เมืองเหลียวหยาง
辽阳市
ที่มาของชื่อ: เมืองเหลียวหยางได้รับการตั้งชื่อเช่นนี้เพราะตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำเซียวเหลียว ชื่อเหลียวหยางมีที่มาจากสมัยราชวงศ์ฮั่น ตามที่ระบุในส่วน "ภูมิศาสตร์" ของหนังสือฮั่น "แม่น้ำต้าเหลียง (แม่น้ำไท่จื่อ) ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สู่เหลียวหยางและไหลลงสู่แม่น้ำเหลียว (หมายถึงแม่น้ำเหลียว) แม่น้ำเซียวเหลียวไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จากเทือก…
ที่มาของชื่อสถานที่:
ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำเซียวเหลียว เดิมชื่อว่าเหลียวหยาง ชื่อเหลียวหยางมีที่มาจากสมัยราชวงศ์ฮั่น ตามที่ระบุในส่วน "ภูมิศาสตร์" ของหนังสือฮั่น "แม่น้ำต้าเหลียง (แม่น้ำไท่จื่อ) ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สู่เหลียวหยางและไหลลงสู่แม่น้ำเหลียว (หมายถึงแม่น้ำเหลียว) แม่น้ำเซียวเหลียวมีต้นกำเนิดจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเทือกเขาเหลียวซาน ไหลผ่านอำเภอเหลียวหยาง และบรรจบกับแม่น้ำต้าเหลียง" แม่น้ำเซียวเหลียวในปัจจุบันคือแม่น้ำฮั่น เหลียวหยางเคยมีชื่อเดิมว่าเซียงผิง รัฐเหยียนได้ก่อตั้งมณฑลเหลียวตง โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เซียงผิง ในปี ค.ศ. 404 อาณาจักรโกกูรยอได้เปลี่ยนชื่อเมืองเซียงผิงเป็นเมืองเหลียวตง ในปี ค.ศ. 918 ราชวงศ์เหลียวได้ก่อตั้งมณฑลเหลียวหยาง ในปี ค.ศ. 1657 ได้ก่อตั้งอำเภอเหลียวหยาง และในปี ค.ศ. 1664 ได้ก่อตั้งมณฑลเหลียวหยาง ในปี ค.ศ. 1914 ได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นอำเภอเหลียวหยางอีกครั้ง เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2480 เมืองเหลียวหยางได้แยกตัวออกจากอาณาจักรนี้
ข้อมูลเบื้องต้น:
เมืองเหลียวหยางตั้งอยู่ใจกลางมณฑลเหลียวหนิง มีเทือกเขาเหลียวตงอยู่ทางทิศตะวันออกและที่ราบเหลียวเหออยู่ทางทิศตะวันตก แม่น้ำไท่จื่อไหลผ่านชานเมือง ก่อนจะเลี้ยวไปทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ แล้วไหลลงสู่ทะเลโป๋ไห่ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ เมืองนี้อยู่ห่างจากเสิ่นหยางไปทางเหนือ 60 กิโลเมตร ทางรถไฟฮาร์บิน-ต้าเหลียนและทางด่วนเสิ่นหยาง-ต้าเหลียนวิ่งผ่านเมืองจากเหนือจรดใต้ ขณะที่ทางรถไฟเหลียวซีตัดผ่านจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก ด้วยทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่เหนือกว่าและคุณค่าทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญ ทำให้เมืองนี้มีตำแหน่งศูนย์กลางที่ไม่อาจทดแทนได้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนโบราณ เมืองนี้มีพรมแดนติดกับอันซาน เมืองหลวงแห่งเหล็กกล้าทางทิศใต้ เสิ่นหยาง เมืองหลวงของมณฑลทางทิศเหนือ เบ็นซี เมืองถ่านหินและเหล็กทางทิศตะวันออก และแหล่งน้ำมันเหลียวเหอทางทิศตะวันตก อยู่ห่างจากท่าเรือต้าเหลียน 332 กิโลเมตร ห่างจากท่าเรือปายูฉวน 162 กิโลเมตร และห่างจากสนามบินนานาชาติเถาเซียน 60 กิโลเมตร
สุสานภาพเขียนฝาผนังที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ฮั่นและเว่ยที่เหลียวหยาง สะท้อนให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของเหลียวตงในช่วงสมัยราชวงศ์ฮั่นและเว่ย ในช่วงปลายราชวงศ์จินตะวันออก อาณาจักรโกกูรยอได้เข้ายึดครองเหลียวตง และเซียงผิงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเหลียวตง จากนั้นโกกูรยอก็ปกครองเหลียวตงเป็นเวลากว่าสองร้อยปี ในสมัยราชวงศ์ถัง เหลียวตงกลายเป็นรัฐอารักขาอันตง ปกครองชนกลุ่มน้อยทางตะวันออกเฉียงเหนือ ในสมัยราชวงศ์เหลียว ในช่วงแรกเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรตงตาน และต่อมากลายเป็นเมืองหลวงรอง คือ มณฑลตงจิงเหลียวหยาง [จากนั้นข้อความก็กล่าวถึงหน่วยอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติ ซึ่งดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องและน่าจะหมายถึงสถานที่อื่น]
ดูข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับเมืองเหลียวหยาง >>
อันดับเกียรติยศ:
ในเดือนมกราคม 2026 เมืองนี้อยู่อันดับที่ 235 ในการจัดอันดับโดยรวมของเมืองต่างๆ ในจีนแผ่นดินใหญ่ที่มีอิทธิพลทางออนไลน์ในต่างประเทศประจำปี 2025
ในเดือนพฤษภาคม ปี 2025 มีการประกาศผลการจัดอันดับเสน่ห์เมืองของจีนประจำปี 2025 โดยเมืองเหลียวหยางอยู่ในอันดับที่ 248 (เมืองระดับที่ห้า)
ในเดือนเมษายน ปี 2025 ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองต้นแบบระดับชาติ (หรือเขตปกครอง) ในด้านการสนับสนุนกองทัพและการให้สิทธิพิเศษแก่ครอบครัวของทหาร
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองนี้ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติลำดับที่ 7
ในเดือนพฤษภาคม 2024 มีการประกาศผลการจัดอันดับความน่าดึงดูดทางเศรษฐกิจของเมืองในประเทศจีนประจำปี 2024 โดยเมืองเหลียวหยางอยู่ในอันดับที่ 240
ในเดือนเมษายน 2023 มีการประกาศผลการจัดอันดับความน่าดึงดูดทางเศรษฐกิจของเมืองต่างๆ ในประเทศจีนประจำปี 2023 โดยเมืองเหลียวหยางอยู่ในอันดับที่ 231
ในปี 2022 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหลียวหยางมีมูลค่ารวม 89.18 พันล้านหยวน จัดอยู่ในอันดับที่ 10 ของเมืองใหญ่ในมณฑลเหลียวหนิง
ในเดือนกันยายน ปี 2022 สำนักงานบริหารป่าไม้และทุ่งหญ้าแห่งชาติได้อนุมัติให้เมืองเหลียวหยางเป็นเมืองป่าไม้แห่งชาติประจำปี 2022
ในปี 2021 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเหลียวหยางมีมูลค่า 85.79 พันล้านหยวน ติดอันดับที่ 10 ในบรรดาเมืองใหญ่ของมณฑลเหลียวหนิง
ดูเกียรติประวัติและอันดับอื่นๆ ของเมืองเหลียวหยางเพิ่มเติม >>
ประวัติความเป็นมา:
การค้นพบทางโบราณคดีได้เผยให้เห็นแหล่งวัฒนธรรมยุคหินจำนวนมากในบริเวณตอนกลางของลุ่มแม่น้ำไท่จื่อ ซึ่งย้อนกลับไปได้ประมาณหกหรือเจ็ดพันปีก่อน มนุษย์อาศัย ทำงาน และขยายพันธุ์ในพื้นที่เหลียวหยาง
ก่อนยุคชุนชุน บริเวณนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวจีนโบราณ (ส่วนใหญ่เป็นชาวตงหู) และผู้อพยพจากราชวงศ์ชาง ชาวตงหูเป็นคนกล้าหาญและดุร้าย มีทักษะในการขี่ม้าและยิงธนู หลังจากใช้ชีวิตแบบชนเผ่าดั้งเดิมมาเป็นเวลานาน พวกเขาก็ตกเป็นทาส
ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง พื้นที่ที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อเหลียวหยางเคยเป็นส่วนหนึ่งของอิงโจว ซึ่งเป็นการแบ่งเขตตามธรรมชาติและไม่ได้มีความสำคัญในฐานะเขตการปกครองระดับชาติ
ในสมัยราชวงศ์โจว เมืองเหลียวหยางเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโย่วโจว
ในปีที่สี่แห่งรัชสมัยของพระเจ้าอู่แห่งราชวงศ์โจว (1066 ปีก่อนคริสตกาล) พระเจ้าอู่ได้พิชิตราชวงศ์ชาง ปล่อยตัวจี่จื่อออกจากคุก และส่งเขาไปยังโชซอน (เกาหลีในปัจจุบัน)
ดูรายละเอียดวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเมืองเหลียวหยาง >>
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม