ชื่อสถานที่และเขตการปกครองของมณฑลจี๋หลิน
吉林省地名与行政区划
ที่มาของชื่อมณฑลจี๋หลิน: ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองจี๋หลินอูลา (ปัจจุบันคือเมืองจี๋หลิน) ก่อตั้งขึ้นริมแม่น้ำซงฮวา ในภาษาแมนจู "จี๋หลิน" หมายถึง "ตาม" หรือ "เลียบ" และ "อูลา" หมายถึง "แม่น้ำใหญ่" เนื่องจากเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซงฮวา เมื่อมีการก่อตั้งมณฑลขึ้น จึงได้ชื่อว่ามณฑลจี๋หลิน ชื่อย่อคือ จี๋ จี๋หลินเป็นชื่อย่อของจี๋หลินอูลา ซึ่งหมายถึง "ต…
ที่มาของชื่อมณฑลจี๋หลิน: ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองอูลาแห่งจี๋หลิน (ปัจจุบันคือเมืองจี๋หลิน) ก่อตั้งขึ้นริมแม่น้ำซงฮวา ในภาษาแมนจู จี๋หลิน หมายถึง "ตาม" หรือ "เลียบ" และอูลา หมายถึง "แม่น้ำใหญ่" เนื่องจากเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซงฮวา เมื่อมีการก่อตั้งมณฑลขึ้น จึงได้ชื่อว่ามณฑลจี๋หลิน โดยมีชื่อย่อว่า จี๋
จี๋หลินเป็นชื่อย่อของจี๋หลินอูล่า ซึ่งในภาษาแมนจูหมายถึง "ริมแม่น้ำ" โดยเฉพาะแม่น้ำซงฮวา แม่น้ำซงฮวาเป็นสาขาหลักของแม่น้ำเฮยหลงเจียง มีต้นกำเนิดทางตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลสาบเทียนฉีในเทือกเขาฉางไป่ เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล ลุ่มน้ำตั้งอยู่ในใจกลางที่ราบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นที่ราบกว้างใหญ่และอุดมสมบูรณ์ ต้นน้ำอุดมไปด้วยทรัพยากรพลังงานน้ำ เหมาะสำหรับการผลิตไฟฟ้า ในขณะที่ช่วงกลางน้ำสามารถเดินเรือได้ ริมฝั่งแม่น้ำยังเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมและเกษตรกรรมที่สำคัญ ดินตะกอนที่แม่น้ำซงฮวาพัดพามาได้ก่อตัวเป็นที่ราบซงเหลียว ซึ่งทอดยาวไปทางทิศตะวันตกจากตอนกลางของมณฑล เชื่อมต่อกับที่ราบซงเหนิงของเฮยหลงเจียงและที่ราบเหลียวเหอของเหลียวหนิง
มณฑลจี๋หลินมีภูมิประเทศลาดเอียงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากตะวันออกไปตะวันตก ทำให้เกิดเขตนิเวศวิทยาตามธรรมชาติ 4 เขต ได้แก่ ป่าดึกดำบรรพ์ของเทือกเขาฉางไป่ทางทิศตะวันออก พืชพรรณรองของภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ทางทิศตะวันออกและตอนกลาง ที่ราบซงเหลียวทางตอนกลาง และทุ่งหญ้าและพื้นที่ชุ่มน้ำทางทิศตะวันตก สภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยามีความหลากหลาย เป็นระบบ และมีความยืดหยุ่น และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี มณฑลได้จัดตั้งเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 29 แห่ง รวมถึงเขตอนุรักษ์ระดับชาติ 4 แห่ง และระดับมณฑล 11 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 10.3% ของพื้นที่ทั้งหมด อัตราการปกคลุมของป่าของมณฑลสูงถึง 42.5% สูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศถึง 25 เปอร์เซ็นต์ มีแม่น้ำขนาดต่างๆ มากกว่า 200 สายภายในมณฑล ซึ่งอยู่ในระบบแม่น้ำซงฮวา แม่น้ำเหลียว แม่น้ำยาลู แม่น้ำทูเมน และแม่น้ำซุยเฟิน ลุ่มแม่น้ำซงฮวาและแม่น้ำเหลียวคิดเป็น 78.6% ของพื้นที่ทั้งหมด มีความสำเร็จที่สำคัญเกิดขึ้นในการจัดการลุ่มน้ำขนาดเล็ก
มณฑลจี๋หลินเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของดินดำ" มีพื้นที่เพาะปลูก 4.005 ล้านเฮกเตอร์ คิดเป็น 21.1% ของพื้นที่ทั้งหมด พื้นที่เพาะปลูกต่อหัวอยู่ที่ 0.15 เฮกเตอร์ ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ ที่ราบซงเหลียวในภาคกลางของมณฑลเป็นที่ราบและอุดมสมบูรณ์ เป็นที่รู้จักในชื่อ "เข็มขัดข้าวโพดทองคำ" และ "บ้านเกิดของถั่วเหลือง" ทำให้เป็นฐานการผลิตธัญพืชที่สำคัญของจีน มณฑลจี๋หลินยังเป็นฐานป่าไม้ที่สำคัญของจีนอีกด้วย อุดมไปด้วยทรัพยากรแร่ที่ไม่ใช่โลหะ โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วของแร่ธาตุ 83 ชนิด รวมถึงหินน้ำมัน ไดอะโทไมต์ วอลลาสโตไนต์ แมกนีเซียม โมลิบเดนัม และปิโตรเลียม ซึ่งล้วนอยู่ในอันดับต้น ๆ ของประเทศ มณฑลจี๋หลินเป็นหนึ่งใน "แปดพื้นที่เลี้ยงสัตว์ที่สำคัญ" ของจีน พื้นที่ทุ่งหญ้าทั้งหมดของมณฑลจี๋หลินมีขนาด 2.177 ล้านเฮกตาร์ โดย 1.0853 ล้านเฮกตาร์เป็นทุ่งหญ้าที่ไม่เสื่อมโทรม ทำให้เป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตหลักของจีนสำหรับปศุสัตว์และแกะขนละเอียด มณฑลจี๋หลินมีพืชและสัตว์ป่าหลากหลายชนิด โดยภูเขาฉางไป่เป็นแหล่งเก็บรักษายีนที่สำคัญของสัตว์ป่าและเป็นฐานของสมุนไพรป่า มณฑลนี้มีสัตว์ขนมีค่า เช่น ขนเซเบิล นาก ลิงซ์ เสือไซบีเรีย และเสือดาว สัตว์สมุนไพรที่มีค่า เช่น เขากวาง กบ และกบป่า และสินค้าพื้นเมืองหายาก เช่น โสม เห็ดมัตสึทาเกะ เห็ดหูหนู เห็ดป่า และเฟิร์น โสม ขนเซเบิล และเขากวางเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "สมบัติสามอย่างของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน" มณฑลนี้มีการผลิตโสมสูงที่สุดในประเทศ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม