ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / อันคัง

อันคัง

อันคัง (Ankang) เป็นเมืองระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฉานซี ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลเสฉวน ฉานซี หูเป่ย และฉงชิ่ง ระหว่างลองจิจูด 108°00′58″–110°12′ตะวันออก และละติจูด 31°42′24″–33°50′34″เหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 23,500 ตารางเมตร

อันคัง

อันคังเป็นเมืองระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฉานซี ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลเสฉวน ฉานซี หูเป่ย และฉงชิ่ง ระหว่างลองจิจูด 108°00′58″–110°12′ตะวันออก และละติจูด 31°42′24″–33°50′34″เหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 23,529 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2567 อันคังบริหารจัดการ 1 อำเภอ 1 เมืองระดับอำเภอ และ 8 อำเภอ ณ สิ้นปี 2566 มีประชากร 2,457,200 คน โดยชาวฮั่นคิดเป็น 99.19% ภาษาถิ่น ได้แก่ ภาษาจีนกลางภาคกลาง ภาษาจีนกลางภาคตะวันตกเฉียงใต้ และภาษาจีนกลางเจียงหวย เมืองอันคังตั้งอยู่ระหว่างสันเขาหลักของเทือกเขาฉินหลิงทางทิศเหนือและลาดเขาตอนเหนือของเทือกเขาต้าปาทางทิศใต้ ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกของเขตภูเขาฉินปา โดยมีแม่น้ำฮั่นไหลผ่านจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก ภูมิประเทศมีลักษณะเป็นภูเขาสูงทั้งทางทิศเหนือและทิศใต้ขนาบข้างแอ่งหุบเขาแม่น้ำตอนกลาง เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ปริมาณน้ำฝนมาก และช่วงเวลาที่ปราศจากน้ำค้างแข็งยาวนาน อันคังมีประวัติศาสตร์ยาวนาน เคยเป็นส่วนหนึ่งของเหลียงโจวในสมัยราชวงศ์เซี่ย และเป็นดินแดนพิพาทระหว่างฉินและฉู่ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม ในปีที่ 47 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง (1782) ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองซิงอันขึ้น และรวมอำเภอฮั่นหยินเข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งเป็นอำเภออันคัง หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน สำนักงานข้าหลวงอันคังได้ถูกจัดตั้งขึ้น และได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นสำนักงานบริหารส่วนภูมิภาคอันคังในปี 1979 ในเดือนกันยายนปี 1988 อำเภออันคังได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2000 จังหวัดอันคังถูกยุบ และมีการจัดตั้งเมืองอันคังขึ้นเป็นเมืองระดับจังหวัด โดยมีที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ในเขตฮั่นปิน ในปี 2022 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของอันคังอยู่ที่ 126.865 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ตามอัตราแลกเปลี่ยนในเดือนสิงหาคม 2026) อันคังกำลังพัฒนาตนเองให้เป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญในเขตเศรษฐกิจเชิงนิเวศแม่น้ำฮั่น โดยกำลังพัฒนาคลัสเตอร์อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 3 กลุ่ม มูลค่าหลายแสนล้านหยวน ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ที่อุดมด้วยซีลีเนียม วัสดุใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากห่วงโซ่อุตสาหกรรมหลัก 5 กลุ่ม ได้แก่ โลจิสติกส์สมัยใหม่ ตุ๊กตาผ้า ยาฉินปา อุปกรณ์ขนส่ง และเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับผู้บริโภค ในด้านวัฒนธรรม อันคังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มวัฒนธรรมพื้นบ้านลุ่มแม่น้ำแยงซี ซึ่งผสมผสานความงดงามอันละเอียดอ่อนเข้ากับลักษณะทางวัฒนธรรมดั้งเดิมของลุ่มแม่น้ำเหลือง ได้แก่ ความผูกพันอันแรงกล้าต่อบ้านเกิด ความจริงใจ ความกล้าหาญ และความสง่างามแบบคลาสสิก

ที่มาและวิวัฒนาการของชื่อ

ในสมัยโบราณ อันคังเป็นที่รู้จักในนาม "ดินแดนแห่งผู้คนมากมาย" และในสมัยราชวงศ์ชางและโจว อันคังเป็นส่วนหนึ่งของรัฐหย่ง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก ได้มีการจัดตั้งอำเภออันคังขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอฮั่นหยินในปัจจุบัน ในปี 312 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าฮุยเหวินแห่งฉินได้ก่อตั้งอำเภอซีเฉิงในเมืองจินโจว และได้จัดตั้งกองบัญชาการฮั่นจงขึ้นเป็นครั้งแรก โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ซีเฉิง ในปีแรกของรัชสมัยไท่คังแห่งราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 280) เพื่อรองรับผู้คนที่อพยพมาจากพื้นที่ปาซาน ชื่ออำเภออันหยางจึงถูกเปลี่ยนเป็นอำเภออันคัง ซึ่งมีความหมายว่า "หมื่นปีแห่งความสุข สันติสุข และความเป็นอยู่ที่ดี" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "อันคัง"

วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน

อันกังมีประวัติศาสตร์ยาวนาน โดยมีการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนกลับไปถึงยุคหินใหม่ ในสมัยราชวงศ์เซี่ย อันกังอยู่ภายใต้การปกครองของเหลียงโจว ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว อันกังเป็นจุดเชื่อมต่อทางวัฒนธรรมของรัฐต่างๆ ได้แก่ บา ซู หย่ง ฉู่ และฉิน และเป็นเมืองขึ้นของรัฐหย่ง ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักกันในชื่อ "ชางหย่ง" (หย่งตอนบน) ในสมัยยุคสงคราม อันกังเป็นของรัฐฉู่

ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ผ่านราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้

หลังจากการรวมชาติของฉิน อันคังก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลฮั่นจง ในช่วงสงครามฉู่-ฮั่น หลิวปังได้ตั้งฐานที่มั่นในฮั่นจง และอันคังก็กลายเป็นดินแดนในปกครองของเขา ในช่วงสามก๊ก พื้นที่อันคังถูกแบ่งโดยโจโฉออกเป็นมณฑลซีเฉิง และในสมัยเว่ยและจินตะวันตก ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลเว่ยซิง ในปีแรกของรัชสมัยไท่คังแห่งจินตะวันตก (ค.ศ. 280) เพื่อรองรับผู้คนที่อพยพมาจากพื้นที่ปาซาน ชื่อจึงถูกเปลี่ยนเป็นอำเภออันคัง ซึ่งหมายถึง "หมื่นปีแห่งความสุข สันติ และความเป็นอยู่ที่ดี" ในช่วงราชวงศ์เหนือและใต้ อันคังถูกเรียกขานตามลำดับว่าจือโจวและจินโจว

ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน

หลังจากสถาปนาราชวงศ์สุยขึ้น มณฑลซีเฉิงก็ได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ โดยมีเขตอำนาจปกครองคล้ายกับพื้นที่อันคังในปัจจุบัน ราชวงศ์ถังได้ฟื้นฟูชื่อจินโจวขึ้นมาอีกครั้ง ในช่วงห้าราชวงศ์ ระบบการปกครองของราชวงศ์ถังถูกนำมาใช้ โดยจินโจวเคยอยู่ในอาณาจักรฉู่ตอนต้น แล้วจึงอยู่ในอาณาจักรฉู่ตอนปลาย ในช่วงต้นราชวงศ์ซ่งเหนือ จินโจวอยู่ในเขตการปกครองจิงซีใต้ ในปีที่ 5 ของรัชสมัยชุนฮวา (ค.ศ. 994) มณฑลอันคังแห่งเขตการปกครองจิงซี (จินโจว) ได้ถูกก่อตั้งขึ้น โดยปกครองห้าอำเภอ ได้แก่ ซีเฉิง อันคัง (ปัจจุบันคือฮั่นหยิน) ผิงหลี่ ซุนหยาง และซื่อฉวน ในช่วงราชวงศ์ซ่งใต้ อันคังเป็นสมรภูมิสำคัญระหว่างกองทัพซ่งและจิน ในช่วงราชวงศ์หยวน จินโจวอยู่ภายใต้มณฑลฉานซี และบริหารโดยเขตการปกครองซิงหยวน (มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ฮั่นจง) จินโจวปกครองสำนักงานลาดตระเวนและตรวจสอบสี่แห่ง ได้แก่ ผิงหลี่ ซุนหยาง หานหยิน และซื่อฉวน อาณาเขตของจินโจวในสมัยราชวงศ์หยวนมีขนาดโดยประมาณเท่ากับพื้นที่อันคังในปัจจุบัน

ราชวงศ์หมิงและชิง

ในรัชสมัยปีที่ 3 ของจักรพรรดิหงหวู่แห่งราชวงศ์หมิง (1370) เมืองจินโจวปกครองอำเภอซุนหยาง (รวมถึงเมืองซุนหยางในปัจจุบัน เมืองไป่เหอ และพื้นที่ทางตะวันตกของแม่น้ำจินเฉียนในมณฑลหยุนซี โดยมีสำนักงานลาดตระเวนลู่กวนและซานฉา) อำเภอผิงหลี่ (มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เหลาเซียน โดยมีสำนักงานลาดตระเวนเจิ้นผิง) อำเภอซื่อฉวน (มีสำนักงานลาดตระเวนราวเฟิง) และอำเภอฮั่นหยิน (รวมพื้นที่ซีเฉิงกลับเข้ามาใหม่) ในรัชสมัยปีที่ 4 ของจักรพรรดิหงหวู่ (1371) ผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์หลี่เฉินเริ่มก่อสร้างที่ทำการมณฑล ในรัชสมัยปีที่ 13 ของจักรพรรดิว่านหลี่ (1583) อุทกภัยครั้งใหญ่ได้ทำลายเมืองจินโจว และเมืองถูกย้ายไปอยู่ที่เชิงเขาจ้าวไท่ (ทางใต้ของเมืองเดิมประมาณ 2 ลี้) และเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซิงอัน ในรัชสมัยของพระเจ้าเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง ปีที่ 47 (1782) มณฑลซิงอันได้รับการยกฐานะเป็นมณฑล (ฟู่) ในรัชสมัยของพระเจ้าเต้ากวง ปีที่ 2 (1822) มณฑลซิงอันปกครองอำเภออันคัง อำเภอซุนหยาง อำเภอไป่เหอ อำเภอผิงหลี่ อำเภอซื่อฉวน อำเภอจื่อหยาง ตำบลฮั่นหยิน ตำบลจ้วนผิง และตำบลหนิงซาน รวมเป็น 6 อำเภอและ 3 ตำบล ซึ่งตรงกับเขตการปกครองของอันคังในปัจจุบัน

สาธารณรัฐจีน

ในปีที่ 2 แห่งสาธารณรัฐจีน (1913) อันคังได้กลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของระบบเขตฮั่นจงของมณฑลฉานซีอีกครั้ง ในปีที่ 22 (1933) ระบบเขตการปกครองถูกยกเลิก และอันคังจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลฉานซี ในปีที่ 24 (1935) ได้มีการจัดตั้งสำนักงานตรวจราชการที่ 5 ขึ้นในพื้นที่เดิมของเขตปกครองซิงอัน ซึ่งดูแล 10 อำเภอ ได้แก่ อันคัง ซุนหยาง ไป่เหอ ผิงหลี่ ฮั่นหยิน ซื่อฉวน จื่อหยาง หลางเกา เจิ้นผิง และหนิงซาน โครงสร้างการบริหารนี้ยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เขตย่อยอันคังในเขตชายแดนฉานซี-กานซู-หนิงเซี่ยได้ถูกจัดตั้งขึ้น ในปี 1951 ได้มีการปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตพิเศษอันคัง และในปี 1969 ได้กลายเป็นจังหวัดอันคัง เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2000 ด้วยการอนุมัติของสภาแห่งรัฐ จังหวัดอันคังและเมืองอันคังระดับอำเภอถูกยุบ และได้จัดตั้งเมืองอันคังระดับจังหวัดขึ้น โดยเมืองอันคังระดับอำเภอเดิมได้ถูกปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอฮั่นปิน ณ ปี 2021 ด้วยการยุบอำเภอซุนหยางและการจัดตั้งเมืองซุนหยางระดับอำเภอ จังหวัดอันคังจึงปกครอง 1 อำเภอ 1 เมือง และ 8 อำเภอ

ภูมิศาสตร์กายภาพ

ที่ตั้งและขอบเขต

อันคังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลฉานซี ระหว่างละติจูด 108°00′58″–110°12′ ตะวันออก และลองจิจูด 31°42′24″–33°50′34″ เหนือ มีอาณาเขตติดกับลาดเขาทางเหนือของเทือกเขาต้าปาทางทิศใต้ และสันเขาหลักของเทือกเขาฉินหลิงทางทิศเหนือ ทางทิศตะวันออกติดกับอำเภอหยุนหยางและอำเภอหยุนซีของมณฑลหูเป่ย ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับอำเภอจูซีและอำเภอจูซานของมณฑลหูเป่ย ทางทิศใต้ติดกับอำเภออู๋ซีของเมืองฉงชิ่ง ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับอำเภอเฉิงโข่วของเมืองฉงชิ่งและเมืองว่านหยวนของมณฑลเสฉวน ทางทิศตะวันตกติดกับอำเภอเจิ้นปา อำเภอซีเซียง และอำเภอหยางของเมืองฮั่นจง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับอำเภอฝอผิงของเมืองฮั่นจงและอำเภอโจวจือของเมืองซีอาน ทางทิศเหนือติดกับเขตหูอี้และเขตฉางอานของเมืองซีอาน และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับอำเภอจาสุ่ยและอำเภอเจิ้นอันของเมืองซ่างลั่ว

ภูมิอากาศ

เมืองอันกังมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปกึ่งเขตร้อน มีลักษณะเด่นคือ อากาศชื้นและอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ปริมาณน้ำฝนมาก และมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน ฤดูหนาวหนาวเย็นและฝนตกน้อย ฤดูร้อนมีฝนตกชุกและอาจมีช่วงแห้งแล้งบ้าง ฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นและแห้งแล้ง ฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบาย ชื้น และมักมีช่วงฟ้าครึ้มและฝนตกยาวนาน อุณหภูมิเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 15–17 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 3–4 องศาเซลเซียส (อุณหภูมิต่ำสุดคือ −16.4 องศาเซลเซียส บันทึกที่หนิงซานเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 1991) และเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ย 22–26 องศาเซลเซียส (อุณหภูมิสูงสุดคือ 42.6 องศาเซลเซียส บันทึกที่อำเภอไป่เหอเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 1962) อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ในช่วง 22°C–24.8°C โดยมีช่วงอุณหภูมิสูงสุดรายวันที่ 36.8°C (บันทึกไว้ที่เจิ้นผิงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2512) การแบ่งเขตภูมิอากาศในแนวดิ่งมีความชัดเจน: พื้นที่หุบเขาและเนินเขาโดยทั่วไปมีอุณหภูมิ 15–16°C ในขณะที่พื้นที่ภูเขาสูงปานกลางถึงสูงของฉินปามีอุณหภูมิ 12–13°C ระยะเวลาเพาะปลูกเฉลี่ยคือ 290 วัน โดยมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 253 วัน (สูงสุด 280 วัน ต่ำสุด 210 วัน) ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีคือ 1,610 ชั่วโมง โดยมีรังสีแสงอาทิตย์รวม 106 กิโลแคลอรี/ซม.² อุณหภูมิที่สูงกว่า 0°C คงอยู่เป็นเวลา 320 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีคือ 1,050 มม. โดยมีวันฝนตกเฉลี่ย 94 วัน (สูงสุด 145 วันในปี พ.ศ. 2517 ต่ำสุด 68 วันในปี พ.ศ. 2515) ปริมาณน้ำฝนสูงสุดรายปีที่รุนแรงที่สุดคือ 1,240 มม. (ปี 2003) และปริมาณน้ำฝนต่ำสุดที่รุนแรงที่สุดคือ 450 มม. (ปี 1966) ฝนตกชุกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงกันยายน โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด

ธรณีวิทยา

อันคังตั้งอยู่ทางตอนใต้ของระบบรอยพับธรณีภาคฉินหลิง และขอบด้านตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบสูงฮั่นหนาน ซึ่งเป็นที่ราบสูงตอนบนของแม่น้ำแยงซี ประกอบด้วยแนวรอยพับอินโดซิเนียนฉินหลิงและแนวรอยพับคาเลโดเนียนเทือกเขาต้าปา ประวัติศาสตร์ทางธรณีวิทยาที่ซับซ้อน—ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในสภาพแวดล้อมการสะสมตัว รอยพับและรอยแตกที่พัฒนาอย่างดี กิจกรรมทางแมกมาบ่อยครั้ง และการแปรสภาพอย่างกว้างขวาง—ได้สร้างระบบโครงสร้างที่ซับซ้อนซึ่งมีลำดับชั้นตะกอนหนา หินแทรกซึมที่พัฒนาอย่างกว้างขวาง และหินแปรที่กระจายอยู่ทั่วไป ก่อให้เกิดสภาวะการเกิดแร่ที่เอื้ออำนวยและทรัพยากรแร่ที่อุดมสมบูรณ์

ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว

อันคังตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฉินหลิงทางทิศเหนือและเทือกเขาต้าปาทางทิศใต้ โดยมีภูเขาสูงขนาบอยู่ทั้งสองด้านและมีที่ราบลุ่มแม่น้ำอยู่ตรงกลาง แม่น้ำฮั่นไหลจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออกผ่านพื้นที่ทั้งหมด ก่อให้เกิดภูมิทัศน์แบบ "เทือกเขาสองสายขนาบข้างหุบเขาแม่น้ำ" เทือกเขาต้าปาคิดเป็นประมาณ 60% ของพื้นที่ทั้งหมด และเทือกเขาฉินหลิงประมาณ 40% จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ระดับความสูง 170 เมตร (ฝั่งขวาของแม่น้ำฮั่น บริเวณชายแดนหูเป่ยในอำเภอไป่เหอ) และจุดที่สูงที่สุดอยู่ที่ระดับความสูง 2,964.6 เมตร (ยอดเขาตงเหลียงในเทือกเขาฉินหลิง) สันเขาหลักของเทือกเขาฉินหลิงทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตกตามแนวชายแดนทางทิศเหนือที่ระดับความสูงประมาณ 2,500 เมตร ส่วนสันเขาหลักของเทือกเขาต้าปาทอดยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปทิศตะวันออกเฉียงใต้ตามแนวชายแดนทางทิศใต้ที่ระดับความสูงประมาณ 2,400 เมตร หุบเขาแม่น้ำฮั่นมีระดับความสูงเฉลี่ยประมาณ 370 เมตร โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงมากกว่า 2,000 เมตรระหว่างสันเขาหลักกับหุบเขาแม่น้ำ

อุทกวิทยาและทรัพยากรน้ำ

อันคังเป็นหนึ่งในพื้นที่ของมณฑลฉานซีที่มีความหนาแน่นของแม่น้ำสูงที่สุด แม่น้ำทั้งหมดอยู่ในระบบแม่น้ำฮั่นของลุ่มแม่น้ำแยงซี แม่น้ำฮั่นไหลเข้าสู่เมืองอันคังห่างจากปากแม่น้ำจั่วซีในอำเภอฉือฉวนไปทางต้นน้ำ 3 กิโลเมตร และไหลผ่านอำเภอฉือฉวน หานหยิน จื่อหยาง หลางเกา อันคัง ซุนหยาง และไป่เหอ รวม 7 อำเภอ ก่อนจะไหลออกห่างจากปากแม่น้ำไป่ซือในอำเภอไป่เหอไปทางปลายน้ำ 10 กิโลเมตร โดยมีระยะทางภายในเขตแดน 340 กิโลเมตร แม่น้ำที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำเกิน 1,000 ตารางกิโลเมตร ได้แก่ แม่น้ำจื่อหวู่ แม่น้ำเหวินสุ่ย แม่น้ำฉีเหอ แม่น้ำเย่ว์เหอ แม่น้ำซุนเหอ แม่น้ำเหรินเหอ แม่น้ำหลานเหอ แม่น้ำหลิวเหอ และแม่น้ำหนานเจียงเหอ มีแม่น้ำ 71 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 100–1,000 ตารางกิโลเมตร และลำธาร 867 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 5–100 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำที่ผลิตได้เองทั้งหมดอยู่ที่ 10.655 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำได้ 2.3 ล้านกิโลวัตต์

ในปี 2023 ปริมาณน้ำคงเหลือ ณ สิ้นปีของอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่และขนาดกลาง 8 แห่ง อยู่ที่ 2.968 พันล้านลูกบิดเมตร ลดลง 234 ล้านลูกบิดเมตร (7.31%) จากปีก่อนหน้า ส่วนอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 5 แห่ง ได้แก่ ซื่อฉวน ซีเหอ อันคัง ซูเหอ และหลินเหอโข่ว มีปริมาณน้ำคงเหลือ ณ สิ้นปีอยู่ที่ 2.941 พันล้านลูกบิดเมตร

ดิน

อำเภออันกังมีสภาพการเกิดดินที่หลากหลายและประเภทดินที่ซับซ้อน การสำรวจดินระหว่างปี 1980-1987 ระบุประเภทดิน 6 ประเภท ประเภทย่อย 14 ประเภท กลุ่มดิน 17 กลุ่ม และพันธุ์ดิน 118 ชนิด ในพื้นที่เพาะปลูก 4.12 ล้านหมู่ ประเภทดินหลัก ได้แก่ ดินตะกอนน้ำ (1.05% ของพื้นที่เพาะปลูก) ดินนา (12.66%) ดินเหลืองน้ำตาล (73% ซึ่งเป็นประเภทที่ใหญ่ที่สุด) ดินน้ำตาล (19.4%) ดินพอดโซลิก (พื้นที่เล็กน้อยเหนือระดับ 2,800 เมตร) และดินทุ่งหญ้าบนภูเขา (พื้นที่น้อยที่สุดเหนือระดับ 2,000 เมตร)

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เมืองอันคังตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาฉินปาตะวันออก ซึ่งมีลักษณะเป็นภูเขาสูงชัน หุบเขาลึก และสภาพทางธรณีวิทยาที่เปราะบาง ภายใต้ปัจจัยกระตุ้นจากปริมาณน้ำฝนและแผ่นดินไหว ภัยพิบัติทางธรณีวิทยา เช่น ดินถล่ม หินถล่ม และดินโคลนถล่ม เป็นเรื่องปกติ ตามแผนป้องกันภัยพิบัติทางธรณีวิทยาระยะ 5 ปี ฉบับที่ 14 ของเมืองอันคัง พื้นที่ที่มีความเสี่ยงสูงครอบคลุม 1,767.33 ตารางกิโลเมตร (7.51% ของพื้นที่เมือง) และพื้นที่ที่มีความเสี่ยงปานกลางครอบคลุม 4,315.08 ตารางกิโลเมตร (18.34%) ณ เดือนมีนาคม 2567 มีจุดเสี่ยงภัยทางธรณีวิทยาที่ขึ้นทะเบียนไว้ 2,944 จุด ซึ่งคุกคามครัวเรือน 17,164 หลัง ประชากร 79,828 คน และทรัพย์สินมูลค่า 595 ล้านหยวน

อันคังยังเสี่ยงต่อภัยพิบัติทางสภาพอากาศหลายอย่าง รวมถึงพายุฝน ภัยแล้ง ลมแรง และลูกเห็บ ด้วยที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่พิเศษในเขตเปลี่ยนผ่านของสภาพภูมิอากาศ ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในพื้นที่ในมณฑลฉานซีและทั่วประเทศที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยและภัยแล้งอย่างรุนแรงที่สุด

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ในปี 2023 ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอยู่ที่ 1,288.5 มิลลิเมตร (30.324 พันล้านลูกบาศก์เมตร) สูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีถึง 48.4% ซึ่งถือเป็นปีที่มีปริมาณน้ำฝนมาก ปริมาณน้ำทั้งหมดอยู่ที่ 16.692 พันล้านลูกบาศก์เมตร มากกว่าปีที่แล้ว 135% ปริมาณน้ำประปาทั้งหมดอยู่ที่ 665 ล้านลูกบาศก์เมตร โดย 97.51% มาจากแหล่งน้ำผิวดิน

ทรัพยากรที่ดิน

ในปี 2022 พื้นที่ทั้งหมดของอำเภออันกังมีจำนวน 2,353,651.60 เฮกตาร์ ประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม 2,259,010.18 เฮกตาร์ พื้นที่เพาะปลูก 177,188.89 เฮกตาร์ พื้นที่สวนผลไม้ 24,663.64 เฮกตาร์ พื้นที่ป่า 2,014,253.93 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ 1,768.17 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้าง 59,133.08 เฮกตาร์ และที่ดินรกร้าง 1,959.14 เฮกตาร์

ทรัพยากรที่อุดมด้วยซีลีเนียม

ดินในเมืองอันคังอุดมไปด้วยซีลีเนียม โดยพื้นที่ที่มีซีลีเนียมสูงครอบคลุม 19,269.64 ตารางกิโลเมตร (81.87% ของพื้นที่ทั้งหมดของเมือง) เขตแกนกลางที่มีซีลีเนียมสูงทางตอนใต้ ได้แก่ อำเภอจื่อหยาง เจิ้นผิง ผิงหลี่ และหลางเกา มีพื้นที่ดินที่มีซีลีเนียมสูงเกิน 48% โดยอำเภอจื่อหยางมีปริมาณซีลีเนียมในดินเฉลี่ยสูงที่สุดที่ 1.33 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม

ทรัพยากรแร่

อันคังมีแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 65 ชนิด โดย 32 ชนิดมีปริมาณสำรองที่ได้รับการยืนยันแล้ว กระจายอยู่ใน 336 แห่ง แร่ปรอท พลวง สังกะสี แบไรต์ วิเทอไรต์ ทองคำ วานาเดียม เหล็ก หินปูน หินชนวน น้ำแร่ซีลีเนียม ไพไรต์ ถ่านหิน และควอตซ์แบบเส้นแร่ ติดอันดับต้นๆ ของมณฑลและประเทศ ปริมาณสำรองที่สำคัญ ได้แก่ ทองคำตะกอนในแม่น้ำฮั่นและแม่น้ำเย่ว์เหอ (25 ตัน) ทองคำหินทางเหนือของเย่ว์เหอถึงซุนหยางตอนเหนือ (พิสูจน์แล้ว 40 ตัน คาดการณ์ 250 ตัน) ตะกั่ว-สังกะสี (พิสูจน์แล้ว 1.1 ล้านตัน คาดการณ์ 2.5 ล้านตัน) ปรอท (15,000 ตัน) และพลวง (44,000 ตัน) ไททาโนแมกนีไทต์ (พิสูจน์แล้ว 472 ล้านตัน คาดการณ์ 2 พันล้านตัน) แมกนีไทต์ (พิสูจน์แล้ว 250 ล้านตัน คาดการณ์ 400 ล้านตัน) วานาเดียม (พิสูจน์แล้ว 1.7 ล้านตัน คาดการณ์ 2 ล้านตัน) แร่แบไรต์ (พิสูจน์แล้ว 20.73 ล้านตัน ครองอันดับหนึ่งในจังหวัด); แร่วิเทอไรต์ (127,900 ตัน ครองอันดับสองของประเทศ); และแร่สเลท (6.62 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณการผลิตและการส่งออกครองอันดับหนึ่งของประเทศ)

ทรัพยากรชีวภาพ

อันคังตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านสภาพภูมิอากาศจากเหนือจรดใต้ มีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ อัตราการปกคลุมของป่าอยู่ที่ 68% โดยมีพื้นที่ป่า 1.4093 ล้านเฮกตาร์ และปริมาณไม้ยืนต้น 60.27 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีพืชมากกว่า 3,000 ชนิด รวมถึงพืชเศรษฐกิจมากกว่า 2,000 ชนิด ทำให้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ขุมทรัพย์แห่งวัตถุดิบยา" พันธุ์ไม้หายากและมีเอกลักษณ์ ได้แก่ ต้นเดวิดเดีย อินโวลูคราตา (Davidia involucrata), ต้นเกาลัดม้า (Aesculus), ต้นทิวลิป (Liriodendron), ต้นยิว (Taxus), ต้นแปะก๊วย (Ginkgo), ต้นเมตาเซควอยา (Metasequoia) และต้นการบูร ต้นเดวิดเดีย อินโวลูคราตา (Davidia involucrata) ที่พบในอำเภอเจิ้นผิง ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ฟอสซิลมีชีวิต" ของอาณาจักรพืช

อันคังมีสมุนไพรจีน 1,299 ชนิด คิดเป็น 53% ของสมุนไพรทั้งหมดในมณฑลฉานซี และ 68.4% ของสมุนไพรทั้งหมดที่ระบุไว้ในตำราเภสัชกรรมจีนฉบับปี 2000 รากเถาคุดซูป่าปกคลุมพื้นที่ประมาณ 53,300 เฮกตาร์ และมีปริมาณสารออกฤทธิ์สูงที่สุดในประเทศ สมุนไพรขม Gynostemma pentaphyllum (เจียวกู่หลาน) เป็นสายพันธุ์เฉพาะที่พบได้เฉพาะในอันคังเท่านั้น

อันคังครองอันดับหนึ่งในมณฑลฉานซีในด้านความหลากหลายทางชีวภาพของสัตว์ โดยมีสัตว์ป่ามากกว่า 790 ชนิด รวมถึงนก 395 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 98 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกและสัตว์เลื้อยคลาน 36 ชนิด และปลามากกว่า 80 ชนิด สัตว์ 34 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับชาติ รวมถึงสัตว์คุ้มครองระดับ 1 จำนวน 4 ชนิด ได้แก่ นกไอบิสหัวจุก แพนด้ายักษ์ ลิงจมูกสั้นสีทอง และทาคิน

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 เทศบาลนครอันคังบริหารจัดการ 1 อำเภอ (ฮั่นปิน) 1 เมืองระดับอำเภอ (ซุนหยาง) และ 8 อำเภอ (ฮั่นหยิน ซื่อฉวน หนิงซาน จื่อหยาง หลางเกา ผิงหลี่ เจิ้นผิง และไป่เหอ) โดยมี 4 ตำบล และ 1,673 หมู่บ้าน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ในอำเภอฮั่นปิน

การเมือง

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2023 ประชากรในเมืองอันกังมีจำนวน 2,457,200 คน ลดลง 14,200 คนจากปีก่อนหน้า อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.55‰ อัตราการตายอยู่ที่ 8.65‰ และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ −2.10‰ อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 53.77% องค์ประกอบของประชากรประกอบด้วย: อายุ 0-14 ปี 18.52%, อายุ 15-64 ปี 66.08% และอายุ 65 ปีขึ้นไป 15.40% ประชากรที่ลงทะเบียน ณ สิ้นปีมีจำนวน 3,007,500 คน โดยเป็นชาย 1,602,300 คน และหญิง 1,405,200 คน

กลุ่มชาติพันธุ์

ณ สิ้นปี 2022 ประชากรชาวฮั่นมีจำนวน 2,473,156 คน (99.19%) และชนกลุ่มน้อยมีจำนวน 20,280 คน (0.81%)

ภาษา

อำเภออันกังมีภูมิทัศน์ทางภาษาที่ซับซ้อน ประกอบด้วยภาษาจีนกลางภาคกลาง ภาษาจีนกลางภาคตะวันตกเฉียงใต้ ภาษาจีนกลางเจียงหวย ภาษาถิ่นเซียง และภาษาถิ่นกาน รวมถึงพื้นที่ที่มีภาษาถิ่นผสมกัน ภาษาจีนกลางภาคกลางกระจายตัวอยู่ตามริมฝั่งแม่น้ำฮั่นทั้งสองฝั่งเป็นหลัก ภาษาจีนกลางภาคตะวันตกเฉียงใต้พบได้ในพื้นที่ทางใต้และตะวันตกเฉียงเหนือที่ติดกับมณฑลเสฉวน ฉงชิง และฮั่นจง ภาษาจีนกลางเจียงหวยพบได้ในพื้นที่ภูเขาตอนในทางตะวันออกและตอนกลาง ภาษาถิ่นเซียงพบได้ในพื้นที่ภูเขาตอนในที่กระจัดกระจายของซื่อฉวน ฮั่นหยิน และฮั่นปิน ภาษาถิ่นกานพบได้ในพื้นที่ชายแดนทางตะวันตกของฮั่นปินและซื่อฉวน ภาษาถิ่นปาเซียน ซึ่งเป็นภาษาถิ่นผสมที่พูดกันในตำบลปาเซียน อำเภอผิงหลี่ ผสมผสานลักษณะของภาษาจีนกลางภาคตะวันตกเฉียงใต้ ภาษาจีนกลางเจียงหวย และภาษาถิ่นเซียงหูหนาน

ความเชื่อทางศาสนา

เมืองอันกังมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะเมืองที่ศาสนาขงจื๊อ พุทธศาสนา และลัทธิเต๋าได้รับการเคารพนับถืออย่างสูง และได้พัฒนาจนกลายเป็นเมืองที่มีศาสนาหลักทั้งห้าศาสนา ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ พุทธศาสนาเข้ามาในช่วงราชวงศ์เหนือและใต้ ลัทธิเต๋าเจริญรุ่งเรืองในสมัยราชวงศ์ซ่ง ศาสนาอิสลามเข้ามาในสมัยราชวงศ์หยวน และศาสนาคาทอลิกและโปรเตสแตนต์เข้ามาในสมัยรัชกาลกวางซูแห่งราชวงศ์ชิง ศาสนาทั้งห้า ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ มีผู้นับถือรวมกันเกือบ 100,000 คน

พระพุทธศาสนาได้เข้ามาเผยแพร่ในอันกังในช่วงราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ วัดพุทธสำคัญๆ ได้แก่ วัดว่านชุน วัดซวงซี วัดเทียนเซิง วัดซินหลัว วัดไป่หยุน วัดหลงซิง วัดจินถัง และสำนักชีผู่ตู พระอาจารย์ฮวาหรัง เกิดที่อันกัง เป็นศิษย์ของพระอาจารย์ฮุ่ยเหนิง ปรมาจารย์องค์ที่หกแห่งพุทธศาสนาฉาน และเป็นผู้ก่อตั้งนิกายหนานเยว่ ซึ่งคำสอนได้แพร่กระจายไปยังญี่ปุ่นและเกาหลี พระอาจารย์อิงกวง ปรมาจารย์องค์ที่สิบสามแห่งนิกายสุขาวดี ได้คัดลอกพระสูตรที่วัดซวงซี ก่อนบวช

ลัทธิเต๋าได้ถูกนำเข้ามาในอันคังผ่านขบวนการ "ข้าวห้าถัง" ที่ก่อตั้งโดยจางหลิงในเฉิงตูสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก อาจารย์จางป๋อต้วน (ผู้บรรลุธรรมสายหยางม่วง) ผู้ก่อตั้งสำนักเต๋าสายใต้ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ได้ปฏิบัติธรรมในจื่อหยาง และคำสอนด้านเล่นแร่แปรธาตุของท่านถือเป็นหลักสำคัญในประวัติศาสตร์ลัทธิเต๋าของจีน

ศาสนาอิสลามเข้ามาสู่เมืองอันกังในช่วงต้นราชวงศ์หยวนควบคู่ไปกับการตั้งถิ่นฐานของชุมชนมุสลิมฮุย ศาสนาคาทอลิกเข้ามาในรัชสมัยของพระเจ้ากวงซู่ ปีที่ 16 (1890) และศาสนาโปรเตสแตนต์ในรัชสมัยของพระเจ้ากวงซู่ ปีที่ 24 (1898)

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2022 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองอันกังอยู่ที่ 126.865 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.0% ในปี 2023 GDP เติบโต 1.7% โดยภาคเกษตรกรรมคิดเป็น 15.0% ภาคอุตสาหกรรม 37.7% และภาคบริการ 47.3% GDP ต่อหัวเพิ่มขึ้น 2.1% ในไตรมาสแรกของปี 2024 GDP เติบโต 3.4%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2023 มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมงเติบโตขึ้น 3.9% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชรวมอยู่ที่ 222,100 เฮกตาร์ โดยมีผลผลิตธัญพืช 740,100 ตัน การผลิตปศุสัตว์ประกอบด้วยสุกรที่ถูกชำแหละ 1,925,900 ตัว โค 66,700 ตัว แกะ 435,500 ตัว และสัตว์ปีก 8,788,400 ตัว ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 186,200 ตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำอยู่ที่ 47,600 ตัน

อันคังมีสินค้าเกษตรและสมุนไพรเฉพาะถิ่นกว่า 600 ชนิดที่ทำการค้ากันเป็นประจำ โดยมีสินค้าชั้นนำในมณฑลฉานซีและทั่วประเทศ เช่น รังไหม ชา น้ำมันเคลือบดิบ น้ำมันตัง เห็ดหูหนู เปลือกแมกโนเลีย เปลือกยูคอมเมีย เกาลัด โคโดโนปซิส มันเทศ เส้นใยทอง และปอ สินค้าเฉพาะถิ่นที่ได้รับการคุ้มครองโดยเครื่องหมายแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์แห่งชาติ ได้แก่ ผ้าไหมอันคัง ชาอันคังเสริมซีลีเนียม เจียวกู่หลานผิงหลี่ ไวน์มะละกอไป่เหอ บุกหลางเกา เนื้อรมควันเจิ้นผิง และเห็ดกินได้หนิงซาน

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2023 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมเติบโต 0.8% โดยมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 5.4% อุตสาหกรรมหลัก 6 กลุ่มและอุตสาหกรรมเฉพาะทางมีมูลค่าเพิ่มเติบโต 6.8% ได้แก่ การผลิตอุปกรณ์ +0.1%, ยา Qinba +9.9%, พลังงานสะอาด +26.7%, สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม +23.8% และอุตสาหกรรมเฉพาะทาง +20.0% ส่วนอุตสาหกรรมการก่อสร้างมีมูลค่าผลผลิตรวม 20.14 พันล้านหยวน

อุตสาหกรรมบริการ

ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงพฤษภาคม 2567 กลุ่มธุรกิจบริการขนาดใหญ่มีรายได้ 267.968 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ในปี 2566 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมเติบโต 1.9% โดยยอดขายรถยนต์พลังงานใหม่เพิ่มขึ้น 77.9% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 2.016 พันล้านหยวน โดยเป็นการส่งออก 2.011 พันล้านหยวน เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 223.391 พันล้านหยวน และเงินกู้ 134.653 พันล้านหยวน

เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน

เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคแห่งชาติอันคังได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเขตระดับมณฑลในปี 2552 และยกระดับเป็นระดับชาติในเดือนกันยายน 2558 โดยมีพื้นที่ตามแผน 120 ตารางกิโลเมตร ในปี 2564 เขตนี้ได้รับการจัดอันดับที่ 58 จาก 157 เขตไฮเทคแห่งชาติทั่วประเทศในปี 2564 และอันดับที่ 3 จาก 7 แห่งในมณฑลฉานซี

นิคมอุตสาหกรรมหุบเขาซีลีเนียมจื่อหยางก่อตั้งขึ้นในปี 2551 ในฐานะนิคมอุตสาหกรรมระดับอำเภอที่สำคัญ โดยมีพื้นที่ตามแผน 113 ตารางกิโลเมตร ในเดือนมกราคม 2567 ได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตเทคโนโลยีขั้นสูงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะระดับจังหวัด โดยมุ่งเน้นที่อาหารสีเขียวที่อุดมด้วยซีลีเนียม ยาเฉพาะทางฉินปา และวัสดุรักษาสิ่งแวดล้อมสีเขียว

กิจการสังคม

การศึกษา

ในปี 2023 อำเภออันกังมีสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 2 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 8,009 คน และมีนักศึกษาทั้งหมด 24,983 คน มหาวิทยาลัยอันกังเป็นสถาบันระดับปริญญาตรีของรัฐแห่งเดียวในอำเภอ นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนประถมศึกษา 360 แห่ง มีนักเรียน 192,300 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 179 แห่ง มีนักเรียน 154,000 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 12 แห่ง โรงเรียนอนุบาล 496 แห่ง และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 5 แห่ง

การดูแลสุขภาพ

ในปี 2023 อำเภออันคังมีสถานพยาบาล 2,783 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 59 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 161 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 2,069 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 19,933 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 25,347 คน โรงพยาบาลกลางอันคังเป็นโรงพยาบาลครบวงจรระดับ 3A ที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฉานซีตอนใต้ โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนอันคังเป็นโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนระดับ 3A ของประเทศ และโรงพยาบาลแม่และเด็กอันคังเป็นสถานพยาบาลแม่และเด็กระดับ 3

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2023 มีการจดทะเบียนผลงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 158 รายการ มีการลงนามในสัญญาด้านเทคโนโลยี 1,056 ฉบับ และมีมูลค่าการทำธุรกรรม 1.423 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 57.89% มีการให้สิทธิบัตรทั้งหมด 1,091 รายการ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 92 รายการ และมีผลงาน 4 รายการที่ได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีประจำมณฑลฉานซี

วัฒนธรรม

เมืองอันกังมีห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง ห้องอ่านหนังสือเปิดตลอด 24 ชั่วโมง 49 แห่ง ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 10 แห่ง สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 10 แห่ง และหอจดหมายเหตุครบวงจร 11 แห่ง ซึ่งมีเอกสารจดหมายเหตุจำนวน 565,400 เล่ม

กีฬา

ในปี 2023 มีการจัดกิจกรรมด้านฟิตเนส 200 รายการ และเพิ่มครูฝึกกีฬาเพื่อสังคมใหม่ 1,055 คน โรงยิมอันคัง ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2020 ครอบคลุมพื้นที่ 160 หมู่ และมีที่นั่ง 5,051 ที่นั่ง

การดำรงชีวิตของผู้คน

ในปี 2023 รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 22,863 หยวน (ประมาณ 3,220 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.7% รายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยในเมืองอยู่ที่ 33,639 หยวน (ประมาณ 4,740 ดอลลาร์สหรัฐ) และของผู้อยู่อาศัยในชนบทอยู่ที่ 14,403 หยวน (ประมาณ 2,030 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีอัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 2.34:1

ประกันสังคม

ในปี 2023 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 19,736 ตำแหน่ง ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานครอบคลุมประชาชน 2,683,400 คน มีสถานดูแลผู้สูงอายุของรัฐ 142 แห่ง โดยมีเตียง 25,718 เตียง รองรับผู้ยากไร้ในชนบท 36,832 คน และผู้ยากไร้ในเมือง 796 คน

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในปี 2023 ดัชนีคุณภาพอากาศในเขตเมืองอันคังอยู่ที่ 3.18 โดยมีวันที่อากาศดีเยี่ยม 339 วัน ครองอันดับหนึ่งของมณฑลเป็นปีที่สี่ติดต่อกันในฐานะเมืองที่มีคุณภาพอากาศดีระดับประเทศ คุณภาพน้ำบริเวณปากแม่น้ำฮั่นมีมาตรฐานระดับ 2 อย่างต่อเนื่อง โดยเป็นไปตามมาตรฐาน 100% สำหรับแหล่งน้ำผิวดินและน้ำดื่ม ทะเลสาบอิงหูได้รับการคัดเลือกให้เป็นกรณีศึกษาตัวอย่างที่ดีเยี่ยมของโครงการแม่น้ำและทะเลสาบที่สวยงามระดับชาติ

การขนส่ง

ภาพรวม

อันคังเป็นประตูทางใต้ของมณฑลฉานซี ตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อของมณฑลเสฉวน ฉานซี หูเป่ย และฉงชิ่ง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางเรขาคณิตของเขตเศรษฐกิจซีอาน อู่ฮั่น และฉงชิ่ง มีโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งที่ครบครัน ทั้งทางรถไฟ ทางหลวง การบิน และการขนส่งทางน้ำ

ทางหลวง

ณ สิ้นปี 2023 เครือข่ายทางหลวงของเมืองอันคังมีระยะทางรวม 26,273 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางด่วน 757 กิโลเมตร ทางหลวงแห่งชาติและทางหลวงระดับจังหวัด 2,338 กิโลเมตร และถนนระดับอำเภอและตำบล 23,178 กิโลเมตร ทางด่วนสายหลัก ได้แก่ ทางด่วนเป่าโถว-หม่าหมิง (143.87 กิโลเมตรภายในเมืองอันคัง) ทางด่วนซือหยาน-เทียนสุ่ย (221 กิโลเมตร) และทางด่วนปักกิ่ง-คุนหมิง ทางหลวงแห่งชาติ G316 (286 กิโลเมตร) และ G210 (191 กิโลเมตร) ผ่านเมืองนี้

ทางรถไฟ

มีเส้นทางรถไฟไฟฟ้าสามสายที่วิ่งผ่านเมืองอันคัง ได้แก่ ทางรถไฟเซียงหยาง-ฉงชิง (262 กม. ในเขตเมือง) ทางรถไฟหยางผิงกวน-อันคัง (100 กม.) และทางรถไฟซีอาน-อันคัง (268 กม.) ทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-อันคัง ซึ่งออกแบบให้มีความเร็ว 350 กม./ชม. เริ่มก่อสร้างในเดือนมิถุนายน 2021 และเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเป่าโถว-ไห่โข่ว ในเครือข่ายทางรถไฟความเร็วสูงระดับชาติแบบ "แปดแนวตั้งและแปดแนวนอน"

สถานีรถไฟอันคัง ซึ่งเป็นจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายหลักสามสาย รองรับผู้โดยสารขาออกกว่า 2.66 ล้านคนในปี 2548

การบิน

สนามบินอันคังฟู่ฉางเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 25 กันยายน 2563 เป็นสนามบินระดับ 4C มีรันเวย์ขนาด 2,600 เมตร × 45 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินโบอิ้ง 737 และแอร์บัส 320 ได้ ให้บริการเที่ยวบินประจำ 9 เส้นทางไปยัง 13 เมือง รวมถึงกวางโจว ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ หางโจว และเซินเจิ้น ในปี 2566 มีผู้โดยสาร 339,000 คน (เพิ่มขึ้น 83.6%) ปริมาณสินค้า 232.3 ตัน (เพิ่มขึ้น 40.8%) และจำนวนเที่ยวบิน 3,356 เที่ยวบิน (เพิ่มขึ้น 41.6%)

ระบบขนส่งสาธารณะ

ณ สิ้นปี 2022 มีเส้นทางรถโดยสารประจำทาง 26 เส้นทางที่เชื่อมต่อใจกลางเมืองกับพื้นที่โดยรอบ โดยมีรถโดยสารประจำทาง 247 คัน และมีอัตราความครอบคลุมเครือข่ายเส้นทาง 91% ภายในรัศมี 500 เมตร

การขนส่งทางน้ำ

เมืองอันคังมีเส้นทางน้ำภายในประเทศ 9 สาย รวมระยะทางประมาณ 680 กิโลเมตร มีท่าเรือและท่าเทียบเรือ 68 แห่ง แม่น้ำฮั่นไหลผ่านเมืองอันคังเป็นระยะทาง 340 กิโลเมตร ช่วงอันคัง-ไป่เหอ (164 กิโลเมตร) เป็นเส้นทางน้ำระดับ 4 ที่เรือขนาด 500 ตันสามารถเดินเรือได้ เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2023 เส้นทางน้ำ "สายทองคำ" อันคัง-ฮั่น-ไป่เหอ-ตานเจียงโข่ว ได้กลับมาเปิดให้บริการเดินเรืออีกครั้ง โดยเที่ยวเรือแรกครอบคลุมระยะทาง 211 กิโลเมตร

วัฒนธรรม

ภาพรวม

อันคังตั้งอยู่บนเส้นแบ่งทางภูมิศาสตร์ระหว่างเหนือจรดใต้ของจีน ด้วยการผสมผสานทางวัฒนธรรมมายาวนาน ทำให้เกิดวัฒนธรรมระดับภูมิภาคที่ซับซ้อนและหลากหลาย โดยผสมผสานองค์ประกอบของ "การบรรจบกันของตะวันออกและตะวันตก" และ "การผสมผสานของเหนือและใต้" พร้อมด้วยลักษณะทางวัฒนธรรมของ "แบบปาและเสน่ห์ของฉู่ ขนบธรรมเนียมของฉินและประเพณีของฉู่"

อาหาร

บะหมี่นึ่งอันกัง (เจิ้งเมี่ยน) เป็นอาหารที่เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมอาหารของเมืองอันกัง โดดเด่นด้วยเนื้อสัมผัสที่เหนียวนุ่ม และเป็นอาหารเช้าที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่คนท้องถิ่น รวมถึงเป็นอาหารว่างยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวด้วย

เจิ้งเผิงจื่อ (zhengpenzi) เป็นอาหารนึ่งที่มีต้นกำเนิดในเมืองหานหวาง อำเภอจื่อหยาง กล่าวกันว่ามีมาตั้งแต่สมัยหลิวปัง ทำจากวัตถุดิบที่คัดสรรมาอย่างดีด้วยกระบวนการที่ซับซ้อน มีชื่อเสียงในด้านรสชาติที่สดชื่น หอม และกลมกล่อม และเทคนิคการปรุงที่เป็นเอกลักษณ์นี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลฉานซี

ขนมปังแผ่นงาฮั่นหยิน (คังคังโม) เป็นอาหารทำมือแบบดั้งเดิมจากฮั่นหยิน เป็นผลผลิตจากการผสมผสานเทคนิคการทำขนมปังแผ่นทางภาคเหนือเข้ากับวัฒนธรรมการทำอาหารท้องถิ่นทางตอนใต้ของเชิงเขาฉินหลิง มีทั้งรสชาติคาวและหวาน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลฉานซี

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

ปิงลี่ เจียวกู่หลาน (Gynostemma pentaphyllum): ผิงลี่เป็นศูนย์กลางการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติของเจียวกู่หลาน ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "บ้านเกิดของเจียวกู่หลาน" และเป็นฐานการเพาะปลูกเทียมที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดของจีน

ลูกพีชพันธุ์อันคังฤดูหนาว: ปลูกที่ระดับความสูง 520 เมตร ในตำบลซีโกว มีระยะเวลาการเจริญเติบโตมากกว่า 240 วัน ครอบคลุมทั้งสี่ฤดู ให้ผลที่มีรสหวานเป็นพิเศษและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง

บุกหลางเกา: หลางเกาเป็นเมืองหลวงแห่งบุกของจีน เป็นสินค้าที่ได้รับการคุ้มครองโดยเครื่องหมายแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์แห่งชาติ พื้นที่เพาะปลูกครอบคลุม 115,600 หมู่ มีผลผลิตโดยประมาณปีละ 130,000 ตัน และมีมูลค่า 1.4 พันล้านหยวน

ไหมทองเจิ้นผิง (Coptis chinensis): อำเภอเจิ้นผิงเป็นแหล่งผลิตไหมทองคุณภาพสูงที่สำคัญ ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญเงินจากกระทรวงสาธารณสุขในปี 1957 และได้รับการรับรองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรแห่งชาติในปี 2015 และการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของผลิตภัณฑ์แห่งชาติในปี 2023

เห็ดหอมและเกาลัดหนิงซาน: ทั้งสองอย่างเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ได้รับการคุ้มครองโดยระบบบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ โดยเกาลัดหนิงซานได้รับการกำหนดให้เป็นพันธุ์ดีเยี่ยมระดับชาติโดยกระทรวงป่าไม้ในปี 1960

ชาอันคังเสริมซีลีเนียม: ชาเสริมซีลีเนียมที่ได้รับการรับรองทางวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกของโลก ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญ ณ หอประชุมใหญ่ประชาชนในกรุงปักกิ่ง เมื่อเดือนกรกฎาคม ปี 1990 ณ ปี 2020 อันคังมีพื้นที่ปลูกชา 1.073 ล้านหมู่ ผลผลิต 43,500 ตัน มีมูลค่าแบรนด์ 35.16 พันล้านหยวน ติดอันดับที่ 20 ของประเทศ และอันดับที่ 1 ในมณฑลฉานซี

ศุลกากร

การแข่งเรือมังกรอันกังมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 1,900 ปี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลฉานซี และเป็นไฮไลต์ของวัฒนธรรมพื้นบ้านของเมืองอันกัง

งานวัดเทพเจ้าเมืองหนิงซานจัดขึ้นต่อเนื่องกัน 17 ครั้ง ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง โดยปกติจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 7 ถึง 9 ของเดือนสี่ตามปฏิทินจันทรคติ

งานเลี้ยงซุปหมูซื่อฉวน (เปาถังฮุย) เป็นประเพณีที่แพร่หลายในมณฑลฉานซีตอนใต้ ซึ่งครอบครัวต่างๆ จะฆ่าหมูเพื่อฉลองปีใหม่และแบ่งปันเนื้อกับเพื่อนบ้าน ซึ่งเป็นวิธีสำคัญที่ผู้คนในแถบเทือกเขาฉินปาใช้ในการสื่อสารและสร้างความสัมพันธ์กัน

การทุบชามไวน์เป็นประเพณีพื้นบ้านของอำเภอหลางเกา: เมื่อแขกผู้มีเกียรติมาเยือน เจ้าบ้านจะนำไวน์เก่าแก่และชามออกมา และทุกครั้งที่ไวน์ในชามหมด เจ้าบ้านจะทุบชามลงกับพื้นพร้อมกับตะโกนว่า "ซุย ซุย ปิง อัน" (สันติสุขปีแล้วปีเล่า โดยคำว่า ซุย มีความหมายทั้ง "ทุบ" และ "ปี")

ศิลปะ

การรำสิงโตไฟเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านดั้งเดิมจากอำเภอซื่อฉวน ซึ่งสิงโตไฟได้รับการบูชาในฐานะเทพประจำเผ่า และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลฉานซี

การแสดงหุ่นเงาฮั่นหยินเป็นการแสดงในรูปแบบงิ้วฮั่น ด้วยเทคนิคการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งถือเป็นสำนักการแสดงหุ่นเงาอิสระแห่งหนึ่งในบรรดาคณะหุ่นเงาทั่วประเทศ โดยมีละครดั้งเดิมมากกว่า 320 เรื่อง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑลฉานซี

สัญลักษณ์ประจำเมือง

ดอกไม้ประจำเมืองอันกังคือต้นอินทิร่า (Lagerstroemia indica) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดอกแดงร้อยวัน" เนื่องจากออกดอกนาน ส่วนต้นไม้ประจำเมืองคือต้นการบูร (Cinnamomum camphora) เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ สูงได้ถึง 30 เมตร มีคุณค่าทั้งในด้านไม้และสรรพคุณทางยา

สถานที่ทางประวัติศาสตร์

แหล่งโบราณคดีหลิวเจยิง: ตั้งอยู่ในเขตหานปิน แหล่งโบราณคดีขนาด 400,000 ตารางเมตรแห่งนี้มีอายุย้อนไปถึงยุคชุนชุมผ่านราชวงศ์ฉินและฮั่น ถูกค้นพบในปี 1981 และได้ค้นพบโบราณวัตถุล้ำค่ามากมาย รวมถึงหม้อสำริดที่มีลวดลายปลา ดาบรูปใบไม้ กลไกหน้าไม้ และเครื่องเคลือบสีเขียวโบราณ

กลุ่มอาคารสมาคมวาฟางเตียน: ตั้งอยู่ในอำเภอจื่อหยาง ที่นี่เป็นหนึ่งในกลุ่มอาคารสมาคมที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดและใหญ่ที่สุดในบริเวณแม่น้ำฮั่นตอนกลางและตอนบน อาคารสมาคมห้ามณฑลเหนือแห่งนี้ยังคงรักษาภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่งดงามประณีตในสมัยราชวงศ์ชิง ซึ่งเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ใหญ่ที่สุดที่ค้นพบในมณฑลฉานซี

พระราชวังซื่อฉวนหยูหวาง: ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอซื่อฉวน สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ถัง และได้รับการขยายเพิ่มเติมในสมัยราชวงศ์หมิง มีพื้นที่อาคารกว่า 20,000 ตารางเมตร

พิพิธภัณฑ์อันคัง: พิพิธภัณฑ์ครบวงจรแห่งเดียวของเมือง มีสิ่งของสะสมมากกว่า 40,000 ชิ้น จัดแสดงโบราณวัตถุจากวัฒนธรรมปา ซู และชู ในยุคชุนชุม เครื่องเคลือบสีเขียวและเครื่องปั้นดินเผาจากสมัยราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์เหนือ และราชวงศ์ใต้ รวมทั้งงานเขียนพู่กันและภาพวาดจากสมัยราชวงศ์หมิงและชิง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

ในปี 2021 Ankang มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 โครงการ ได้แก่ Han Diao Erhuang (Han Opera Two-Yellow), Ziyang Folk Songs, Pingli Xianzi Opera และ Xunyang Folk Songs

ฮั่นเตียวเอ๋อหวงเป็นโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ มีต้นกำเนิดจากเมืองหลวงโบราณฉางอาน และเจริญรุ่งเรืองในอันคัง หานจง และซ่างหลัวในช่วงต้นราชวงศ์ชิง เรียกอีกชื่อว่า "ฮั่นสองเหลืองแห่งดิน" "ฮั่นสองเหลืองแห่งภูเขา" หรือ "งิ้วฮั่นแห่งมณฑลฉานซี" งิ้วรูปแบบต่างๆ ในภูมิภาคที่เกิดขึ้นภายหลัง รวมถึงดนตรีขับร้องของงิ้วปักกิ่ง ล้วนมีรากฐานมาจากประเพณีนี้อย่างลึกซึ้ง

ละครผิงหลี่เซียนจื่อมีต้นกำเนิดในช่วงสมัยเจียฉิง-เต้ากวงของราชวงศ์ชิง โดยตั้งชื่อตามการบรรเลงดนตรีประกอบด้วยเครื่องสาย (เซียน) และรูปแบบการร้องที่เน้นจังหวะกลอง

เพลงพื้นบ้านของเมืองจื่อหยางมีประเพณีสืบทอดมายาวนาน โดยบางเพลงเชื่อกันว่ามีมาตั้งแต่สมัยหนังสือเพลงโบราณ (ซื่อจิง) การร้องเพลงเป็นองค์ประกอบสำคัญในชีวิตของชาวเมืองจื่อหยาง

จุดชมวิว

ภาพรวม

เมืองอันคังตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศระหว่างเหนือและใต้ของจีน มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนและสภาพอากาศที่น่ารื่นรมย์ ณ สิ้นปี 2023 เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศจำนวน 54 แห่ง รวมถึงระดับ 4A จำนวน 16 แห่ง ระดับ 3A จำนวน 37 แห่ง และระดับ 2A จำนวน 1 แห่ง ในปี 2023 อันคังต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวจีน 46.3706 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 75.47%) สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 25.072 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 91.88%)

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ

อุทยานแห่งชาติภูเขาหนานกง: ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอำเภอหลางเกา ครอบคลุมพื้นที่ 7,648 เฮกตาร์ แบ่งออกเป็น 5 จุดชมวิว มีชื่อเสียงในด้านการเก็บรักษาร่างของอาจารย์หงอี้ ร่องรอยการปะทุของภูเขาไฟโบราณ ซากธารน้ำแข็งยุคควอเทอร์นารี และป่าทุติยภูมิเก่าแก่

ทะเลสาบอิงหู: ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองอันคังไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 15 กิโลเมตร เป็นทะเลสาบเทียมที่ใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำฮั่น รู้จักกันในชื่อ "ทะเลสาบพันเกาะแห่งทิศตะวันตก" มีพื้นที่น้ำ 77 ตารางกิโลเมตร และมีเกาะเกือบ 100 เกาะ คุณภาพน้ำอยู่ในระดับ 2 เหมาะสำหรับการดื่มโดยตรง

นาขั้นบันไดโบราณเฟิงหยาน: ตั้งอยู่ในอำเภอหานหยิน ครอบคลุมพื้นที่ 38.78 ตารางกิโลเมตร เป็นนาขั้นบันไดสมัยราชวงศ์ชิงที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดที่ค้นพบในเทือกเขาฉินปา สร้างโดยตระกูลหวู่จากฉางซาที่อพยพมาในช่วงรัชสมัยเฉียนหลง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญระดับชาติในปี 2019

จงปาแกรนด์แคนยอน: ตั้งอยู่ในเมืองโฮ่วหลิว เปิดให้บริการในปี 2552 เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ที่มีลักษณะเป็นหุบเขาแคบ ลึก และสวยงาม

เมืองโบราณชิฉวนริมแม่น้ำฮั่น: ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอชิฉวน มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,600 ปี โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมที่ใช้ อิฐสีน้ำเงิน กระเบื้องสีเทา และชายคาที่ยกสูงขึ้น ได้รับการจัดอันดับ 4A ในปี 2017

ถ้ำเหยียนเซียง: ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอซื่อฉวนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 50 กิโลเมตร เป็นระบบถ้ำหินปูนคาร์สต์ยุคแคมเบรียนที่มีอายุมากกว่า 5 พันล้านปี มีความลึกมากกว่า 6,000 เมตร ได้รับการจัดอันดับให้เป็นถ้ำระดับ 4A ในปี 2010

เทือกเขาหยุนหวู่ กุ้ยกู่: ตั้งอยู่ในเมืองหยุนหวู่ซาน อำเภอซื่อฉวน มีความสูงสูงสุด 1,980 เมตร และมีพื้นที่ป่าปกคลุมมากกว่า 98% ประกอบด้วยพืชเศรษฐกิจป่ากว่า 2,000 ชนิด และสมุนไพรมากกว่า 1,200 ชนิด

อุทยานเกษตรกรรมขั้นบันไดเทียนเป่า: ตั้งอยู่ในอำเภอไป่เหอ โดดเด่นด้วยนาขั้นบันไดก่อด้วยกำแพงหินอันงดงาม ผสมผสานการเกษตรสมัยใหม่เข้ากับการท่องเที่ยวเชิงชนบท

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

บุคคลสำคัญ

เกียรติยศที่สำคัญ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวอ่าวเฉียนคุน แม่น้ำเหลือง เมืองเหยียนอัน

อุทยานธรรมชาติอ่าวเฉียนคุนแม่น้ำเหลืองเหยียนฉวน ตั้งอยู่ในอำเภอเหยียนฉวน เมืองเหยียนอัน มณฑลฉานซี บริเวณตอนกลางของช่องเขาฉินจินของแม่น้ำเหล…

กำแพงเมืองซีอาน · เขตอุทยานวัฒนธรรมพิพิธภัณฑ์ป่าศิลาจารึก

กำแพงเมืองซีอานและป่าศิลาจารึก แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตั้งอยู่ใจกลางเมืองซีอาน มณฑลฉานซี และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ แหล่…

อุทยานแห่งชาติภูเขาไท่ไป่ในเมืองเป่าจี

อุทยานแห่งชาติไท่ไป่ตั้งอยู่ระหว่างอำเภอเหม่ย อำเภอไท่ไป่ และอำเภอโจวจือ ในเมืองเป่าจี มณฑลฉานซี ในฐานะที่เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของเทือกเขา…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว