เมืองฉางจือ
นครฉางจือ (Changzhi City) ซึ่งในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อเมืองซ่างตัง (Shangdang), เมืองลู่โจว (Luzhou) และเมืองลู่อาน (Lu'an Prefecture) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี และเป็นเมืองศูนย์กลางระดับรองของมณฑล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลชานซี เหอเป่ย และเหอหนาน
เมืองฉางจือ
ฉางจือ ซึ่งในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อเมืองซ่างตัง เมืองลู่โจว และเมืองลู่หาน เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลชานซี และเป็นเมืองศูนย์กลางระดับรองของมณฑล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ณ จุดเชื่อมต่อของมณฑลชานซี เหอเป่ย และเหอหนาน ตั้งอยู่ในแอ่งซ่างตัง ณ เดือนพฤษภาคม 2026 เมืองนี้บริหารจัดการ 4 เขต และ 8 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ 13,955 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3,097,600 คน เมืองนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบสูงโลส มีภูมิประเทศเป็นภูเขาซับซ้อนในลักษณะแอ่ง และมีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นกึ่งชื้นแบบมรสุมภาคพื้นทวีป ชื่อ "ฉางจือ" (การปกครองที่ยั่งยืน) มีมาตั้งแต่ปี 1529 หมายถึง "สันติภาพและความมั่นคงที่ยั่งยืน" ในปี 348 ก่อนคริสต์ศักราช รัฐฮั่นได้ก่อตั้งเมืองซ่างตังขึ้นที่นี่ เมืองนี้มีอาคารโบราณกว่า 3,500 หลัง และเป็นที่รู้จักในฐานะ "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสถาปัตยกรรมจีนโบราณ" เป็นเมืองศูนย์กลางทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี และเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของชาติจีน ซู่ซือเคยยกย่องว่า "ชางตังเป็นเสมือนสันเขาของโลกมาโดยตลอด" ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 255.83 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.3%
วิวัฒนาการของชื่อ
ในสมัยโบราณ ฉางจือมีชื่อว่า ชางตัง ซึ่งตั้งชื่อตาม "ที่ตั้งอยู่บนยอดเขาไท่หาง มีภูมิประเทศสูงที่สุด เปรียบเสมือนพันธมิตรกับสวรรค์" ในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ่วจิงแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1522–1566) ขุนนางท้องถิ่นชื่อ เฉินชิง ได้หลบหนีเข้าไปในเทือกเขาชิงหยางและก่อกบฏ ในปี ค.ศ. 1529 หลังจากปราบปรามการกบฏได้แล้ว ราชสำนักหมิงได้ยกฐานะเมืองลู่โจวขึ้นเป็นมณฑล และจัดตั้งอำเภอขึ้นใหม่ โดยตั้งชื่อมณฑลว่า "ลู่อาน" และอำเภอว่า "ฉางจือ" (การปกครองที่ยั่งยืน) เพื่อหวังให้เกิดสันติสุขที่ยั่งยืน และชื่อนี้ก็ถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์
ในอดีต ฉางจือเป็นดินแดนของ "ชางตัง" และ "ลู่โจว" ในสมัยราชวงศ์ชาง (ประมาณ ค.ศ. 1600–1046 ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นรัฐหลี่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจี้โจว ในสมัยชุนชุม (ค.ศ. 770–476 ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นรัฐลู่จื่ออิงเอ๋อร์ ต่อมาถูกผนวกเข้ากับรัฐจิน ในสมัยยุคสงครามระหว่างรัฐ (ค.ศ. 475–221 ก่อนคริสต์ศักราช) เป็นของรัฐฮั่น ซึ่งได้ก่อตั้งมณฑลชางตังขึ้นในปี ค.ศ. 348 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวในปี ค.ศ. 221 ก่อนคริสต์ศักราช ชางตังก็กลายเป็นหนึ่งใน 36 มณฑลทั่วประเทศ
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 25–220) เมืองชางตังเป็นส่วนหนึ่งของเมืองปิงโจว ในสมัยสามก๊ก เมืองชางตังกลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐเว่ยอีกครั้ง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 265–316) เมืองชางตังเปลี่ยนมือไปมาระหว่างราชวงศ์จ้าวตอนต้น ราชวงศ์จ้าวตอนปลาย และราชวงศ์เหยียนตะวันตก ในปี ค.ศ. 578 ราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557–581) ได้ก่อตั้งเมืองลู่โจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) เมืองชางตังได้เปลี่ยนเป็นมณฑลชางตัง ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) เมืองชางตังกลายเป็นเมืองลู่โจวที่มีสำนักงานผู้ว่าราชการ ในสมัยห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–960) เมืองชางตังอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ถังตอนปลาย ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์จินตอนปลาย ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย และราชวงศ์โจวตอนปลาย ตามลำดับ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) เมืองชางตังเป็นมณฑลหลงเต๋อ ในสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115–1234) เมืองลู่โจวเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองทางใต้ของมณฑลเหอหนาน ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองจินหนิง ต่อมาในปี ค.ศ. 1529 ราชวงศ์หมิงได้ยกฐานะเมืองลู่โจวขึ้นเป็นเมืองลู่อาน และราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ก็ยังคงใช้ระบบนี้มาจนถึงปัจจุบัน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1945 เมืองฉางจือได้รับการปลดปล่อยและได้รับการสถาปนาเป็นเมืองอย่างเป็นทางการ
หน่วยงานบริหาร
ประวัติของกองพล
ในปี 1983 ฉางจือมี 2 อำเภอและ 2 ตำบล ในปี 1994 ตำบลลู่เฉิงได้กลายเป็นเมืองลู่เฉิง และในเดือนมิถุนายน ปี 2018 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการรวมอำเภอเฉิงและอำเภอเจียวเข้าด้วยกันเป็นอำเภอลู่โจว เปลี่ยนชื่ออำเภอฉางจือเป็นอำเภอชางตัง อำเภอตุนหลิวเป็นอำเภอตุนหลิว และเมืองลู่เฉิงเป็นอำเภอลู่เฉิง
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนตุลาคม 2022 ฉางจือปกครอง 4 เขต (หลูโจว ซางดัง ตุนหลิว และหลู่เฉิง) และ 8 มณฑล (เซียงหยวน ผิงซุ่น ลี่เฉิง หูกวน จางซี อู๋เซียง ฉินเซียน และฉินหยวน) หน่วยงานเทศบาลอยู่ในเขตหลูโจว
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองฉางจือตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ระหว่างละติจูด 111°58′03″–112°44′04″ ตะวันออก และลองจิจูด 35°49′–37°08′ เหนือ มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 150 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 140 กิโลเมตร มีพรมแดนติดกับมณฑลเหอเป่ยและเหอหนานทางทิศตะวันออกโดยมีเทือกเขาไท่หางคั่นกลาง ติดกับเมืองหลินเฟินทางทิศตะวันตกโดยมีเทือกเขาไท่เยว่คั่นกลาง ติดกับเมืองจินเฉิงทางทิศใต้ และติดกับเมืองจินจงทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 13,955 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 8.90% ของพื้นที่มณฑล) เมืองนี้อยู่ห่างจากไท่หยวน 229 กิโลเมตร และห่างจากปักกิ่ง 623 กิโลเมตร โดยทางถนน
ธรณีวิทยา
บริเวณนี้มีลักษณะทางธรณีวิทยาที่ซับซ้อน ตั้งอยู่ทางขอบด้านตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบสูงโลส เทือกเขาไท่หางประกอบด้วยหินคาร์บอเนตยุคพาลีโอโซอิกตอนล่าง เทือกเขาไท่เยว่มีหินตะกอนยุคไทรแอสสิก คาร์บอนิเฟอรัส และเพอร์เมียน ส่วนพื้นที่เนินเขาและแอ่งประกอบด้วยตะกอนร่วนยุคควอเทอร์นารีและเทอร์เชียรี ซึ่งรวมถึงดินเหนียวสีแดงและโลส
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศเป็นภูเขาและซับซ้อน โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นแอ่ง จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาไท่เยว่ในอำเภอฉินหยวนทางตะวันตกเฉียงเหนือ สูง 2,541 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 380 เมตร บริเวณที่แม่น้ำจั่วจางไหลออกจากอำเภอผิงซุน โดยมีความสูงต่ำสุดที่ 2,161 เมตร ที่ราบครอบคลุม 15.9% เนินเขา 33.4% และภูเขา 50.7% ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ พื้นที่ภูเขากลาง (ประมาณ 4,800 ตารางกิโลเมตร สูงประมาณ 1,400 เมตร) พื้นที่ภูเขาต่ำ (ประมาณ 6,000 ตารางกิโลเมตร สูงประมาณ 1,200 เมตร) เขตเปลี่ยนผ่าน (900–1,200 เมตร) ที่ราบแอ่ง (ประมาณ 3,000 ตารางกิโลเมตร สูง 900–1,000 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่สำคัญที่สุด) และที่ราบน้ำท่วมถึงและที่ราบขั้นบันไดของแม่น้ำ
ภูมิอากาศ
เมืองฉางจือมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น อากาศไม่หนาวจัดและแห้งแล้ง มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 10.3 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 511.2 ถึง 795.9 มิลลิเมตร จำนวนชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,185.1 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ยอยู่ที่ 220 วัน ภัยพิบัติทางอุตุนิยมวิทยาที่สำคัญ ได้แก่ ลูกเห็บ น้ำค้างแข็ง ภัยแล้ง และน้ำท่วม
อุทกวิทยา
เมืองนี้ตั้งอยู่คร่อมลุ่มแม่น้ำไห่และลุ่มแม่น้ำเหลือง ลุ่มแม่น้ำไห่ครอบคลุมพื้นที่ 11,103 ตารางกิโลเมตร (79.9%) และลุ่มแม่น้ำเหลืองครอบคลุมพื้นที่ 2,793 ตารางกิโลเมตร (20.1%) แม่น้ำจั่วจาง ("แม่น้ำสายหลักของชางตัง") มีความยาว 364.2 กิโลเมตร ไหลผ่านเขตเมือง โดยมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 10,035 ตารางกิโลเมตร (72.2% ของพื้นที่ทั้งหมด) แม่น้ำฉินมีความยาว 98 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 2,283 ตารางกิโลเมตร (16.4%) มีแม่น้ำ 97 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 50 ตารางกิโลเมตร บ่อน้ำซินอันเป็นบ่อน้ำพุหินปูนที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลชานซี มีคุณภาพน้ำดีเยี่ยมและมีปริมาณน้ำไหลมาก
ดิน
อำเภอฉางจือมีดิน 2 ประเภท 7 ประเภทย่อย 16 สกุล และ 34 ชนิด โดยดินร่วนปนทรายเป็นดินที่พบมากที่สุด (423,000 หมู่ คิดเป็น 82%) กระจายตัวอยู่ทั่วไปในระดับความสูง 820–1,300 เมตร ส่วนดินทุ่งหญ้าครอบคลุมพื้นที่ 46,000 หมู่ (9%) แบ่งออกเป็น 3 ประเภทย่อย
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีสัตว์ป่า 243 ชนิด รวมถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 45 ชนิด (2 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 1 ของประเทศ ได้แก่ เสือดาวและกวางชะมด; 4 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 2) นก 177 ชนิด (4 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 1 ของประเทศ ได้แก่ นกกระสาปากดำ นกอินทรีทอง นกกระทาใหญ่ และไก่ฟ้าหูน้ำตาล; 22 ชนิดอยู่ในชั้นที่ 2) สัตว์เลื้อยคลาน 15 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 6 ชนิด พืชพรรณส่วนใหญ่เป็นป่าผสมสนและไม้ผลัดใบ ภูเขาหลิงคงในฉินหยวนเป็นแหล่งอนุรักษ์ป่าธรรมชาติที่มีอายุ 200-300 ปี มีพืชพันธุ์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ/ระดับจังหวัดมากกว่า 20 ชนิด รวมถึงต้นยิวใต้ ต้นวอลนัทแมนจูเรีย ต้นลินเดนสีม่วง โสมไซบีเรีย และต้นแอชแมนจูเรีย
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดเฉลี่ยหลายปี: 1.90673 พันล้านลูกบาศก์เมตร/ปี (1.49860 พันล้านลูกบาศก์เมตรจากแหล่งน้ำในท้องถิ่น + 408.13 ล้านลูกบาศก์เมตรจากน้ำไหลเข้า) ปริมาณน้ำไหลจากแม่น้ำ: 1.19197 พันล้านลูกบาศก์เมตร; น้ำใต้ดิน: 925.11 ล้านลูกบาศก์เมตร (หลังจากหักปริมาณน้ำที่ทับซ้อนกัน 618.48 ล้านลูกบาศก์เมตร เหลือสุทธิ: 937.08 ล้านลูกบาศก์เมตร) บ่อน้ำซินอันครอบคลุมพื้นที่ 10,950 ตารางกิโลเมตร ใน 11 อำเภอ รวมทั้งอำเภอหยูเช่อ ในเมืองจินจง
ทรัพยากรแร่
ทั้ง 12 อำเภอ ยกเว้นฉินเซียน มีทรัพยากรแร่ธาตุ 40 ชนิด รวมถึงถ่านหิน เหล็ก หินปูน น้ำแร่ โดโลไมต์ ซิลิกา ยิปซัม บอกไซต์ ไพไรต์ ดินเหนียวทนไฟ และอื่นๆ แร่ธาตุที่สำคัญที่สุดคือถ่านหิน เหล็ก และหินปูน ในปี 2562 ผลผลิตถ่านหินดิบอยู่ที่ 130 ล้านตัน ปริมาณสำรองก๊าซมีเทนจากชั้นถ่านหินที่พิสูจน์แล้วมีมากกว่า 57 พันล้านลูกบาศก์เมตร
การเมือง
ประชากร
จำนวนประชากร
ในปี 2024 จำนวนการเกิด: 24,500 คน (7.87‰); จำนวนการเสียชีวิต: 30,000 คน (9.63‰); อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.76‰ อัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิง: 103.57 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวร: 3,097,600 คน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ข้อมูล ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2552 มีกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อย 34 กลุ่ม รวมประมาณ 30,000 คน (คิดเป็น 1% ของประชากรทั้งหมด หรือ 25% ของประชากรกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยในจังหวัด) โดยชาวฮุยคิดเป็น 95% ของประชากรกลุ่มชาติพันธุ์ส่วนน้อยทั้งหมด ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง
ภาษา
ภาษาถิ่นฉางจืออยู่ในกลุ่มภาษาจีนราชวงศ์จิน กลุ่มย่อยชางตัง ซึ่งยังคงรักษาเสียงวรรณยุกต์ขาเข้าที่มี 6 วรรณยุกต์เดี่ยวไว้
ศาสนา
เมืองนี้มีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ โดยมีองค์กรทางศาสนาที่แสดงออกถึงความรักชาติในระดับเทศบาล 4 องค์กร
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 259.34 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.6%) ภาคปฐมภูมิ: 9.95 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.7%, 3.9%); ภาคทุติยภูมิ: 147.90 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.0%, 57.0%); ภาคตติยภูมิ: 101.49 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.9%, 39.1%) GDP ต่อหัว: 83,333 หยวน (11,701 ดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 255.83 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.3%)
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรในปี 2025: 102.71 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 0.5%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 21.57 พันล้านหยวน (ลดลง 24.2%) รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 49.40 พันล้านหยวน (ลดลง 10.4%) รายได้สุทธิต่อหัวในเขตเมือง: 46,369 หยวน (เพิ่มขึ้น 3.6%) เขตชนบท: 23,617 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.4%) ดัชนีราคาผู้บริโภค: +0.4%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 102,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 10.0%) โดยแบ่งเป็นเนื้อหมู 90,000 ตัน เนื้อวัว 6,000 ตัน และเนื้อแกะ 6,000 ตัน ผลผลิตไข่อยู่ที่ 143,000 ตัน และนมอยู่ที่ 16,000 ตัน ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชสูงเป็นประวัติการณ์ถึง 2.53 พันล้านจิน (126,500 ตัน) พืชผลทางการเกษตรเฉพาะทาง ได้แก่ ข้าวฟ่างเหลืองฉินโจวและหลู่ตังเซิน (Codonopsis) โดยพื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้น 34,000 และ 25,000 หมู่ ตามลำดับ
อุตสาหกรรมรอง
ฉางจือเป็นเมืองนำร่องระดับชาติสำหรับการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรม โดยมีเสาหลักดั้งเดิม (เคมีภัณฑ์ถ่านหินสมัยใหม่ พลังงาน) และอุตสาหกรรมเกิดใหม่ (วัสดุใหม่จากคาร์บอน การผลิตอุปกรณ์ไฮเอนด์ LED ออปโตอิเล็กทรอนิกส์ ยาแผนปัจจุบัน) ในปี 2025 วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 6.2% โดยมีอัตราส่วนยอดขายต่อผลผลิตอยู่ที่ 97.1% มีโครงการดำเนินการ 2,531 โครงการ ด้วยเงินลงทุนรวม 102.7 พันล้านหยวน โครงการเปลี่ยนแปลงเสร็จสมบูรณ์ 176 โครงการ รวมถึงวัสดุแคโทดลิเธียมเหล็กแมงกานีสฟอสเฟต การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 12.2% โดยรายได้จากวัสดุใหม่จากคาร์บอนเพิ่มขึ้น 97.8% และอุปกรณ์ไฮเอนด์เพิ่มขึ้น 13% ผลผลิตด้านการก่อสร้าง: 32.75 พันล้านหยวน (ลดลง 3.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคแตะ 67.21 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%) เมืองนี้ได้ดำเนินโครงการ Wuyue Plaza และ Tongluowan ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์และวัฒนธรรม ทำให้เกิดย่านการค้าที่โดดเด่น 15 แห่ง โดยมีร้านค้าเปิดใหม่กว่า 100 แห่ง การนำเข้า/ส่งออกมีมูลค่ารวม 1.61 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.5%) มีการลงนามโครงการลงทุน 1,012 โครงการ มูลค่ารวม 220.7 พันล้านหยวน โดยมีอัตราการเริ่มดำเนินการ 80.5% ความร่วมมือระหว่างปักกิ่งและฉางจือได้ดำเนินโครงการ 37 โครงการ โดยมีการส่งเสริมประสบการณ์ความร่วมมือด้านการศึกษาในระดับประเทศ
พื้นที่ท่องเที่ยวสำคัญ 15 แห่ง มีจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น 24.3% และรายได้เพิ่มขึ้น 30.3% เงินฝากของสถาบันการเงินแตะระดับ 513.30 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.5%) โดยมีการปล่อยสินเชื่อใหม่ 32.5 พันล้านหยวน
กิจกรรมเพื่อสังคม
การศึกษา
ในปี 2025 มีการสร้างโรงเรียนอนุบาลแบบบูรณาการ 6 แห่ง โรงเรียนประจำระดับตำบล 8 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายมาตรฐานระดับอำเภอ 8 แห่ง และ ณ สิ้นปี 2024 มีสถาบันอุดมศึกษา 6 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษา 32 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วไป 52 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 113 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 360 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 726 แห่ง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 การลงทุนด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเติบโตขึ้น 20% ส่งผลให้การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนาโดยรวมเพิ่มขึ้นเป็น 3.55 พันล้านหยวน ธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีมีมูลค่า 1.06 พันล้านหยวน มีวิสาหกิจไฮเทค 334 แห่ง และแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับจังหวัดขึ้นไป 104 แห่ง และได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับจังหวัด 10 รางวัล
วัฒนธรรม
ในปี 2025 มีการสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรมสาธารณะใหม่ 7 แห่ง พร้อมการแสดงฟรี 2,575 รายการในพื้นที่ชนบท ณ สิ้นปี 2024 มีคณะการแสดง 147 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 27 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 13 แห่ง (หนังสือ 2.89 ล้านเล่ม) สถานีวิทยุ 11 แห่ง สถานีโทรทัศน์ 14 แห่ง ครอบคลุมประชากร 100%
การดูแลสุขภาพ
ในปี 2025 เมืองฉางจือได้รับการอนุมัติให้เข้าร่วมโครงการนำร่องการปฏิรูปโรงพยาบาลรัฐระดับชาติ โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากส่วนกลาง 500 ล้านหยวน มีการดำเนินการประกันสุขภาพฟรีสำหรับทารกอายุ 0-3 ปี และลดค่าธรรมเนียมการตรวจสุขภาพก่อนคลอด ณ สิ้นปี 2024 มีสถานพยาบาล 3,887 แห่ง โรงพยาบาล/ศูนย์สุขภาพ 252 แห่ง เตียงผู้ป่วย 20,117 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 27,276 คน
กีฬา
ในปี 2024 นักกีฬาได้รับรางวัลชนะเลิศระดับโลก 1 รายการ และรางวัลชนะเลิศระดับชาติ 2 รายการ เมืองนี้ยังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลนานาชาติทีมชาติจีนประจำปี 2024 อีกด้วย
ประกันสังคม
ในปี 2025 จะมีการฝึกอบรมวิชาชีพสำหรับ 28,000 คน และสร้างงานในเมืองใหม่ 48,000 ตำแหน่ง ในปี 2024 จะมีการสร้างสถานดูแลผู้สูงอายุในชุมชน 72 แห่ง ประกันบำนาญ: 2.423 ล้านคน; ประกันสุขภาพ: 2.967 ล้านคน; ประกันการว่างงาน: 539,000 คน; ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน: 626,000 คน; ประกันการคลอดบุตร: 440,000 คน
การผลิตที่ปลอดภัย
เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2569 เกิดเหตุระเบิดแก๊สที่เหมืองถ่านหินหลิวเฉินหยู ในอำเภอฉินหยวน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 82 คน และสูญหาย 2 คน นับเป็นอุบัติเหตุเหมืองแร่ครั้งใหญ่
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 มีการปรับปรุงแก้ไขสถานประกอบการที่กระจายตัวและก่อให้เกิดมลพิษจำนวน 479 แห่ง ตัวชี้วัดคุณภาพอากาศทั้ง 6 ตัวเป็นไปตามมาตรฐานเป็นครั้งแรก มีการปลูกป่า 244,000 หมู่ และควบคุมการกัดเซาะดิน 450,000 หมู่ ยอดคงเหลือสินเชื่อสีเขียว: 29.74 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.5%)
การขนส่ง
ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีรถโดยสารประจำทางในเมืองจำนวน 1,648 คัน (รถประจำทาง 868 คัน รถแท็กซี่ 4,933 คัน รวมทั้งรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปพลิเคชัน 1,984 คัน) โดยมีทางด่วน 4 สาย ทางหลวงแห่งชาติ 4 สาย (207, 208, 309, 341) ทางหลวงจังหวัด 13 สาย และถนนอำเภอ 71 สาย รวมระยะทางทางหลวงทั้งหมด 12,890.7 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 471.4 กิโลเมตร
รถไฟ: รถไฟความเร็วสูงไท่เจียว หังชาง จิน-ยู-ลู่ (วาริ) และรถไฟความเร็วสูงเจิ้งไท่ โดยมีสถานีที่ฉางจือ ฉางจื้อเหนือ ฉางจื้อตะวันออก ฉางจื้อใต้ และหลู่เฉิง
การบิน
สนามบินฉางจือหวังฉุนให้บริการแก่เมืองนี้
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
เมืองนี้มีอาคารโบราณกว่า 3,500 หลัง ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังจนถึงราชวงศ์ชิง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสถาปัตยกรรมจีนโบราณ" นอกจากนี้ยังมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 73 แห่ง และสิ่งก่อสร้างไม้ก่อนราชวงศ์หยวน 189 แห่ง ซึ่งมากที่สุดในบรรดาเมืองระดับมณฑลทั่วประเทศ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนพฤษภาคม 2566 มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 19 รายการ ระดับมณฑล 129 รายการ และระดับเทศบาล 408 รายการ ละครเพลงพื้นบ้าน (Shangdang Bangzi) ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ประเภทละครเพลงพื้นบ้านหลักของมณฑลชานซี เกิดขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์หมิง/ต้นราชวงศ์ชิง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2551 ส่วนละครเพลงพื้นบ้าน (Shangdang Luozi) ซึ่งเกิดขึ้นในยุคเต้ากวงของราชวงศ์ชิง ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนระดับชาติในปี 2551 เช่นกัน
ประเพณีดั้งเดิม
"พิธีส่งวิญญาณยามที่ห้า" (ซ่งอู่เกิง) หรือที่เรียกว่า "พิธีขับไล่ความยากจน" จัดขึ้นในวันที่ 5 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ โดยจะนำขี้เถ้าและขยะที่สะสมไว้มาแบ่งออกเป็น 5 กอง วางไว้ริมถนนพร้อมจุดธูปและจุดประทัด นอกจากนี้ยังมีการจัดพิธีบูชาดวงดาว 3 ครั้ง (วันที่ 8, 18 และ 28 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ) เพื่อป้องกันภัยพิบัติ และในวันที่ 25 จะมีเทศกาล "เติมยุ้งฉาง" ซึ่งใช้แป้งเป็นเชื้อเพลิงในการถวาย และจุดพลุไฟ
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองฉางจือมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 73 แห่ง และสิ่งก่อสร้างไม้สมัยก่อนหยวน 189 แห่ง ซึ่งจัดอยู่ในอันดับหนึ่งในบรรดาเมืองระดับมณฑล สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ แกรนด์แคนยอนไท่หาง (ช่องเขาปาฉวนเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ) อุทยานแห่งชาติไท่หางแคนยอน (5,848 เฮกตาร์ มีพื้นที่ป่า 74.9% มีพืชหายากกว่า 300 ชนิด และสัตว์คุ้มครอง 130 ชนิด) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติไม้กลายเป็นหินในอำเภอจางจือ (มีตัวอย่างไม้กลายเป็นหินที่โผล่ขึ้นมาให้เห็นกว่า 90 ชิ้น เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ที่สุด 1.24 เมตร) และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขาหลิงคงในฉินหยวน (มีพื้นที่ป่า 91% มีไม้ยืนต้นกว่า 90,000 ลูกบาศก์เมตร)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่โดดเด่น ได้แก่ เฟิงเฟิงซือ (แม่ทัพสมัยราชวงศ์ฮั่น), หลี่เย่ซิง (นักปราชญ์สมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ), เหยาซง (แม่ทัพสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ), เหมี่ยวจิงชิง (นักปราชญ์ขงจื๊อสมัยราชวงศ์ถัง) และหลี่จี้หลง (แม่ทัพสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ หนึ่งใน 24 ขุนนางผู้ทรงคุณวุฒิแห่งศาลาจ้าวซุน)
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองพี่น้อง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม