เมืองไห่ตง
เมืองไห่ตง (Haidong City) เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลชิงไห่ ชื่อเมืองมาจากที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของทะเลสาบชิงไห่ ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้งภาคพื้นทวีป
เมืองไห่ตง
เมืองไห่ตง เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลชิงไห่ ชื่อเมืองมาจากที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของทะเลสาบชิงไห่ ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้งภาคพื้นทวีป พื้นที่ทั้งหมด 13,200 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 เมืองไห่ตงปกครอง 2 เขตและ 4 อำเภอ ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,315,800 คน ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 มณฑลไห่ตงถูกยุบและจัดตั้งเป็นเมืองไห่ตงระดับมณฑลขึ้น ไห่ตงมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ผ่านวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์อันยาวนาน ภูมิภาคเหอหวงได้เปลี่ยนผ่านจากวิถีชีวิตแบบเร่ร่อนดั้งเดิมไปสู่ความเจริญทางการเกษตรที่ค่อนข้างพัฒนาแล้ว ประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในภูมิภาคเหอหวงได้ร่วมกันพัฒนาและสร้างแผ่นดินนี้ สร้างวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ ไห่ตงเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่สำคัญของมณฑล เป็นประตูจากจีนตอนในสู่ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต และเป็นเส้นทางออกทางตะวันออกของที่ราบสูง สนามบินซีหนิงตั้งอยู่ในเมือง และมีทางรถไฟชิงไห่-ทิเบต ทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-ซินเจียง ทางหลวงหมายเลข 109 และทางด่วนปักกิ่ง-ทิเบตตัดผ่าน ไห่ตงเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมเหอหวง เป็นเส้นทางสำคัญบนเส้นทางโบราณถัง-โป และเส้นทางสายไหมใต้โบราณ วัดเมิ่งต้าเทียนฉีเป็นที่รู้จักในฐานะซีซวงปันนาแห่งที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต และอุทยานป่าเป่ยซานได้รับการขนานนามว่าเป็นมรกตแห่งที่ราบสูง ในปี 2559 ไห่ตงได้รับการคัดเลือกให้เป็นพื้นที่นำร่องการพัฒนาเมืองใหม่แบบครบวงจรระดับชาติชุดที่ 3 ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 61.58 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.5% จากปีก่อนหน้าในราคาคงที่
ประวัติศาสตร์
ยุคโบราณ
จากการขุดค้นทางโบราณคดี พบว่ามนุษย์อาศัยอยู่ในบริเวณนี้มาตั้งแต่ยุคหินใหม่แล้ว ที่หยางวาโปในอำเภอมินเหอ พบแหล่งโบราณคดีของวัฒนธรรมหยางเสา ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับที่พบในที่ราบภาคกลาง และยังพบแหล่งโบราณคดีที่คล้ายกับวัฒนธรรมหม่าเจียเหยา วัฒนธรรมฉีเจีย วัฒนธรรมซินเตียน และวัฒนธรรมคายู่ ในหลายแห่งอีกด้วย
ก่อนสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น ชาวฉางเคยอาศัยอยู่ที่นี่ ตามตำนานเล่าว่า ในสมัยจักรพรรดิซุน พระองค์ทรงย้ายชาวซานเมี่ยวมายังซานเว่ยเพื่อรวมเข้ากับชาวหรงตะวันตก กล่าวกันว่าเดิมทีชนเผ่าซานเมี่ยวอาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นมณฑลหูเป่ยและหูหนานในปัจจุบัน หรือจากหนานหยางในมณฑลเหอหนานไปจนถึงซ่างหลัวในมณฑลฉานซี
สมัยราชวงศ์ฮั่น
ในปีที่สองของรัชสมัยหยวนโช่วแห่งจักรพรรดิอู่แห่งฮั่น (121 ปีก่อนคริสตกาล) แม่ทัพม้าฮั่น ฮั่วฉู่ปิง ได้เอาชนะชาวซยงหนูแห่งระเบียงเหอซี และเข้าสู่ลุ่มแม่น้ำหวงสุ่ย สร้างป้อมหลิงจู (ในปัจจุบันคืออำเภอหย่งเติ้ง มณฑลกานซู) เพื่อป้องกันการรุกรานของชาวฉาง ในปีที่หกของรัชสมัยหยวนติ้ง (111 ปีก่อนคริสตกาล) จักรพรรดิอู่ได้ส่งแม่ทัพหลี่ซีและแม่ทัพเซี่ยจื่อเหวยแห่งหลางจงหลิงไปทำศึกกับชาวฉางแห่งเหอหวง จัดตั้งกองพันผู้พิทักษ์ชาวฉางในหวงจง สร้างศาลาซีผิง (ปัจจุบันคือเมืองซีหนิง) และเริ่มต้นการปกครองพื้นที่หวงจง
ในปีแรกของรัชสมัยเสินเจี่ยวของจักรพรรดิซวน (61 ปีก่อนคริสตกาล) พลตรีจ้าวฉงกัวได้รับคำสั่งให้ปราบปรามชาวเซียนหลิงฉางในลุ่มน้ำจูสุ่ย ปราบปรามชาวฉางตามแม่น้ำเหลือง จัดตั้งกองทหารเพื่อทำการเกษตร และจัดตั้งเขตปกครองหนึ่งแห่งและอำเภอสามแห่งในพื้นที่ไห่ตงในปัจจุบัน โดยย้ายที่ตั้งของเขตปกครองจินเฉิงไปยังอำเภอหยุนหวู่ (ปัจจุบันคือเซี่ยฉวนโข่ว อำเภอมินเหอ) อันยี่ (ปัจจุบันคืออำเภอผิงอัน) โปฉาง (ปัจจุบันคืออำเภอเล่อตู) และหยุนหวู่ (ปัจจุบันคืออำเภอมินเหอ) ทั้งหมดอยู่ภายใต้เขตปกครองจินเฉิง พื้นที่ดังกล่าวถูกผนวกเข้ากับระบบเขตปกครองและอำเภอของราชวงศ์ฮั่นอย่างเป็นทางการ อำเภออันยี่ทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของข้าหลวงผู้พิทักษ์ราชวงศ์ฮั่นเป็นเวลานาน ในปีที่ 18 แห่งรัชสมัยเจี้ยนอัน (ค.ศ. 213) ดินแดนทางตะวันตกของมณฑลจินเฉิงถูกแบ่งแยกออกมาเพื่อจัดตั้งเป็นมณฑลซีผิง (ปัจจุบันคือเมืองซีหนิง) และอำเภอเหอหวงถูกโอนไปอยู่ในมณฑลซีผิง
ราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในสมัยราชวงศ์เว่ย จิน ราชวงศ์ใต้ และราชวงศ์เหนือ บริเวณเหอหวงอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหลียงก่อน ราชวงศ์ฉินก่อน ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์เหลียงใต้ ราชวงศ์ฉินตะวันตก และราชวงศ์เหลียงเหนือ ตามลำดับ ราชวงศ์เฉาเว่ยได้ก่อตั้งอำเภอไป่ตูในพื้นที่จงฉวน-กวนติง ราชวงศ์จินฮุยตี้ได้ก่อตั้งมณฑลจินซิงที่หยุนหวู่ ราชวงศ์เว่ยเหนือได้ยกเลิกอำเภอจินซิง อำเภอจั่วหนาน อำเภอไป่ตู และหยุนหวู่ แล้วก่อตั้งอำเภอจินเฉิงขึ้นที่เมืองหลงจือ (ปัจจุบันคือเมืองกู่ปู้) ราชวงศ์เว่ยตะวันตกได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงจือ ในพื้นที่ฮวาหลงและซุนฮวา ราชวงศ์เว่ยเหนือได้ก่อตั้งอำเภอซื่อเฉิง (ปัจจุบันคือเมืองชุนเค่อ) และอำเภอกว่างเว่ย (ปัจจุบันคือเมืองกานตู) ภายใต้การปกครองของมณฑลเถาเหอและเมืองซานโจว (ปัจจุบันคือเมืองเล่อตู)
สมัยราชวงศ์สุ่ยและราชวงศ์ถัง
ในสมัยราชวงศ์สุ่ยและถัง (ค.ศ. 618–907) บริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองไห่ตงเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก เล่อตูทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของกองบัญชาการซีผิง เป่ยโจว และเขตหลงหยูตามลำดับ และในช่วงหนึ่งก็กลายเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและฐานที่มั่นทางทหารของหลงหยูและแม้กระทั่งภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด
ในปีที่ห้าแห่งรัชสมัยต้าเย่ของราชวงศ์สุย (ค.ศ. 609) จักรพรรดิหยางทรงนำทัพด้วยพระองค์เองไปรบกับทู่หยูหุน โดยข้ามแม่น้ำเหลืองที่ด่านหลินจิน (ปัจจุบันคือมินเหอกวนติง) ในเดือนเมษายน ขึ้นฝั่งที่เมืองซีผิงผ่านทางกู่ซาน และจัดพิธีล่าสัตว์ครั้งใหญ่ที่ภูเขาบาหยาน (ปัจจุบันคือภูเขาหม่าหยินในเทือกเขาลาจี) ในเดือนพฤษภาคม
ในปีแรกของรัชสมัยเจิ้งกวนแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 627) การแบ่งเขตการปกครองของประเทศได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นสิบเขต โดยเขตหลงหยูปกครองพื้นที่บางส่วนของมณฑลกานซู ชิงไห่ และซินเจียงในปัจจุบัน ผู้บัญชาการทหารหลงหยูมีกองบัญชาการอยู่ที่เป่ยโจว บัญชาการทหาร 75,000 นายและม้า 10,600 ตัว หลังจากการกบฏอันลู่ซาน กองทัพถังถูกเรียกตัวกลับไปทางตะวันออก และทูโบใช้โอกาสนี้รุกคืบเข้าไปในมณฑลกานซูและฉานซี ควบคุมภูมิภาคเหอหวงได้เกือบหนึ่งศตวรรษ
สมัยซ่งและหยวน
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) และหยวน (ค.ศ. 1271–1368) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์จิน ราชวงศ์ซีเสี่ย และราชวงศ์หยวน ตามลำดับ ในช่วงต้นราชวงศ์ซ่ง เจียวซิหลัว ผู้สืบเชื้อสายจากตระกูลทู่หยูหุน ได้ขึ้นสู่อำนาจ โดยตั้งเมืองหลวงแห่งแรกที่เมืองจงเกอ (ปัจจุบันคือเขตผิงอัน) จากนั้นที่เมืองเหมียวฉวน (ปัจจุบันคือเขตเล่อตู) และต่อมาที่เมืองชิงถัง (ปัจจุบันคือเมืองซีหนิง) ทำให้ราชวงศ์ซ่งกลายเป็นรัฐบริวารของราชวงศ์ซ่งเกือบหนึ่งศตวรรษ
ในปีที่สี่ของรัชสมัยเส้าเซิง (1097) ระบอบซ่งข่าเสื่อมอำนาจลง และกองทัพซ่งเข้ายึดครองแคว้นเหอหวง ในปีที่สามของรัชสมัยฉงหนิง (1104) ระบอบซ่งข่าก็ล่มสลายลง หลังจากราชวงศ์ซ่งเหนือล่มสลาย ราชวงศ์จินและราชวงศ์ซีเสี่ยก็เข้าปกครองแคว้นเหอหวงเป็นเวลาประมาณหนึ่งศตวรรษ
ในปีที่สามของรัชสมัยเป่าชิงแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ (1227) เจงกิสข่านได้รุกคืบเข้าสู่เมืองเถา เหอ และซีหนิง ผนวกดินแดนเหอหวงเข้ากับจักรวรรดิมองโกล ในปีแรกของรัชสมัยเป่าโย่ว (1253) จักรวรรดิมองโกลได้จัดตั้งสำนักงานข้าหลวงรักษาสันติภาพสำหรับดินแดนทิเบตขึ้นที่เมืองเหอโจว ในปีที่สองของรัชสมัยจงถง (1261) เมืองเล่อโจวและกัวโจวถูกยุบและรวมเข้ากับเมืองซีหนิง
ในปีที่ 18 แห่งรัชสมัยจือหยวน (1281) ราชวงศ์หยวนได้ก่อตั้งสำนักเลขาธิการสาขากานซูขึ้น ในปีที่ 28 (1291) ราชสำนักหยวนได้พระราชทานที่ดินในกานซูให้แก่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวมุสลิม และบรรพบุรุษของชาวฮุยได้อพยพไปยังชิงไห่ บางส่วนได้ตั้งรกรากและทำการเกษตรในบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองไห่ตง
สมัยราชวงศ์หมิงและชิง
ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) และราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) บริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองไห่ตงอยู่ภายใต้การปกครองของกองพิทักษ์และมณฑลซีหนิง ยกเว้นเมืองซุนฮวาซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของเหอโจวเป็นเวลานาน
ในปีแรกของรัชสมัยหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (1368) ขุนนางหยวนนามว่า ฉี กงเกอซิงจี ยอมจำนนต่อราชวงศ์หมิงและได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าสำนักพระราชวัง ในปีที่สี่ (1371) ขุนนางหยวนนามว่า ตั่วเอ๋อร์จือ ซื่อเจี๋ย และหลี่ หนานเกอ ยอมจำนน ในปีที่หก (1373) มณฑลซีหนิงเปลี่ยนชื่อเป็นกองทหารรักษาการณ์ซีหนิง ในปีที่ 17 ของรัชสมัยฉงเจิ้น (1644) กองกำลังของหลี่ จื่อเฉิง ยึดครองซีหนิงได้
ในปีที่สองของรัชสมัยซุนจือแห่งราชวงศ์ชิง (1645) กองทัพชิงได้เอาชนะกองทัพของหลี่จื่อเฉิง ในปีที่สามของรัชสมัยหย่งเจิ้ง (1725) กองทหารรักษาการณ์ซีหนิงได้เปลี่ยนเป็นเมืองซีหนิง และมีการจัดตั้งอำเภอเนียนไป่ขึ้น ในปีที่ 9 ของรัชสมัยเฉียนหลง (1774) ได้มีการจัดตั้งตำบลบายันหรงเกอขึ้นในพื้นที่ปัจจุบันของหัวหลง ในปีที่ 27 (1762) รองผู้ว่าการเหอโจวได้ย้ายไปที่ซุนฮวา และจัดตั้งตำบลซุนฮวาขึ้น ระบบหัวหน้าเผ่าพื้นเมือง (tusi) ถูกจัดตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงและต่อเนื่องมาจนถึงสมัยราชวงศ์ชิง จนกระทั่งถูกยกเลิกอย่างสมบูรณ์ในปี 1931
สาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 รัฐบาลเป่ยหยางได้แต่งตั้งหม่าหลินเป็นแม่ทัพซีหนิง ในปี ค.ศ. 1913 ตำบลซุนฮวาได้กลายเป็นอำเภอซุนฮวา ในปี ค.ศ. 1929 มณฑลชิงไห่ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ และอำเภอเนียนไป่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเล่อตู อำเภอหมินเหอได้รับการจัดตั้งขึ้น และอำเภอหูจูถูกผนวกเข้ามา
หลังการปลดปล่อย
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2492 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้รับชัยชนะในการรบที่หลานโจวและเข้าสู่ชิงไห่ ระหว่างวันที่ 1-4 กันยายน เมืองซุนฮวา หมินเหอ เล่อตู และฮวาหลงได้รับการปลดปล่อย และในวันที่ 5 กันยายน เมืองซีหนิงก็ถูกยึดครอง และภายในวันที่ 12 กันยายน เมืองหูจูก็ได้รับการปลดปล่อยเช่นกัน
เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2521 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งมณฑลไห่ตง ในปี พ.ศ. 2529 อำเภอมินเหอได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปกครองตนเองมินเหอฮุยและตู ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 อำเภอหวงจงและหวงหยวนถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองซีหนิง ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ไห่ตงได้รับการยกระดับจากมณฑลเป็นเมือง โดยที่ทำการรัฐบาลได้ย้ายไปยังเขตเล่อตูที่จัดตั้งขึ้นใหม่
หน่วยงานบริหาร
เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้จัดตั้งอำเภอผิงอันเป็นเขตปกครองตนเอง ณ สิ้นปี 2568 นครไห่ตงปกครอง 2 เขตและ 4 อำเภอ ได้แก่ เขตเล่อตู เขตผิงอัน อำเภอปกครองตนเองหูจูตู อำเภอปกครองตนเองหมินเหอฮุยและตู อำเภอปกครองตนเองหัวหลงฮุย และอำเภอปกครองตนเองซุนฮวาซาลา โดยมี 95 ตำบล (เมือง ตำบลย่อย) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนนครไห่ตงตั้งอยู่ที่เลขที่ 10 ถนนไห่ตง เขตเล่อตู
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองไห่ตงตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลชิงไห่ มีพื้นที่ประมาณ 124.5 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก (ระหว่างลองจิจูด 100°41.5'–103°04' ตะวันออก) และ 180 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ (ระหว่างละติจูด 35°25.9'–37°05' เหนือ) โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 13,200 ตารางกิโลเมตร มีพรมแดนติดกับอำเภอปกครองตนเองทิเบตเทียนจู อำเภอยงเติ้ง เมืองหลานโจว อำเภอยงจิง เขตปกครองตนเองหลินเซี่ยหุย และเขตปกครองตนเองทิเบตกานหนานของมณฑลกานซูทางทิศตะวันออก และล้อมรอบด้วยเขตปกครองตนเองทิเบตไห่เป่ย อำเภอหวงจง และเขตปกครองตนเองทิเบตหวงหนานทางอีกสามด้าน
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เมืองไห่ตงตั้งอยู่ทางเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาต้าปาน (สาขาหนึ่งของเทือกเขาฉีเหลียน) และลาดเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาริเยว่ (ส่วนที่เหลืออยู่ของเทือกเขาคุนหลุน) ในเขตเปลี่ยนผ่านจากที่ราบสูงโลสไปสู่ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต โดยมีความสูงระหว่าง 1,650 ถึง 2,835 เมตร ภูมิประเทศมีลักษณะเป็นภูเขาที่ลาดเอียงและหุบเขาที่ตัดกันไปมา
ภูมิอากาศ
มณฑลไห่ตงมีภูมิอากาศแบบทวีปกึ่งแห้งแล้ง มีลักษณะเด่นคือ อากาศหนาวเย็นและแห้งแล้ง มีแสงแดดนาน รังสีจากดวงอาทิตย์แรง อุณหภูมิแตกต่างกันมากระหว่างกลางวันและกลางคืน และมีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลน้อย สภาพอากาศแตกต่างกันอย่างมากตามภูมิประเทศและระดับความสูง บริเวณภูเขาสูงทางตอนเหนือที่สูงกว่า 3,000 เมตรจะมีอากาศหนาวเย็นกว่า ในขณะที่หุบเขาแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำหวงสุ่ยที่ระดับความสูง 1,700–2,500 เมตรจะมีอากาศอบอุ่นกว่า อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 3.2°C–8.6°C โดยมีอุณหภูมิสูงสุด 25.1°C–33.5°C และอุณหภูมิต่ำสุด -18.8°C ถึง -25.1°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 319.2–531.9 มิลลิเมตร ส่วนใหญ่ตกในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งประมาณ 90 วัน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
อำเภอไห่ตงมีพื้นที่ 13,200 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 3,144,700 หมู่ (15.93%) ป่าไม้ 3,698,200 หมู่ (18.67%) ทุ่งหญ้าที่ใช้ประโยชน์ได้ 8,855,700 หมู่ (44.72%) และพื้นที่น้ำ 5,175 หมู่ (0.03%)
ทรัพยากรพลังงานน้ำ
แม่น้ำเหลือง แม่น้ำต้าถง และแม่น้ำหวงสุ่ย สามารถรองรับโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ กลาง และเล็ก รวม 49 แห่ง โดยมีกำลังการผลิตรวม 6.21 ล้านกิโลวัตต์ มีการสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำแล้ว 27 แห่ง มีกำลังการผลิต 4.48 ล้านกิโลวัตต์ ทำให้เป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญของมณฑลชิงไห่ สถานีไฟฟ้าย่อยขนาด 750 กิโลโวลต์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตั้งอยู่ที่เมืองหมินเหอ
ทรัพยากรพืช
ไห่ตงมีพืชดอกเกือบ 12,000 ชนิด และเฟิร์นกว่า 800 ชนิด รวมถึงพืชเศรษฐกิจกว่า 1,000 ชนิด ใน 75 วงศ์ และ 331 สกุล มีพืชสมุนไพรมากกว่า 500 ชนิด เช่น เห็ดถั่งเช่า รูบาร์บ ฟริทิลลาเรีย โกจิเบอร์รี่ ชะเอมเทศ ดอกบัวหิมะ สเวิร์ตเทีย มัสโซติ โคโดโนปซิส แอสตรากาลัส โนโทปเทอริเจียม เฮนเบน และอีเฟดรา นอกจากนี้ยังมีพืชเส้นใยกว่า 50 ชนิด พืชน้ำมันกว่า 70 ชนิด พืชแป้งกว่า 50 ชนิด พืชวัตถุดิบทางเคมีกว่า 50 ชนิด พืชน้ำหวานกว่า 40 ชนิด และพืชผลไม้ป่ากว่า 40 ชนิด
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกประมาณ 1,100 ชนิด รวมถึงนก 294 ชนิด และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 103 ชนิด โดย 69 ชนิดอยู่ภายใต้การคุ้มครองระดับที่ 1 และ 2 ของประเทศ ได้แก่ อูฐป่า จามรีป่า ลาป่า ละมั่งทิเบต แกะอาร์กาลี กวางปากขาว กวางซิกา กวางชะมด เสือดาวหิมะ นกกระเรียนคอสีดำ ไก่ฟ้าหิมะทิเบต และหงส์
ทรัพยากรแร่
แร่ธาตุหลัก ได้แก่ หินปูน (2 พันล้านตัน), แคลเซียมมิราบิไลต์ (2.7 พันล้านตันขึ้นไป), ยิปซัม (2.6 พันล้านตันขึ้นไป), ควอตซ์ (1.2 พันล้านตัน), โดโลไมต์ (200 ล้านตัน), ถ่านหิน (6 ล้านตัน), ไพไรต์ (2.8 ล้านตัน) และหินน้ำมัน (16 ล้านตัน) แร่ธาตุอื่นๆ ได้แก่ ทองคำ เหล็ก อะลูมิเนียม ทองแดง นิกเกล โครเมียม สังกะสี แพลทินัม แอสเบสตอส ฟลูออไรต์ กราไฟต์ ไมกา แบไรต์ และหยก
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,358,471 คน และคาดว่าจะลดลง 12,800 คน ณ สิ้นปี 2568 เหลือ 1,315,800 คน ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 631,100 คน เพิ่มขึ้น 13,100 คน ส่วนประชากรในเขตชนบทมีจำนวน 684,700 คน ลดลง 25,900 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 47.96% เพิ่มขึ้น 1.44 จุดเปอร์เซ็นต์
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ไห่ตงมีชนกลุ่มน้อยหลายกลุ่ม ได้แก่ ชาวฮุย ชาวทิเบต ชาวตู ชาวซาลา และชาวมองโกล
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 61.58 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.5% ในราคาคงที่ แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 9.76 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.6%; อุตสาหกรรมขั้นรอง 19.66 พันล้านหยวน ลดลง 3.5%; อุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 32.16 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% โครงสร้าง: 15.9:31.9:52.2 ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 46,572 หยวน เพิ่มขึ้น 2.6%
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 21.9% ขณะที่การลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 1.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 2.491 พันล้านหยวน ลดลง 20.57% รายได้จากภาษี: 1.563 พันล้านหยวน ลดลง 19.68% รายจ่ายงบประมาณแผ่นดิน: 27.582 พันล้านหยวน ลดลง 5.75%
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกทั้งหมด: 3,234,300 หมู่ ธัญพืช: 1,945,300 หมู่ (ข้าวสาลี 596,400 หมู่; มันฝรั่ง 701,100 หมู่; ธัญพืชหยาบ 5,300 หมู่) พืชน้ำมัน: 754,300 หมู่ เพิ่มขึ้น 10,100 หมู่ ผัก: 324,600 หมู่ เพิ่มขึ้น 12,900 หมู่ ปศุสัตว์: สุกร 219,700 ตัว ลดลง 11.5%; แกะ 1,292,600 ตัว ลดลง 11.2%; โค 373,800 ตัว เพิ่มขึ้น 11.1%; สัตว์ปีก 845,000 ตัว ลดลง 11.4% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม: 64,200 ตัน เพิ่มขึ้น 1.7% ไข่: 9,748 ตัน เพิ่มขึ้น 31.5% นมสด: 32,000 ตัน ลดลง 12.5%
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวม: 12.644 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.0% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ขึ้น 3.1% จำแนกตามประเภท: รัฐควบคุมลดลง 3%; บริษัทร่วมทุนเพิ่มขึ้น 2.9%; บริษัทต่างชาติ/HMT เพิ่มขึ้น 37.2% จำแนกตามภาคส่วน: เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 72.8%; การผลิตเพิ่มขึ้น 13.5%; ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำลดลง 10.4% กำไรจากธุรกิจขนาดใหญ่ขึ้น: 1.23 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 17.1% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 7.012 พันล้านหยวน ลดลง 10.8%
อุตสาหกรรมบริการ
มูลค่าเพิ่มจากการค้าส่งและค้าปลีก: 2.14 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.7% การขนส่ง/คลังสินค้า/ไปรษณีย์: 1.37 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.6% ที่พัก/ร้านอาหาร: 1.01 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.5% การเงิน: 2.44 พันล้านหยวน ลดลง 3.3% อสังหาริมทรัพย์: 3.91 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.3% บริการเพื่อผลกำไร: 5.12 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.1% บริการไม่แสวงหาผลกำไร: 16.16 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4% ยอดขายปลีกรวม: 14.87 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.0% การค้าต่างประเทศ: 480 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.6% เงินฝากรวม: 94.515 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.87% สินเชื่อรวม: 70.187 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.2% เบี้ยประกันภัย: 1.622 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.08%
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
โครงการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับชาติและระดับจังหวัดจำนวน 52 โครงการได้รับการอนุมัติ โดยได้รับเงินทุนสนับสนุนกว่า 118 ล้านหยวน ประกอบด้วย ศูนย์บ่มเพาะนวัตกรรมระดับชาติ 1 แห่ง, พื้นที่สร้างสรรค์ระดับชาติ 1 แห่ง, แพลตฟอร์มระดับจังหวัด 22 แห่ง, บริษัทไฮเทคระดับชาติ 22 แห่ง, บริษัท "ยักษ์ใหญ่ขนาดเล็ก" ระดับจังหวัด 4 แห่ง และบริษัทที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 76 แห่ง
การศึกษา
อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา 100% และระดับมัธยมต้น 100% มีโรงเรียน 515 แห่ง นักเรียน 262,367 คน ประกอบด้วย: โรงเรียนอนุบาล 213 แห่ง (32,924 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 205 แห่ง (111,687 คน), โรงเรียนมัธยมศึกษา 86 แห่ง (มัธยมต้น 66,010 คน, มัธยมปลาย 40,206 คน), โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 5 แห่ง (482 คน) และโรงเรียนอาชีวศึกษา 5 แห่ง (11,058 คน) บุคลากรทั้งหมด: 19,766 คน รวมถึงครูประจำ 17,078 คน
วัฒนธรรม
ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 9 แห่ง, สถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 95 แห่ง, คณะแสดงพื้นบ้าน 574 คณะ, สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 5 แห่ง และสถานีถ่ายทอดสัญญาณ 83 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 1,687 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาลรัฐระดับอำเภอขึ้นไป 14 แห่ง (รวม 1 แห่งเป็นโรงพยาบาลแพทย์แผนทิเบต) ศูนย์สุขภาพตำบล 107 แห่ง ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 7 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 7 แห่ง สถานีรับบริจาคโลหิต 1 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 1,551 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 11,731 คน ประกอบด้วยเจ้าหน้าที่เทคนิค 9,308 คน (แพทย์ 3,699 คน พยาบาล 3,613 คน) และเตียงผู้ป่วยที่ได้รับอนุญาต 8,599 เตียง
กีฬา
นักกีฬาระดับมาสเตอร์นานาชาติ 1 คน, นักกีฬาระดับมาสเตอร์ 8 คน, นักกีฬาระดับ 1 จำนวน 111 คน และนักกีฬาระดับ 2 จำนวน 148 คน
ประกันสังคม
เงินบำนาญสำหรับผู้พำนักในเมือง/ชนบท: 883,000 ลดลง 24,800 เงินบำนาญสำหรับพนักงานบริษัท: 102,200 เพิ่มขึ้น 3,600 เงินบำนาญสำหรับข้าราชการ: 60,600 เพิ่มขึ้น 1,900 ประกันการว่างงาน: 65,300 เพิ่มขึ้น 500 ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน: 185,500 เพิ่มขึ้น 2,000 (รวมแรงงานข้ามชาติ 106,100 คน ลดลง 42,000 คน)
การขนส่ง
ข้อมูล
ปริมาณผู้โดยสารรวม: 3.0773 ล้านคน ลดลง 9.04% ระยะทางการขนส่งผู้โดยสาร: 200.4201 ล้านกิโลเมตร (คน-กิโลเมตร) ลดลง 5.49% ปริมาณสินค้าขนส่ง: 33.191 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 9.55% ระยะทางการขนส่งสินค้า: 1,781,243.6 ล้านกิโลเมตร (ตัน-กิโลเมตร) เพิ่มขึ้น 7.02%
ทางหลวง
ทางหลวงหมายเลข 109 (ปักกิ่ง-ลาซา) และทางด่วนหลานโจว-ซีหนิงวิ่งผ่านเมืองนี้ นอกจากนี้ยังมีทางด่วนผิงอันและทางหลวงชั้นหนึ่งซีหนิง-หูจู ทำให้เมืองนี้เป็นที่รู้จักในนาม "คอคอดแห่งชิงไห่-ทิเบต"
ทางรถไฟ
ทางรถไฟชิงไห่-ทิเบตและทางรถไฟหลานชิงเป็นทางรถไฟรางคู่ที่ตัดผ่าน เชื่อมต่อกับทางรถไฟสายหลักหลงไห่-หลานซิน เมืองเล่อตูและผิงอันมีสถานีขนถ่ายทางรถไฟขนาดใหญ่ ซึ่งทำหน้าที่เป็นฐานขนส่งสำหรับการพัฒนาพลังงานน้ำในแม่น้ำเหลืองตอนบน
การบินพลเรือน
สนามบินนานาชาติซีหนิงเฉาเจียเปา ตั้งอยู่ในอำเภอหูจู มณฑลไห่ตง ห่างจากใจกลางเมืองซีหนิง 28 กิโลเมตร และห่างจากเขตผิงอัน 5 กิโลเมตร มีเที่ยวบินไปยังปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว ซีอาน เฉิงตู และอุรุมฉี
จุดชมวิว
อุทยานแห่งชาติป่าไม้และธรณีวิทยาหูจูเป่ยซาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาฉีเหลียน โดยมีความสูงเฉลี่ย 1,800 เมตร และอุณหภูมิเฉลี่ย 15 องศาเซลเซียส เทือกเขาฉีเหลียนกั้นอากาศเย็นจากไซบีเรีย ทำให้ป่าดึกดำบรรพ์หนาแน่นปกคลุมลาดเขาทางใต้เป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร
บ่อน้ำอูฐเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับจังหวัดและเป็นฐานการศึกษาเพื่อความรักชาติ ตั้งอยู่ในตำบลเจียจื่อ อำเภอซุนฮวา ห่างจากที่ทำการอำเภอ 5 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดประมาณ 3,500 ตารางเมตร มีสระน้ำยาว 40 เมตร กว้าง 20 เมตร
ชางเจียเซียตั้งอยู่ในเมืองโชวล์ เขตเลดู ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 20 กิโลเมตร ที่ระดับความสูง 2,400–3,200 เมตร มีสัตว์ป่าหลากหลายชนิด เช่น กวาง กวางชะมด แกะสีน้ำเงิน กวางปากขาว ไก่ฟ้า และไก่ฟ้าหิมะ พืชสมุนไพรได้แก่ โคโดโนปซิส ฟริทิลลาเรีย โพเรีย แอสตรากาลัส และคอร์ไดเซปส์ ซิเนนซิส
ภูเขาเมิ่งต้าเทียนฉี ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองซุนฮวาซาลาทางตะวันออก ห่างจากเมืองซีหนิงไปทางตะวันออกเฉียงใต้กว่า 110 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 9,544 เฮกตาร์ และระดับความสูงเฉลี่ยมากกว่า 2,500 เมตร ยอดเขาสูงสุดอยู่ที่ 4,178 เมตร
เขตรักษาธรรมชาติเมิ่งต้าเป็นเขตรักษาธรรมชาติระดับชาติและแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAA ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาเมิ่งต้าของเมืองซุนฮวา ครอบคลุมพื้นที่ 17,290 เฮกตาร์ ที่ระดับความสูง 1,780–3,356 เมตร
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ในเดือนธันวาคม 2019 ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองต้นแบบด้านความสามัคคีและความก้าวหน้าของกลุ่มชาติพันธุ์ระดับชาติ
ในเดือนเมษายน 2020 ได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในเมืองตากอากาศยอดนิยมของจีนประจำปี 2020
ในเดือนพฤศจิกายนปี 2020 ได้รับคัดเลือกให้เป็นเมืองต้นแบบกลุ่มที่สี่ในการบริหารจัดการบริการประชากรผู้อพยพกลุ่มน้อย
ในเดือนธันวาคม 2020 ได้รับรางวัลจังหวัด (เมือง) ที่มีผลงานการบริจาคโลหิตดีเด่น
ในเดือนเมษายน ปี 2025 ได้รับรางวัลเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ (National Double Support Model City)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม