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑล ในบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำซางกาน มีพรมแดนติดกับมองโกเลียในทางตะวันตกเฉียงเหนือ และควบคุมด่านเหยียนเหมินทางใต้ ภูมิประเทศล้อมรอบด้วยภูเขา 3 ด้าน (เหนือ ตะวันตก และใต้) โดยมีที่ราบลุ่มแม่น้ำซางกานอยู่ตรงกลาง มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น มีพื้นที่ทั้งหมด 10,600 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองนี้บริหารจัดการเขตเทศบาล 2 แห่ง อำเภอ 3 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง ณ สิ้นปี พ.ศ. 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,567,800 คน เมืองซั่วโจวมีประวัติศาสตร์อันยาวนานที่อารยธรรมเกษตรกรรมในที่ราบภาคกลางและอารยธรรมเร่ร่อนในทุ่งหญ้าได้ปะทะและผสมผสานกัน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของเจดีย์ไม้หยิงเซียน หนึ่งในสามเจดีย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก และกำแพงเมืองจีนที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ค่อนข้างดีกว่า 300 กิโลเมตร กำแพงเมืองจีนและเส้นทางค้าชามาบรรจบกันที่ด่านซาหูในเมืองโย่วหยู บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ได้แก่ จางเหลียว แม่ทัพแห่งสามก๊ก ยู่ฉีกง แม่ทัพแห่งราชวงศ์ถัง หลี่ชุนซู จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์ถังตอนปลาย และหวังเจียผิง อัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์หมิง ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 132.85 พันล้านหยวน ลดลง 0.5%
ประวัติศาสตร์
หลักฐานจากแหล่งโบราณคดีที่ชิหยู เบียนเหยา และเอ๋อหม่าโข่ว พิสูจน์ให้เห็นถึงการอยู่อาศัยของมนุษย์มาตั้งแต่ปลายยุคหินเก่า ก่อนยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ก่อน 770 ปีก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยตี้ทางเหนือ ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ (475–221 ปีก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐจ้าว ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการเหยียนเหมินขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ซานหวู่ (ปัจจุบันคืออำเภอโย่วหยู)
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 9 ปีคริสต์ศักราช) ได้มีการจัดตั้งมณฑลมายี จงหลิง จูหยาง อิงกวน หวังเถา ลี่ โหลวฟาน และซานหวู่ ขึ้นภายใต้การบังคับบัญชาของเหยียนเหมิน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ที่ตั้งของกองบัญชาการได้ย้ายไปอยู่ที่อิงกวน และในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ความวุ่นวายและการอพยพของประชากรนำไปสู่การยกเลิกมณฑลส่วนใหญ่
ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 265–316) ประชากรทางเหนือของด่านเหยียนเหมินถูกย้ายไปทางใต้ และพื้นที่นั้นตกอยู่ภายใต้การปกครองของทูโอปา อี้ลู่ เจ้าชายแห่งไต้ ในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386–534) พื้นที่นั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตจักรวรรดิ โดยมีการจัดตั้งเขตปกครองซางกาน ฟานจือ และมายีขึ้น ในปี ค.ศ. 555 ราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ. 550–577) ได้ย้ายศูนย์กลางการปกครองซั่วโจวไปยังทางตะวันตกเฉียงใต้ของมายี ในปี ค.ศ. 557 อำเภอมายีถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจ้าวหยวน ราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557–581) ได้ยกฐานะซั่วโจวให้เป็นเขตปกครองทั่วไป
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581–618) พื้นที่นี้กลายเป็นมณฑลมายยี่ ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นซั่วโจวในปี ค.ศ. 621 แล้วกลับมาเป็นมณฑลมายยี่อีกครั้งในปี ค.ศ. 742 ในปี ค.ศ. 843 ได้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของข้าหลวงทหารต้าถง ในสมัยห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–960) ได้มีการก่อตั้งเมืองอิงโจวขึ้นที่เมืองจินเฉิง และในปี ค.ศ. 936 ซั่วโจว หวนโจว และอิงโจว ถูกยกให้แก่ชาวคิตัน
ในสมัยราชวงศ์เหลียว (ค.ศ. 907–1125) เมืองซั่วโจวและอิงโจวเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางหลวงสายตะวันตก ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) อยู่ภายใต้เส้นทางหลวงต้าถงของเส้นทางซานซี ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ซั่วโจวอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลต้าถง โดยดูแลอำเภอมายี ในปี ค.ศ. 1725 ราชวงศ์ชิงได้ก่อตั้งมณฑลซั่วผิงขึ้น ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้เส้นทางหลวงเหยียนเหมิน และต่อมาอยู่ภายใต้มณฑลซานซีโดยตรง ในช่วงสงครามต่อต้านจีน พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนระหว่างเขตชายแดนจิน-สุ่ยและจิน-ฉาจี
หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลฉาฮาร์ ในปี 1952 ได้ถูกโอนไปอยู่ในมณฑลชานซี ภายใต้เขตพิเศษเหยียนเป่ย ในเดือนมกราคม 1989 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองซั่วโจวขึ้นจากบางส่วนของเขตปกครองเหยียนเป่ยเดิม และในเดือนกรกฎาคม 1993 ได้มีการผนวกอำเภออิงเซียน อำเภอโย่วหยู และอำเภอหวยเหริน เข้ามา
หน่วยงานบริหาร
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 อำเภอห้วยเหรินได้รับการยกฐานะเป็นเมืองห้วยเหรินระดับอำเภอ ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองซั่วโจวปกครอง 2 เขต (ซั่วเฉิงและผิงหลู) 3 อำเภอ (ซานหยิน อิงเซียน และโย่วหยู) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ห้วยเหริน) โดยมี 62 ตำบล/เมือง และ 8 อำเภอย่อย ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 3 ถนนซีฟู่ตะวันตก เขตซั่วเฉิง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองซั่วโจวตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลชานซี ระหว่างลองจิจูด 111°53′–113°34′ ตะวันออก และลองจิจูด 39°5′–40°17′ เหนือ ทางตะวันตกเฉียงใต้สุดของแอ่งต้าถง มีพรมแดนติดกับซินโจวทางใต้ ต้าถงทางเหนือ และมองโกเลียในทางตะวันตกเฉียงเหนือ มีความกว้างจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 145 กิโลเมตร ความยาวจากเหนือไปใต้ประมาณ 133 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 10,600 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนที่ราบสูงโลส ระหว่างกำแพงเมืองจีนชั้นในและชั้นนอก ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลชานซี ฉานซี และมองโกเลียใน อยู่ห่างจากไท่หยวนไปทางใต้ 200 กิโลเมตร ห่างจากต้าถงไปทางเหนือ 129 กิโลเมตร ห่างจากโฮฮอต 230 กิโลเมตร และห่างจากปักกิ่งไปทางตะวันออก 502 กิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศโดยรวมเป็นที่ราบสูงภูเขาปกคลุมด้วยดินเลสส์ ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน โดยมีที่ราบลุ่มแม่น้ำซางกานอยู่ตรงกลาง ทำให้มีรูปร่างคล้ายตัววีคว่ำ พื้นที่ภูเขาครอบคลุม 2,816 ตารางกิโลเมตร (26.5%) พื้นที่เนินเขา 3,648 ตารางกิโลเมตร (34.3%) และที่ราบ 4,163 ตารางกิโลเมตร (39.2%) ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีเทือกเขาหงเทา (ยอดเขาหลักคือต้าเป่ยซาน สูง 1,947 เมตร) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้มีเทือกเขากวนเฉิน (ยอดเขาหลักคือเหยียนถัวซาน สูง 2,147 เมตร) และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีเทือกเขาเหิง (ยอดเขาหลักคือหมั่นโถวซาน สูง 2,426 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของเมือง) แอ่งซั่วโจวเป็นส่วนหนึ่งของแอ่งต้าถง ซึ่งเป็นแอ่งกึ่งปิดที่มีความกว้างที่สุด 48.5 กิโลเมตร โดยมีระดับความสูงโดยทั่วไปสูงกว่า 1,000 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองซู่โจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น จัดอยู่ในเขตกึ่งแห้งแล้งเขตอบอุ่น-หนาวเย็นตอนเหนือของมณฑลชานซี ฤดูใบไม้ผลิมีฝนน้อย ลมแรง และการระเหยสูง ฤดูร้อนมีฝนตกชุก มีฝนตกหนักเป็นบางครั้ง มีลูกเห็บ และพายุฝนฟ้าคะนอง ฤดูใบไม้ร่วงมีฝนน้อย อากาศเย็นในตอนเช้าและร้อนในตอนกลางวัน ฤดูหนาวมีลมแรง หิมะตกน้อย และอุณหภูมิต่ำ อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 3.6–7.3°C เดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย -14.9°C ถึง -9.4°C ปริมาณแสงแดดต่อปี: 2,600–3,100 ชั่วโมง (อัตราแสงแดด 63–65%)
อุทกวิทยา
แม่น้ำในเมืองซั่วโจวอยู่ในลุ่มน้ำไห่และลุ่มน้ำเหลือง ระบบแม่น้ำเหลืองครอบคลุมพื้นที่ทางเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ โดยส่วนใหญ่คือแม่น้ำชางโถวและสาขา (6 สาย) ครอบคลุมพื้นที่ 2,953 ตารางกิโลเมตร (27.7%) ส่วนลุ่มน้ำไห่และสาขาของแม่น้ำหย่งติ้งครอบคลุมพื้นที่ราบทางตะวันออกและทางใต้ โดยส่วนใหญ่คือแม่น้ำซางกานและสาขา 20 สาย ครอบคลุมพื้นที่ 7,690 ตารางกิโลเมตร (72.3%)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดโดยเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 790 ล้านลูกบาศก์เมตร ประกอบด้วยน้ำไหลจากแม่น้ำ 468 ล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 703 ล้านลูกบาศก์เมตร (ทับซ้อนกัน 382 ล้านลูกบาศก์เมตร) ปริมาณน้ำต่อหัวประชากร: 627 ลูกบาศก์เมตร (24.1% ของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ แต่สูงกว่าค่าเฉลี่ยระดับจังหวัดที่ 490) ปริมาณน้ำต่อหมู่: เพียง 127 ลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรพืช
เมืองนี้มีพืชมีเมล็ด 96 วงศ์ 408 สกุล และ 900 ชนิด รวมถึงพันธุ์พืชปลูก 131 ชนิด พืชป่าประกอบด้วยพืชสมุนไพร 107 ชนิด พืชให้แป้ง/น้ำตาล 18 ชนิด พืชให้น้ำมัน 17 ชนิด พืชให้เส้นใย 22 ชนิด และพืชประดับ 14 ชนิด มีพืช 9 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ แปะก๊วย (ประเภทที่ 2) และโสมไซบีเรีย ถั่วเหลืองป่า เขาเหลือง สนสก็อต และต้นป็อปลาร์ทะเลทราย (ประเภทที่ 3)
ทรัพยากรสัตว์
เมืองนี้มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมป่า 19 ชนิด นก 62 ชนิด และแมลง 225 ชนิด สัตว์คุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ เสือ (สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) นกกระสาปากดำ และนกกระทาใหญ่ (นก) สัตว์คุ้มครองระดับ 2 ได้แก่ เสือดาว หงส์ นกอินทรีทอง นกกระเรียนสีเทา เหยี่ยวสปาร์โรว์ฮอว์ก และเหยี่ยวชนิดต่างๆ
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุมากกว่า 30 ชนิด โดยส่วนใหญ่เป็นถ่านหิน (49.4 พันล้านตัน คิดเป็นหนึ่งในหกของปริมาณสำรองของมณฑลชานซี เป็นถ่านหินความร้อนคุณภาพสูง) รวมถึงแร่เคโอลิไนต์ หินปูน บ็อกไซต์ ดินเหนียวทนไฟ ไมกา กราไฟต์ ควอตซ์ เฟลด์สปาร์ แร่เหล็ก ตลอดจนทองคำ ทองแดง แร่หายาก และเซอร์โคเนียม การทำเหมืองถ่านหินเป็นอุตสาหกรรมหลัก โดยเมืองซั่วเฉิง ผิงลู่ ซานหยิน ฮวาเหริน และโย่วหยู ล้วนเป็นอำเภอ/เขตผลิตถ่านหินสำคัญระดับชาติ
ประชากร
ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,578,963 คน ลดลง 11,692 คน (0.74%) อัตราการเกิด: 5.75‰ อัตราการตาย: 7.67‰ อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.92‰ ประชากรในเมือง: 1,014,702 คน (64.26%); ประชากรในชนบท: 564,261 คน (35.74%) เพศชาย: 817,950 คน (51.80%); เพศหญิง: 761,013 คน (48.20%); อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิง: 107.48
การเมือง
ผู้นำปัจจุบัน
เมืองพี่น้อง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 132.85 พันล้านหยวน ลดลง 0.5% ภาคอุตสาหกรรมหลัก: 9.60 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.0%, 7.23%); ภาคอุตสาหกรรมรอง: 54.66 พันล้านหยวน (ลดลง 2.6%, 41.14%); ภาคอุตสาหกรรมบริการ: 68.59 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 0.3%, 51.63%) GDP ต่อหัว: 84,439 หยวน (ประมาณ 11,857 ดอลลาร์สหรัฐ)
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร: 38.98 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.2%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 13.136 พันล้านหยวน (ลดลง 12.61%) รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 26.146 พันล้านหยวน (ลดลง 10.6%)
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูก: 5.106 ล้านหมู่ ประกอบด้วยพื้นที่ปลูกธัญพืช 4.149 ล้านหมู่ (เพิ่มขึ้น 9,000 หมู่) ผลผลิตธัญพืช: 1.296 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.5%) ผลผลิตเนื้อสัตว์: 83,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 9.7%) ประกอบด้วยเนื้อหมู 34,000 ตัน เนื้อแกะ 32,000 ตัน และเนื้อวัว 11,000 ตัน นม: 629,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.1%) ไข่: 37,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.2%)
อุตสาหกรรมรอง
วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 5.1% โดยถ่านหินลดลง 4.0% และที่ไม่ใช่ถ่านหินลดลง 12.1% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ วิสาหกิจของรัฐเติบโต 62.0% ขณะที่วิสาหกิจร่วมทุนลดลง 5.8% รายได้รวม 153.19 พันล้านหยวน (ลดลง 14.6%) โดยถ่านหินอยู่ที่ 106.32 พันล้านหยวน (ลดลง 15.2%) และสาธารณูปโภคอยู่ที่ 26.20 พันล้านหยวน (ลดลง 6.4%) วิสาหกิจก่อสร้าง (169 แห่งที่ผ่านเกณฑ์) มีผลผลิต 8.06 พันล้านหยวน (ลดลง 9.1%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมบริการอยู่ที่ 68.59 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 0.3%) โดยแบ่งเป็น การค้าส่งและค้าปลีก: 10.45 พันล้านหยวน (ลดลง 3.1%); การขนส่ง/คลังสินค้า/ไปรษณีย์: 6.93 พันล้านหยวน (ลดลง 5.3%); ที่พัก/ร้านอาหาร: 1.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.5%); การเงิน: 6.31 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.8%); อสังหาริมทรัพย์: 7.25 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.8%) ส่วนวิสาหกิจบริการขนาดใหญ่มีรายได้ลดลง 5.2%
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภค: 36.93 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.8%) เงินฝากสถาบันการเงิน: 290.197 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.176 พันล้านหยวน) เงินกู้: 157.893 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.282 พันล้านหยวน) การซื้อขายหลักทรัพย์: 59.449 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 40.34%) รายได้จากเบี้ยประกันภัย: 3.578 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 14.95%)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 588 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 95 รายการ, แบบจำลองอรรถประโยชน์ 430 รายการ, การออกแบบ 63 รายการ) เมืองนี้มีสถานีตรวจวัดสภาพอากาศพื้นฐานระดับชาติ 6 แห่ง สถานีสังเกตการณ์สภาพอากาศระดับชาติ 11 แห่ง สถานีตรวจวัดสภาพอากาศอัตโนมัติระดับภูมิภาค 128 แห่ง และสถานีสังเกตการณ์เฉพาะทางต่างๆ อีกหลายแห่ง
การศึกษา
ในปี 2024 จำนวนนักศึกษาระดับปริญญาตรีทั่วไปอยู่ที่ 2,524 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 11,553 คน); นักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษา 6,519 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 20,442 คน); นักศึกษาอาชีวศึกษาระดับมัธยมศึกษา 4,907 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 16,034 คน); นักศึกษาโรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 17,174 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 49,331 คน); นักศึกษาโรงเรียนมัธยมต้น 20,890 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 66,467 คน); และนักศึกษาโรงเรียนประถม 16,120 คน (จากจำนวนนักศึกษาทั้งหมด 113,103 คน)
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีคณะการแสดงของรัฐ 6 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง สถานีวิทยุ 4 แห่ง สถานีโทรทัศน์ 5 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง (มีหนังสือ 1.4237 ล้านเล่ม) โดยครอบคลุมประชากรผ่านการออกอากาศและโทรทัศน์ 100%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,911 แห่ง (รวมถึงศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 6 แห่ง) เตียงที่ได้รับอนุญาต 10,439 เตียง (ใช้งานจริง 10,001 เตียง) และบุคลากรทางเทคนิคด้านสุขภาพ 10,421 คน
กีฬา
เมืองนี้มีศูนย์/สถานที่ให้คำแนะนำด้านการออกกำลังกาย 798 แห่ง และผู้ฝึกสอนกีฬา 6,326 คน มีการจัดกิจกรรมกีฬา 85 รายการในปี 2024 ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬา: 145 ล้านหยวน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 มีผู้ได้รับการประกันบำนาญของพนักงานในเมือง 386,900 คน (เพิ่มขึ้น 6,900 คน); ประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 835,800 คน (ลดลง 54,300 คน); ประกันการว่างงาน 254,300 คน (เพิ่มขึ้น 7,500 คน); ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 220,200 คน (เพิ่มขึ้น 9,100 คน); ประกันสุขภาพของผู้อยู่อาศัย 1,093,100 คน (ลดลง 36,900 คน); ประกันสุขภาพของพนักงาน 243,000 คน (เพิ่มขึ้น 11,900 คน) ผู้อยู่อาศัยในเมือง 9,000 คน และในชนบท 65,600 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ ผู้อยู่อาศัยในชนบท 7,734 คน ได้รับความช่วยเหลือพิเศษในกรณีประสบความยากลำบาก
การขนส่ง
ทางด่วนเอ๋อกวง ทางด่วนหูปู ทางหลวงหมายเลข 208 ถนนผิงหวัน และถนนซูเหว่ย ตัดผ่านเมืองนี้ ส่วนทางด่วนหรงหวู่และทางหลวงหมายเลข 336 วิ่งในแนวเหนือ-ใต้และตะวันออก-ตะวันตกตามลำดับ ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 10,288.8 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 467.4 กิโลเมตร ถนนสายหลัก 815.1 กิโลเมตร และถนนชนบท 9,006.3 กิโลเมตร ปริมาณผู้โดยสารบนทางหลวง: 2.8904 ล้านคน ปริมาณสินค้า: 9.9627 ล้านตัน
ระบบรถไฟประกอบด้วย รถไฟรางคู่ไฟฟ้าเป่ยถงปู่ รถไฟเสินซั่ว รถไฟซั่วหวง รถไฟความเร็วสูงจี้ต้าหยวน และรถไฟความเร็วสูงต้าซี
สนามบินซั่วโจว ซีรุน เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2023 โดยมีเที่ยวบินไปยังเซี่ยงไฮ้ เทียนจิน ฉางชา กวางโจว ฮาร์บิน กุ้ยหยาง และเสิ่นหยาง ในปี 2024 สนามบินแห่งนี้ให้บริการผู้โดยสาร 110,500 คน ใน 2 เส้นทางไปยัง 3 เมือง
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ประเพณีพื้นบ้าน
"เหลากาน" เป็นการแสดงดอกไม้ไฟแบบดั้งเดิมในเขตซั่วเฉิง ซึ่งจัดขึ้นในช่วงเทศกาลโคมไฟมาอย่างน้อยหนึ่งศตวรรษแล้ว โครงไม้รูปทรง "เจีย" (เกราะ) และ "เฟิง" (ความอุดมสมบูรณ์) บรรจุดอกไม้ไฟซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความปรารถนาดีตลอดสิบสองเดือนและการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์
การแสดงพายเรือแห้งเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่มีมานานกว่า 2,000 ปี สืบย้อนไปถึงความทรงจำของกวีฉู่หยวน โดยผู้แสดงจะจำลองการพายเรือบนบก
ติ กู่ ลา ฮวา เป็นการรำที่ประกอบด้วยการตีกลองและการโบกดอกไม้ โดยมีผู้ชายเป็นผู้ "เตะกลอง" และผู้หญิงเป็นผู้ "ดึงดอกไม้" โดยมีตัวละครเหลียงซานเป็นธีมหลักในการแต่งหน้า
จิตวิญญาณท้องถิ่น
อำเภอหยูหยู ซึ่งตั้งอยู่บริเวณช่องลมธรรมชาติของทะเลทรายมู่อูส ประสบกับพายุทรายรุนแรงและพื้นที่แห้งแล้ง นับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา ผู้นำหลายรุ่นได้นำประชาชนปลูกต้นไม้อย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนพื้นที่ทะเลทรายแห้งแล้ง 1,969 ตารางกิโลเมตรให้กลายเป็น "โอเอซิสสีเขียวเหนือกำแพงเมืองจีน" พื้นที่ป่าเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 0.3% ในช่วงก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็น 57% ก่อให้เกิดปาฏิหาริย์ทางนิเวศวิทยาที่ได้รับการยกย่องในระดับนานาชาติในชื่อ "จิตวิญญาณหยูหยู" เลขาธิการใหญ่ สี จิ้นผิง ได้ยกย่องและเรียกร้องให้ส่งเสริมจิตวิญญาณหยูหยู ซึ่งเป็นตัวแทนของ "การรับใช้ประชาชนอย่างสุดหัวใจ เผชิญกับความท้าทาย ทำงานหนัก และอดทนเพื่อผลประโยชน์ระยะยาว"
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2568 เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 รายการ ระดับมณฑล 30 รายการ และระดับเทศบาล 267 รายการ มรดกระดับชาติ ได้แก่ งิ้วหยางเกอซั่วโจว (นาฏศิลป์พื้นบ้าน) (ผสมผสานศิลปะการต่อสู้ การเต้นรำ และงิ้ว ขึ้นทะเบียนปี 2549) งิ้วเต๋าฉิงจินเป่ย (ละครเพลงลัทธิเต๋าทางตอนเหนือของจีน ขึ้นทะเบียนปี 2549) งิ้วไซ (การแสดงสวมหน้ากากโบราณที่อาจเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมของชาวหนู) เทคนิคการผลิตเหล้าจีนหลี่ฮวา (การกลั่นแบบดั้งเดิม ขึ้นทะเบียนปี 2551) ประเพณีฮวาเหรินหวังฮั่ว (กองไฟขนาดใหญ่สำหรับเทศกาลตรุษจีน ขึ้นทะเบียนปี 2554) และเทคนิคการปิดทองแบบดั้งเดิมของซั่วโจว (การตกแต่งโลหะที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์จ้านกั๋ว ขึ้นทะเบียนปี 2564)
การคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม
ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 เมืองนี้มีหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมทุกระดับรวม 2,487 แห่ง ประกอบด้วยระดับชาติ 8 แห่ง ระดับจังหวัด 24 แห่ง ระดับเทศบาล 58 แห่ง และระดับอำเภอ 396 แห่ง ซึ่งครอบคลุมโบราณสถาน อาคาร และสุสานต่างๆ
จุดชมวิว
ภาพรวม
ณ เดือนมกราคม 2568 เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ระดับชาติ 4 แห่ง และระดับ AAA ระดับชาติ 4 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
เมนูขึ้นชื่อ
ผลิตภัณฑ์ 6 ชนิดได้รับการเปลี่ยนสถานะจากสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ทางการเกษตรเป็นผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ได้แก่ เนื้อแกะโย่วหยู ข้าวข้าวโอ๊ตโย่วหยู มันฝรั่งโย่วเหวย แครอทอิงเซียน พริกหยวกอิงเซียน และบัควีทหงซาน ณ เดือนสิงหาคม 2568 เมืองนี้มีเครื่องหมายการค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ 7 รายการ ผลิตภัณฑ์สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ 8 รายการ และวิสาหกิจที่ได้รับอนุญาต 107 แห่ง
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม