เมืองเป่าติ้ง
เมืองเป่าติ้ง (Baoding City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลเหอเป่ย บริเวณเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หาง และทางตะวันตกของที่ราบเหอเป่ยตอนกลาง โดยมีพิกัดทางภูมิศาสตร์...
เมืองเป่าติ้ง
เป่าติ้งเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลเหอเป่ย บริเวณเชิงเขาไท่หางด้านตะวันออก และทางตะวันตกของที่ราบเหอเป่ยตอนกลาง มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ระหว่าง 38°14′29″–39°57′3″เหนือ และ 113°45′32″–116°19′41″ตะวันออก เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับเขตพัฒนาใหม่ซงอันทางทิศตะวันออก เมืองชางโจวทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองเหิงสุ่ยทางทิศใต้ เมืองฉือเจียจวงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มณฑลชานซีทางทิศตะวันตก เมืองจางเจียโข่วทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ กรุงปักกิ่งทางทิศเหนือ และเมืองหลางฟางทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีทั้งภูเขาและที่ราบ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 22,000 ตารางกิโลเมตร (19,300 ตารางกิโลเมตร ไม่รวมเขตพัฒนาใหม่ซงอันและเมืองติงโจว) ณ เดือนมิถุนายน 2569 เมืองเป่าติ้งประกอบด้วย 5 เขต และ 15 อำเภอ (3 อำเภออยู่ในเขตพัฒนาใหม่ซงอัน) และ 4 เมืองระดับอำเภอ โดยมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 9,000,700 คน ณ สิ้นปี 2568 เป่าติ้งเป็นเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของกลุ่มเมืองปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เป็นฐานระดับชาติสำหรับพลังงานใหม่และการผลิตขั้นสูง เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ และเป็นเมืองท่องเที่ยวและพักผ่อนหย่อนใจของเขตเมืองหลวง ตั้งอยู่ในสามเหลี่ยมทองคำปักกิ่ง-เทียนจิน-ฉือเจียจวง เป็นประตูยุทธศาสตร์มาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นประตูทิศใต้ของเมืองหลวง และเป็นเส้นทางสัญจรเชื่อมต่อเหนือและใต้ เป่าติ้งมีประวัติศาสตร์เมืองยาวนานกว่าพันปี ในปี 1275 ได้มีการกำหนดชื่อเป่าติ้ง ซึ่งหมายถึง "การรักษาเสถียรภาพอย่างถาวร" และในปี 1368 ราชวงศ์หมิงได้ก่อตั้งเมืองเป่าติ้งขึ้น เมืองนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของข้าหลวงใหญ่จือหลี่ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) เป่าติ้งมีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แห่ง (สุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก) หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 69 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ระดับชาติ 3 แห่ง (เยซานโป ภูเขาไป่ซือ และสุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก) ในปี ค.ศ. 2025 เป่าติ้งมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) 454.03 พันล้านหยวน
ประวัติศาสตร์
ในช่วงปลายของสังคมยุคดั้งเดิม ในยุคถัง-หยู บริเวณที่เป็นเมืองเป่าติ้งในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจี้โจวและเมืองโย่วโจว
ในสมัยราชวงศ์ชาง (ประมาณ ค.ศ. 1600–1046 ก่อนคริสตกาล) บริเวณเมืองเป่าติ้งเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตเหยียนเหนือ
ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก (1046–771 ปีก่อนคริสตกาล) รัฐเหยียนถูกพิชิต ตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวตะวันตกจนถึงสมัยยุคสงครามระหว่างรัฐ พื้นที่นี้เป็นของรัฐเหยียนและรัฐจ้าว ในสมัยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง รัฐเหยียนและรัฐจงซานได้สถาปนาเมืองหลวงขึ้นในบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองเป่าติ้ง ในสมัยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (770–476 ปีก่อนคริสตกาล) เมืองเป่ยผิงถูกสร้างขึ้น ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์เมืองเป่าติ้ง รัฐเซียนหยูถูกก่อตั้งขึ้นในส่วนตะวันตกเฉียงใต้ ในสมัยยุคสงครามระหว่างรัฐ (475–221 ปีก่อนคริสตกาล) พระเจ้าจ้าวแห่งเหยียนได้สร้างเมืองกวงหยางทางตะวันออกของเมืองโบราณเพื่อเลี้ยงม้าศึก ในปี 380 ปีก่อนคริสตกาล รัฐฉีได้โจมตีเหยียนและยึดครองซางชิว (ประมาณ 10 กิโลเมตรทางเหนือของเป่าติ้งในปัจจุบัน) ในปี 314 ปีก่อนคริสตกาล ความขัดแย้งภายในรัฐเหยียนนำไปสู่การรุกรานร่วมกันของฉีและจงซาน โดยส่วนเหนือถูกยึดครองโดยฉีและส่วนใต้โดยจงซาน
ในสมัยราชวงศ์ฉิน (ค.ศ. 221–206 ก่อนคริสตกาล) บริเวณตอนใต้ของเมืองเป่าติ้งในปัจจุบันอยู่ในเขตปกครองเหิงซาน และบริเวณตอนเหนืออยู่ในเขตปกครองกวงหยาง
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ค.ศ. 206 ก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 9) พื้นที่นี้เป็นของมณฑลจั่วและอาณาจักรจงซาน ส่วนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 25 – ค.ศ. 220) พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลจั่ว อาณาจักรจงซาน และอาณาจักรเหอเจี้ยน
ในช่วงสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและยุคสิบหกอาณาจักร (ค.ศ. 317–439) พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองหยูโจวและเมืองจี้โจวตามลำดับ
ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ (ค.ศ. 420–589) เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386–534) ราชวงศ์ฉีเหนือ (ค.ศ. 550–577) และราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557–581) ในปีแรกของรัชสมัยไท่เหอแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 477) ได้มีการจัดตั้งอำเภอชิงหยวนขึ้น โดยตั้งชื่อตามแม่น้ำชิงหยวน ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการบริหารระดับอำเภอของเมืองเป่าติ้ง
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581–618) พื้นที่นี้อยู่ในเขตการปกครองของเมืองจั่ว เมืองซ่างกู่ และเมืองเกาหยาง ส่วนในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) อยู่ในเขตการปกครองของเมืองจั่วโจว เมืองอี้โจว และเมืองติงโจว ในเขตปกครองเหอเป่ย
ในช่วงยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (ค.ศ. 907–960) อำเภอต่างๆ ในพื้นที่นี้ส่วนใหญ่เป็นของราชวงศ์เหลียงตอนปลายและราชวงศ์จินตอนปลาย ในปี ค.ศ. 923 กองทัพเฟิงฮวาถูกก่อตั้งขึ้น (ในปัจจุบันคือเขตชิงหยวน) และในปี ค.ศ. 928 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองไท่โจว ซึ่งถือเป็นการก่อตั้งเมืองเป่าติ้งในระดับมณฑลเป็นครั้งแรก
ในสมัยราชวงศ์ซ่งและเหลียว ส่วนเหนือเป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองหลวงตะวันตกของราชวงศ์เหลียว และส่วนใต้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองหลวงเหอเป่ยตะวันตกและตะวันออกของราชวงศ์ซ่งเหนือ ในปี 960 เนื่องจากชิงหยวนเป็นบ้านเกิดของจ้าวควงหยิน (จักรพรรดิไท่จู่แห่งซ่ง ครองราชย์ 960–976) และเป็นป้อมปราการทางทหาร จึงได้มีการจัดตั้งกองทัพเป่าไซขึ้นที่นั่น ในปี 979 จักรพรรดิไท่จงแห่งซ่งทรงนำทัพขึ้นบกและประทับอยู่ที่เป่าไซนานกว่าครึ่งเดือน ในปี 981 กองทัพเป่าไซได้รับการยกระดับเป็นเป่าโจว ซึ่งหมายถึง "การรักษาเสถียรภาพอย่างถาวร" ในปี 992 ที่ตั้งของเขตปกครองและอำเภอถูกย้ายไปยังพื้นที่เมืองเป่าติ้งในปัจจุบัน ในปี 1127 กองทัพจินยึดครองเป่าโจวและคงชื่อเป่าโจวในสมัยซ่งไว้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อสถานีจินไท่ด้วย
ในสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115–1234) อำเภอเป่าไซถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอชิงหยวน และอำเภอหม่านเฉิงก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ ในปี ค.ศ. 1129 เมืองเป่าโจวกลายเป็นที่ตั้งของข้าหลวงกองทัพซุนเทียน ในปี ค.ศ. 1213 เจงกิสข่านนำกองทัพมองโกลลงใต้ ทำลายเมืองเป่าโจวจนเหลือแต่ซากปรักหักพัง
ในปี ค.ศ. 1227 เมืองเป่าโจวได้รับการบูรณะใหม่ ในปี ค.ศ. 1239 กองทัพซุนเทียนได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตซุนเทียน โดยมีเป่าโจวเป็นศูนย์กลาง ในปี ค.ศ. 1275 ชื่อได้เปลี่ยนเป็นเขตเป่าติ้ง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เป่าติ้ง" ที่มีความหมายว่า "การรักษาเสถียรภาพอย่างถาวร"
ในปี ค.ศ. 1368 จูหยวนจาง (จักรพรรดิหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง) ได้ยกเลิกเขตปกครองเป่าติ้ง และจัดตั้งมณฑลเป่าติ้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1403 จูตี้ (จักรพรรดิหย่งเล่อ) ได้เปลี่ยนชื่อมณฑลเป่ยผิงเป็นมณฑลซุนเทียน และสร้างเมืองปักกิ่งขึ้น ในปี ค.ศ. 1515 ราชสำนักหมิงได้จัดตั้งสำนักงานผู้ประสานงานใหญ่แห่งเป่าติ้งขึ้น และในปี ค.ศ. 1638 ได้มีการแต่งตั้งผู้ว่าราชการมณฑลเป่าติ้ง
ในสมัยราชวงศ์ชิง ระบบเดิมยังคงถูกรักษาไว้โดยมีเมืองเป่าติ้งเป็นเมืองหลวง ต่อมาในปี ค.ศ. 1669 เจ้าเมืองจือหลี่ได้ย้ายจากเจิ้งติ้งมาอยู่ที่เป่าติ้ง ทำให้เป่าติ้งกลายเป็นเมืองหลวงของมณฑลจือหลี่ และในปี ค.ศ. 1724 เจ้าเมืองจือหลี่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการมณฑลจือหลี่
ในปี ค.ศ. 1912 สาธารณรัฐจีนยังคงรักษาระบบมณฑลจือหลี่ไว้ โดยคงไว้ซึ่งมณฑลเป่าติ้ง ในปี ค.ศ. 1913 เมืองหลวงของมณฑลจือหลี่ได้ย้ายไปที่เทียนจิน มณฑลเป่าติ้งถูกยุบ และอำเภอชิงหยวนได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ในปี ค.ศ. 1928 มณฑลจือหลี่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเหอเป่ย ในปี ค.ศ. 1935 รัฐบาลมณฑลเหอเป่ยได้ย้ายจากเทียนจินไปยังเป่าติ้ง ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1937 กองกำลังญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเป่าติ้ง ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 เป่าติ้งได้รับการปลดปล่อยและมีการจัดตั้งเมืองเป่าติ้งขึ้น ในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1949 รัฐบาลประชาชนมณฑลเหอเป่ยได้ก่อตั้งขึ้นโดยมีเป่าติ้งเป็นเมืองหลวงของมณฑล ในปี ค.ศ. 1958 เมืองหลวงของมณฑลได้ย้ายจากเป่าติ้งไปยังเทียนจิน ในปี ค.ศ. 1966 ได้กลับมาที่เป่าติ้งอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1968 เมืองหลวงได้ย้ายออกจากเป่าติ้ง เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2537 มณฑลเป่าติ้งและเมืองเป่าติ้งได้รวมกันเป็นเมืองเดียวภายใต้การปกครองของมณฑล
หน่วยงานบริหาร
ประวัติของกองพล
เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2492 เขตปกครองพิเศษเป่าติ้งปกครอง 17 อำเภอ ในปี พ.ศ. 2496 ได้มีการจัดตั้งเขตชานเมืองเป่าติ้งขึ้น ในปี พ.ศ. 2497 เขตปกครองพิเศษติงเซียนถูกยุบเลิก โดยโอน 6 อำเภอมาอยู่ภายใต้การปกครองของเป่าติ้ง ในปี พ.ศ. 2491 เมืองเป่าติ้งถูกจัดให้อยู่ในเขตปกครองพิเศษเป่าติ้ง ในปี พ.ศ. 2503 ระบบเขตปกครองพิเศษถูกยกเลิก และเมืองและเขตปกครองพิเศษเป่าติ้งรวมกัน ในปี พ.ศ. 2504 เขตปกครองพิเศษเป่าติ้งได้รับการฟื้นฟูขึ้น ในปี พ.ศ. 2526 อำเภอหม่านเฉิงถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเป่าติ้ง ในปี พ.ศ. 2529 อำเภอชิงหยวนถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเป่าติ้ง ในปี พ.ศ. 2537 เมืองเป่าติ้งปกครอง 3 เขต 18 อำเภอ และ 4 เมืองระดับอำเภอ ในปี พ.ศ. 2558 เขตซินซือเปลี่ยนชื่อเป็นเขตจิงซิว เขตเป่ยซือและหนานซือรวมกันเป็นเขตเหลียนฉี และอำเภอหม่านเฉิง ชิงหยวน และซูสุ่ยถูกเปลี่ยนสถานะเป็นเขต ในเดือนเมษายน ปี 2017 คณะกรรมการกลางและสภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเขตพัฒนาใหม่ซงอัน ซึ่งครอบคลุมอำเภอซงเซียน อำเภอหรงเฉิง และอำเภออันซิน ในจังหวัดเป่าติ้ง
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองเป่าติ้งบริหารจัดการ 5 เขต 15 อำเภอ (3 อำเภออยู่ในเขตพัฒนาใหม่ซงอัน) และ 4 เมืองระดับอำเภอ (1 เมืองเป็นโครงการนำร่องการบริหารโดยตรงจากระดับจังหวัด) นอกจากนี้ยังมีเขตเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติ 1 แห่ง และพื้นที่ปฏิบัติการระดับรองกรม 1 แห่ง (เมืองใหม่ไป่โกว) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนตงเฟิงตะวันตก เขตจิงซิว
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองเป่าติ้งตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลเหอเป่ย บริเวณเชิงเขาไท่หางด้านตะวันออก และที่ราบตอนกลางของเหอเป่ยด้านตะวันตก ระหว่างละติจูด 38°14′29″–39°57′3″ เหนือ และลองจิจูด 113°45′32″–116°19′41″ ตะวันออก ศูนย์กลางเมืองอยู่ห่างจากปักกิ่ง 140 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 145 กิโลเมตร และห่างจากฉือเจียจวง 125 กิโลเมตร มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยมร่วมกับปักกิ่งและเทียนจิน พื้นที่ทั้งหมด 22,000 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่เขตเมือง 2,531 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
เมืองเป่าติ้งตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาไท่หาง โดยมีภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ พื้นที่ภูเขาครอบคลุม 10,988.1 ตารางกิโลเมตร (49.7%) และที่ราบ (รวมถึงที่ลุ่ม) ครอบคลุม 11,124.9 ตารางกิโลเมตร (50.3%) ยอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาไวโถวในอำเภอฟู่ผิง มีความสูง 2,286 เมตร จุดที่ต่ำที่สุดคือที่ราบลุ่มทะเลสาบไป่หยางเตียน มีความสูง 7 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองเป่าติ้งมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 13.4 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย -4.3 องศาเซลเซียส และเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 26.4 องศาเซลเซียส ฤดูเพาะปลูกเฉลี่ย 280 วัน โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 211 วัน ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 2,511 ชั่วโมง ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 498.9 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม ความเร็วลมเฉลี่ยต่อปี 1.8 เมตรต่อวินาที
อุทกวิทยา
เมืองเป่าติ้งตั้งอยู่บริเวณตอนกลางและตอนบนของระบบแม่น้ำต้าชิงในลุ่มแม่น้ำไห่ มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 43,000 ตารางกิโลเมตร ระบบแม่น้ำมีลักษณะการกระจายตัวเป็นรูปพัด แม่น้ำจูมาเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด ไหลผ่านเมืองไล่หยวน อำเภออี้ เมืองไล่สุ่ย และเมืองจั่วโจว มีความยาวประมาณ 200 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 4,810 ตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีแม่น้ำ 72 สาย รวมความยาว 3,329.33 กิโลเมตร มีคลองระบายน้ำหลัก 5 สาย รวมความยาว 202 กิโลเมตร และคลองระบายน้ำทั่วไป 9 สาย รวมความยาว 236 กิโลเมตร คันกั้นน้ำทะเลสาบไป่หยางเตียนมีความยาว 153 กิโลเมตร พื้นที่กักเก็บน้ำเพื่อป้องกันน้ำท่วม 3 แห่ง (เสี่ยวชิงเหอ หลางโกวว่า และไป่หยางเตียน) ครอบคลุมพื้นที่ 1,366 ตารางกิโลเมตร
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่สำคัญในเมืองเป่าติ้ง ได้แก่ ภัยแล้ง น้ำท่วม ลมแรง ลูกเห็บ ลมร้อนแห้ง อุณหภูมิต่ำ น้ำค้างแข็ง และฝนตกหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน ภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิรุนแรงที่สุด น้ำท่วมฉับพลันเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี 1963 และเดือนสิงหาคม ปี 1996 ความถี่ของการเกิดลูกเห็บลดลงจากภูเขาไปยังเนินเขาและที่ราบ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำผิวดินเฉลี่ยหลายปีของเมืองเป่าติ้งอยู่ที่ 1.62 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำใต้ดิน 2.223 พันล้านลูกบิดเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมด 2.978 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำไหลเข้า 632 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรพืช
พื้นที่ภูเขามีป่าผลัดใบ ได้แก่ ต้นเบิร์ช ต้นป็อปลาร์ ต้นสนชนิดหนึ่ง ต้นสนจีน ต้นสนไซเปรส และต้นโอ๊ก ไม้เศรษฐกิจ ได้แก่ พุทรา ลูกพลับ พริกเสฉวน แอปริคอต วอลนัท และฮอว์ธอร์น บริเวณทะเลสาบไป่หยางเตียนมีพืชน้ำในพื้นที่ชุ่มน้ำ ในปี 2568 มีการปลูกป่าเสร็จสมบูรณ์ 239,000 หมู่ และมีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 4 แห่ง
ทรัพยากรแร่
ณ ปี 2015 เหมืองเป่าติ้งได้ค้นพบแร่ธาตุ 77 ชนิด โดย 59 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และ 33 ชนิดอยู่ระหว่างการพัฒนา แร่ธาตุหลัก ได้แก่ ถ่านหิน เหล็ก ทองคำ ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี โมลิบเดนัม หินแกรนิต หินอ่อน หินปูน และวัสดุเซรามิก ปริมาณสำรองถ่านหิน: 156 ล้านตัน; เหล็ก: 225 ล้านตัน; ทองแดง: 869,400 ตัน (โลหะ); ตะกั่ว: 115,800 ตัน (โลหะ); สังกะสี: 947,400 ตัน (โลหะ); โมลิบเดนัม: 361,400 ตัน (โลหะ); เงิน: 996.11 ตัน (โลหะ); และหินปูนสำหรับทำซีเมนต์: 405 ล้านตัน
ประชากร
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเป่าติ้ง (ไม่รวมเมืองติงโจว) มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 9,000,700 คน โดยมีประชากรในเขตเมือง 5,604,700 คน (อัตราการขยายตัวของเมือง 62.27% เพิ่มขึ้น 1.17 จุดเปอร์เซ็นต์) จำนวนการเกิด: 45,500 คน จำนวนการตาย: 80,800 คน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -3.92‰ กลุ่มชาติพันธุ์หลักคือชาวฮั่น และมีชนกลุ่มน้อยอีก 49 กลุ่ม รวมถึงชาวหุย ชาวแมนจู ชาวมองโกล ชาวจ้วง และชาวทูเจีย
การเมือง
ในเดือนพฤษภาคม ปี 2024 สำนักงานข้อมูลแห่งชาติได้กำหนดให้เมืองเป่าติ้งเป็นหนึ่งในเมืองที่ดำเนินการก่อสร้างฐานข้อมูลการติดป้ายกำกับข้อมูล
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเป่าติ้งอยู่ที่ 454.03 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 48.62 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.7%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 149.94 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 255.47 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.7%) โครงสร้างสามภาคอุตสาหกรรมมีสัดส่วน 10.7:33.0:56.3% ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 50,317 หยวน เพิ่มขึ้น 6.5% มูลค่าเพิ่มของภาคเอกชนอยู่ที่ 305.31 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%) คิดเป็น 67.2% ของ GDP
รายรับจากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 32.71 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.8%) โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 17.60 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.1%) ส่วนรายจ่ายจากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 99.58 พันล้านหยวน (ลดลง 16.6%)
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวร (ไม่รวมครัวเรือนในชนบท) ลดลง 25.2% ขณะที่การลงทุนในอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 227.3% ในด้านบริการวิจัยและพัฒนาและการออกแบบ บริการอีคอมเมิร์ซเติบโต 107.3% และการผลิตคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์สำนักงานเติบโต 39.0%
รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 35,137 หยวน (เพิ่มขึ้น 4.9%); ผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้ 44,900 หยวน (เพิ่มขึ้น 4.1%); ผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้ 24,283 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 1.85
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 10.152 ล้านหมู่ (เพิ่มขึ้น 0.2%) ผลผลิตรวม 4.233 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.5%) พื้นที่เพาะปลูกผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 1.247 ล้านหมู่ (เพิ่มขึ้น 6.4%) ผลผลิต 4.880 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.1%) ผลผลิตผลไม้สวนอยู่ที่ 1.606 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.9%) ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 583,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 6.1%) ซึ่งรวมถึงเนื้อหมู 297,000 ตัน เนื้อวัว 47,000 ตัน เนื้อแกะ 85,000 ตัน และสัตว์ปีก 153,000 ตัน ผลผลิตไข่อยู่ที่ 265,000 ตัน (ลดลง 10.3%) ผลผลิตนมอยู่ที่ 444,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.8%) เมืองนี้มีวิสาหกิจการเกษตรชั้นนำระดับชาติ 7 แห่ง และระดับจังหวัด 123 แห่ง มีฟาร์มครอบครัว 11,994 แห่ง และสหกรณ์เกษตรกร 16,993 แห่ง
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวมอยู่ที่ 119.29 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.8%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 9.4% เมื่อพิจารณาตามประเภทการเป็นเจ้าของ วิสาหกิจที่รัฐควบคุมเติบโต 4.3% วิสาหกิจร่วมทุน 9.6% วิสาหกิจที่ลงทุนโดยต่างชาติ/ฮ่องกง/มาเก๊า/ไต้หวัน 9.1% และวิสาหกิจเอกชน 9.2% เมื่อพิจารณาตามภาคส่วน เหมืองแร่ลดลง 1.0% ภาคการผลิตเติบโต 10.9% ภาคไฟฟ้า ความร้อน ก๊าซ และน้ำประปาเติบโต 0.3% ภาคการผลิตอุปกรณ์เติบโต 13.6% (43.0% ของทั้งหมด) และอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 13.2% (50.4% ของทั้งหมด) ผลผลิตรถยนต์พลังงานใหม่มีจำนวน 170,000 คัน (เพิ่มขึ้น 13.0%) และผลผลิตเซลล์แสงอาทิตย์ 4.067 ล้านกิโลวัตต์ (เพิ่มขึ้น 20.3%) วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 407.31 พันล้านหยวน (ลดลง 3.5%) และกำไร 20.43 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 48.6%)
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 30.95 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.6%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 41.02 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 12.1%); การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 20.60 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.4%); ที่พักและอาหาร 6.24 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.4%); อุตสาหกรรมการเงิน 31.30 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.1%); อสังหาริมทรัพย์ 34.67 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.9%); การส่งข้อมูล ซอฟต์แวร์ และบริการไอที 11.42 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.1%); การเช่าและบริการทางธุรกิจ 13.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.7%); และการวิจัยทางวิทยาศาสตร์และบริการทางเทคนิค 19.48 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.5%) วิสาหกิจบริการขนาดใหญ่มีรายได้ 67.53 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.4%)
ในปี 2025 ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 2.8 พันล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 25.6%) โดยมีรายได้ 14.41 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.8%) จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 12.766 ล้านคน รวมถึงผู้ใช้ 5G จำนวน 8.643 ล้านคน และจำนวนผู้สมัครใช้บริการอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์แบบมีสายอยู่ที่ 6.35 ล้านคน
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 185.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.7%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 84.81 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.8%) โดยเป็นการส่งออก 80.70 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.1%) และการนำเข้า 4.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 0.9%) การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 97.91 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ณ สิ้นปี 2568 ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 1,468.13 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.3%) โดยเงินฝากของครัวเรือนอยู่ที่ 1,176.77 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.5%) ยอดเงินกู้คงค้างอยู่ที่ 904.94 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 8.1%) และมีบริษัทประกันภัย 66 แห่ง โดยมีรายได้จากเบี้ยประกันภัย 32.02 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.0%)
ในปี 2024 เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 120 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 4.0%) และมีรายได้จากการท่องเที่ยว 132.26 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.7%) ส่วนในปี 2025 จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเป็น 130 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 7.0%) และมีรายได้ 141.95 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.3%)
กิจกรรมเพื่อสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเป่าติ้งมีสถาบันอุดมศึกษา 19 แห่ง มีนักศึกษา 270,000 คน (รวมนักศึกษาปริญญาโท 25,000 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 70 แห่ง มีนักเรียน 88,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 97 แห่ง มีนักเรียน 255,000 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 330 แห่ง มีนักเรียน 414,000 คน โรงเรียนประถมศึกษา 1,518 แห่ง มีนักเรียน 683,000 คน และโรงเรียนอนุบาล 2,475 แห่ง มีเด็ก 190,000 คน สถาบันที่มีชื่อเสียง ได้แก่ มหาวิทยาลัยพลังงานไฟฟ้าภาคเหนือ (เป่าติ้ง) และมหาวิทยาลัยเป่าติ้ง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการจดทะเบียนสัญญาด้านเทคโนโลยี 1,877 ฉบับ คิดเป็นมูลค่าธุรกรรม 43.21 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.7%) มีการอนุมัติสิทธิบัตร 10,978 รายการ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 2,524 รายการ สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้มีจำนวน 12,000 รายการ (เพิ่มขึ้น 16.0%) เมืองนี้มีศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยี 481 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญ 163 แห่ง พื้นที่สร้างสรรค์ 115 แห่ง อุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร 152 แห่ง ศูนย์บ่มเพาะ 52 แห่ง พันธมิตรนวัตกรรมอุตสาหกรรม 95 แห่ง และฐานความร่วมมือระหว่างประเทศ 33 แห่ง นอกจากนี้ยังมีวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (Little Giant) ที่มีความเชี่ยวชาญและทันสมัยจำนวน 35 แห่ง
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองเป่าติ้งมีห้องสมุดสาธารณะ 22 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 102 แห่ง หน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 68 แห่ง แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แห่ง และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 23 รายการ นอกจากนี้ยังมีหอจดหมายเหตุครบวงจร 22 แห่ง โรงภาพยนตร์ที่เปิดให้บริการ 86 แห่ง โดยมีรายได้จากการขายตั๋ว 200 ล้านหยวนขึ้นไป และอัตราการครอบคลุมประชากรด้านการออกอากาศและโทรทัศน์อยู่ที่ 99.3%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2568 อำเภอเป่าติ้งมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 11,820 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 373 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 258 แห่ง ศูนย์บริการสุขภาพชุมชน (สถานี) 188 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 6,460 แห่ง สถานพยาบาลมีเตียง 70,000 เตียง โดยอยู่ในโรงพยาบาล 57,000 เตียง บุคลากรทางการแพทย์มีจำนวน 96,000 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ปฏิบัติงาน 40,000 คน และพยาบาลวิชาชีพ 43,000 คน จำนวนผู้ป่วยนอกที่มาใช้บริการโรงพยาบาลต่อปีอยู่ที่ 26.48 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 6.1%)
กีฬา
เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2021 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศจีนได้มอบถ้วยรางวัล "เมืองแชมป์โอลิมปิก" เป็นครั้งแรกให้แก่เมืองเป่าติ้ง เพื่อเป็นการยกย่องคุณูปการของเมืองที่มีต่อขบวนการโอลิมปิก ณ เดือนสิงหาคม 2021 เมืองเป่าติ้งได้ผลิตแชมป์โลก 24 คน แชมป์เอเชีย 32 คน และแชมป์ระดับชาติกว่า 150 คน ในปี 2025 นักกีฬาของเมืองได้รับเหรียญรางวัล 980 เหรียญจากการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป ซึ่งรวมถึงเหรียญทอง 333 เหรียญ เหรียญเงิน 300 เหรียญ และเหรียญทองแดง 347 เหรียญ เมืองเป่าติ้งมีฐานพัฒนานักกีฬาระดับชาติ 7 แห่ง มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 64 แห่ง และสนามกีฬา 112 แห่ง โดยมีพื้นที่กีฬาต่อหัว 2.8 ตารางเมตร
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีผู้อยู่อาศัยในเมือง 9,000 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 173,000 คน ที่ได้รับค่าครองชีพขั้นต่ำ เมืองนี้มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 216 แห่ง พร้อมเตียง 31,000 เตียง ผู้เข้าร่วมประกันบำนาญขั้นพื้นฐานมีจำนวน 6.56 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 112,000 คน) ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 8.478 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 264,000 คน) ประกันการว่างงาน 887,000 คน ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 1.062 ล้านคน และประกันการคลอดบุตร 1.179 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 76,000 คน) ที่อยู่อาศัยให้เช่าราคาประหยัดใหม่: 5,770 ยูนิต
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานที่ไม่ใช่เชื้อเพลิงฟอสซิลโดยวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เกินกว่าที่กำหนด มีปริมาณ 3.73 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (เพิ่มขึ้น 2.0%) ซึ่งรวมถึงพลังงานลม 440 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (เพิ่มขึ้น 65.5%) พลังงานแสงอาทิตย์ 2.52 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (ลดลง 2.3%) และพลังงานจากการเผาขยะ 770 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง (ลดลง 5.0%)
การขนส่ง
ทางหลวง
เส้นทางหลวงสายหลักที่ตัดผ่านเมืองเป่าติ้ง ได้แก่ ทางด่วนปักกิ่ง-คุนหมิง ทางหลวงหมายเลข 107 ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ทางด่วนเป่าจิน ทางด่วนปินเป่า ทางด่วนเป่าชาง และทางด่วนจางซือ ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ทางด่วนหรงหวู่ ทางด่วนปักกิ่ง-คุนหมิง ทางด่วนเป่าชาง และทางด่วนเป่าฟู่ เชื่อมต่อกันรอบเมืองเป่าติ้ง ก่อให้เกิดเป็นทางด่วนวงแหวนเป่าติ้ง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจวและเส้นทางโดยสารเฉพาะกิจวิ่งจากเหนือจรดใต้ผ่านเมืองเป่าติ้ง ขณะที่ทางรถไฟเทียนจิน-เป่าติ้งและเสินหวงวิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก ทางรถไฟซงเซียน (ส่วนหนึ่งของระเบียงปักกิ่ง-คุนหมิง) ทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-ฮ่องกง/ไต้หวัน และทางรถไฟระหว่างเมืองอีกหลายสายรวมอยู่ในแผนเครือข่ายทางรถไฟระดับชาติและระดับภูมิภาค
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ เดือนธันวาคม 2020 บริษัทขนส่งสาธารณะของเมืองเป่าติ้งดำเนินการสถานีขนส่ง 15 แห่ง โดยมีรถโดยสาร 1,319 คัน ให้บริการ 75 เส้นทาง เส้นทางสำหรับนักเรียน 9 เส้นทาง และเส้นทางพิเศษอีก 7 เส้นทาง รวมระยะทางทั้งหมด 1,332.95 กิโลเมตร มีผู้โดยสารใช้บริการเกือบ 400,000 คนต่อวัน
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
เป่าติ้งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่ง ในสมัยรัชกาลหงจือแห่งราชวงศ์หมิง บันทึกใน "หนังสือประวัติศาสตร์เมืองเป่าติ้ง" ระบุว่า พระเจ้าจ้าวแห่งเหยียนทรงสร้างเมืองกวงหยาง ห่างจากเป่าติ้งในปัจจุบันไปทางตะวันออก 5 ลี้ เพื่อเลี้ยงม้าศึก ดังนั้นเมืองเป่าติ้งในยุคแรกจึงถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องรัฐเหยียน เดิมทีเมืองนี้ตั้งอยู่ที่ชิงหยวน ต่อมาในปี 477 ราชวงศ์เว่ยเหนือได้ก่อตั้งอำเภอชิงหยวนขึ้น ในปี 960 พระเจ้าจ้าวควงหยินได้ก่อตั้งกองทัพเป่าไซขึ้นที่เมืองชิงหยวนที่พังทลาย ในปี 981 เมืองนี้ได้รับการยกฐานะเป็นเป่าโจว ในปี 1213 กองทัพมองโกลได้ทำลายเมืองนี้ ในปี 1227 เมืองนี้ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ ในปี 1275 ชื่อเมืองได้เปลี่ยนเป็นเป่าติ้ง ซึ่งมีความหมายว่า "เพื่อปกป้องเมืองหลวง (ปักกิ่ง) และสร้างเสถียรภาพให้กับอาณาจักร" ในปี ค.ศ. 1368 ราชวงศ์หมิงได้ก่อตั้งเมืองเป่าติ้งขึ้น และในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองเป่าติ้งได้ทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของรัฐบาลระดับมณฑล เมือง และอำเภอ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ศิลปะพื้นบ้านของเป่าติ้ง ได้แก่ งิ้วเพลงเก่า (เหลาเตียว), งิ้วฮาฮา, งิ้วหยางเกอ, การรำสิงโต, การรำมังกร, ดนตรีเซิงกวน, การเดินบนไม้ค้ำ, การแกะสลักหิน, การปั้นดินเหนียว, การตัดกระดาษ, การวาดภาพบนต้นกก และศิลปะการผูกเชือก มี 17 รายการที่อยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ รวมถึงดนตรีเซิงกวนจี้จง (สมาคมดนตรีไกเหลา, เพลงจื่อเว่ยชู, ดนตรีโบราณหมู่บ้านตงฮั่น), การรำสิงโตซูสุ่ย, โคมไฟมังกรอักษรจีนอำเภออี้, เพลงเก่าเป่าติ้ง, เพลงเก่าอังกัว, งิ้วหยางเกอ (นาฏศิลป์พื้นบ้าน) ติงโจว, พัดกรงเล็บนกอินทรี, การแกะสลักหินฉู่หยาง, เทคนิคการเผาเครื่องเคลือบติง, เทคนิคการทำแท่นหมึกอี้สุ่ย, ตลาดสมุนไพรอังกัว และเทคนิคการทำอาหารของข้าราชการจือหลี่ มี 54 รายการที่อยู่ในรายชื่อระดับจังหวัด
ละครเพลงเป่าติ้ง (Laodiao) เป็นละครเพลงพื้นบ้านจากเขตเป่าติ้ง หรือที่เรียกว่า "ละครเพลงเก่า (ละครตบมือ)" ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากเพลงพื้นบ้านรอบๆ เมืองไป่หยางเตียน ละครเพลงประเภทนี้พัฒนาขึ้นในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิเต้ากวงและจักรพรรดิเซียนเฟิงแห่งราชวงศ์ชิง มีคำกล่าวที่ว่า "การทำอาหารขาดเตาไม่ได้ การฟังละครเพลงก็ขาดเพลงเก่าไม่ได้" ในปี 2551 ละครเพลงประเภทนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดที่สอง
งิ้วฮาฮา หรือที่เรียกว่า ท่วงทำนองหลิวจื่อ เป็นงิ้วพื้นเมืองประเภทหนึ่งจากมณฑลเหอเป่ย ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติชุดแรกในปี 2549
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
ณ เดือนธันวาคม 2019 เมืองเป่าติ้งมีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แห่ง (สุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก) หน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติที่สำคัญ 69 แห่ง หน่วยอนุรักษ์ระดับมณฑล 74 แห่ง หน่วยอนุรักษ์ระดับเทศบาลและอำเภอ 468 แห่ง และแหล่งมรดกที่ยังไม่ได้รับการจัดระดับอีก 1,996 แห่ง ศูนย์กลางเมืองมีที่ทำการรัฐบาลราชวงศ์ชิงที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในประเทศจีน คือ บ้านพักผู้ว่าการจือหลี่ เมืองนี้มีพิพิธภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียน 21 แห่ง
เทศกาลและนิทรรศการ
เทศกาลดอกท้อผิงจัดขึ้นตั้งแต่ปี 2000 โดยมีผู้เข้าชมกว่า 3.3 ล้านคน เทศกาลศิลปะลูกดิ่งนานาชาติเป่าติ้งจัดขึ้นตั้งแต่ปี 2008 ฟอรัมพลังการผลิตของจีน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดาวอสแห่งการผลิต" จัดขึ้นที่เป่าติ้ง 3 ครั้งตั้งแต่ปี 2015 เทศกาลสมุนไพรนานาชาติอังกัวสืบทอดประเพณีเก่าแก่หลายศตวรรษของงานวัดสมุนไพร "ฤดูใบไม้ผลิ 5 ฤดูใบไม้ร่วง 7" เทศกาลใบไม้แดงและลูกพลับแมนเฉิงจัดขึ้น 18 ครั้งตั้งแต่ปี 2002
เมืองแดง
เป่าติ้งเป็นแหล่งกำเนิดของนักปฏิวัติจีนยุคแรกๆ และเป็นต้นกำเนิดของขบวนการศึกษาควบคู่กับการทำงานในฝรั่งเศส ในช่วงการปฏิวัติเกษตรกรรม เป่าติ้งได้สร้างระบอบคอมมิวนิสต์แห่งแรกในภาคเหนือของจีน นั่นคือ "สภาฟู่ผิง" ในเดือนมกราคม ปี 1938 ฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นแห่งแรกในจีน คือ ฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นซานซี-ฉาฮาร์-เหอเป่ย ได้ถือกำเนิดขึ้นในเทือกเขาทางตะวันตกของเป่าติ้ง ประธานเหมาเจ๋อตุงได้จารึกไว้ว่า "ฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นต้นแบบ" ผลงานวรรณกรรมและภาพยนตร์ เช่น "สงครามอุโมงค์" "วีรบุรุษทั้งห้าแห่งภูเขาหลางยา" "ทหารน้อยจางก้า" และ "ทีมงานติดอาวุธแนวหลังของศัตรู" ได้บันทึกประวัติศาสตร์การปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ของเป่าติ้งไว้
จุดชมวิว
เมืองเป่าติ้งเป็นพื้นที่ที่ผสมผสานระหว่างที่ราบ ทะเลสาบ พื้นที่ชุ่มน้ำ เนินเขา ภูเขา และทุ่งหญ้าบนที่สูง ได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน ณ เดือนธันวาคม 2019 มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 3 แห่ง (เยซานโป ภูเขาไป่ซือ และสุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก) และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ 12 แห่ง รวมถึงพิพิธภัณฑ์บ้านพักผู้ว่าการจือหลี่ ภูเขาหลางหย่าในอำเภออี้ สุสานฮั่นแมนเฉิง อนุสรณ์สถานการปฏิวัติเขตชายแดนจินฉาจีฟู่ผิง วัดเย่ว์เหนือฉู่หยาง ไลสุ่ยหยูกู่ตง และทะเลสาบอี้สุ่ยในอำเภออี้
ในปี 2025 เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 130 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 7.0%) และมีรายได้จากการท่องเที่ยว 141.95 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.3%) มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ขึ้นไป 21 แห่ง โรงแรมระดับดาว 19 แห่ง และเขตท่องเที่ยวและสันทนาการระดับชาติ 1 แห่ง และระดับจังหวัด 4 แห่ง
"ทัศนียภาพแปดประการแห่งซ่างกู่" (เป่าติ้งแปดทัศนียภาพ) ในสมัยโบราณ ประกอบด้วย: ศาลาสูงเสียดฟ้า, หอระฆังก้องกังวานดุจดวงดาว, เนินเขาเขียวขจีในยามรุ่งอรุณ, ดอกบัวพลิ้วไหวในฤดูร้อน, สายฝนฤดูใบไม้ผลิที่ตงเกา, คลื่นฤดูใบไม้ร่วงที่ซีฉา, น้ำใสสะอาดของแม่น้ำจี่ และความงดงามตระการตาของภูเขาหลางยา
จุดชมวิวใหม่ทั้งแปดแห่ง ได้แก่ ภูเขาหลางยาและสระบัวโบราณ จากเดิมแปดแห่ง รวมทั้งเพิ่มเยซานโป สุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก ที่พักผู้ว่าการจือหลี่ ภูเขาไป่ซือ ทะเลสาบไป่หยางเตียน และแหล่งโบราณสถานอุโมงค์สงครามรานจวง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารพิเศษ
อาหารขึ้นชื่อของเมืองเป่าติ้ง ได้แก่ แซนด์วิชเนื้อลา (lu rou huo shao), ซาลาเปาไส้เนื้อ (Baiyunzhang), ไก่ตุ๋น, ขาหมูเกาหยาง (Gaoyang pork knuckle), ซุปเนื้อแผ่น (beef pancake soup), เต้าหู้เกาเป่ยเตียน (Gaobeidian tofu strips), แป้งสาลีเป่าติ้ง (Baoding weeted paste) (หนึ่งใน "สามสมบัติของเป่าติ้ง"), ผักดองหัวเหมา (Huamao pickled vegetables) และผักใบเขียว (chun bu lao, อีกหนึ่งใน "สามสมบัติ")
สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์
งานหัตถกรรม
งานหัตถกรรมขึ้นชื่อของเป่าติ้ง ได้แก่ ลูกเหล็กเป่าติ้ง (หนึ่งใน "สมบัติสามอย่างของเป่าติ้ง"), งานแกะสลักหินฉู่หยาง, แท่นหมึกอี้สุ่ย, รูปปั้นดินเผาไป่โกว, เครื่องลายครามติง, เครื่องเคลือบติงซิง, เครื่องลายครามเส้นใยบิดเกลียวจากอำเภออี้ และสิ่งทอเกาหยาง
ลูกเหล็กเป่าติ้ง หรือที่รู้จักกันในชื่อลูกบอลออกกำลังกาย เป็นงานฝีมือพื้นบ้านดั้งเดิม ผู้สูงอายุและผู้สูงวัยในเป่าติ้งนิยมเล่นโดยใช้ลูกเหล็กสองลูกในมือข้างเดียวเพื่อออกกำลังกายและเสริมสร้างสุขภาพ "สมบัติสามอย่างของมณฑลเป่าติ้ง" ได้แก่ ลูกเหล็ก แป้งสาลี และผักใบเขียว โดยลูกเหล็กเป็นสมบัติอันดับหนึ่ง
งานลงยา (Cloisonne) มีประวัติย้อนหลังไปถึงรัชสมัยจิงไท่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1450–1456) ยาวนานถึง 500 ปี ในตำบลเสี่ยวจูจวง อำเภอติงซิง มีโรงงานผลิตงานลงยาอยู่หลายสิบแห่ง กระบวนการผลิตประกอบด้วยขั้นตอนมากกว่าสิบขั้นตอน ซึ่งล้วนทำด้วยมือทั้งหมด รวมถึงการตัดแผ่นทองแดง การดัดลวด การบัดกรี และการลงยาถึงห้ารอบ
งานแกะสลักหินของเมืองฉูหยางใช้หินสีขาวในท้องถิ่น โดยมีผลงานหลากหลาย ตั้งแต่รูปปั้นในสุสานสมัยราชวงศ์ฮั่น ไปจนถึงวัสดุก่อสร้างพระราชวังในสมัยราชวงศ์หยวน หมิง และชิง รวมถึงอนุสาวรีย์วีรบุรุษประชาชนในยุคปัจจุบัน
เครื่องลายครามติงโจว ซึ่งผลิตในเมืองฉู่หยาง เริ่มผลิตตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังและเฟื่องฟูในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นหนึ่งในห้าเตาเผาเครื่องลายครามที่ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ซ่ง เคียงข้างกับ รู่ จุน กวน และเกอ บันทึกในหนังสือ "การกลับคืนสู่ความสงบ" ระบุว่า "ชามเครื่องลายครามลายดอกไม้ของติงโจว ขาวที่สุดในโลก"
รูปปั้นดินเผาไป่โกวมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ชิง และเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อทุกครัวเรือนที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำไป่โกวต่างก็มีความชำนาญในการปั้นดินเหนียว
แท่นหมึกอี้ซุย จากเมืองอี้โจวโบราณ กล่าวกันว่ามีอายุย้อนไปถึงยุคสงครามระหว่างรัฐ และเฟื่องฟูในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง แท่นหมึกนี้มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับแท่นหมึกต้วนและแท่นหมึกเช่อ ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของแท่นหมึกจีน และเป็นเครื่องบรรณาการในวังตลอดทุกราชวงศ์
เครื่องลายครามเส้นใยบิดเกลียว ซึ่งเริ่มต้นในสมัยราชวงศ์ถัง ได้หยุดชะงักลงหลังเหตุการณ์จิงคังในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ จางเป่าจุนแห่งอำเภออี้ หลังจากสำเร็จการศึกษาจากสถาบันศิลปะและการออกแบบกลางในปี 1986 ได้อุทิศตนเพื่อฟื้นฟูและพัฒนานวัตกรรมเทคนิคนี้
อุตสาหกรรมสิ่งทอเกาหยางเริ่มต้นขึ้นในปลายราชวงศ์หมิง เจริญรุ่งเรืองในปลายราชวงศ์ชิง และรุ่งเรืองถึงขีดสุดในช่วงต้นสาธารณรัฐจีน ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ผลผลิตของอุตสาหกรรมนี้คิดเป็นหนึ่งในสามของผลผลิตทั้งหมดของภาคเหนือของจีน
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ในเดือนธันวาคม 2017 เมืองเป่าติ้งได้รับการคัดเลือกให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมกลุ่มแรกของมณฑลเหอเป่ย ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 200 เมืองที่มีเสน่ห์ของจีน และเป็นหนึ่งใน 50 เมืองที่มีศักยภาพด้านการลงทุนสูงที่สุดของจีน ในเดือนพฤศจิกายน 2019 เมืองเป่าติ้งได้รับการจัดอันดับที่ 62 ในบรรดา 100 เมืองระดับมณฑลชั้นนำของจีน และได้รับรางวัล "เมืองป่าไม้แห่งชาติ" ในเดือนธันวาคม 2020 เมืองเป่าติ้งได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองที่น่าอยู่และเป็นมิตรต่อธุรกิจของจีน และได้รับรางวัล "เมืองก้าวหน้าด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจ" ในเดือนธันวาคม 2021 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศจีนได้มอบรางวัล "เมืองแชมป์โอลิมปิก" ให้แก่เมืองเป่าติ้ง และยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบด้านการสนับสนุนสองด้านของมณฑลเหอเป่ย ในปี 2022 เมืองเป่าติ้งได้รับการคัดเลือกให้ติดรายชื่อเมืองนวัตกรรมแห่งชาติ ได้รับการยกย่องให้เป็น "เมืองสุขภาพประจำมณฑลเหอเป่ย" ติดอันดับที่ 97 ในรายชื่อ "100 เมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองสูงสุดของจีน" ได้รับการคัดเลือกให้ติดรายชื่อการก่อสร้าง "เมืองปลอดขยะ" โครงการนำร่องเมืองพัฒนาเยาวชนแห่งชาติ โครงการนำร่องการลงทุนและการระดมทุนด้านสภาพภูมิอากาศ และรายชื่อเมืองสำคัญด้านระบบรีไซเคิลวัสดุเหลือใช้ ในเดือนพฤศจิกายน 2023 หอการค้าอิเล็กทรอนิกส์แห่งประเทศจีนได้มอบรางวัล "เมืองที่มีชื่อเสียงด้านระบบนิเวศอีคอมเมิร์ซแห่งเอเชีย" ให้แก่เมืองเป่าติ้ง และในเดือนเมษายน 2025 ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ
เมืองพี่น้อง
ภายในประเทศ
เมืองเป่าติ้งและอำเภอในสังกัดได้สร้างความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองและเขตต่างๆ ในประเทศจีนหลายแห่ง
ระหว่างประเทศ
ณ ปี 2023 ด้วยการอนุมัติของสมาคมมิตรภาพประชาชนจีนกับต่างประเทศ เมืองเป่าติ้งและอำเภอในสังกัดได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องหรือเมืองมิตรภาพกับ 10 เขตการปกครองใน 8 ประเทศทั่วโลก
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม