เมืองหลงหนาน
เมืองหลงหนาน (Longnan City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู มีพรมแดนติดกับเทือกเขาฉินปา (Qinba Mountains) ทางทิศตะวันออก แอ่งเสฉวน (Sichuan Basin) ทางทิศใต้ ที่ราบสูงกานหนาน (Ganan Plateau) ร่วมกับอำเภอตี้ปู (Diebu Town) อำเภอโจวฉู่ (Zhouqu Town) และเมืองอื่นๆ
เมืองหลงหนาน
เมืองหลงหนาน เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกานซู ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู มีพรมแดนติดกับเทือกเขาฉินปาทางทิศตะวันออก ที่ราบลุ่มเสฉวนทางทิศใต้ ที่ราบสูงกานหนานพร้อมด้วยอำเภอตี้ปู อำเภอโจวฉู่ และอำเภอหมินของเมืองติงซีทางทิศตะวันตก และเมืองเทียนสุ่ยทางทิศเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 27,923 ตารางกิโลเมตร ในอดีตเป็นที่รู้จักกันในฐานะ "กุญแจสู่ฉินหลงและคอหอยของปาซู" ปัจจุบันได้รับการยกย่องว่าเป็น "เจียงหนานแห่งหลงชางและรีสอร์ทเพื่อสุขภาพ" หลงหนานมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นเขตร้อนชื้น มีอุณหภูมิอบอุ่น ปริมาณน้ำฝนมาก และมีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูงกว่าทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีลักษณะเป็นสันเขา หุบเขา และที่ราบลุ่ม ณ สิ้นปี 2024 หลงหนานปกครอง 1 อำเภอและ 8 ตำบล มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2.3296 ล้านคน ภาษาถิ่นอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง หลงหนานเป็นแหล่งกำเนิดของชาวฉิน วัฒนธรรมฉิน และจักรวรรดิฉิน และเป็นบ้านเกิดของชาวตี้และชาวฉางโบราณ ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออกและราชวงศ์เหนือ-ใต้ มีการก่อตั้ง 5 อาณาจักรท้องถิ่นขึ้นที่นี่ ได้แก่ โจวฉี ตังฉาง อู่ตู อู่ซิง และหยินผิง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ห้าอาณาจักรแห่งหลงหนาน" ในปี 2547 ได้มีการจัดตั้งเมืองหลงหนานอย่างเป็นทางการในระดับจังหวัด หลงหนานตั้งอยู่ใจกลางของสี่เมืองสำคัญ ได้แก่ หลานโจว ซีอาน เฉิงตู และฉงชิ่ง ทำหน้าที่เป็นระเบียงทองคำที่เชื่อมต่อเส้นทางเศรษฐกิจสายไหม เส้นทางเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี และเส้นทางสายไหมทางทะเล ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของหลงหนานสูงถึง 71.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.88 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8%
ที่มาของชื่อ
มณฑลกานซูได้รับการตั้งชื่อเมื่อกว่า 700 ปีที่แล้ว โดยการรวมอักษรตัวแรกของคำว่า Ganzhou (เมืองจางเย่ในปัจจุบัน) และ Suzhou (เมืองจิ่วฉวนในปัจจุบัน) เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเทือกเขาหลงซาน จึงมีชื่อเรียกอื่นๆ เช่น Longxi, Longyou หรือ Long ส่วนเมืองหลงหนานตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเทือกเขาหลงซาน ชื่อจึงมีความหมายว่า "ทางใต้ของหลง"
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
กิจกรรมของมนุษย์ในหลงหนานมีมานานกว่า 7,000 ปีแล้ว ที่นี่เป็นแหล่งกำเนิดของชาวฉินและเป็นพื้นที่หลักของชาวตี้และชาวฉางโบราณ ในช่วงยุคชุนชุม ชาวตี้ ชาวฉาง และชาวฉินได้เข้ามามีบทบาทในบริเวณนี้ โดยรวมรู้จักกันในชื่อ หรงตะวันตก การจัดตั้งหน่วยงานบริหารท้องถิ่นที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏขึ้นในช่วงยุคสงครามระหว่างรัฐ รวมถึงอู่ตูอี้ (ใกล้เมืองลั่วหยูในปัจจุบันในอำเภอซีเหอ) และเซี่ยเปียนอี้ (ใกล้เมืองหงฉวนในอำเภอเฉิง) ในปี 349 ก่อนคริสต์ศักราช เจ้าชายเซียวกงแห่งฉินได้เปลี่ยนที่ตั้งถิ่นฐานของชนเผ่าให้เป็นหน่วยงานบริหาร "เต๋า" เทียบเท่ากับอำเภอ
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
หลังจากที่ฉินรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวได้ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช มณฑลหลงซีก็ยังคงอยู่ พื้นที่นี้รวมถึงซีเซียน อู่ตูเต๋า ซีเปียนเต๋า และกู่เต๋า ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งฮั่นได้สถาปนามณฑลอู่ตูขึ้น ในช่วงสามก๊ก อู่ตูเป็นพรมแดนระหว่างเว่ยและซู่ นักยุทธศาสตร์ชื่อดังอย่างจูกัดเหลียงได้นำทัพ "หกการรุกรานจากฉีซาน" ไปโจมตีเว่ยจากที่นี่ และยึดอู่ตูและหยินผิงได้ในปี 229 คริสต์ศักราช ในช่วงราชวงศ์จินตะวันออกและราชวงศ์เหนือ-ใต้ ได้มีการสถาปนาระบอบการปกครองท้องถิ่นห้าแห่งในหลงหนาน ได้แก่ โจวฉี (296 คริสต์ศักราช) ตังฉาง อู่ตู อู่ซิง และหยินผิง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "ห้าอาณาจักรแห่งหลงหนาน" ระบอบการปกครองเหล่านี้ถูกพิชิตโดยเว่ยเหนือและโจวเหนือในที่สุด
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ในสมัยราชวงศ์สุยและถัง พื้นที่นี้มีความมั่นคงทางการเมืองและเศรษฐกิจ โดยมีการจัดตั้งมณฑลต่างๆ ขึ้นหลายแห่ง เช่น เหวิน อู๋ เฉิง ตี้ ตัง และหมิน ในปี ค.ศ. 762 จักรวรรดิทิเบตได้เข้ายึดครองหลงหนาน ในปี ค.ศ. 1073 หวังเส้า แม่ทัพแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือได้ยึดพื้นที่คืนมาได้หลังจากอยู่ภายใต้การปกครองของทิเบตเป็นเวลา 311 ปี ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่ง พื้นที่นี้เป็นสมรภูมิรบที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งระหว่างกองทัพซ่งและจิน ในปี ค.ศ. 1236 กองทัพมองโกลได้เข้ายึดครองหลงหนาน
สมัยหมิง-ชิง
ในสมัยราชวงศ์หมิง มีการสร้างกำแพงเมืองทั่วบริเวณ ทำให้เกิดผังเมืองเก่าขึ้น ในสมัยราชวงศ์ชิง การแบ่งแยกมณฑลฉานซีและกานซูทำให้หลงหนานอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลกานซู ในปี ค.ศ. 1729 เจียโจวได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลปกครองโดยตรง ดูแลเขตปกครองเหวินและเฉิง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1913 เมืองเจียโจวได้กลายเป็นอำเภออู่ตู และมีการจัดตั้งอำเภอซีกูขึ้น ในปี 1929 อำเภอหย่งคังถูกแยกออกมาจากอำเภออู่ตู และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอคัง หน่วยงานตรวจสอบทางปกครองได้รับการปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้ง
สาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1949 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานตรวจสอบการบริหารอู่ตูขึ้น ในปี 1954 อำเภอซีกูได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองตังชางและเปลี่ยนชื่อใหม่ ในปี 1985 จังหวัดอู่ตูได้เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดหลงหนาน ในเดือนมกราคมปี 2004 จังหวัดหลงหนานถูกยุบและจัดตั้งเป็นเมืองหลงหนานระดับจังหวัดขึ้น โดยอำเภออู่ตูเดิมกลายเป็นอำเภออู่ตู
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้ง
หลงหนานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลกานซู ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 104 องศา 1 นาที 19 วินาที ถึง 106 องศา 35 นาที 20 วินาที และละติจูดเหนือ 32 องศา 35 นาที 45 วินาที ถึง 34 องศา 32 นาที 00 วินาที มีพรมแดนติดกับหานจงและเป่าจีของมณฑลฉานซี (ทางตะวันออก) กวางหยวน เหมียนหยาง และอาบาของมณฑลเสฉวน (ทางใต้) ที่ราบสูงกานหนานพร้อมกับอำเภอตี้ปู้ โจวฉู่ และหมิน (ทางตะวันตก) และเทียนสุ่ย (ทางเหนือ) มีพื้นที่ทั้งหมด 27,923 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 8.67% ของมณฑลกานซู
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งเขตร้อน มีอุณหภูมิปานกลาง ปริมาณน้ำฝนมาก แสงแดดเพียงพอ และมีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน แบ่งเป็นสามเขตภูมิอากาศ ได้แก่ กึ่งเขตร้อนเหนือ เขตอบอุ่น และเขตอบอุ่นปานกลาง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 5 ถึง 15 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนต่อปี: 400 ถึง 1,000 มิลลิเมตร โดยส่วนใหญ่จะตกในฤดูร้อน ปริมาณแสงแดดต่อปี: ประมาณ 1,700 ถึง 2,000 ชั่วโมง ภูมิอากาศจะแตกต่างกันอย่างมากตามระดับความสูง ทิศทางความลาดชัน และลักษณะภูมิประเทศ
ธรณีวิทยา
หลงหนานตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างขั้นภูมิประเทศที่สองและสามของจีน ระหว่างเทือกเขาฉินหลิงตอนกลาง เทือกเขาต้าปา และที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตตะวันออก เทือกเขาฉินหลิงตะวันตกและเทือกเขามินซานทอดยาวผ่านพื้นที่นี้ การก่อตัวทางธรณีวิทยาครอบคลุมตั้งแต่ยุคโปรเทโรโซอิกจนถึงยุคซีโนโซอิก โดยมีโครงสร้างทางธรณีแปรสัณฐานที่ซับซ้อนซึ่งเป็นผลมาจากหลายช่วงของการเคลื่อนตัวของเทือกเขา
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ โดยมีความสูงเฉลี่ย 1,000 เมตร เทือกเขาฉินหลิงตะวันตกและเทือกเขามินซานพาดผ่านพื้นที่ ทำให้เกิดภูมิทัศน์ที่ซับซ้อนของสันเขาอัลไพน์ หุบเขา และแอ่งต่างๆ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาซงหวง ที่ความสูง 4,187 เมตร ในอำเภอเหวิน จุดที่ต่ำที่สุดคือกวนจื่อโกว ที่ความสูง 550 เมตร ซึ่งเป็นจุดที่ต่ำที่สุดในมณฑลกานซูด้วย ลักษณะภูมิประเทศมี 3 ประเภท ได้แก่ เนินเขาและแอ่งที่มีการกัดเซาะตื้น เนินเขาสูงปานกลาง และเนินเขาสูงที่มีการกัดเซาะอย่างสมบูรณ์
อุทกวิทยา
หลงหนานเป็นภูมิภาคเดียวในมณฑลกานซูที่ตั้งอยู่ภายในลุ่มแม่น้ำแยงซีทั้งหมด โดยมีแม่น้ำและลำธารรวม 9,382 สาย รวมถึงแม่น้ำเจียหลิง แม่น้ำไป่หลง แม่น้ำซีฮั่น และแม่น้ำไป่สุ่ย มีลำน้ำสาขาลำดับที่หนึ่ง 48 สาย รวมความยาว 1,297 กิโลเมตร และลำน้ำสาขาลำดับที่สอง 751 สาย รวมความยาว 4,756 กิโลเมตร
ดิน
มีการจัดลำดับดิน 8 อันดับ, ประเภทดิน 18 ประเภท, ชนิดย่อย 31 ประเภท, สกุล 86 สกุล และชนิดพืช 132 ชนิด ดินสีอบเชยเป็นดินที่แพร่หลายที่สุด คิดเป็น 49.36% รองลงมาคือดินสีน้ำตาล 23.98% และดินสีเหลืองน้ำตาล 5.12%
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เนื่องจากสภาพภูมิอากาศที่ซับซ้อนและภูมิประเทศที่เป็นภูเขา ทำให้เมืองหลงหนานประสบกับภัยแล้ง ลูกเห็บ น้ำท่วม และดินถล่ม ในเดือนสิงหาคม 2563 ปริมาณน้ำฝนที่มากเป็นประวัติการณ์ทำให้เกิดน้ำท่วมและดินถล่มอย่างรุนแรงทั่วทุกอำเภอ ส่งผลให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงถึง 8.186 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภัยพิบัติดังกล่าวส่งผลกระทบต่อประชาชน 407,500 คนใน 9 อำเภอ มีผู้เสียชีวิต 5 ราย และสูญหาย 2 ราย เงินช่วยเหลือบรรเทาภัยพิบัติจากระดับจังหวัดและเทศบาลรวมเป็นเงิน 40.48 ล้านหยวน (ประมาณ 5.59 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
มณฑลกานซูมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ โดยมีแม่น้ำ 24 สายที่มีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปีเกิน 100 ล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณทรัพยากรน้ำทั้งหมด: 14.4 พันล้านลูกบาศก์เมตร กำลังการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ: 2.6042 ล้านกิโลวัตต์ คิดเป็นประมาณหนึ่งในสามของกำลังการผลิตทั้งหมดของมณฑลกานซู ในปี 2023 ทรัพยากรน้ำผิวดินมีจำนวน 5.349 พันล้านลูกบาศก์เมตร และน้ำบาดาล 2.479 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำประปาทั้งหมด: 178 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่เพาะปลูก: 497,716 เฮกตาร์ พื้นที่สวนป่า: 80,688 เฮกตาร์ ป่าไม้: 1,858,490 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้า: 176,015 เฮกตาร์ พื้นที่ชุ่มน้ำ: 11,891 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้าง: 62,376 เฮกตาร์ พื้นที่คมนาคม: 23,540 เฮกตาร์ พื้นที่น้ำ: 14,173 เฮกตาร์
ทรัพยากรชีวภาพ
มณฑลกานซูเป็นแหล่งอาศัยของพืชชั้นสูงประมาณ 2,500 ชนิด จาก 140 วงศ์ และ 820 สกุล รวมถึงพืชที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติกว่า 60 ชนิด เช่น ต้นพิราบ ต้นแปะก๊วย ต้นเรดวูด และต้นสนฉินหลิง พื้นที่ป่าปกคลุม 45.27% สัตว์ป่าในมณฑลนี้มีจำนวนมากกว่าครึ่งหนึ่งของชนิดพันธุ์ทั้งหมดในมณฑล โดยมีสัตว์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ แพนด้ายักษ์ ลิงจมูกสั้นสีทอง และทาคิน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติไป่สุ่ยเจียงเป็นที่อยู่อาศัยของแพนด้ายักษ์ป่า 110 ตัว ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในสิบของจำนวนแพนด้ายักษ์ทั้งหมดในประเทศจีน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 2 แห่ง (ไป่สุ่ยเจียงและเสี่ยวหลงซาน) และพื้นที่คุ้มครอง 34 แห่ง ช่วยปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพในภูมิภาคนี้
ทรัพยากรแร่
นักธรณีวิทยาชื่อดัง หลี่ ซิกวง เรียกหลงหนานว่า "เขตขุมทรัพย์ที่ซับซ้อน" แหล่งแร่ตะกั่ว สังกะสี ทองคำ และแอนติโมนี อยู่ในอันดับต้นๆ ของมณฑลกานซู แหล่งแร่ตะกั่ว-สังกะสี ซีเฉิง มีความยาว 300 กิโลเมตร มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วมากกว่า 13 ล้านตัน ซึ่งเป็นแหล่งแร่ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน ปริมาณสำรองแอนติโมนี: 149,000 ตัน (อันดับสามของจีน) ทองคำ: 190 ตันที่พิสูจน์แล้ว โดยเหมืองทองคำหยางซานในอำเภอเหวินมีปริมาณมากกว่า 300 ตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งทองคำที่ใหญ่ที่สุดของจีน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤษภาคม 2567 เมืองหลงหนานปกครอง 1 อำเภอ และ 8 ตำบล ได้แก่ อำเภออู่ตู ตำบลคัง ตำบลเหวิน ตำบลเฉิง ตำบลฮุย ตำบลเหลียงตัง ตำบลซีเหอ ตำบลหลี่ และตำบลตังชาง รวมทั้งหมด 199 เมืองและตำบล โดยที่ทำการรัฐบาลเมืองตั้งอยู่ในอำเภออู่ตู
การเมือง
ประชากร
ขนาดประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024 ประชากรประจำถิ่น: 2.3296 ล้านคน (ลดลง 12,600 คน) อัตราการเกิด: 8.31 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.63 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -0.31 ต่อพันคน ประชากรในเมือง: 971,900 คน (อัตราการขยายตัวของเมือง: 41.72% เพิ่มขึ้น 1.62 จุดเปอร์เซ็นต์)
กลุ่มชาติพันธุ์
หลงหนานเป็นภูมิภาคที่มีหลายชาติพันธุ์มาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยมีกลุ่มชาติพันธุ์ถึง 30 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวหุย ชาวทิเบต ชาวมองโกล และชาวอี๋ ชาวไป่หม่าในอำเภอเหวินยังคงรักษาประเพณีทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งนักวิชาการบรรยายว่าเป็น "ฟอสซิลที่มีชีวิตของวัฒนธรรมตี้"
ภาษา
ภาษาถิ่นนี้อยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางภาคกลาง โดยเฉพาะกลุ่มย่อยซีฮั่นสุ่ย ไป่หลงเจียง และเถาหมิน ภาษาถิ่นอู่ตูเป็นสาขาหนึ่งของภาษาถิ่นย่อยภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่มีอิทธิพลจากภาคตะวันตกเฉียงใต้บ้าง และยังแบ่งย่อยออกเป็นภาษาถิ่นย่อยเฉิงกวน ภาษาถิ่นภูเขา และภาษาถิ่นทิเบตอีกด้วย
ความเชื่อทางศาสนา
มีศาสนาที่นับถืออยู่ 5 ศาสนา ได้แก่ อิสลาม พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก และคริสต์ศาสนา ณ ปี 2017 มีผู้นับถือประมาณ 158,000 คน (6% ของประชากร) และ ณ ปี 2024 มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียนแล้ว 164 แห่ง (ลัทธิเต๋า 43 แห่ง และพุทธศาสนา 121 แห่ง)
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองหลงหนานเป็นศูนย์กลางการขนส่งและโลจิสติกส์ที่สำคัญในมณฑลกานซูตอนใต้ เชื่อมต่อเส้นทางเศรษฐกิจสายไหมและเส้นทางเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 71.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.88 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% แบ่งตามภาคส่วน: ภาคปฐมภูมิ 13.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.80 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.6%) ภาคอุตสาหกรรม 16.5 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.28 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9%) และภาคบริการ 42.06 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.80 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.8%) ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 66.67 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.19 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.5%) รายได้สุทธิในเมือง: 33,404 หยวน (ประมาณ 4,608 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.0%) และในชนบท: 11,690 หยวน (ประมาณ 1,613 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.7%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 16.2% ติดต่อกัน 16 ไตรมาส โดยมีการเติบโตเป็นเลขสองหลัก ขณะที่การลงทุนในเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 109.2%
อุตสาหกรรมหลัก
การเกษตรเฉพาะทาง ได้แก่ มะกอก พริกเสฉวน วอลนัท สมุนไพรจีน เห็ดกินได้ และชา ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตรสูงถึง 11.32 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.56 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.9%) ผลผลิตธัญพืช: 948,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.3%) ผลผลิตผัก: 1 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 7.9%) ผลผลิตผลไม้: 301,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 7.9%) ปศุสัตว์: สุกร 830,000 ตัว โค 59,000 ตัว และแกะ 231,000 ตัว ถูกจำหน่ายไปแล้ว
อุตสาหกรรมรอง
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ การแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร โลหะวิทยาที่ไม่ใช่เหล็ก วัสดุก่อสร้างที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และภาคส่วนเกิดใหม่ เช่น วัสดุใหม่และยาแผนจีนโบราณ ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 6.9% โดยมีการทำเหมือง (+11.0%) การผลิต (+1.5%) และพลังงาน/ก๊าซ/น้ำ (+12.1%) เป็นผู้นำการเติบโตของภาคส่วนต่างๆ ได้แก่ การทำเหมืองโลหะที่ไม่ใช่เหล็ก (+9.8%) การถลุงเหล็ก (+41.3%) และการผลิตไฟฟ้า (+12.5%)
อุตสาหกรรมบริการ
หลงหนานส่งเสริมรูปแบบการพัฒนา "แหล่งท่องเที่ยวขนาดใหญ่และการท่องเที่ยวระดับภูมิภาค" โดยบูรณาการวัฒนธรรม นิเวศวิทยา และสุขภาพ ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการเติบโต 3.9% โดยที่พักและอาหาร (+9.0%) การขนส่งและคลังสินค้า (+8.6%) และบริการข้อมูล (+4.2%) เป็นผู้นำการเติบโต ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 20.94 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.9%) รายได้จากบริการระดับสูง: 2.99 พันล้านหยวน (+3.6%)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาเศรษฐกิจหลงหนานตั้งอยู่ในแอ่งหุยเฉิง ครอบคลุมพื้นที่ 37.76 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่ก่อสร้าง 23.43 ตารางกิโลเมตร เน้นการผลิตสุรา การแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร ยาชีวเภสัชภัณฑ์ โลจิสติกส์สมัยใหม่ และการดูแลสุขภาพด้วยการแพทย์แผนจีน โดยใช้ระบบอุตสาหกรรมแบบ "3+X" และผังเมืองแบบ "หนึ่งแถบ สองแกนหลัก สามหุบเขา แปดกลุ่มอุตสาหกรรม"
กิจการสังคม
การศึกษา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: มีโรงเรียน 2,116 แห่ง บุคลากร 35,290 คน และนักเรียน 495,046 คน อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา: 100%; ระดับมัธยมต้น: 100% อัตราคุณวุฒิครู: ประถมศึกษา 100%, มัธยมต้น 99.94%, มัธยมปลาย 96.21% มหาวิทยาลัยรับนักศึกษา 20,496 คน (+8.9%)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 มีวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 200 แห่ง (อัตราการเติบโตเป็นอันดับหนึ่งในมณฑลกานซู) และวิสาหกิจไฮเทค 48 แห่ง (อันดับสามของมณฑล) มูลค่าธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีอยู่ที่ 2.87 พันล้านหยวน (ประมาณ 396 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีผลงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 130 รายการ รวมถึงระดับมณฑล 39 รายการ และมีการจัดตั้งแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับมณฑล 10 แห่ง ซึ่งเป็นสถิติสูงสุด
กิจกรรมทางวัฒนธรรม
คณะศิลปะการแสดงของรัฐ 6 คณะ (การแสดง 1,041 ครั้ง ผู้ชม 1.54 ล้านคน) ศูนย์วัฒนธรรม 10 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง (หนังสือ 962,900 เล่ม) พิพิธภัณฑ์ 16 แห่งที่มีสิ่งของสะสม 17,132 ชิ้น การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 98.21% การออกอากาศทางโทรทัศน์ครอบคลุม 98.57% หนังสือพิมพ์ Longnan Daily ทำหน้าที่เป็นหนังสือพิมพ์ของพรรคในระดับเทศบาล
การดูแลสุขภาพ
มีสถานพยาบาลของรัฐ 3,445 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาลครบวงจร 11 แห่ง โรงพยาบาลแพทย์แผนจีน 8 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 217 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 3,172 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 21,563 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 22,335 คน รวมถึงแพทย์ 5,897 คน และพยาบาล 6,971 คน โรงพยาบาลประชาชนหลงหนานแห่งแรก ก่อตั้งขึ้นในปี 1952 เป็นโรงพยาบาลครบวงจรระดับ 3A ที่ให้บริการประชาชนกว่า 3 ล้านคน โดยมีทั้งหมด 4 วิทยาเขต
กีฬา
การแข่งขันกีฬาหลงหนานครั้งที่ 9 (ปี 2022) มีผู้เข้าร่วม 3,570 คน จาก 30 คณะผู้แทน มอบเหรียญรางวัล 728 เหรียญ และทำลายสถิติเมือง 23 รายการ หลงหนานได้อันดับที่ 7 ในด้านจำนวนเหรียญรางวัลในการแข่งขันกีฬาประจำมณฑลกานซูครั้งที่ 15 มีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาในหมู่บ้าน 2,400 แห่ง ด้วยงบประมาณ 13.75 ล้านหยวน
โครงสร้างพื้นฐาน
ในปี 2023 มีโครงการอนุรักษ์น้ำ 164 โครงการ มูลค่าการลงทุน 20.057 พันล้านหยวน อ่างเก็บน้ำและโรงไฟฟ้าพลังน้ำ 12 แห่ง ท่อส่งน้ำมันและก๊าซระยะไกล 5 สาย รวมระยะทาง 833.79 กิโลเมตร และท่อส่งก๊าซธรรมชาติสายตะวันตก-ตะวันออก สาย 4 เริ่มก่อสร้างในปี 2022 ซึ่งช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับระเบียงพลังงานทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2023 มีการปลูกป่าใหม่ 760,000 หมู่ ความเข้มข้นของ PM2.5: 20 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (ดีที่สุดในมณฑลกานซู) อัตราคุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 98.3% (ดีที่สุดในมณฑลกานซู) ทุกส่วนการตรวจสอบคุณภาพน้ำระดับชาติและระดับมณฑลได้มาตรฐาน 100% ระดับเสียงเฉลี่ยในภูมิภาค: 59.8 เดซิเบล
ประกันสังคม
ในปี 2023 มีผู้ได้รับสวัสดิการต่างๆ ดังนี้: ประกันการว่างงาน 222 ราย; เงินบำนาญ 1,660,550 ราย; ประกันภัยอุบัติเหตุจากการทำงาน 147,009 ราย; เงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 27,655 ราย (205 ล้านหยวน, ประมาณ 28.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ); ในชนบท 189,829 ราย (829 ล้านหยวน, ประมาณ 114.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ); ประกันสุขภาพ: พนักงานในเมือง 176,900 ราย และประชาชน 2,401,500 ราย
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองหลงหนานตั้งอยู่ตรงจุดศูนย์กลางทางเรขาคณิตของจีน เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเส้นทางเศรษฐกิจสายไหม เส้นทางเศรษฐกิจทางทะเล และเส้นทางเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี ทำให้เกิดเครือข่ายการขนส่งแบบ "หนึ่งระเบียง หนึ่งวงแหวน สองศูนย์กลาง หลายเส้นทางเชื่อมต่อโดยตรง" ซึ่งส่งผลให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญระหว่างมณฑลกานซู เสฉวน และฉานซี
ทางหลวง
มีถนนทั้งหมด 2,690 สาย รวมระยะทาง 19,468 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 644.85 กิโลเมตร (มากเป็นอันดับสองในมณฑลกานซู) ทางด่วนสร้างเสร็จแล้ว 4 สาย ได้แก่ หลานไห่ สือเทียน เหลียงฮุย และเฉิงอู่ และกำลังก่อสร้างอีก 4 สาย รวมระยะทาง 217.6 กิโลเมตร
ทางรถไฟ
ทางรถไฟหลานโจว-ฉงชิ่ง ซึ่งเปิดให้บริการในปี 2017 เป็นทางรถไฟสายเหนือ-ใต้สายที่สามของจีน โดยวิ่งผ่านเมืองหลงหนานเป็นระยะทาง 222 กิโลเมตร มีสถานีหลงหนานและสถานีฮาดาปู ส่วนทางรถไฟเทียนสุ่ย-หลงหนาน กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (ระยะทาง 208 กิโลเมตร ความเร็วตามการออกแบบ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สถานีหลงหนานมีผู้โดยสารใช้บริการ 1.635 ล้านคนในปี 2023
การบิน
สนามบินหลงหนาน เฉิง เคาน์ตี้ เปิดให้บริการในปี 2018 เชื่อมต่อกับ 13 เมือง รวมถึงปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ และเซินเจิ้น ผ่าน 9 เส้นทาง ในปี 2023 มีเที่ยวบินขึ้นและลงจอด 4,535 เที่ยว ผู้โดยสาร 338,000 คน และสินค้า 19 ตัน
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือและจุดข้ามฟากส่วนใหญ่อยู่ที่เขื่อนเมี่ยวเจีย วัดฉีหลิน หานผิงจุ่ย และอ่างเก็บน้ำปี้โข่ว ท่าเรือหลงหนานมีพื้นที่ท่าเรือสองแห่ง (ทะเลสาบไป่หลงและปี้โข่ว) มีท่าเทียบเรือ 38 แห่ง ท่าจอดเรือ 42 แห่ง และเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ยาว 186.5 กิโลเมตร แม่น้ำไป่หลงเป็นเส้นทางน้ำบนภูเขาทั่วไปที่ทอดยาวระหว่างมณฑลกานซูและเสฉวน
ระบบขนส่งสาธารณะ
ข้อมูล ณ ปี 2018: บริษัทขนส่งผู้โดยสาร 19 แห่ง (รถบัส 1,796 คัน), บริษัทขนส่งนักท่องเที่ยว 5 แห่ง (รถบัส 50 คัน), สถานีขนส่ง 15 แห่ง, บริษัทแท็กซี่ 18 แห่ง (แท็กซี่ 2,450 คัน), บริษัทรถบัส 11 แห่ง (72 เส้นทาง รถบัส 586 คัน รวมถึงรถพลังงานใหม่ 178 คัน) มีการนำระบบตั๋วอิเล็กทรอนิกส์และใบแจ้งหนี้อิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในปี 2022 พร้อมด้วยรถบัสพลังงานใหม่ 216 คัน และสถานีชาร์จไฟมากกว่า 50 แห่ง
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
วัฒนธรรมของหลงหนานผสมผสานประเพณีฉินหลง ปาซู และฮั่น เข้ากับวัฒนธรรมของชนเผ่าต่างๆ วัฒนธรรมก่อนสมัยฉินและสามก๊กมีความโดดเด่น รวมถึงวัฒนธรรมฉีเฉียว (การขอทานเพื่อฝึกฝนทักษะ) ที่เป็นเอกลักษณ์ และประเพณีพื้นบ้านไป่หม่า หลงหนานเป็นที่รู้จักในชื่อ "ไข่มุกเขียว" และ "เจียงหนานแห่งหลงชาง" ซึ่งเป็นจุดบรรจบกันของวัฒนธรรมจีนตอนเหนือและตอนใต้
อาหาร
อาหารหลงหนานเป็นการผสมผสานสไตล์เสฉวน ฉานซี และกานซู อาหารขึ้นชื่อได้แก่ วุ้นมันฝรั่งอู่ตู เส้นหมี่อู่ตู ขนมปังหมวกซีเหอ เส้นเต้าหู้ และเส้นบักวีท ชาเขียวหลงหนานมีชื่อเสียงในด้านกลิ่นหอมและคุณประโยชน์ต่อสุขภาพ น้ำมันมะกอกอู่ตูเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีเครื่องหมายแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ — อู่ตูเป็นหนึ่งในสี่ฐานการผลิตมะกอกที่สำคัญของจีน รากหยองตังฉางมีประวัติยาวนานกว่า 1,000 ปี โดยเฉพาะหยองตังฉางฮาดาปูที่รู้จักกันในชื่อ "ราชาแห่งยา"
ศุลกากร
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2023 มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ทุกระดับรวม 867 โครงการ ประกอบด้วย ระดับชาติ 5 โครงการ ระดับจังหวัด 43 โครงการ และระดับเทศบาล 267 โครงการ โดยมีผู้สืทอดมรดกที่ได้รับการรับรองแล้ว 279 ราย
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์การปฏิวัติที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 8 แห่ง ระดับจังหวัด 32 แห่ง และระดับอำเภอ 418 แห่ง มีโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมการปฏิวัติที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 90 ชิ้น รวมถึงสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์การเดินทัพทางไกลของกองทัพแดงที่ฮาดาปู (ระดับชาติ) และมีหออนุสรณ์การปฏิวัติ 9 แห่ง กระจายอยู่ทั่วทั้ง 9 อำเภอ โดยมีโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมการปฏิวัติที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 1,528 ชิ้น
เมืองและหมู่บ้านที่มีชื่อเสียง
หมู่บ้าน 28 แห่งได้รับการขึ้นทะเบียนในทะเบียนหมู่บ้านดั้งเดิมของจีน ซึ่งมากที่สุดในมณฑลกานซู เมืองฮาดาปูในอำเภอดังชางเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งผลิตรากหยองที่สำคัญ เมืองบิโค่วในอำเภอเหวิน ได้รับฉายาว่า "ซีซวงปันนาแห่งกานซู" เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับมณฑล หมู่บ้านเฉียเหอในอำเภอเหลียงตังเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A ระดับชาติและเป็นหมู่บ้านดั้งเดิม
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ในเดือนธันวาคม ปี 2020 ดอกมะลิฤดูหนาวได้รับการประกาศให้เป็นดอกไม้ประจำเมือง และต้นมะกอกเป็นต้นไม้ประจำเมือง ต้นมะกอกถูกนำเข้ามาในประเทศจีนเป็นครั้งแรกในปี 1964 โดยนายกรัฐมนตรีโจว เอ็นไหล ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นการปลูกมะกอกในประเทศจีน
วัฒนธรรมอื่นๆ
หลงหนานเป็นแหล่งกำเนิดของชาวฉิน บรรพบุรุษของฉินซีฮวงเคยเลี้ยงม้าอยู่ที่นี่เมื่อ 3,000 ปีก่อน สุสานต้าเป่าจื่อซานในอำเภอหลี่ ยืนยันว่าพื้นที่นี้คือ "ซีจุ่ย" (เนินตะวันตก) เมืองหลวงและสุสานแห่งแรกของรัฐฉินยุคแรก หลงหนานยังเป็นสมรภูมิรบในยุคสามก๊ก ซึ่งเป็นสถานที่ที่จูกัดเหลียงยกทัพหกครั้งจากฉีซาน และเติ้งอ้ายข้ามหยินผิงเกิดขึ้น ชาวไป่หม่าในอำเภอเหวินอนุรักษ์วัฒนธรรมตี้โบราณไว้ราวกับ "ฟอสซิลมีชีวิต" การเดินทัพทางไกลของกองทัพแดงผ่านหลงหนาน โดยหะต้าปู่เป็นสถานที่สำคัญในการตัดสินใจ บุคคลสำคัญในการปฏิวัติหลายคน รวมถึงสีจงซุน นำการลุกฮือ "เหลียงตัง" ที่นี่
จุดชมวิว
ภาพรวม
ณ สิ้นปี 2023: มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 44 แห่ง (1 แห่งระดับ 5A, 17 แห่งระดับ 4A ซึ่งอยู่ในอันดับสองของมณฑล, 21 แห่งระดับ 3A, 5 แห่งระดับ 2A) นอกจากนี้ยังมีฐานสาธิตการท่องเที่ยวเชิงอุตสาหกรรมระดับชาติ 2 แห่ง หน่วยสาธิตการท่องเที่ยวเชิงอารยธรรมระดับชาติ 1 แห่ง และรีสอร์ทท่องเที่ยวระดับมณฑล 1 แห่ง ในปี 2023 หลงหนานมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 36.4 ล้านคน (+185%) และมีรายได้จากการท่องเที่ยว 18.747 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.58 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม