ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองฉือเจียจวง

เมืองฉือเจียจวง

เมืองฉือเจียจวง (Shijiazhuang City) หรือเรียกย่อว่า "ฉือ" เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหอเป่ย เป็นเมืองหลวงของมณฑล เป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 1 และเป็นเมืองหลักของเขตมหานครฉือเจียจวง ตั้งอยู่ในภูมิภาคจีนตอนเหนือ

เมืองฉือเจียจวง

เมืองฉือเจียจวง (Shijiazhuang) หรือเรียกย่อว่า "ฉือ" เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเหอเป่ย เป็นเมืองหลวงของมณฑล เป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของเขตมหานครฉือเจียจวง ตั้งอยู่ในภูมิภาคจีนตอนเหนือ ทางตอนกลาง-ใต้ของมณฑลเหอเป่ย ครอบคลุมเทือกเขาไท่หางและที่ราบจีนตอนเหนือ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน และมีฤดูร้อนและฤดูหนาวที่ยาวนาน พื้นที่ทั้งหมด 15,848 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2568 ฉือเจียจวงบริหารจัดการเขตเทศบาล 8 แห่ง อำเภอ 11 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง ณ สิ้นปี พ.ศ. 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 11,246,900 คน กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่นี้มีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ ในปี 204 ก่อนคริสต์ศักราช มีการก่อตั้งเมืองเหิงซาน (Hengshan Commandery) ขึ้น ในสมัยราชวงศ์ซ่ง เมืองนี้อยู่ในเขตการปกครองทางตะวันตกของเหอเป่ย ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจือหลี่ ในปี ค.ศ. 1925 สาธารณรัฐจีนได้ก่อตั้งเมืองซือเหมินขึ้น ในปี ค.ศ. 1947 เมืองซือเหมินได้รับการปลดปล่อยและเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉือเจียจวง ในปี ค.ศ. 1968 เมืองหลวงของมณฑลเหอเป่ยได้ย้ายมาอยู่ที่ฉือเจียจวง ในปี ค.ศ. 1993 รัฐบาลท้องถิ่นและเทศบาลเมืองฉือเจียจวงได้รวมกัน เมืองฉือเจียจวงได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญของภูมิภาคปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ครอบคลุมระดับชาติ เป็นฐานการค้าและโลจิสติกส์ของจีนตอนเหนือ และเป็นฐานการผลิตขั้นสูงของจีนตอนเหนือ อุตสาหกรรมชั้นนำ 5 อันดับแรก ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ยุคใหม่และยาชีวเภสัชภัณฑ์ ในปี ค.ศ. 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 865.17 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0%

วิวัฒนาการของชื่อ

ชื่อฉือเจียจวงมีที่มาจากหมู่บ้านฉือเจียจวง ซึ่งปรากฏบันทึกครั้งแรกในจารึกหินสมัยราชวงศ์หยวน เมื่อปี 4 แห่งรัชสมัยต้าเต๋อ (1300) ชื่อหมู่บ้านนี้ยังปรากฏในจารึกบูรณะเมื่อปี 1534 ที่วัดผีลู่ ในหนังสือ "สารานุกรมอำเภอหั่วลู่" สมัยราชวงศ์ชิง (ฉบับปี 1878) บันทึกไว้ว่า "ฉือเจียจวง ห่างจากที่ทำการอำเภอ 35 ลี้ มี 6 ถนน 6 วัด และ 4 บ่อน้ำ"

ชื่อเดิมคือ ซื่อเหมิน (ประตูหิน) ในปี 1925 เมื่อมณฑลจือหลี่กำลังทดลองใช้ระบบการปกครองตนเองของเทศบาล อำเภอฮั่วหลู่ตัดสินใจรวมหมู่บ้านฉือเจียจวง ซิ่วเหมิน และหลี่ เพื่อขอสถานะเป็นเมือง ชื่อนี้ได้มาจากการนำอักษรตัวแรกของ "ฉือเจียจวง" และอักษรตัวสุดท้ายของ "ซิ่วเหมิน" มาประกอบกันเป็น "ซื่อเหมิน" ในปี 1949 เพื่อตัดขาดจากยุครัฐบาลหุ่นเชิดของญี่ปุ่น เมื่อฉือเหมินได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการ และเพื่อความสะดวกในการบริหาร รัฐบาลเมืองจึงขอเปลี่ยนชื่อเป็น "เมืองฉือเจียจวง" ซึ่งได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

หลักฐานการทำกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่ฉือเจียจวงย้อนกลับไปถึงยุคหินใหม่ตอนกลางถึงตอนปลาย “แท่นฟู่ซี” ที่แหล่งโบราณสถานซินเล่อพิสูจน์ได้ว่าชาวฟู่ซีเคยมีกิจกรรมอยู่ในบริเวณนี้เมื่อกว่า 6,000 ปีที่แล้ว ตามบันทึก “บรรณาการของหยู” พื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจี้โจวในสมัยราชวงศ์เซี่ย ในช่วงกลางราชวงศ์ชาง (ประมาณศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นป้อมปราการทางเหนือ ในช่วงยุคชุนชุม (770–476 ก่อนคริสตกาล) รัฐเซียนหยู รัฐกู่ และรัฐเฟย ได้ก่อตั้งขึ้นที่นี่ ซึ่งต่อมาถูกพิชิตโดยรัฐจิน ในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ (475–221 ก่อนคริสตกาล) ชาวเซียนหยูได้ก่อตั้งรัฐจงซานขึ้น และในปี 296 ก่อนคริสตกาล จงซานถูกพิชิตโดยรัฐจ้าว

ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้

หลังจากฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียว พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจูลู่ ในปี 204 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ก่อตั้งมณฑลเหิงซานขึ้น โดยตั้งชื่อตามความใกล้กับภูเขาเหิง หลังจากที่จักรพรรดิเหวิน (ครองราชย์ 180–157 ก่อนคริสต์ศักราช) ขึ้นครองราชย์ ชื่อก็ถูกเปลี่ยนเป็นมณฑลฉางซานเพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องพระนามของจักรพรรดิ ในปี 196 ก่อนคริสต์ศักราช หลิวปังได้เปลี่ยนชื่ออำเภอตงหยวนเป็นอำเภอเจิ้นติ้ง ในปี 113 ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรเจิ้นติ้งก็ถูกก่อตั้งขึ้น ในช่วงสามก๊ก พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐเว่ย ภายใต้มณฑลฉางซาน อันผิง จ้าว จูลู่ และจงซาน ในปี 398 คริสต์ศักราช จักรพรรดิเต้าอู่แห่งเว่ยเหนือ (386–534) ได้ย้ายที่ตั้งมณฑลฉางซานไปยังป้อมอันเล่อ (ปัจจุบันคือเจิ้งติ้ง) ซึ่งกลายเป็นเมืองศูนย์กลางของภูมิภาคทางใต้ของเย่ว์เหนือและทางตะวันออกของเทือกเขาไท่หาง

จากราชวงศ์สุยถังถึงยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร

ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581–618) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเหิงซาน มณฑลจ้าว มณฑลซินตู และมณฑลเกาหยาง ต่อมาในสมัยต้นราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ที่ตั้งของมณฑลและอำเภอต่างๆ ได้ย้ายไปทางเหนือของแม่น้ำหูถัวไปยังเมืองเจิ้งติ้งในปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 596 ได้มีการจัดตั้งอำเภอลู่ฉวนขึ้น ในสมัยห้าราชวงศ์ (ค.ศ. 907–960) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของข้าหลวงทหารเฉิงเต๋อ

สมัยราชวงศ์ซ่ง-หยวน

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองเหอเป่ยตะวันตก โดยมีเมืองเจิ้นติ้งเป็นเมืองหลวง ในสมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115–1234) มีชาวจูร์เชนจำนวนมากเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเจิ้นติ้ง ในช่วงที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด เมืองเจิ้นติ้งมี 9 อำเภอ และมีจำนวนครัวเรือนถึง 137,137 ครัวเรือน ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นและมีการพัฒนาทางการค้ามากที่สุด ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลจงซู่ โดยเขตปกครองเจิ้นติ้งดูแล 1 จังหวัด 2 ภาค และ 7 อำเภอ

สมัยหมิง-ชิง

ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) เขตเจิ้นติ้งได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเจิ้นติ้ง โดยปกครอง 11 อำเภอและ 5 ภาค ในปี ค.ศ. 1370 ได้มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์เจิ้นติ้งขึ้น หมู่บ้านฉือเจียจวงปรากฏขึ้นในเวลานั้นในฐานะอาณานิคมทางทหารภายใต้กองทหารรักษาการณ์เจิ้นติ้ง หลังจากที่จักรพรรดิหย่งเล่อ (ครองราชย์ ค.ศ. 1402–1424) ย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่ง เมืองเจิ้นติ้งก็ขึ้นตรงต่อเมืองหลวงและทำหน้าที่เป็นเมืองป้อมปราการที่สำคัญ ในปี ค.ศ. 1723 เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง (หยินเจิ้น) เจิ้นติ้งจึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเจิ้งติ้ง ในปี ค.ศ. 1902 ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่วได้มาถึงหมู่บ้านฉือเจียจวง ในปี ค.ศ. 1907 ทางรถไฟเจิ้งไท่สร้างเสร็จ ทำให้ฉือเจียจวงเป็นจุดเชื่อมต่อของทางรถไฟสายหลักสองสายและเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าที่สำคัญที่สุดระหว่างมณฑลชานซีและเหอเป่ย

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี ค.ศ. 1912 สาธารณรัฐจีนได้ก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1925 รัฐบาลชั่วคราวได้สั่งให้จัดตั้ง "เมืองฉือเจียจวง" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "เมืองฉือเหมิน" โดยการรวมตัวอักษรจากฉือเจียจวงและซิ่วเหมิน ในปี ค.ศ. 1928 รัฐบาลหนานจิงได้ยกเลิกสำนักงานเทศบาลทั้งหมด ในปี ค.ศ. 1937 กองกำลังญี่ปุ่นเข้ายึดครองฉือเหมิน ในปี ค.ศ. 1939 รัฐบาลหุ่นเชิดได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองฉือเหมินอย่างเป็นทางการ โดยมี 69 หมู่บ้านและประชากร 166,733 คน ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ฉือเหมินได้รับการปลดปล่อย และในวันที่ 26 ธันวาคม ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉือเจียจวงอีกครั้ง

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในปี 1950 เขตเหมืองแร่จิงซิงถูกจัดตั้งขึ้น ในปี 1955-1956 มีการปรับโครงสร้างเขตใหม่ ในปี 1958 เมืองฉือเจียจวงถูกลดสถานะจากเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลไปเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของเทศบาล ในปี 1968 เมืองหลวงของมณฑลเหอเป่ยได้ย้ายมาอยู่ที่ฉือเจียจวง ในปี 1978 ฉือเจียจวงได้รับการคืนสถานะเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอีกครั้ง ในปี 1993 เทศบาลและเขตปกครองฉือเจียจวงได้รวมกัน ในปี 2001 เขตชานเมืองถูกยกเลิกและจัดตั้งเขตหยูฮวาขึ้น ในปี 2014 เขตเฉียวตง เมืองเกาเฉิง เมืองลู่ฉวน และอำเภอลั่วเฉิงถูกยกเลิก และจัดตั้งเขตเกาเฉิง เขตลู่ฉวน และเขตลั่วเฉิงขึ้นใหม่

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและขอบเขต

เมืองฉือเจียจวงตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลเหอเป่ย บริเวณรอยต่อระหว่างเทือกเขาไท่หางและที่ราบภาคเหนือของจีน (ละติจูด 37°27′–38°47′เหนือ ลองจิจูด 113°30′–115°20′ตะวันออก) ภูมิประเทศทางตะวันตกสูงกว่าทางตะวันออก เมืองฉือเจียจวงมีพรมแดนติดกับเมืองเหิงสุ่ยทางทิศตะวันออก เมืองซิงไท่ทางทิศใต้ มณฑลชานซีทางทิศตะวันตก และเมืองเป่าติ้งทางทิศเหนือ อยู่ห่างจากปักกิ่ง 273 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 260 กิโลเมตร และห่างจากเขตพัฒนาใหม่ซงอัน 155 กิโลเมตร พื้นที่เขตเมืองครอบคลุม 660 ตารางกิโลเมตร

ธรณีวิทยา

เมืองฉือเจียจวงตั้งอยู่บนเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างที่ราบสูงไท่หางและที่ราบต่ำเหอเป่ย โดยมีแนวรอยเลื่อนลึกด้านหน้าเทือกเขาไท่หางพาดผ่าน พื้นที่นี้มีชั้นหินยุคอาร์เคียนถึงซีโนโซอิก การเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกหลักคือการยกตัวและการทรุดตัวของบล็อกที่แตกต่างกัน รอยเลื่อนลึกขนาดใหญ่สองแห่ง ได้แก่ รอยเลื่อนจื่อจิงกวน-หลิงซาน และรอยเลื่อนติงซิง-ฉือเจียจวง พาดผ่านพื้นที่นี้

ลักษณะภูมิประเทศ

เมืองนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่มีลักษณะทางธรณีวิทยาที่สำคัญสองแห่ง ได้แก่ เทือกเขาไท่หางและที่ราบภาคเหนือของจีน ลักษณะภูมิประเทศจากตะวันตกไปตะวันออกประกอบด้วย ภูเขาระดับกลาง ภูเขาระดับต่ำ เนินเขา แอ่ง และที่ราบ เส้นแบ่งระหว่างภูเขาและที่ราบอยู่ที่เส้นชั้นความสูง 150 เมตร โดยภูเขาและที่ราบแต่ละส่วนกินพื้นที่ประมาณครึ่งหนึ่ง (51:49) จุดที่สูงที่สุดคือ ยู่ฉินเฟิน ที่ความสูง 1,273 เมตร ในอำเภอจิงซิงตอนใต้ จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ความสูง 45 เมตร ในอำเภอลั่วเฉิงตอนใต้ ภูเขาครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 50% ของพื้นที่ทั้งหมด โดยส่วนใหญ่อยู่ในอำเภอจิงซิง ผิงซาน จ้านหวง ซิงถัง หลิงโชว ลู่ฉวน และหยวนซือ ส่วนที่ราบประกอบด้วยพัดตะกอนแม่น้ำหูถัว

ภูมิอากาศ

เมืองฉือเจียจวงตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของทวีปยูเรเซีย มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูใบไม้ผลิยาวนานประมาณ 55 วัน ฤดูร้อน 105 วัน ฤดูใบไม้ร่วง 60 วัน และฤดูหนาว 145 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 11.8°C ถึง 13.3°C โดยเดือนที่ร้อนที่สุดคือเดือนกรกฎาคม และเดือนที่หนาวที่สุดคือเดือนมกราคม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 480–570 มม. โดยส่วนใหญ่จะตกในฤดูร้อน (63–70% ตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม) ลมที่พัดประจำในฤดูหนาวคือลมเหนือ และในฤดูร้อนคือลมตะวันออกเฉียงใต้

อุทกวิทยา

แม่น้ำในเมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำต้าชิงและแม่น้ำจื่อหย่าในลุ่มแม่น้ำไห่ แม่น้ำสายหลัก 6 สาย ได้แก่ แม่น้ำซา แม่น้ำซี แม่น้ำหูถัว แม่น้ำเซียว แม่น้ำหวย และแม่น้ำจี แม่น้ำหูถัวซึ่งเป็นทางระบายน้ำที่ใหญ่ที่สุด มีความยาว 201 กิโลเมตรภายในเมือง เมืองนี้มีอ่างเก็บน้ำทุกขนาดรวม 239 แห่ง รวมถึงอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 4 แห่ง (กังหนาน หวงปี่จวง เหิงซานหลิง โค่วโถว) และอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง 8 แห่ง โดยมีปริมาณน้ำเก็บกักรวม 1.38729 พันล้านลูกบาศก์เมตร ณ สิ้นปี 2022

ดิน

เมืองนี้มีดิน 11 ประเภท ครอบคลุมพื้นที่ 19.97 ล้านหมู่ โดยดินร่วนปนทรายและดินตะกอนน้ำซึมเป็นประเภทดินที่พบมากที่สุด พื้นที่เพาะปลูกประกอบด้วยพื้นที่ชลประทานที่มีประสิทธิภาพ 25,300 เฮกตาร์

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เมืองฉือเจียจวงประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติหลายประเภทด้วยความถี่และความรุนแรงสูง รวมถึงภัยแล้ง น้ำท่วม ลูกเห็บ ลมแรง ลมร้อนแห้งแล้ง น้ำค้างแข็ง และความเสียหายจากศัตรูพืช ตั้งแต่ปี 1949 ถึง 1990 พื้นที่เกษตรกรรมที่ได้รับผลกระทบโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 441,100 หมู่ ภัยแล้งเป็นภัยพิบัติที่พบบ่อยที่สุด โดยมีความถี่ 33.6% ตั้งแต่ปี 1470 ถึง 1990 น้ำท่วมก็เกิดขึ้นบ่อยเช่นกัน โดยน้ำท่วมในฤดูร้อนอยู่ที่ประมาณ 20% และน้ำท่วมในฤดูใบไม้ร่วงอยู่ที่ 15% ปีที่เกิดน้ำท่วมบ่อยเป็นพิเศษ ได้แก่ ปี 1954, 1956, 1963 และ 1964

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ณ ปี 2022 ทรัพยากรน้ำผิวดินมีปริมาณรวม 1.18 พันล้านลูกบิดเมตร น้ำใต้ดิน 2.064 พันล้านลูกบิดเมตร และทรัพยากรน้ำทั้งหมด 2.503 พันล้านลูกบิดเมตร อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 12 แห่งกักเก็บน้ำได้ 1.529 พันล้านลูกบิดเมตร ระดับน้ำใต้ดินเฉลี่ยอยู่ที่ 29.42 เมตร เพิ่มขึ้น 1.53 เมตรจากปี 2021

ทรัพยากรที่ดิน

ณ ต้นปี 2020 พื้นที่เพาะปลูกรวมมี 6.5583 ล้านหมู่ โดยเป็นพื้นที่ชลประทาน 5.5328 ล้านหมู่ พื้นที่สวนผลไม้มี 1.4821 ล้านหมู่ ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองจ้านหวง จินโจว อำเภอจ้าว ซิงถาง และลู่ฉวน พื้นที่ชุ่มน้ำครอบคลุมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำ 94,800 หมู่

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลังป่าบนบก 292 ชนิด โดยนกเป็นชนิดที่มีจำนวนมากที่สุด มีนก 10 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ เสือดาวจีนเหนือ นกกระสาปากดำ นกเป็ดน้ำแบร์ นกเป็ดน้ำจีน นกกระทาใหญ่ นกกระสาขาว นกอินทรีทอง นกอินทรีหางขาว เหยี่ยวซาเคอร์ และนกกระจิบอกเหลือง ส่วนพืชป่าชั้นสูงมี 159 วงศ์ และ 1,424 ชนิด โดยมี 10 ชนิดที่ได้รับการคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ

ณ สิ้นปี 2023 พื้นที่ปลูกป่าเพิ่มขึ้นเป็น 91,100 เฮกตาร์ คิดเป็นอัตราพื้นที่ป่าปกคลุม 42.6% เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 22 แห่ง ซึ่งรวมถึงเขตอนุรักษ์ระดับชาติ 1 แห่ง (ถัวเหลียง) เขตอนุรักษ์ระดับจังหวัด 3 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 3 แห่ง และอุทยานป่าไม้ระดับจังหวัด 18 แห่ง

ทรัพยากรแร่

ณ สิ้นปี 2021 มีการระบุชนิดแร่แล้ว 56 ชนิด โดย 28 ชนิดอยู่ระหว่างการพัฒนา มีแหล่งแร่ทั้งหมด 110 แห่ง แบ่งเป็นแร่พลังงาน 12 แห่ง แร่โลหะ 35 แห่ง และแร่ที่ไม่ใช่โลหะ 63 แห่ง ปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วทั้งหมดอยู่ที่ 3.044 พันล้านตัน แร่สำคัญ ได้แก่ เหล็ก ทองคำ เงิน หินปูนซีเมนต์ และไมกาบด แหล่งพลังงาน ได้แก่ ถ่านหิน (ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่เหมืองหยวนซือและจิงซิง) และปิโตรเลียม/ก๊าซธรรมชาติ (ส่วนใหญ่อยู่ในจินโจว) กำลังการผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ที่ติดตั้งแล้วอยู่ที่ 3.4247 ล้านกิโลวัตต์

หน่วยงานบริหาร

ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 216 ถนนจงซานตะวันออก ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 เมืองฉือเจียจวงปกครองประกอบด้วย 8 อำเภอ 11 ตำบล และ 3 เมืองระดับตำบล

การเมือง

ประชากร

จำนวนประชากร

ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 11,246,900 คน เพิ่มขึ้น 300 คน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 8,274,400 คน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 73.57% เพิ่มขึ้น 0.91 จุดเปอร์เซ็นต์

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

ณ สิ้นปี 2020 เมืองนี้มีกลุ่มชาติพันธุ์ 54 กลุ่ม ประชากรชาวฮั่นมีจำนวน 10,521,783 คน (98.88%) และชนกลุ่มน้อยมีจำนวน 118,675 คน (1.12%) ซึ่งรวมถึงชาวหุย ชาวแมนจู ชาวมองโกล ชาวทิเบต ชาวเหมียว ชาวอี๋ และชาวจ้วง ชนกลุ่มน้อยกระจายตัวอยู่ทั่วทั้ง 24 อำเภอ/เขต โดยส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ใน 4 เขตและ 5 อำเภอ มีตำบลชาวหุย 3 แห่ง และหมู่บ้านชนกลุ่มน้อย 18 แห่ง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เมืองฉือเจียจวงเป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตธัญพืช น้ำมัน ผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ไข่ และนมที่สำคัญของจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ "ยุ้งฉางภาคเหนือ" มีอุตสาหกรรมชั้นนำ 5 ด้าน ได้แก่ เทคโนโลยีสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ยุคใหม่ ยาชีวภาพ การผลิตอุปกรณ์ อาหารสมัยใหม่ และการค้าและโลจิสติกส์สมัยใหม่ บริษัทที่มีชื่อเสียง ได้แก่ บริษัท Huabei Pharmaceutical, Shijiazhuang Pharmaceutical, Yiling และ Junlebao

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 865.17 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.0% ภาคอุตสาหกรรมหลัก: 57.36 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.7%); ภาคอุตสาหกรรมรอง: 240.62 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.9%); ภาคอุตสาหกรรมบริการ: 567.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.3%) สัดส่วนโครงสร้าง: 6.6:27.8:65.6 GDP ต่อหัว: 76,926 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.9%) มูลค่าเพิ่มของภาคเอกชน: 512.09 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.1%) คิดเป็น 59.2%

รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 75.88 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.7%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 12.4% รายได้สุทธิต่อหัว: 42,085 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.6%) ในเมือง: 52,559 หยวน ในชนบท: 24,184 หยวน

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2025 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 670,100 เฮกตาร์ (เพิ่มขึ้น 0.002%) โดยมีผลผลิตรวม 4.419 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.4%) ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 550,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.0%) ซึ่งรวมถึงเนื้อหมู 325,000 ตัน เนื้อวัว 85,000 ตัน เนื้อแกะ 17,000 ตัน และสัตว์ปีก 123,000 ตัน ผลผลิตไข่: 714,000 ตัน (ลดลง 8.8%) นม: 939,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.6%)

อุตสาหกรรมรอง

เมืองนี้ได้กำหนดให้เทคโนโลยีสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ยุคใหม่ ยาชีวเภสัชภัณฑ์ การผลิตอุปกรณ์ และอาหารสมัยใหม่ เป็นอุตสาหกรรมชั้นนำ นิคมอุตสาหกรรมสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์เขตลู่ฉวนเป็นที่ตั้งของบริษัทต่างๆ เช่น จงฉี อิเล็กทรอนิกส์ และเซนซิเทค ในปี 2023 รายได้จากอุตสาหกรรมสารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ของลู่ฉวนเกิน 85 พันล้านหยวน ภาคยาชีวเภสัชภัณฑ์มีบริษัท 1,299 แห่ง โดยมี 17 บริษัทที่มีรายได้เกิน 1 พันล้านหยวน ในปี 2022 อุตสาหกรรมยาชีวเภสัชภัณฑ์มีรายได้ 80.2 พันล้านหยวน และกำไร 13.6 พันล้านหยวน อุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์เขตหลวนเฉิงมีรายได้ 8 พันล้านหยวนในปี 2023 และอุตสาหกรรมอาหารสมัยใหม่มีรายได้ 68.17 พันล้านหยวน และกำไร 2.64 พันล้านหยวนในปี 2022

ในปี 2025 วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 10.3% เมื่อแบ่งตามภาคส่วน: เหมืองแร่เติบโต 79.0% การผลิต 11.2% และสาธารณูปโภค 2.1% ภาคส่วนที่มีการเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์รถไฟ/เรือ/การบินและอวกาศเติบโต 145.7% คอมพิวเตอร์/การสื่อสาร/อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ 33.4% และวัตถุดิบเคมี 19.3% กำไรสุทธิอยู่ที่ 27.76 พันล้านหยวน ผลผลิตรวมของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 215.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.1%)

อุตสาหกรรมบริการ

โลจิสติกส์สมัยใหม่เป็นอุตสาหกรรมชั้นนำ ด่านพรมแดนทางบกนานาชาติฉือเจียจวงมีเส้นทางระหว่างประเทศ 16 เส้นทาง ครอบคลุมกว่า 50 ประเทศ ณ เดือนสิงหาคม 2566 มีโครงการโลจิสติกส์มูลค่ากว่า 100 ล้านหยวนอยู่ระหว่างการก่อสร้างกว่า 40 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนรวม 30.3 พันล้านหยวน เมืองนี้มีสถานประกอบการด้านโลจิสติกส์ 2,802 แห่ง

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 278.75 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.1%) การนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 138.37 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.0%) โดยการส่งออกอยู่ที่ 91.87 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 13.4%) การลงทุนจากต่างประเทศจริงอยู่ที่ 173 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 64.4%) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 2,755.50 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 222.18 พันล้านหยวน) ยอดเงินกู้อยู่ที่ 2,114.54 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 151.39 พันล้านหยวน) ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 2.80 พันล้านชิ้น (เพิ่มขึ้น 24.5%) โดยมีรายได้ 13.75 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 16.8%) ผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 15.839 ล้านคน รวมถึงผู้ใช้ 5G จำนวน 10.071 ล้านคน

กิจกรรมเพื่อสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2025 เมืองฉือเจียจวงมีสถาบันอุดมศึกษา 50 แห่ง มีนักศึกษา 752,900 คน (รวมนักศึกษาปริญญาโท 33,000 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษาทั่วไป 429 แห่ง มีนักเรียน 718,000 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 130 แห่ง มีนักเรียน 195,000 คน โรงเรียนประถมศึกษา 1,368 แห่ง มีนักเรียน 844,000 คน และโรงเรียนอนุบาล 1,797 แห่ง มีเด็ก 219,000 คน อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 99.0%

สถาบันที่มีชื่อเสียง ได้แก่ มหาวิทยาลัยครูเหอเป่ย (ก่อตั้งในปี 1902 เป็นมหาวิทยาลัยสำคัญระดับมณฑล ได้รับการจัดอันดับ "ระดับหนึ่งสองเท่า" ในระดับการก่อสร้าง) และมหาวิทยาลัยการแพทย์เหอเป่ย (ก่อตั้งในปี 1894 โดยหลี่หงจาง เป็นโรงเรียนแพทย์แผนตะวันตกแห่งแรกของรัฐบาลจีน)

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพรวม 9,875 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 307 แห่ง ศูนย์ป้องกันโรค 24 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 202 แห่ง ศูนย์สุขภาพชุมชน 237 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 3,930 แห่ง มีจำนวนเตียงทั้งหมด 77,122 เตียง บุคลากรทางการแพทย์ 115,000 คน ประกอบด้วยแพทย์ 51,000 คน และพยาบาล 50,000 คน ที่น่าสนใจคือ โรงพยาบาลแห่งที่สองของมหาวิทยาลัยการแพทย์เหอเป่ย (ระดับ 3 เกรด A ก่อตั้งปี 1918 มี 4,126 เตียง)

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการอนุมัติสิทธิบัตร 15,539 ฉบับ โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังไม่หมดอายุ 24,794 ฉบับ (23.25 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน) สัญญาด้านเทคโนโลยี: 2,652 ฉบับ มูลค่า 34.19 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 43.8%) เมืองนี้มีสถาบันตรวจสอบและทดสอบที่ผ่านการรับรอง 509 แห่ง

วัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีคณะการแสดงศิลปะ 18 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 23 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 16 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 24 แห่ง และสถานีวิทยุ/โทรทัศน์ 18 แห่ง โดยครอบคลุมประชากร 100% ทั้งการออกอากาศและโทรทัศน์ สถานที่สำคัญ ได้แก่ พิพิธภัณฑ์เหอเป่ย (ก่อตั้งปี 1953 พิพิธภัณฑ์ชั้นนำระดับชาติ มีของสะสม 210,000 ชิ้น) และห้องสมุดประจำมณฑลเหอเป่ย (ก่อตั้งปี 1909 พื้นที่ 50,606 ตารางเมตร)

กีฬา

ระหว่างปี 2022 ถึง 2024 เมืองนี้ได้สร้างสถานที่สำหรับกีฬาประเภทลูกบอลจำนวน 817 แห่ง พื้นที่กีฬาต่อหัวประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 2.75 ตารางเมตร ในปี 2025 เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันระดับสูงกว่าเทศบาลจำนวน 1,551 รายการ โดยมีผู้เข้าร่วม 4.6 ล้านคน นักกีฬาได้รับเหรียญทอง 706 เหรียญ เหรียญเงิน 570 เหรียญ และเหรียญทองแดง 609 เหรียญ ในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2025 เมืองนี้มีวันที่มีคุณภาพอากาศดี 260 วัน และอัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานคุณภาพน้ำผิวดินอยู่ที่ 100%

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2025 ระบบประกันบำนาญในเขตเมืองและชนบทครอบคลุม 3.773 ล้านคน; ประกันบำนาญสำหรับพนักงานในเมืองครอบคลุม 3.229 ล้านคน; ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 10.117 ล้านคน; ประกันการว่างงานครอบคลุม 1.680 ล้านคน; ประกันการบาดเจ็บจากการทำงานครอบคลุม 2.021 ล้านคน; และประกันการคลอดบุตรครอบคลุม 1.959 ล้านคน การจ้างงานใหม่ในเมือง: 147,000 คน; การกลับเข้าทำงาน: 35,000 คน

การขนส่ง

เมืองฉือเจียจวงเป็นที่รู้จักในฐานะ "เส้นทางเชื่อมระหว่างเหนือและใต้ คอหอยของราชวงศ์เหยียนและจิน" และเป็นหนึ่งใน 42 เมืองศูนย์กลางการคมนาคมของจีน ทางด่วน 4 สาย (หวงซือ ชิงหยิน ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า และจิงคุน) ตัดผ่านที่นี่ พร้อมด้วยทางหลวงแห่งชาติอีก 9 สาย นอกจากนี้ยังมีเส้นทางรถไฟสายหลัก 3 สาย (ปักกิ่ง-กว่างโจว ฉือไท่ และฉือเต๋อ) มาบรรจบกัน ก่อให้เกิดเครือข่ายรถไฟที่ครอบคลุม สนามบินนานาชาติฉือเจียจวงเจิ้งติ้ง (ระดับ 4E เปิดให้บริการในปี 1995) มีผู้โดยสารเกิน 10 ล้านคนในปี 2018 และในปี 2025 ปริมาณสินค้าขนส่งทางถนนจะอยู่ที่ 560 ล้านตัน (ลดลง 3.0%) และปริมาณผู้โดยสารทางถนนจะอยู่ที่ 15.79 ล้านคน (ลดลง 3.1%) ส่วนจำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลจะอยู่ที่ 4.002 ล้านคัน (เพิ่มขึ้น 8.5%)

เมืองนี้มีสถานีรถไฟ 32 แห่ง รวมถึงสถานีรถไฟฉือเจียจวงซึ่งเป็นสถานีระดับพิเศษ ภายในปี 2022 ระยะทางรถไฟรวมทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็น 699 กิโลเมตร โดยมีรถไฟความเร็วสูง 270 กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 33% จากปี 2011) ทำให้เกิดโครงข่ายรถไฟแบบ "สองทางตัดกัน"

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบรถไฟใต้ดินของเมืองฉือเจียจวงได้รับการวางแผนมาตั้งแต่ปี 2544 ณ เดือนเมษายน 2566 รถไฟใต้ดินเปิดให้บริการแล้ว 78.2 กิโลเมตร มี 60 สถานี และขนส่งผู้โดยสารสะสม 6.48 พันล้านคน แผนการก่อสร้างระยะที่สอง (58.85 กิโลเมตร รวมทั้งสาย 4, 5, 6 และสาย 1 ระยะที่ 3) ได้รับการอนุมัติในเดือนสิงหาคม 2565 ณ สิ้นปี 2568 เมืองนี้ให้บริการรถโดยสารประจำทาง 436 เส้นทาง รวมระยะทาง 9,182.5 กิโลเมตร มีรถ 4,178 คัน ให้บริการผู้โดยสาร 234 ล้านคนต่อปี ระบบรถไฟใต้ดินเปิดให้บริการ 3 สาย มี 60 สถานี ขนส่งผู้โดยสารสะสมอย่างปลอดภัยแล้ว 10.35 พันล้านคน โดยมี 189 ล้านคนในปี 2568

มนุษยศาสตร์

เมืองฉือเจียจวงมีซีไป่ป๋อเป็นแลนด์มาร์คสีแดง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ ได้แก่ วัดผีลู่ แท่นฟู่ซี และเมืองโบราณตงหยวน ส่วนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ได้แก่ นิทานพื้นบ้านเกิงชุน การรำจิงซิงลาฮวา และงิ้วซือเซียนฉือเจียจวง

อาหาร

อาหารหลักได้แก่ ข้าวสาลีและข้าว "แปดชามใหญ่" แห่งเจิ้งติ้ง ซึ่งคิดค้นโดยจ้าวจื่อหลง แม่ทัพแห่งยุคสามก๊ก ประกอบด้วยอาหารประเภทเนื้อสัตว์สี่อย่างและอาหารมังสวิรัติสี่อย่าง "ปลาปักเป้าขนทอง" (จินเหมาซือจื่อหยู) ซึ่งคิดค้นโดยเชฟหยวนชิงฟางในยุคต้นสาธารณรัฐ ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสิบอาหารคลาสสิกของเหอเป่ยในปี 2018 ซุปเนื้อซือเหมิน ซึ่งมีต้นกำเนิดในปี 1927 ได้รับความนิยมมาเกือบศตวรรษแล้ว

ศุลกากร

เทศกาล "เทศกาลเติมเต็มยุ้งฉาง" (เทศกาลเทียนชาง) ในวันที่ 25 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ เป็นสัญลักษณ์ของการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์ เทศกาล "เทศกาลยกหัวมังกร" ในวันที่ 2 ของเดือนที่สองตามปฏิทินจันทรคติ เป็นการเริ่มต้นฤดูทำนาในฤดูใบไม้ผลิ เทศกาล "เทศกาลเสื้อผ้าฤดูหนาว" ในวันที่ 1 ของเดือนที่สิบตามปฏิทินจันทรคติ มีที่มาจากตำนานของเมิ่งเจียงหนูที่นำเสื้อผ้าฤดูหนาวไปให้สามีของเธอที่กำแพงเมืองจีน งานวัดมีประวัติศาสตร์ยาวนาน โดยมีสถานที่จัดงานวัดแบบดั้งเดิมประมาณ 1,000 แห่งทั่วเมือง

ศิลปะ

การแสดงโคมไฟมังกรเหล็กจ้านหวงมีต้นกำเนิดในช่วงปลายราชวงศ์หมิง/ต้นราชวงศ์ชิง โดยมีมังกรสองตัว แต่ละตัวประกอบด้วยลูกแก้วมังกร 14 ลูก และแสดงโดยนักแสดง 28 คน การรำร่มอย่างเป็นทางการของจินโจวมีนักแสดงชายและหญิงที่ใช้ร่มและพัด การแสดงงิ้วซีเซียนฉือเจียจวงเป็นศิลปะพื้นบ้านโบราณของมณฑลเหอเป่ย มีบทละครดั้งเดิมมากกว่า 500 เรื่อง การแสดงงิ้วหนานหยานหนวนถานมีบทละครที่ยังคงเหลืออยู่มากกว่า 200 เรื่อง การแสดงงิ้วเล่อเล่อฉางเป็นศิลปะพื้นบ้านจากหมู่บ้านหลงเจิ้ง อำเภอหยวนซือ หมู่บ้านเกิงชุนได้รับการยกย่องจากกระทรวงวัฒนธรรมในปี 1995 ว่าเป็น "หมู่บ้านนิทานพื้นบ้านอันดับหนึ่งของจีน"

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

ณ ปี 2020 เมืองฉือเจียจวงมีหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 40 แห่ง หน่วยงานระดับมณฑล 107 แห่ง และหน่วยงานระดับอำเภอ 213 แห่ง สถานที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์หัววัดกวงฮุย (สูง 40.5 เมตร สมัยราชวงศ์จิน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติตั้งแต่ปี 1961) และหอระฆังวัดไคหยวน (สถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ถัง สูง 14 เมตร)

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับเทศบาลขึ้นไปจำนวน 360 รายการ รวมถึงระดับจังหวัด 140 รายการ และระดับชาติ 12 รายการ การรำจิงซิงลาฮวา ซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยหมิง-ชิง มีลักษณะการเคลื่อนไหวที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น "การบิดไหล่" และ "การสะบัดข้อมือ" เทศกาลไฟหน้าทาสีเถาหลินผิงมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 600 ปี งิ้วเสิ่นเจ๋อจุ่ยจื่อมีต้นกำเนิดในช่วงปลายทศวรรษ 1930

หมู่บ้านดั้งเดิม

ณ เดือนพฤษภาคม 2023 หมู่บ้าน 60 แห่งในเมืองฉือเจียจวงได้รับการบรรจุอยู่ในสารบบหมู่บ้านจีนดั้งเดิม ซึ่งรวมถึง 48 แห่งในอำเภอจิงซิง 7 แห่งในผิงซาน 2 แห่งในลู่ฉวน 2 แห่งในเขตเหมืองแร่จิงซิง และ 1 แห่งในจ้านหวง หมู่บ้านที่โดดเด่น ได้แก่ หมู่บ้านเสี่ยวหลงหว่อง (5.59 เฮกตาร์ มีบ้านเรือนสมัยหมิง-ชิงที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี 114 หลัง และห้องมากกว่า 2,000 ห้อง) หมู่บ้านจางซือหยาน (ก่อตั้งโดยผู้อพยพจากมณฑลชานซีในสมัยจักรพรรดิซุนจือ) และหมู่บ้านหยูเจียฉุน (ก่อตั้งโดยลูกหลานของขุนนางสมัยราชวงศ์หมิงนามว่าหยูเฉียน โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมหินและบ้านหินมากกว่า 4,000 หลัง)

อำเภอเจิ้งติ้งได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติในปี 1994 ด้วยประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,600 ปี และกลุ่มอาคาร "เก้าหอคอย สี่เจดีย์ แปดวัดใหญ่ และซุ้มประตูทองคำยี่สิบสี่แห่ง" เมืองเทียนฉางเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติที่มีกำแพงเมืองหินสมัยราชวงศ์หมิง (2,000 เมตร) แหล่งเตาเผาโบราณ และเส้นทางไปรษณีย์โบราณ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ลูกแพร์หิมะอำเภอจ้าว ("ลูกแพร์เซียงยา"): ผลใหญ่ เปลือกบาง เนื้อสีขาว หวาน มีรสชาติเหมือนน้ำตาลกรวด มีประวัติการปลูกมานานกว่า 2,000 ปี ส่งออกไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปีละ 4 ล้านกิโลกรัม พุทราจีนเส้นทองจ้านหวง: มีปริมาณน้ำตาล 62-70% วิตามินซี 300-600 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม พื้นที่ปลูก 450,000 หมู่ เป็นพุทราบรรณาการทางประวัติศาสตร์ ได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติตั้งแต่ปี 2548 ทับทิมหยวนซือ: ผลใหญ่ เมล็ดนิ่ม หวาน มีพื้นที่ปลูก 8,000 หมู่ เป็นฐานปลูกทับทิมที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือของจีน

สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค

ต้นไม้ประจำเมืองคือต้นโซโฟรา จาโปนิกา (Sophora japonica) ซึ่งมีต้นอายุร้อยปีอยู่ 133 ต้น รวมถึง 71 ต้นที่มีอายุมากกว่า 500 ปี ต้นไม้ชนิดนี้เป็นสัญลักษณ์ของความอดทนและความเพียรพยายาม มีการปลูกต้นไม้ชนิดนี้ตามแนวถนน 197 สาย รวมทั้งหมด 51,000 ต้น ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกกุหลาบจีน (Rosa chinensis) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ราชินีแห่งดอกไม้" ซึ่งได้รับการปลูกฝังมานานกว่า 2,000 ปี เมืองนี้มีสวนกุหลาบขนาด 87,000 ตารางเมตร และเป็นสถานที่จัดงานนิทรรศการกุหลาบประจำปี (จัดมาแล้ว 16 ครั้ง ตั้งแต่ปี 2003)

จุดชมวิว

ในปี 2023 เมืองฉือเจียจวงต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวจีน 127.565 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยว 150.89 พันล้านหยวน เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 1 แห่ง ระดับ 4A ของประเทศ 24 แห่ง ระดับ 3A ของประเทศ 7 แห่ง และระดับ 2A ของประเทศ 3 แห่ง แหล่งท่องเที่ยว 10 อันดับแรก ได้แก่ ซีไป่โป สะพานจ้าวโจว วัดหลงซิง คฤหาสน์หรงกัว และจางซือหยาน

ซีไป่ป๋อเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศและเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ ตั้งอยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอผิงซาน ในปี 1947 หลิวเส้าฉีและจูเต๋อได้นำคณะทำงานกลางมาประชุมที่นี่ และในเดือนพฤษภาคม ปี 1948 ที่นี่ได้กลายเป็นสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและศูนย์กลางการนำการปฏิวัติของจีน พื้นที่ทั้งหมดครอบคลุม 390,000 ตารางเมตร

สะพานจ้าวโจว (สะพานอันจี) สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 595-605) โดยหลี่ชุน เป็นสะพานหินโค้งแบบเปิดที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มีความยาว 64.4 เมตร และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติมาตั้งแต่ปี 1961

วัดหลงซิงในเจิ้งติ้ง สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 586 ครอบคลุมพื้นที่ 82,500 ตารางเมตร ประกอบด้วยอาคารมากกว่าสิบหลัง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกสำคัญระดับชาติในปี ค.ศ. 1961 และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ระดับชาติในปี ค.ศ. 2001

การแลกเปลี่ยนภายนอก

บุคคลที่มีชื่อเสียง

เกียรติยศที่สำคัญ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

กำแพงเมืองจินซานหลิงในเฉิงเต๋อ

กำแพงเมืองจีนจินซานหลิง ตั้งอยู่ในเมืองบักซีหยิง อำเภอลวนผิง เมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เป็นแหล่งมรด…

เขตทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน

อุทยานทัศนียภาพภูเขาจื่อหยุน ตั้งอยู่ในตำบลเป่ยเย่ อำเภอผิงซาน เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสานควา…

รีสอร์ททุ่งหญ้าดั้งเดิมจงตู

อุทยานทุ่งหญ้าธรรมชาติจงตู ตั้งอยู่ในอำเภอจางเป่ย เมืองจางเจียโข่ว มณฑลเหอเป่ย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ และเป็นหนึ่งในทุ่งหญ…

แหล่งท่องเที่ยวสะพานจ้าวโจว

อุทยานทัศนียภาพสะพานจ้าวโจว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านต้าซีเฉียว เมืองจ้าวโจว อำเภอจ้าว เมืองฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย เป็นอุทยานทัศนียภาพระดับ 4A ของ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว