เมืองเฉิงเต๋อ
เมืองเฉิงเต๋อ (Chengde City) เดิมชื่อ "เรเหอ" (Rehe) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย เป็นศูนย์กลางสำคัญในกลุ่มเมืองปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เป็นเขตอนุรักษ์น้ำ และเป็นศูนย์กลางอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติ
เมืองเฉิงเต๋อ
เมืองเฉิงเต๋อ หรือชื่อเดิม "เรเหอ" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย เป็นศูนย์กลางสำคัญในกลุ่มเมืองปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เป็นเขตอนุรักษ์น้ำ เขตสาธิตการสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ เขตสาธิตนวัตกรรมวาระการพัฒนาอย่างยั่งยืนแห่งชาติ เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ และเมืองท่องเที่ยวเชิงนิเวศระดับนานาชาติ ข้อมูลปี 2024 ประกอบด้วย 3 อำเภอ 4 ตำบล 3 อำเภอปกครองตนเอง และ 1 เมืองระดับอำเภอ พื้นที่ทั้งหมด 39,511.89 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,260,100 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหอเป่ย เชื่อมต่อปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เหลียวหนิง และมองโกเลียใน — "หนึ่งเมืองเชื่อมต่อห้ามณฑล" เป็นเมืองเปิดระดับ A ของประเทศ เป็นแหล่งรวบรวมการออกเสียงภาษาจีนกลางมาตรฐานของจีน เป็นบ้านเกิดของการถ่ายภาพของจีน และเป็นบ้านเกิดของการตัดกระดาษของจีน แหล่งท่องเที่ยวบนภูเขาเฉิงเต๋อและวัดโดยรอบเป็นหนึ่งใน 10 สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามที่สุดของจีน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมโลกโดยยูเนสโก (ปี 1994) ในปี 1703 จักรพรรดิคังซีทรงสร้างแหล่งท่องเที่ยวบนภูเขาแห่งนี้ขึ้นเพื่อเป็นศูนย์กลางทางการเมืองแห่งที่สองของราชวงศ์ชิง ในปี 1733 จักรพรรดิหย่งเจิ้งทรงตั้งชื่อว่า "เฉิงเต๋อ" ("สืบทอดคุณธรรมจากบรรพบุรุษ") ในปี 1955 เมื่อมณฑลเหรินเหอถูกยุบ เฉิงเต๋อจึงถูกโอนไปอยู่ในมณฑลเหอเป่ย ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 200.17 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8%
ประวัติศาสตร์
มีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่สมัยโบราณตั้งแต่สมัยวัฒนธรรมหลงซาน สมัยราชวงศ์ชางโจว: อยู่ในเขตปกครองของราชวงศ์ซานหรงและตงหู อยู่ในเขตอิทธิพลของราชวงศ์เหยียน สมัยราชวงศ์ซ่ง-ซ่ง: อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหยียนในเมืองหยูหยาง โยวเป่ยผิง และเหลียวซี ซากกำแพงเมืองจีนยังคงมองเห็นได้ สมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่นเป็นต้นไป: รัฐบาลกลางได้จัดตั้งหน่วยงานบริหารขึ้นที่นี่ กลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ (ฮั่น ซ่งหนู อู๋หวน เซียนเป่ย คีตัน ทูจือ มองโกล) ได้พัฒนาทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม สมัยราชวงศ์หยวน-หมิง: อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเป่ยผิง (ปักกิ่ง) เป็นพื้นที่เลี้ยงสัตว์ของชนเผ่ามองโกล สมัยราชวงศ์ชิงตอนต้น: เป็นเพียงหมู่บ้าน ปี 1703: จักรพรรดิคังซีทรงสร้างที่ประทับ ปี 1708: เริ่มใช้ที่ประทับเรเหอ ปี 1711: ประชากรถึง 10,000 คน ปี 1723: จัดตั้งกรมเรเหอ ปี 1733: จักรพรรดิหย่งเจิ้งทรงจัดตั้งกรมปกครองโดยตรงเฉิงเต๋อ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เฉิงเต๋อ" ปี 1778: ได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลเฉิงเต๋อ กลายเป็นศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญเป็นอันดับสองรองจากปักกิ่ง ("เมืองหลวงอีกฟากหนึ่งของกำแพงเมืองจีน") ปี 1914: จัดตั้งเป็นเขตพิเศษเรเหอ ปี 1928: จัดตั้งเป็นมณฑลเรเหอ โดยมีเฉิงเต๋อเป็นเมืองหลวง ปี 1933: ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ปี 1945: ได้รับการปลดปล่อย ปี 1948: ได้รับการปลดปล่อยอีกครั้ง และเป็นเมืองหลวงของมณฑลเรเหอ ปี 1955: ยุบมณฑลเรเหอ และเฉิงเต๋อเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหอเป่ย ปี 1993: รวมมณฑลและเมืองเข้าด้วยกัน
หน่วยงานบริหาร
รายละเอียดแผนก
ในปี 2022: 3 เขต (Shuangqiao, Shuangluan, Yingshouyingzi Mining), 4 มณฑล (เฉิงเต๋อ, Xinglong, Luanping, Longhua), 3 อำเภอปกครองตนเอง (Fengning Manchu, Kuancheng Manchu, Weichang Manchu-Mongol), 1 เมืองระดับอำเภอ (Pingquan) และเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงเฉิงเต๋อ
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเหอเป่ย ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 40°12'-42°37' เหนือ และลองจิจูด 115°54'-119°15' ตะวันออก เป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ใกล้กับปักกิ่ง-เทียนจิน และติดกับมองโกเลีย-เหลียวหนิง มีความยาวจากเหนือจรดใต้ 269 กิโลเมตร และจากตะวันออกจรดตะวันตก 280 กิโลเมตร พื้นที่ 39,511.89 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 21.19% ของมณฑลเหอเป่ย) ห่างจากเมืองฉือเจียจวง 435 กิโลเมตร และห่างจากปักกิ่ง 225 กิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศซับซ้อน: ภูเขา แม่น้ำ ทิศเหนือ: ขอบตะวันออกเฉียงใต้ของที่ราบสูงมองโกเลียใน ทิศกลาง: ภูเขาเตี้ย ทิศใต้: เทือกเขาเหยียนซาน ระดับความสูง: 200-1,200 เมตร (เฉลี่ย 350 เมตร) ยอดเขาสูงสุด: ภูเขาอู่หลิง 2,118 เมตร ภูเขาโดยรอบแสดงลักษณะภูมิประเทศแบบดานเซียที่มียอดเขาที่เป็นเอกลักษณ์ (ชิงชุยเฟิง, หลัวฮั่นซาน, เทียนเฉียวซาน, ซวงทาซาน)
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีป อบอุ่น กึ่งแห้งแล้งถึงกึ่งชื้น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน มีทั้งฝนและความร้อนสลับกันไป อุณหภูมิแตกต่างกันมากระหว่างกลางวันและกลางคืน อุณเฉลี่ยทั้งปี: 9°C
อุทกวิทยา
ระบบน้ำ 4 ระบบ: หลวนเหอ, เฉาเหอ, เหลียวเหอ, ต้าหลิงเหอ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำที่ผลิตได้ต่อปี: 3.76 พันล้านลูกบาศก์เมตร แหล่งน้ำสำคัญสำหรับปักกิ่ง-เทียนจิน-ถังซาน (93.4% ของปริมาณน้ำไหลเข้าอ่างเก็บน้ำปานเจียโข่ว และ 56.7% ของปริมาณน้ำไหลเข้าอ่างเก็บน้ำมิหยุน) ป่าไม้: 43.4% ของมณฑล ทุ่งหญ้า: 40% พื้นที่ป่าปกคลุม: 48%
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 98 ชนิด และพัฒนาแล้ว 50 ชนิด แร่หลักคือแร่แมกนีไทต์ที่มีวาเนเดียมและไทเทเนียมเป็นองค์ประกอบหลัก (พิสูจน์แล้ว 3.57 พันล้านตัน และยังไม่พิสูจน์อีก 75.59 พันล้านตัน) การผลิตทองคำ: อันดับ 1 ในเหอเป่ย นอกจากนี้ยังมี โมลิบเดนัม เงิน ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี หินแกรนิต และหินอ่อน
ทรัพยากรพืช
ป่าไม้: 35.56 ล้านหมู่ (35.7% ของมณฑล, 32% ของปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย) ความครอบคลุม: 60.03% (สูงกว่าระดับชาติ 36%, สูงกว่าระดับมณฑล 25%) ปริมาณไม้ยืนต้น: 102 ล้านลูกบาศก์เมตร (59% ของมณฑล) ทุ่งหญ้า: 6.7 ล้านหมู่ (ทุ่งหญ้าธรรมชาติ 236,000 หมู่, 78.8% เป็นพื้นที่คุ้มครอง) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 71 แห่ง (ระดับชาติ 23 แห่ง, ระดับมณฑล 48 แห่ง) 315 วงศ์, 2,797 ชนิดพันธุ์ป่า (54 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับชาติ I/II) ป่าเศรษฐกิจถั่ว 8.56 ล้านหมู่ (เกาลัด, แอปริคอต, ซีบัคธอร์น, ฮอว์ธอร์น) ฟาร์มป่าไม้ของรัฐ 54 แห่ง (7.2 ล้านหมู่, ความครอบคลุม 80.85%)
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 3,260,100 คน (ลดลง 25,600 คน) อัตราการเป็นเมือง 60.91% (+1.14 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 4.36 ต่อพันคน อัตราการตาย: 9.05 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -4.69 ต่อพันคน มีชนกลุ่มน้อย 53 กลุ่ม (180,960 คน คิดเป็น 53.95% ซึ่งเป็นสัดส่วนชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดในเหอเป่ย) มีเขตปกครองตนเอง 3 แห่ง และเขตชาติพันธุ์ 3 แห่ง
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP): 200.17 พันล้านหยวน (+5.8%) แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 46.39 พันล้านหยวน (23.2%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 62.54 พันล้านหยวน (31.2%) อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 91.24 พันล้านหยวน (45.6%) เศรษฐกิจภาคเอกชน: 130.48 พันล้านหยวน (65.2%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร -1.4% (โครงสร้างพื้นฐาน +3.3% เทคโนโลยีขั้นสูง +21.9%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 14.48 พันล้านหยวน (+3.0%) รายจ่าย: 51.43 พันล้านหยวน (+4.8%) รายได้สุทธิต่อหัว: 32,457 หยวน (+4.9%; ในเมือง 44,961; ในชนบท 19,449)
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 4.289 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 1.493 ล้านตัน (-1.7%) ผลผลิตผัก: 5.431 ล้านตัน (+3.1%) ผลผลิตเห็ด: 1.118 ล้านตัน (+8.3%) ผลผลิตสมุนไพร: 265,000 ตัน (+5.0%) ผลผลิตผลไม้: 1.269 ล้านตัน (+3.8%) ผลผลิตเนื้อสัตว์: 429,000 ตัน (+5.1%) ผลผลิตนม: 114,000 ตัน (+4.2%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ +9.4% (เหมืองแร่ -0.5%; การผลิต +19.8%; สาธารณูปโภค +9.2%) เทคโนโลยีขั้นสูง +25.7% (ส่วนแบ่ง 21.0%) การผลิตอุปกรณ์ +62.4% พลังงานลม: 17.45 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (+18.1%) พลังงานแสงอาทิตย์: 6.9 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (+63.7%) รายได้: 180.46 พันล้าน (-0.3%) กำไร: 9.75 พันล้าน (-21.8%) เหล็ก: 11.932 ล้านตัน (+17.5%) แผ่นเหล็กชุบสังกะสี: 1.548 ล้านตัน (+114.1%)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: 57.44 พันล้านหยวน (+4.7%) การค้าต่างประเทศ: 3.55 พันล้านหยวน (-3.0%; ส่งออก -12.5%, นำเข้า +186.7%) เงินฝากรวม: 484.73 พันล้านหยวน (+7.4%) สินเชื่อรวม: 392.48 พันล้านหยวน (+6.3%) บริการขนส่งด่วน: 63.922 ล้านชิ้น (+28.5%) โทรคมนาคม: 2.61 พันล้านหยวน (-6.4%) ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 4.26 ล้านคน ประกันภัย: 784 ล้านหยวน (ประกันชีวิต) + 298 ล้านหยวน (ประกันทรัพย์สิน) จำนวนนักท่องเที่ยว: 104.012 ล้านคน (+11.5%) รายได้จากการท่องเที่ยว: 130.89 พันล้านหยวน (+11.6%)
การขนส่ง
ปี 2025: ผู้โดยสารบนทางหลวง 5.902 ล้านคน, สินค้า 36.488 ล้านตัน ทางด่วน 6 สาย (759 กม. อันดับ 4 ของมณฑล) ทางหลวงแห่งชาติ/ระดับมณฑล: 2,833 กม. (อันดับ 1 ของมณฑล, 86% เป็นทางหลวงชั้น 2 ขึ้นไป) ถนนชนบท: 20,450 กม. (อันดับ 1 ของมณฑล) ทุกหมู่บ้านเชื่อมต่อกัน สนามบินเฉิงเต๋อปูหนิง (4C): รันเวย์ 2,800 เมตร, 19 เส้นทางไปยัง 18 เมือง, รองรับผู้โดยสารได้ 450,000 คนต่อปี
กิจการสังคม
การศึกษา
มหาวิทยาลัย 6 แห่ง (นักศึกษา 75,000 คน), วิทยาลัยอาชีวศึกษา 24 แห่ง (39,000 คน), โรงเรียนมัธยมศึกษา 134 แห่ง (212,000 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 420 แห่ง (225,000 คน) อัตราการเข้าเรียนก่อนวัยเรียน: 100% การศึกษาภาคบังคับ: 99.5% โรงเรียนมัธยมปลาย: 95.4%
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลักระดับประเทศ 733 แห่ง สัญญาด้านเทคโนโลยีมูลค่า 8.33 พันล้านหยวน แพลตฟอร์มวิจัยและพัฒนาใหม่ระดับจังหวัด 5 แห่ง
วัฒนธรรมและกีฬา
สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 9 แห่ง, รายการวิทยุ 11 รายการ, รายการโทรทัศน์ 10 รายการ วิทยุ: 98.4%, โทรทัศน์: 99.5% ศูนย์วัฒนธรรม 12 แห่ง, สถานีวัฒนธรรม 217 แห่ง, หนังสือในห้องสมุด 140.2 ล้านเล่ม สถานที่จัดกิจกรรมกีฬาสาธารณะ 22 แห่ง โรงเรียนกีฬาฤดูหนาวใหม่ 24 แห่ง, ผู้เข้าร่วมกีฬาฤดูหนาวที่ได้รับการรับรอง 84,000 คน ได้รับรางวัลเหรียญทอง 84 รางวัล, เหรียญเงิน 78 รางวัล, เหรียญทองแดง 94 รางวัล ในระดับจังหวัดขึ้นไป
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาลของรัฐ 2,839 แห่ง: โรงพยาบาล 36 แห่ง แพทย์ 10,137 คน พยาบาล 10,714 คน เตียง 23,000 เตียง (โรงพยาบาล 16,000 แห่ง)
ประกันสังคม
เงินบำนาญพนักงาน: 938,000 เงินบำนาญในเขตเมืองและชนบท: 1,737,000 ค่ารักษาพยาบาลพนักงาน: 556,000 ค่ารักษาพยาบาลในเขตเมืองและชนบท: 2,630,000 อัตราการว่างงาน: 380,000 อัตราการบาดเจ็บจากการทำงาน: 708,000 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 45,000 ตำแหน่ง ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 12,000 ในชนบท: 180,000 มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 129 แห่ง มีเตียง 14,000 เตียง
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาษาถิ่น
สำเนียงเฉิงเต๋อ: ส่วนใหญ่เป็นภาษาจีนกลางปักกิ่ง (กลุ่มย่อยห้วยเฉิง) ใกล้เคียงกับภาษาจีนกลางมาตรฐาน อำเภอหลวนผิงเป็นแหล่งรวบรวมการออกเสียงภาษาจีนกลางมาตรฐานของจีน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือใกล้เคียงกับสำเนียงฉีเฟิง ส่วนภาคตะวันออกเฉียงใต้แสดงลักษณะของสำเนียงถังซาน
วัฒนธรรมประจำภูมิภาค
รีสอร์ทบนภูเขาแห่งนี้ผสานศิลปะการจัดสวนแบบจีน สถาปัตยกรรมโบราณ และวัฒนธรรมพุทธศาสนา เข้าด้วยกัน โดยผสมผสานวัฒนธรรมจากที่ราบภาคกลาง แมนจู-มองโกล และทุ่งหญ้า เข้าไว้ด้วยกันเป็น "วัฒนธรรมรีสอร์ทบนภูเขาอันยิ่งใหญ่" "รีสอร์ทแห่งเดียว ครึ่งหนึ่งของประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิง"
จุดชมวิว
"ไข่มุกแห่งพรมแดนสีม่วง" สถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ดีที่สุดในโลก" หลายรายการ ได้แก่ สวนหลวงที่ใหญ่ที่สุดในโลก (รีสอร์ทบนภูเขา), กลุ่มวัดหลวงที่ใหญ่ที่สุด (วัดแปดนอก), พระพุทธรูปไม้ที่ใหญ่ที่สุด (พระอวโลกิเตศวรพันมือที่วัดปูหนิง), แม่น้ำที่สั้นที่สุด (แม่น้ำเรเหอ), แก่นแท้ของกำแพงเมืองจีน (จินซานหลิง), เสาหินที่มีเอกลักษณ์ (ชิงชุยเฟิง), ต้นสนที่แปลกที่สุดในโลก (ต้นสนเก้ามังกร)
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
งานฝีมือ: ผ้าไหมทอมือจากรีสอร์ทบนภูเขา, งานแกะสลักไม้, เฟิร์นแบร็ก, การตัดกระดาษ, ภาพวาดบนผ้าแบบเติ้ง, นมอัลมอนด์ อาหาร: ขนมหนานซา, บะหมี่บัควีท, ซุปเนื้อแกะผิงฉวน, เนื้อผิงฉวนหั่นบาง, ลูกอมชา, ขนมม้วนลา, บะหมี่หลวง, บะหมี่ผสมเส้นเงิน, ขนมกุหลาบ, เห็ด, คัสตาร์ดชาม, ซุปเนื้อแกะ, ไก่ห่อใบบัว แบ่งเป็น 3 ประเภท: ผลไม้แห้งบนภูเขา (อัลมอนด์, เกาลัด), เห็ดปาชาง (ไป่โม, โกวโม, เจิ้นโม ฯลฯ), ผลิตภัณฑ์ราชสำนักสมัยราชวงศ์ชิง (เฟิร์นแบร็กเป็นเครื่องบรรณาการ) 55 กลุ่มชาติพันธุ์สร้างสรรค์งานฝีมือที่หลากหลาย: ภาพวาดบนผ้าแบบเติ้ง, งานแกะสลักวอลนัท, การตัดกระดาษเฟิงหนิง (มรดกแห่งชาติ, "บ้านเกิดการตัดกระดาษของจีน" ปี 1992), การแกะสลักรากไม้, การแกะสลักเครื่องเคลือบดินเผา, เฉิงเต๋อชิงหยินฮุย (มรดกแห่งชาติ ปี 2010)
บุคคลที่มีชื่อเสียง
เมืองพี่น้อง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองป่าไม้แห่งชาติ เขตสาธิตอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม