เมืองหวู่เว่ย
เมืองอู๋เว่ย (Wuwei City) หรือที่เรียกย่อว่า "อู๋" หรือ "เหลียง" และในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อเหลียงโจว กู่จาง และหย่งโจว เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลกานซู ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน
เมืองหวู่เว่ย
เมืองอู๋เหวย (Wuwei City) หรือเรียกย่อว่า "อู๋" หรือ "เหลียง" และในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อเหลียงโจว (Liangzhou), กู่จาง (Guzang) และหย่งโจว (Yongzhou) เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลกานซู (Gansu) ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ทางตอนกลางของมณฑลกานซู ติดกับหลานโจว (Lanzhou) ทางทิศตะวันออก ซีหนิง (Xining) ทางทิศใต้ ยินฉวน (Yinchuan) และมองโกเลียใน (Inner Mongolia) ทางทิศเหนือ และจินชาง (Jinchang) และจางเย่ (Zhangye) ทางทิศตะวันตก ภูมิประเทศลาดเอียงจากสูงทางทิศตะวันตกไปต่ำทางทิศตะวันออก มีลักษณะภูมิประเทศที่ซับซ้อนในบางพื้นที่ และมีสภาพภูมิอากาศแบบแห้งแล้งกึ่งอบอุ่น พื้นที่ทั้งหมด 32,351.69 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2568 อู๋เหวยบริหารจัดการ 1 อำเภอ 2 ตำบล และ 1 เขตปกครองตนเอง ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ 1.4221 ล้านคน เมืองอู๋เว่ย หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองหลวงแห่งหกราชวงศ์" และ "เมืองสำคัญแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ" เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญบนเส้นทางเศรษฐกิจสายไหมในมณฑลกานซู เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ และเป็นเมืองศูนย์กลางของระเบียงเหอซี ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เหลียงก่อน ราชวงศ์เหลียงหลัง ราชวงศ์เหลียงใต้ ราชวงศ์เหลียงเหนือ ราชวงศ์ต้าเหลียง และราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ชื่อ "อู๋เว่ย" นั้นได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิอู๋แห่งฮั่น เพื่อประกาศความยิ่งใหญ่ทางการทหารของจักรวรรดิฮั่นหลังจากที่แม่ทัพฮั่วฉู่ปิงนำทัพไปพิชิตเหอซีและเอาชนะชาวซงหนูได้ในปี 121 ก่อนคริสต์ศักราช ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองอู๋เว่ยสูงถึง 80.227 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% ในราคาคงที่
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ภาพรวมทางประวัติศาสตร์
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่อู๋เหวยมีมานานถึงสี่ถึงห้าพันปีแล้ว โดยในสมัยนั้นชนเผ่าทางเหนือ เช่น เผ่าฉาง เผ่าเย่ว์จือ และเผ่าอู๋ซุน อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ในรูปแบบชุมชนชนเผ่า
ในปี 121 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิหวู่แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ส่งแม่ทัพฮั่วฉู่ปิงไปทำศึกที่เหอซี และเอาชนะชาวซยงหนูได้ จากนั้นรัฐบาลฮั่นตะวันตกจึงได้จัดตั้งกองบัญชาการและอำเภอต่างๆ ในบริเวณระเบียงเหอซี เพื่อเป็นการประกาศแสนยานุภาพทางการทหารของจักรวรรดิฮั่นอันยิ่งใหญ่ จึงได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการอู๋เว่ยขึ้นบนดินแดนเดิมของกษัตริย์ซีตู ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออู๋เว่ย
ในรัชสมัยของจักรพรรดินีอู่เจ๋อเทียน เมืองเหลียงโจวเป็นเมืองสำคัญอันดับสามรองจากลั่วหยางและหยางโจว ในช่วงยุคสิบหกอาณาจักร อาณาจักรเหลียงก่อน เหลียงหลัง เหลียงใต้ เหลียงเหนือ ต้าเหลียง และซีเสี่ย ต่างก็ตั้งเมืองหลวงอยู่ที่นี่
ในราชวงศ์ต่อมา อู๋เว่ยทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของมณฑล เมือง และอำเภอต่างๆ เป็นศูนย์กลางที่สำคัญสำหรับการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมระหว่างที่ราบภาคกลางและภาคตะวันตก เป็นเส้นทางสำคัญบนเส้นทางสายไหมตะวันตก และเป็นแหล่งรวมตัวของพ่อค้าจากทั่วทุกสารทิศ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางพุทธศาสนาของภาคเหนืออีกด้วย
ประวัติการบริหาร
ในสมัยราชวงศ์โจว พื้นที่นี้เป็นของเมืองหย่งโจว ก่อนยุคชุนชุม พื้นที่นี้ถูกครอบครองโดยชาวฉาง และในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้ใช้เป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ของชาวเย่ว์จือ ในปี 174 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวซงหนูได้เข้ายึดครองเหอซี
ในปี ค.ศ. 121 ก่อนคริสต์ศักราช ฮั่วฉู่ปิงได้เอาชนะชาวซยงหนู และรัฐบาลฮั่นตะวันตกได้ค่อยๆ จัดตั้งเขตปกครองและอำเภอต่างๆ ในระเบียงเหอซี เขตปกครองอู๋เว่ยอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักงานตรวจราชการเหลียงโจว ปกครองสิบอำเภอรวมถึงกู่จาง จางเย่ อู๋เว่ย ซิ่วตู และอื่นๆ โดยมีกู่จาง (ปัจจุบันคืออำเภอเหลียงโจว) เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่
ในสมัยราชวงศ์เฉาเว่ย (ค.ศ. 220) เหลียงโจวได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ โดยปกครองเจ็ดมณฑลรวมถึงอู่เว่ย ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 280) เหลียงโจวเป็นหนึ่งในสิบสองมณฑล เหลียงยุคแรกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 301 เมื่อจางกุยได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจการของเหลียงโจว เหลียงยุคหลังก่อตั้งโดยลู่กวงในปี ค.ศ. 386 เหลียงใต้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 397 โดยทูฟาอู๋กู่ หัวหน้าเผ่าเซียนเป่ย และเหลียงเหนือก่อตั้งขึ้นในปีเดียวกันโดยจูฉู่เมิ่งซุน
ในปี ค.ศ. 439 จักรพรรดิไท่หวู่แห่งราชวงศ์เว่ยเหนือได้พิชิตเหอซี ทำให้ราชวงศ์เหลียงเหนือสิ้นสุดลง ราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581) ได้ยกเลิกกองบัญชาการอู่เว่ยและจัดตั้งกองบัญชาการใหญ่เหลียงโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ถัง เหลียงโจวทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารที่สำคัญจนกระทั่งถูกจักรวรรดิทิเบตยึดครองในปี ค.ศ. 764 ในปี ค.ศ. 1032 หลี่หยวนห่าวแห่งราชวงศ์ซีเสี่ยได้ยึดครองเหลียงโจว ทำให้ระเบียงเหอซีเข้ามาอยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์ซีเสี่ย
ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1278) ได้มีการจัดตั้งเขตการทหารหย่งชางขึ้น ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1372) ได้มีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ในภูมิภาคนี้ และมีการจัดตั้งคณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคฉานซีขึ้นที่จวงหลางในปี ค.ศ. 1379 ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1724) ได้เปลี่ยนสถานะหน่วยรักษาการณ์เหลียงโจวเป็นอำเภออู๋เหวย และจัดตั้งเป็นเมืองเหลียงโจวอย่างเป็นทางการ
ในสมัยสาธารณรัฐ (ค.ศ. 1913) ได้มีการจัดตั้งเขตเหอซีขึ้น และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขตกานเหลียง ในปี ค.ศ. 1929 อำเภอเจิ้นฟานได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอมินฉิน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนได้ปลดปล่อยเมืองอู๋เหวย ในปี ค.ศ. 1985 อำเภออู๋เหวยได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นเมืองระดับอำเภอ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2001 เมืองอู๋เหวยระดับจังหวัดได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยเมืองระดับอำเภอเดิมได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตเหลียงโจว
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองอู๋เหวยปกครองพื้นที่ 1 เขต (เขตเหลียงโจว) 2 อำเภอ (อำเภอหมินฉินและอำเภอกู่หลาง) และ 1 เขตปกครองตนเอง (เขตปกครองตนเองทิเบตเทียนจู) ซึ่งประกอบด้วย 9 ตำบล 84 เมือง และ 9 อำเภอย่อย ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 28 ถนนตงต้า เขตเหลียงโจว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองอู๋เหวยตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 101 องศา 49 นาที ถึง 104 องศา 16 นาที และละติจูดเหนือ 36 องศา 29 นาที ถึง 39 องศา 27 นาที ตั้งอยู่ในมณฑลกานซูทางตะวันตกสุดของระเบียงเหอซี มีพื้นที่ทั้งหมด 32,351.69 ตารางกิโลเมตร โดยเป็นพื้นที่ดิน 99.15% และพื้นที่น้ำ 0.85%
ภูมิประเทศ
เมืองอู๋เหวยตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของที่ราบสูงโลส ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต และที่ราบสูงมองโกเลีย-ซินเจียง ภูมิประเทศลดหลั่นจากตะวันตกไปตะวันออก เทือกเขาฉีเหลียนทางตอนใต้ มีความสูง 2,100 ถึง 4,800 เมตร มีอากาศหนาวเย็นและปริมาณน้ำฝนมาก เหมาะแก่การป่าไม้และการเลี้ยงสัตว์ ที่ราบตอนกลางซึ่งเป็นเขตโอเอซิส มีความสูง 1,450 ถึง 2,100 เมตร เป็นแหล่งผลิตธัญพืช น้ำมัน และผลไม้ที่สำคัญ เขตทะเลทรายทางตอนเหนือ มีความสูงประมาณ 1,300 เมตร เป็นพื้นที่ผลิตพืชทะเลทรายและสมุนไพรหลัก ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ คาวาจางแห่งเหลิงหลงหลิงในเทียนจู สูงถึง 4,872 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองอู๋เหวยมีภูมิอากาศแบบทวีปแห้งแล้งเขตอบอุ่น มีฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูหนาวหนาวจัด ฤดูร้อนร้อนจัด และความผันผวนของอุณหภูมิค่อนข้างมาก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 7.1 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมเฉลี่ยอยู่ที่ -8.5 องศาเซลเซียส และเดือนกรกฎาคมเฉลี่ยอยู่ที่ 20.5 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดมีตั้งแต่ -32.0 ถึง 41.7 องศาเซลเซียส ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 147 วัน ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,830.3 ชั่วโมง และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 262.9 มิลลิเมตร
อุทกวิทยา
เมืองนี้ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำเหลืองและลุ่มน้ำภายในของแม่น้ำซีหยาง ลุ่มน้ำซีหยางครอบคลุมพื้นที่ 89.95% ของเขตการปกครองของเมืองอู๋เหวย ในขณะที่ลุ่มน้ำเหลืองครอบคลุม 11% มีแม่น้ำสายหลักแปดสายไหลผ่านพื้นที่นี้จากตะวันออกไปตะวันตก ได้แก่ แม่น้ำต้าจิง แม่น้ำกู่หลาง แม่น้ำหวงหยาง แม่น้ำจามู่ แม่น้ำจินต้า และแม่น้ำซีหยิง
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองอู๋เหวยมีปริมาณน้ำทั้งหมด 1.493 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวประชากรอยู่ที่ 1,036 ลูกบิดเมตร ปริมาณการใช้น้ำต่อปีทั้งหมดอยู่ที่ 1.437 พันล้านลูกบิดเมตร แบ่งเป็นการใช้เพื่อการเกษตร 1.132 พันล้านลูกบิดเมตร การใช้ในครัวเรือน 0.089 พันล้านลูกบิดเมตร การใช้ในภาคอุตสาหกรรม 0.021 พันล้านลูกบิดเมตร และการใช้เพื่อรักษาระบบนิเวศ 0.195 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรพืช
เมืองนี้มีต้นไม้ใหญ่ 23 วงศ์ 38 สกุล และ 62 ชนิด รวมถึงต้นเฟอร์ ต้นไซเปรส ต้นสน ต้นป็อปลาร์ ต้นวิลโลว์ ต้นหม่อน ต้นเอล์ม และต้นเบิร์ช นอกจากนี้ยังมีพืชสมุนไพร 169 ชนิด รวมถึงพืชป่า เช่น เอเฟดรา รากฟลีซฟลาวเวอร์ รูบาร์บ และซิมิซิฟูกา และไม้ดอกประดับที่ปลูกเลี้ยงทั้งหมด 181 ชนิด รวมถึงบาล์ซัม ดอกแดฟโฟดิล ดอกคอสมอส และดอกคามิเลีย
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์ป่าในบริเวณนี้มี 57 ชนิด จาก 15 วงศ์ ใน 7 อันดับ สัตว์ที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ ได้แก่ ม้าปรีวาเลสกี ลาป่า กวางมัสก์ กวางแดง เสือดาวหิมะ กวางปากขาว และเหยี่ยวซาเคอร์ นอกจากนี้ยังมีนก 78 ชนิด จาก 27 วงศ์ ใน 15 อันดับ ซึ่งรวมถึงนกกระสาปากดำ นกอินทรีทอง และไก่ฟ้าทิเบต
ทรัพยากรแร่
เมืองอู่เหวยมีทรัพยากรแร่ธาตุมากมาย โดยส่วนใหญ่เป็นถ่านหินและแร่ที่ไม่ใช่โลหะ มีการค้นพบแร่ธาตุ 45 ชนิด โดยมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 34 ชนิด ปริมาณสำรองถ่านหินที่พิสูจน์แล้วรวม 1.67 พันล้านตัน หินปูน 402 ล้านตัน ยิปซัม 980 ล้านตัน หินน้ำมัน 873 ล้านตัน และแร่หายาก 700,000 ตัน มีการระบุแหล่งแร่ทั้งหมด 292 แห่ง รวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 11 แห่ง และแหล่งแร่ขนาดกลาง 13 แห่ง
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2020 ประชากรอาศัยอยู่ที่ 1,464,955 คน ณ สิ้นปี 2024 ประชากรอาศัยอยู่ที่ 1.4221 ล้านคน ลดลง 5,200 คนจากปีที่แล้ว อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 52.34% เพิ่มขึ้น 1.47 จุดเปอร์เซ็นต์ อัตราการเกิดอยู่ที่ 8.42 ต่อพันคน และอัตราการตายอยู่ที่ 10.10 ต่อพันคน โดยมีอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 1.68 ต่อพันคน อู๋เหวยเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 41 กลุ่ม รวมถึงชาวฮั่น ชาวทิเบต ชาวตู และชาวฮุย โดยมีรูปแบบการตั้งถิ่นฐานแบบชุมชนขนาดใหญ่ผสมผสานและชุมชนขนาดเล็กที่กระจุกตัวอยู่
การเมือง
เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองอู๋เหวย ภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยมีรัฐบาลมณฑลกานซูเป็นผู้กำกับดูแลด้านการบริหาร
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตอู๋เหวยมีมูลค่า 75.002 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.49 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.9% โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่า 23.167 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0% ภาคอุตสาหกรรมรองมีมูลค่า 15.620 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.19 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.8% และภาคอุตสาหกรรมบริการมีมูลค่า 36.214 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.07 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.4% อัตราส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 30.9 ต่อ 20.8 ต่อ 48.3 และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 52,644 หยวน (ประมาณ 7,363 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.7%
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 80.227 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.1% ในปี 2024 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 3.304 พันล้านหยวน (ประมาณ 462 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.2% และรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 24.851 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.48 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 0.4%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 มูลค่าผลผลิตรวมของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง อยู่ที่ 40.164 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.62 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6% พื้นที่เพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรอยู่ที่ 4.276 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืชรวม 1.2356 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.9% ผลผลิตผักอยู่ที่ 3.2422 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 8.1% ผลผลิตเนื้อสัตว์อยู่ที่ 287,700 ตัน เพิ่มขึ้น 3.3% และผลผลิตนมอยู่ที่ 300,100 ตัน เพิ่มขึ้น 18.9% ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.2498 ล้านตัน โดยมูลค่าเพิ่มทางการเกษตรเป็นผู้นำของมณฑลติดต่อกันเป็นปีที่ 12
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 11.103 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.55 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 8.9% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 12.1% โดยการทำเหมืองเพิ่มขึ้น 18.2% การผลิตเพิ่มขึ้น 10.6% และพลังงาน ความร้อน ก๊าซ และน้ำเพิ่มขึ้น 8.1% กำไรจากภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่สูงถึง 686 ล้านหยวน (ประมาณ 95.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 4.549 พันล้านหยวน (ประมาณ 636 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 15.928 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.23 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% การค้าต่างประเทศมีมูลค่ารวม 708 ล้านหยวน (ประมาณ 99 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 10.6% โดยเป็นการส่งออก 671 ล้านหยวน และนำเข้า 36 ล้านหยวน เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 152.080 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่อรวมอยู่ที่ 106.775 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 3.875 พันล้านหยวน (ประมาณ 542 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) รถไฟขนส่งสินค้าจีน-ยุโรป "เทียนหม่า" ให้บริการตามตารางเวลาปกติ
บริการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มีการจัดโครงการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 303 โครงการ รวมถึง 63 โครงการในระดับจังหวัด มีการรับรองวิสาหกิจไฮเทคใหม่ 24 แห่ง ทำให้มีจำนวนรวมเป็น 108 แห่ง ปริมาณธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยี mencapai 3.971 พันล้านหยวน (ประมาณ 555 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.6% ในเดือนมกราคม 2026 เขตสาธิตอุตสาหกรรมเกษตรไฮเทคระดับจังหวัดเหลียงโจวได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตเกษตรไฮเทคระดับจังหวัดแห่งแรกของเมือง
การศึกษา
ในปี 2024 มีโรงเรียนและโรงเรียนอนุบาล 744 แห่ง มีนักเรียน 255,658 คน ซึ่งรวมถึงวิทยาลัยอาชีวศึกษาชั้นสูง 2 แห่ง โรงเรียนอาชีวศึกษาตอนต้น 12 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 19 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 98 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 322 แห่ง โรงเรียนการศึกษาพิเศษ 3 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 287 แห่ง อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปี อยู่ที่ 100% และอัตราการเข้าเรียนในระดับก่อนวัยเรียน 3 ปี อยู่ที่ 96.9%
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 มีสถาบันศิลปะการแสดง 25 แห่ง ห้องสมุด 5 แห่ง พิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานของรัฐ 11 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 5 แห่ง และสถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 100 แห่ง การครอบคลุมทางวิทยุอยู่ที่ 99.6% และการครอบคลุมทางโทรทัศน์อยู่ที่ 99.9%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 มีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 1,912 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาลของรัฐ 12 แห่ง และสถานบริการสุขภาพระดับรากหญ้า 1,849 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 15,987 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 5,830 คน และพยาบาลวิชาชีพ 7,166 คน สถานพยาบาลมีเตียง 15,520 เตียง โดยมีผู้มาใช้บริการรวม 11.0224 ล้านราย และผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาล 306,000 รายในระหว่างปี
กีฬา
ณ สิ้นปี 2024 มีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาจำนวน 6,598 แห่ง โดยมีพื้นที่รวม 3.4457 ล้านตารางเมตร เฉลี่ย 2.41 ตารางเมตรต่อคน นักกีฬาได้รับเหรียญรางวัล 59 เหรียญในการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป แบ่งเป็นเหรียญทอง 22 เหรียญ เหรียญเงิน 12 เหรียญ และเหรียญทองแดง 25 เหรียญ
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2567 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับพนักงานบริษัท 193,300 คน โครงการประกันบำนาญสำหรับหน่วยงานรัฐ 78,700 คน และโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานสำหรับประชาชนในเมืองและชนบท 886,600 คน ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชาชน 1.3221 ล้านคน ความช่วยเหลือทางสังคมเข้าถึงผู้รับการประกันการดำรงชีพขั้นต่ำในเมือง 8,700 คน และในชนบท 51,300 คน สถานสงเคราะห์มีเตียง 6,816 เตียง รองรับผู้พักอาศัย 2,650 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองอู๋เหวยตั้งอยู่ในทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อหลานโจวทางทิศตะวันออก ซีหนิงทางทิศใต้ หยินฉวนและมองโกเลียในทางทิศเหนือ และซินเจียงทางทิศตะวันตก โดยมีทางรถไฟสายหลานโจว-ซินเจียง ทางรถไฟกานหวู่ ทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-จางเย่ และทางด่วนหลายสายตัดผ่านเมืองนี้
ทางหลวง
ณ สิ้นปี 2024 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 13,362.63 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 633.78 กิโลเมตร ปริมาณการขนส่งทางทางหลวงรวมอยู่ที่ 31.75 พันล้านตัน-กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 5.0% ปริมาณสินค้าที่ขนส่งอยู่ที่ 78.71 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 3.3%
ทางรถไฟ
สถานีรถไฟหลัก ได้แก่ สถานีอู๋เหวย (ทางรถไฟหลานโจว-ซินเจียง), สถานีอู๋เหวยใต้ (สถานีรวมขบวนรถไฟระหว่างประเทศ) และสถานีอู๋เหวยตะวันออก (ทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-จางเย่) ทางรถไฟสายสำคัญที่ให้บริการเมืองนี้ ได้แก่ ทางรถไฟหลานโจว-ซินเจียง, ทางรถไฟกานหวู่ และทางรถไฟความเร็วสูงหลานโจว-จางเย่
การบิน
สนามบินนานาชาติหลานโจวจงฉวนอยู่ห่างออกไป 230 กิโลเมตร และสนามบินจินชางจินฉวนอยู่ห่างออกไป 60 กิโลเมตร พื้นที่ก่อสร้างสนามบินพลเรือนอู๋เหวยได้รับการอนุมัติในเดือนมีนาคม 2560 ส่วนสนามบินทั่วไปหมินฉินเริ่มก่อสร้างในเดือนสิงหาคม 2563
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2019 เมืองนี้มีสถานีขนส่งผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 2 แห่ง สถานีขนส่งผู้โดยสารชั้นสอง 3 แห่ง และสถานีขนส่งประจำตำบล 114 แห่ง โดยมีเส้นทางรถประจำทาง 371 เส้นทาง มีรถประจำทางไฟฟ้าล้วน 216 คัน และรถแท็กซี่ 200 คัน ทำให้ครอบคลุมป้ายรถประจำทางในเมืองได้ 100% ภายในรัศมี 500 เมตร และอัตราส่วนการใช้ระบบขนส่งสาธารณะอยู่ที่ 30.82%
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นเหลียงโจวเป็นสาขาหนึ่งของภาษาถิ่นตะวันตกเฉียงเหนือ จัดอยู่ในกลุ่มย่อยเหอซีของภาษาจีนกลางหลานหยิน มีพยัญชนะต้น 27 ตัว พยัญชนะท้าย 29 ตัว และวรรณยุกต์ 3 ประเภท โดยมีรูปแบบการเปลี่ยนแปลงวรรณยุกต์พื้นฐาน 7 แบบสำหรับคำสองพยางค์
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ในปี 2022 Wuwei มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 7 รายการ ได้แก่ Liangzhou Xianxiao, Hexi Baojuan (Wuwei Volume), Liangzhou Drum Dance, Hua'er Tibetan Folk Songs, Tianzhu Tu People's Gesar, Minqin Qu Opera และ Tianzhu Thangka ตลอดจนสิ่งของมรดกระดับจังหวัด 29 รายการ
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ เดือนมิถุนายน ปี 2023 เมืองอู๋เหวยมีหน่วยงานอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติ 13 แห่ง หน่วยงานระดับมณฑล 55 แห่ง โบราณวัตถุที่ขึ้นทะเบียนแล้วกว่า 50,000 ชิ้น และกำแพงเมืองจีนสมัยฮั่นและหมิงที่ยังคงเหลืออยู่ยาว 629 กิโลเมตร
บทกวี
"เหลียงโจวฉี" (บทเพลงแห่งเหลียงโจว) เป็นมรดกทางวรรณกรรมที่ยั่งยืนซึ่งได้รับการพัฒนาผ่านประวัติศาสตร์นับพันปี บทกวีมากกว่า 100 บทในบทกวีราชวงศ์ถังฉบับสมบูรณ์มีชื่อว่า "เหลียงโจวฉี" หรือมีฉากหลังเป็นเมืองเหลียงโจว สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะทางวัฒนธรรมที่เปิดกว้าง ยอมรับความแตกต่าง และยิ่งใหญ่ของแคว้นอู๋เว่ย
เทศกาลต่างๆ
งานประชุมวัฒนธรรมเหลียงโจวจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2560 โดยเชิญนักวิชาการชื่อดังมายังเมืองอู๋เหวยเพื่อสำรวจวัฒนธรรมเหลียงโจว ส่วนงานเทศกาลไวน์องุ่นอินทรีย์ระเบียงเหอซีของจีนจัดขึ้นต่อเนื่องกันเป็นครั้งที่ 9 จนถึงปี 2563 ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัล "หนึ่งในสิบงานเทศกาลยอดเยี่ยมของจีน" และ "รางวัลเหรียญทองนิทรรศการแบรนด์จีน" และมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมอุตสาหกรรมไวน์และการเปิดกว้างของภูมิภาค
จุดชมวิว
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 เมืองอู๋เหวยมีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ระดับชาติ 10 แห่ง ระดับ 3A 16 แห่ง และระดับ 2A 2 แห่ง ซึ่งมีภูมิทัศน์ที่หลากหลาย สถานที่สำคัญ ได้แก่ สุสานฮั่นเล่ยไท่ (ที่ขุดพบม้าทองสัมฤทธิ์ควบม้าอันโด่งดัง) ศิลาจารึกราชวงศ์ซีเสี่ย ถ้ำเทียนถีซาน (ต้นกำเนิดของถ้ำในประเทศจีน) อนุสรณ์สถานพันธมิตรเหลียงโจว (พยานทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการผนวกทิเบตเข้ากับจีน) วัดขงจื๊ออู๋เหวย เจดีย์พระธาตุลิ้นของพระกุมารชีวะ และป้อมรุ่ยอัน
ผลิตภัณฑ์พิเศษ
เมืองอู๋เหวยมีชื่อเสียงในด้านไวน์ ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ทนแล้ง และงานหัตถกรรมดั้งเดิมที่สะท้อนถึงมรดกทางวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของภูมิภาค
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ฉี ฟาเปา เกิดในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2522 ณ หมู่บ้านฮายัน เมืองฮาซี อำเภอเทียนจู เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนดีเด่นระดับชาติ และเป็น "ผู้บัญชาการกองพันผู้กล้าหาญในการป้องกันชายแดน"
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองที่มีชื่อเสียงทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ เมืองเปิดของจีน เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองไวน์ของจีน และเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ
เมืองพี่น้อง
เมืองอู๋เหวยรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเมืองอื่นๆ เพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม