เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี
เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋ (Liangshan Yi Autonomous Prefecture) หรือเรียกย่อว่า "เขตเหลียงซาน" เป็นเขตปกครองตนเองในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเสฉวน ติดกับแม่น้ำต้าตูและเมืองหย่าอันทางทิศเหนือ
เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี
เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋ หรือเรียกย่อว่า "เขตปกครองเหลียงซาน" เป็นเขตปกครองตนเองในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเสฉวน ติดกับแม่น้ำต้าตูและเมืองหย่าอันทางทิศเหนือ ตรงข้ามกับมณฑลยูนนานโดยมีแม่น้ำจินซาคั่นกลางทางทิศใต้ ติดกับเมืองจ้าวถง (ยูนนาน) และเมืองอี้ปินและเล่อซาน (เสฉวน) ทางทิศตะวันออก และเชื่อมต่อกับเขตปกครองกานจื่อทางทิศตะวันตก เขตปกครองนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีลักษณะภูมิประเทศหลากหลาย ครอบคลุมพื้นที่ 60,400 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2026 เขตปกครองนี้บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 2 แห่ง และอำเภอ 15 แห่ง ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 4.92 ล้านคน ชาวอี๋ใช้ภาษาของตนเองคือภาษาอี๋ ชาวฮั่นพูดภาษาถิ่นเหลียงซาน และชาวทิเบตยังคงใช้ภาษาทิเบตต่อไป เหลียงซานได้รับการปลดปล่อยในปี 1950 ก่อตั้งเป็นเขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋ในปี 1952 ได้รับการยกระดับเป็นมณฑลในปี 1955 และรวมเข้ากับเขตพิเศษซีฉางเดิมในปี 1978 เป็นหนึ่งในสามภูมิภาคป่าไม้และปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑลเสฉวน เป็นที่รู้จักในฐานะ "ขุมทรัพย์สมุนไพรเสฉวนตอนใต้" และตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหมตอนใต้และเส้นทางค้าชาโบราณ ในปี 2025 มณฑลนี้มีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) 260.575 พันล้านหยวน (ประมาณ 35.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เติบโตขึ้น 5.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
วิวัฒนาการของชื่อ
ตามข้อมูลจาก "สารานุกรมจังหวัดหนิงหยวน" ภูเขาเหลียงซานได้รับการตั้งชื่อตาม "ยอดเขาสูงตระหง่านและอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี" ชาวอี๋เรียกที่นี่ว่า "ซีปูกูฮั่ว" ซึ่งหมายถึงภูมิประเทศที่มีป่าทึบและอากาศหนาวเย็นบนที่สูง เมื่อมีการจัดตั้งเขตปกครองตนเอง ชื่อ "เหลียงซาน" ก็ยังคงใช้ต่อไป ต่อมาในปี 1955 หลังจากการรวมมณฑลซีคังเข้ากับมณฑลเสฉวน ภูเขาเหลียงซานจึงได้รับการกำหนดชื่อใหม่เป็นเขตปกครองตนเองเหลียงซานของชาวอี๋
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
เหลียงซานเคยเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเหลียงโจวโบราณและดินแดนของชาวอี๋ทางตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีหลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนไปถึงยุคหินใหม่
ราชวงศ์ฉินและฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 111 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ก่อตั้งมณฑลเย่ว์ซีขึ้น โดยประกอบด้วย 15 อำเภอ ในช่วงยุคสามก๊ก การรุกรานทางใต้ของจูกัดเหลียง (ค.ศ. 225) ได้ทำการจัดระเบียบมณฑลนี้ใหม่ และราชวงศ์โจวเหนือได้ก่อตั้งเมืองซีหนิงโจวขึ้นในปี ค.ศ. 570
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ราชวงศ์สุยปกครองเมืองเย่ว์ซี ราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งเมืองซีโจวภายใต้ระบบการปกครองเจี้ยนหนาน ต่อมาอาณาจักรหนานจ้าวและต้าหลี่ได้ปกครองบางส่วนของภูมิภาคนี้ ก่อนที่ราชวงศ์หยวนจะจัดตั้งระบบการปกครองขึ้น
ราชวงศ์หมิงและชิง
ราชวงศ์หมิงได้ปรับโครงสร้างกองทหารรักษาการณ์ใหม่ในปี 1575 ราชวงศ์ชิงได้สานต่อการพัฒนาด้านการบริหาร โดยได้จัดตั้งเขตปกครองหนิงหยวนขึ้น
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1935 มณฑลเสฉวนได้กำหนดให้ภูมิภาคนี้เป็นเขตการปกครองที่ 18 ซึ่งประกอบด้วย 8 อำเภอ และเขตการปกครองย่อยอีก 13 เขตในพื้นที่ของชนกลุ่มน้อย
การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เหลียงซานได้รับการปลดปล่อยในปี 1950 เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋ก่อตั้งขึ้นในปี 1952 ได้รับการยกระดับเป็นมณฑลในปี 1955 และรวมเข้ากับเขตพิเศษซีฉางเดิมในปี 1978 เพื่อจัดตั้งเป็นมณฑลปกครองตนเองในปัจจุบัน
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 จังหวัดบริหารจัดการเมืองระดับเทศมณฑล 2 เมือง (ซีฉางและฮุ่ยลี่) และ 15 มณฑล รวมถึงหยานหยวน เต๋อชาง ฮุ่ยตง หนิงหนาน ผูเก่อ บูตัว จินหยาง จ้าวเจวี๋ย ซีเต๋อ เยว่ซี กันหลัว เหมยกู่ เล่ยโป และมูลี่
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
ภูเขาเหลียงซานตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเสฉวน ระหว่างละติจูดประมาณ 26°03'–29°27' เหนือ ระดับความสูงแตกต่างกันไป ตั้งแต่ 305 เมตร ณ พื้นหุบเขาแม่น้ำจินซา ไปจนถึงกว่า 5,900 เมตร ซึ่งมีความแตกต่างกันถึง 5,653 เมตร
ธรณีวิทยา
จังหวัดนี้มีโครงสร้างทางธรณีวิทยาที่ซับซ้อนและมีลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลาย รวมถึงที่ราบ แอ่ง เนินเขา ภูเขา และที่ราบสูง
ภูมิประเทศ
หุบเขาแม่น้ำอันหนิงเป็นแกนกลาง โดยมีภูเขาสูงขึ้นเรื่อยๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ
ภูมิอากาศ
ภูมิภาคนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีฤดูแล้ง (พฤศจิกายน-เมษายน) และฤดูฝน (พฤษภาคม-ตุลาคม) อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 10.6°C ถึง 19.2°C เมืองซีฉาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของที่ทำการจังหวัด ตั้งอยู่ที่ความสูง 1,510 เมตร มีอุณหภูมิเฉลี่ย 17.5°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 995.5 มิลลิเมตร
อุทกวิทยา
แม่น้ำทั้งหมดอยู่ในระบบแม่น้ำแยงซี ระบบแม่น้ำสายหลักสามสาย ได้แก่ แม่น้ำจินซา แม่น้ำย่าหลง และแม่น้ำต้าตู เขตปกครองนี้มีทะเลสาบน้ำจืดภายในประเทศ 23 แห่ง รวมถึงทะเลสาบฉงไห่ ทะเลสาบหม่าหู และทะเลสาบลู่กู่ นอกจากนี้ยังมีบ่อน้ำพุร้อนอีก 51 แห่ง ทรัพยากรน้ำบาดาลธรรมชาติมีปริมาณรวม 10.445 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
จังหวัดนี้มีประเภทดินที่หลากหลาย บางชนิดมีเฉพาะในมณฑลเสฉวน โดยแบ่งออกเป็น 21 ประเภท 47 ประเภทย่อย 74 กลุ่มดิน และ 121 ชนิดดิน
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เหลียงซานเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงต่อภัยพิบัติทางธรณีวิทยามากที่สุดในมณฑลและประเทศ ในเดือนพฤษภาคม 2024 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 5.0 ริกเตอร์ในอำเภอมู่หลี่ ในเดือนสิงหาคม 2023 น้ำท่วมฉับพลันในอำเภอจินหยางทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 รายและสูญหาย 48 ราย ไฟป่าซีชางในปี 2020 คร่าชีวิตผู้คน 19 ราย เผาผลาญพื้นที่ 3,047 เฮกตาร์ และสร้างความเสียหายมูลค่า 97.31 ล้านหยวน (13.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ไฟป่ามู่หลี่ในปี 2019 คร่าชีวิตนักดับเพลิง 30 นาย
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ศักยภาพในการพัฒนาพลังงานน้ำสูงถึง 63.87 ล้านกิโลวัตต์ (15% ระดับชาติ 57% ระดับจังหวัด) ทำให้ได้รับฉายาว่า "อาณาจักรพลังงานน้ำ" สถานีสำคัญ ได้แก่ ซีหลัวตู (12.6 ล้านกิโลวัตต์) ไป่เหอถาน (13.05 ล้านกิโลวัตต์) และอู่ตงเต๋อ (7.8 ล้านกิโลวัตต์) ในปี 2022 ปริมาณน้ำผิวดินรวมทั้งสิ้น 30.54 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรที่ดิน
รายงานสำรวจที่ดินปี 2022 ได้เผยแพร่ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับประเภทที่ดินหลักทั่วทั้งจังหวัด
ทรัพยากรแร่
เหลียงซานอุดมไปด้วยแร่แมกเนไทต์ที่มีวาเนเดียมและไทเทเนียม เหล็ก ทองแดง ตะกั่ว-สังกะสี ดีบุก และแร่หายาก ปริมาณสำรองแร่หายากชนิดเบา (Light Rare Earth Oxide) อยู่ในอันดับสองของประเทศที่ 2.78 ล้านตัน ส่วนปริมาณสำรองโลหะที่ไม่ใช่เหล็กนั้นอยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑล โดยมีทองแดง (1.36 ล้านตัน) และเหล็ก (1.5 พันล้านตัน) เขตปกครองนี้เป็นพื้นที่หลักของเขตนำร่องการพัฒนาและนวัตกรรมทรัพยากรเชิงกลยุทธ์แห่งชาติปานซี
ความหลากหลายทางชีวภาพ
เขตปกครองนี้ครอบคลุมพื้นที่ป่าสองเขตหลักที่มีสัตว์มีกระดูกสันหลัง 661 ชนิด (คิดเป็น 52.1% ของจำนวนสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมดในมณฑลเสฉวน) รวมถึงแพนด้ายักษ์และลิงจมูกสั้นสีทองซึ่งเป็นสัตว์คุ้มครอง อุทยานแห่งชาติเหมยเกอต้าเฟิงติ้งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของแพนด้ายักษ์ที่อยู่ทางใต้สุดของจีน ครอบคลุมพื้นที่ 50,655 เฮกตาร์
พลังงานหมุนเวียน
จีนมีทรัพยากรพลังงานสะอาดที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง โดยมีกำลังการผลิตไฟฟ้าจากพลังน้ำมากกว่า 70 ล้านกิโลวัตต์ พลังงานลม 22 ล้านกิโลวัตต์ และพลังงานแสงอาทิตย์ 42 ล้านกิโลวัตต์
การเมือง
จังหวัดนี้บริหารงานภายใต้ระบบจังหวัดปกครองตนเอง โดยมีสภาประชาชนของตนเอง และใช้อำนาจปกครองตนเองตามหลักชาติพันธุ์ในระดับภูมิภาค
ประชากร
ขนาดประชากร
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า ประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่นั้นมีจำนวน 4.92 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 44.08%) ส่วนประชากรที่ลงทะเบียนไว้มีจำนวน 5.561 ล้านคน โดยเป็นชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 59.6% และชาวอี๋คิดเป็น 56.3%
กลุ่มชาติพันธุ์
ภูเขาเหลียงซานเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิม 14 กลุ่ม รวมถึงชาวอี๋ ชาวฮั่น ชาวทิเบต ชาวหุย และชาวมองโกล โดยชาวอี๋คิดเป็น 55.47% ของประชากรที่ลงทะเบียน ซึ่งมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์มากที่สุดในมณฑลเสฉวน
ภาษา
ภาษาอี๋มีกลุ่มสำเนียง 6 กลุ่ม โดยสำเนียงเหนือมีผู้พูดประมาณ 42% สำเนียงย่อยซื่อจาถือเป็นสำเนียงมาตรฐาน ชาวฮั่นพูดภาษาจีนกลางสำเนียงเหลียงซาน ส่วนชาวทิเบตส่วนใหญ่ใช้สำเนียงคัม
ศาสนา
ศาสนาพุทธ (ทั้งของชาวฮั่นและชาวทิเบต) และลัทธิเต๋าเป็นศาสนาหลัก ศาสนาพุทธเข้ามาในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618) ส่วนลัทธิเต๋าเข้ามาในปี ค.ศ. 719 โดยมีเมืองซีฉางเป็นศูนย์กลางสำคัญ
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 260.575 พันล้านหยวน (35.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.6%) โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีส่วนสนับสนุน 53.571 พันล้านหยวน (7.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคอุตสาหกรรมรอง 84.149 พันล้านหยวน (11.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และภาคอุตสาหกรรมบริการ 122.855 พันล้านหยวน (16.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 23.24 พันล้านหยวน (3.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.5%)
อุตสาหกรรมหลัก
ที่ราบลุ่มแม่น้ำอันหนิงเป็นที่ราบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลเสฉวน และเป็นที่รู้จักในนาม "แหล่งผลิตธัญพืชของเสฉวนตอนใต้" ในปี 2025 มูลค่าผลผลิตทางการเกษตรสูงถึง 88.78 พันล้านหยวน (12.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.8%) โดยผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.586 ล้านตัน ยาสูบ 119,000 ตัน และผลไม้ 2.773 ล้านตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมแตะระดับ 77.697 พันล้านหยวน (10.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%) โดยมีวิสาหกิจขนาดใหญ่ 464 แห่ง และเขตปกครองพิเศษแห่งนี้กำลังสร้างอุตสาหกรรมแร่แวนาเดียม ไทเทเนียม และแร่หายากมูลค่า 100 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 103.74 พันล้านหยวน (14.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.7%) ทางจังหวัดได้ลงนามในโครงการลงทุน 143 โครงการ มูลค่าการลงทุนที่ตกลงกันไว้ 87.59 พันล้านหยวน (12.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 2.95 พันล้านหยวน (407 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 26.0%)
เขตพัฒนาเศรษฐกิจ
พื้นที่สำคัญ ได้แก่ นิคมอุตสาหกรรมโลหะที่ไม่ใช่เหล็กหุยหลี่ นิคมอุตสาหกรรมพิเศษเต๋อชาง เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษเมียนหนิง นิคมอุตสาหกรรมผ้าไหมหนิงหนาน นิคมอุตสาหกรรมเกษตรไฮเทคซีชาง เขตอุตสาหกรรมเล่ยป๋อ และเขตผลิตแบตเตอรี่ตะกั่วกรดกานหลัว
กิจการสังคม
การศึกษา
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า จังหวัดนี้มีโรงเรียน 911 แห่ง มีนักเรียน 1.015 ล้านคน ซึ่งรวมถึงนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ 746,000 คน อัตราการเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาอยู่ที่ 99.29%
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการจดทะเบียนสัญญาด้านเทคโนโลยี 128 ฉบับ (มูลค่า 193 ล้านหยวน / 26.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 78.7%) จำนวนวิสาหกิจไฮเทคเพิ่มขึ้นเป็น 90 แห่ง โดยมีรายได้รวมในอุตสาหกรรมเกิน 140 พันล้านหยวน (19.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
วัฒนธรรม
จังหวัดนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 18 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 18 แห่ง สถานีวัฒนธรรมระดับตำบล 320 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 16 แห่ง
สื่อ
สถานีโทรทัศน์เหลียงซาน (ก่อตั้งปี 1992) ดำเนินการช่องโทรทัศน์ภาษาอี๋ระดับมืออาชีพเพียงแห่งเดียวในประเทศจีน มีผู้ใช้งานกว่า 4 ล้านคน และมียอดชมต่อปี 2.5 พันล้านครั้ง ครอบคลุมประชากร 98.82% ทั้งในโทรทัศน์และวิทยุ
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่า จังหวัดนี้มีสถานพยาบาล 3,811 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 31,000 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 34,000 คน
กีฬา
จังหวัดนี้มีโรงเรียนฟุตบอลเยาวชนระดับชาติ 83 แห่ง และจัดกิจกรรมกีฬามากกว่า 100 รายการต่อปี
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 3.02 ล้านคน จังหวัดมีบ้านพักคนชรา 40 แห่งที่มีเตียง 7,272 เตียง และมีผู้คน 569,000 คนได้รับเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นต่ำ
การขนส่ง
ภาพรวม
เหลียงซานเป็นเส้นทางสำคัญสู่ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ของจีน และเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญบนเส้นทางสายไหมตอนใต้ โดยมีเครือข่ายทางหลวง ทางรถไฟ ทางน้ำ และการบินที่เชื่อมโยงกันอย่างแน่นหนา
ทางหลวง
ณ ปี 2025 ระยะทางรวมของทางหลวงทั้งหมดอยู่ที่ 30,526.5 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 631.6 กิโลเมตร ทำให้การก่อสร้างทางด่วนในเมืองเหลียงซาน มณฑลเสฉวน กลายเป็น "สนามรบหลัก"
ทางรถไฟ
ทางรถไฟสายใหม่เฉิงตู-คุนหมิง (เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2022) ช่วยลดเวลาการเดินทางจากเฉิงตูไปซีฉางจาก 11 ชั่วโมงเหลือเพียง 3 ชั่วโมง สถานีสำคัญ ได้แก่ ซีฉางตะวันตกและเต๋อฉางตะวันตก คาดว่าระยะทางการให้บริการจะถึง 639 กิโลเมตรภายในปี 2026 ในเดือนมกราคม 2023 รถไฟหัวกระสุนฟู่ซิงขบวนแรกได้เปิดศักราชใหม่ของเหลียงซาน
การบิน
สนามบินซีฉางชิงซาน (เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 1975) ให้บริการ 35 เมือง ในปี 2022 มีเที่ยวบิน 11,818 เที่ยว และผู้โดยสาร 1.18 ล้านคน นอกจากนี้ยังสนับสนุนภารกิจด้านการขนส่งทางอากาศและการป้องกันไฟป่าของศูนย์ปล่อยดาวเทียมซีฉางอีกด้วย
การขนส่งทางน้ำ
จังหวัดนี้มีสถานประกอบการท่าเรือ 6 แห่ง และเรือจดทะเบียนกว่า 1,600 ลำ บริเวณท่าเรือเล่ยป๋อมีท่าเทียบเรือใหม่ขนาด 1,000 ตัน จำนวน 5 ท่า ซึ่งมีกำลังการรองรับมากกว่า 2 ล้านตัน และสามารถเดินเรือได้ไกลถึง 921.92 กิโลเมตร
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ ปี 2019 กลุ่มบริษัทขนส่งซีฉาง (Xichang Transport Group) ดำเนินการเดินรถโดยสาร 1,319 คัน บน 241 เส้นทางที่เชื่อมต่อเมืองเฉิงตู ฉงชิ่ง คุนหมิง และเมืองอื่นๆ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ภาพรวม
อาหารของเหลียงซานโดดเด่นด้วยหมูรมควัน เนื้อหั่นชิ้น และเหล้าซูลิมา เทศกาลคบเพลิง ประเพณีการแต่งงานของชาวอี๋ เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม งานปัก และสถาปัตยกรรมแบบเดือยและร่อง เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ณ เดือนมีนาคม 2567 เขตปกครองนี้มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 20 โครงการ ระดับจังหวัด 138 โครงการ และระดับเขตปกครอง 341 โครงการ
เทศกาลและประเพณี
เทศกาลคบเพลิง ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 24 ของเดือนที่หกตามปฏิทินจันทรคติ มีการปฏิบัติสืบต่อกันมานานกว่าพันปี กิจกรรมต่างๆ ได้แก่ การจุดคบเพลิง การร้องเพลง การเต้นรำ การแข่งม้า การต่อสู้กับวัวกระทิง และการมวยปล้ำ ประเพณีการแต่งงานของชาวอี๋นั้นเกี่ยวข้องกับการแสดงและการประกอบพิธีกรรมด้วยวาจาที่ซับซ้อน เครื่องแต่งกายของชาวอี๋มีสีพื้นเป็นสีน้ำเงินและสีขาว โดยมีการตกแต่งด้วยสีดำ สีเขียว และสีแดง การปักผ้าแบบดั้งเดิมใช้เทคนิคการปักแบบขดและแบบลูกโซ่ โดยมีลวดลายที่สื่อถึงธรรมชาติ
วรรณกรรมและศิลปะ
สถาปัตยกรรมแบบเดือยและร่องของชาวอี ผสมผสานการก่อสร้างโครงไม้แบบบ่อน้ำเข้ากับเทคนิคคานและเสา โดยสร้างขึ้นด้วยมือทั้งหมดโดยไม่ใช้เครื่องมือหรือตะปูสมัยใหม่ และมีลวดลายตกแต่งเป็นรูปดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว ดอกไม้ และสัตว์ต่างๆ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 จังหวัดนี้มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 20 โครงการ ระดับจังหวัด 138 โครงการ และระดับจังหวัด 341 โครงการ
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
จังหวัดนี้อนุรักษ์แหล่งโบราณสถานมากมายที่ครอบคลุมหลายราชวงศ์
วัฒนธรรมสีแดง
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1935 กองทัพแดงได้ข้ามแม่น้ำจินซาเข้าสู่เหลียงซาน โดยผ่าน 10 อำเภอเป็นเวลา 26 วัน “พันธมิตรอี้ไห่” ระหว่างกองทัพแดงและชาวอี้ในท้องถิ่นเป็นหนึ่งในสิบเหตุการณ์สำคัญของการเดินทัพทางไกล และภายในปี 2023 ได้มีการกำหนดให้ 10 อำเภอเป็นเขตสาธิตการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสีแดง
จุดชมวิว
ภาพรวม
เหลียงซานตั้งอยู่ใจกลางภูมิภาคแชงกรีลา มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 76 แห่ง รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A จำนวน 17 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ภูเขาลู่ซาน ทะเลสาบฉงไห่ ทะเลสาบลู่กู่ ศูนย์ปล่อยดาวเทียมซีฉาง และน้ำตกน้ำพุร้อนที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ภูเขาหลัวจี้ ในปี 2023 มณฑลเหลียงซานต้อนรับนักท่องเที่ยวมากกว่า 49 ล้านคน สร้างรายได้เกิน 54 พันล้านหยวน (7.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ทะเลสาบฉงไห่ – ภูเขาลู่ซาน: ภูเขาลู่ซานสูง 2,317 เมตร มีวัดโบราณและศาลเจ้าลัทธิเต๋า 9 แห่งเรียงรายอยู่ตามเส้นทางเดียว
ทะเลสาบลู่กู: พื้นที่ทัศนียภาพระดับชาติ 4A ครอบคลุมพื้นที่ 314 ตารางกิโลเมตร เป็นที่อยู่อาศัยของชาวโมซูโอมากกว่า 8,000 คน ซึ่งยังคงรักษาระบบครอบครัวแบบสืบสายจากฝ่ายหญิงและประเพณี "การแต่งงานขณะเดิน" ซึ่งเป็นชนเผ่าเดียวในโลกที่ยังคงสืบทอดระบบสืบสายจากฝ่ายหญิงอยู่
เขตทิวทัศน์อี้ไห่: แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ระดับ 4A ที่ความสูง 2,280 เมตร ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ของการร่วมมืออี้ไห่ในปี 1935 ระหว่างการเดินทัพทางไกล
อาหารท้องถิ่น
อาหาร
หมูหมักเกลือ (จูเป่าโร่ว): ผลิตใกล้ทะเลสาบลู่กู่ โดยนำเนื้อหมูมาเลาะกระดูก เย็บเป็นรูปทรงพิณ แล้วหมักด้วยเกลือและเครื่องเทศ สามารถเก็บไว้ได้นานหลายปี
เนื้อหั่นเต๋า (Tuo Tuo Rou): เนื้อวัว เนื้อแกะ หรือเนื้อหมู หั่นเป็นชิ้นขนาดเท่ากำมือ นำไปต้มและปรุงรสด้วยพริก พริกเสฉวน และผง "มู่กู่" ของท้องถิ่น
ไวน์ซูลิมาและไวน์กวางตัง: ซูลิมาเป็นไวน์หมักจากธัญพืช (แอลกอฮอล์ 10%) อุดมไปด้วยกรดอะมิโน ส่วนไวน์กวางตัง (แอลกอฮอล์ 30%) มีลักษณะใสและมีกลิ่นหอม
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
จังหวัดนี้ผลิตยาสูบคุณภาพสูง ผ้าไหม และสินค้าเกษตรหลากหลายชนิดจากสภาพภูมิอากาศเฉพาะถิ่นที่แตกต่างกัน
บุคคลสำคัญ
จังหวัดนี้ได้ผลิตบุคคลสำคัญมากมายในสาขาการเมือง ศิลปะ และวัฒนธรรม
เกียรตินิยมระดับสูง
เหลียงซานได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติและระดับจังหวัดมากมายในด้านมรดกทางวัฒนธรรม การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และการพัฒนาเศรษฐกิจ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
จังหวัดได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองเทียนสุ่ย (ปี 2017) อำเภอเผิงสุ่ย (ปี 2020) และเมืองฝอซาน (ปี 2021)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม