เมืองอี้ปิน
เมืองอี้ปินเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลยูนนาน กุ้ยโจว และเสฉวน ณ จุดบรรจบของแม่น้ำจินซา แม่น้ำหมินเจียง และแม่น้ำแยงซี ภูมิประเทศค่อนข้างสูงในบริเวณนี้
เมืองอี้ปิน
เมืองอี้ปินเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของมณฑลยูนนาน กุ้ยโจว และเสฉวน ณ จุดบรรจบของแม่น้ำจินซา แม่น้ำหมินเจียง และแม่น้ำแยงซี ภูมิประเทศทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าทางตะวันออกเฉียงเหนือ มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนชื้น และมีพื้นที่ทั้งหมด 13,271 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2567 เมืองอี้ปินประกอบด้วย 3 อำเภอ และ 7 ตำบล ณ สิ้นปี 2566 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.628 ล้านคน เมืองอี้ปินเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแรกบนแม่น้ำแยงซีหมื่นลี้" "เมืองหลวงแห่งสุราของจีน" และ "เมืองหลวงแห่งไม้ไผ่ของจีน" และมีมรดกทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้ง ในปี 1114 ได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอโบเต่าเป็นอำเภออี้ปิน ด้วยประวัติศาสตร์การสร้างเมืองกว่า 2,200 ปี ประวัติศาสตร์การผลิตสุรากว่า 4,000 ปี และประวัติศาสตร์การปลูกชากว่า 3,000 ปี อี้ปินจึงเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ และเป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 2 อี้ปินได้บ่มเพาะวีรบุรุษปฏิวัติและปรมาจารย์ด้านวรรณกรรมมากมาย อาทิ หลี่ โชวซุน จ้าว อี้หม่าน หยาง ฮั่นเซิง ถัง จุนอี้ และหยู เจ๋อหง และได้สะสมวัฒนธรรมแม่น้ำแยงซี วัฒนธรรมสุรา วัฒนธรรมชาวป๋อเมี่ยว วัฒนธรรมชาวเน่ยจา วัฒนธรรมต่อต้านสงคราม และวัฒนธรรมประเพณีพื้นบ้าน อี้ปินเป็นเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของประเทศ เป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของมณฑลเสฉวน เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ครอบคลุมของประเทศ และเป็นประตูสู่ภาคใต้ของมณฑลเสฉวน สถานที่ท่องเที่ยวในเขตเมือง ได้แก่ ทะเลไผ่เสฉวนตอนใต้ ทะเลสาบจินฉิว เมืองโบราณหลี่จวง แหล่งท่องเที่ยวฉีตงโกว บ้านโบราณบนภูเขาซีเจีย และภูเขาเหลาจุน อุตสาหกรรมชั้นนำสี่อย่างของอี้ปิน ได้แก่ สุราคุณภาพสูง แบตเตอรี่ไฟฟ้า เซลล์แสงอาทิตย์ซิลิคอนผลึก และเศรษฐกิจดิจิทัล ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตอี้ปินมีมูลค่า 400.576 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยมีโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 9.1%:48.5%:42.4% ในปี 2025 GDP ของเขตเติบโตขึ้น 5.5% โดยมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นที่สาม เติบโตขึ้น 3.6%, 5.9% และ 5.4% ตามลำดับ
วิวัฒนาการของชื่อ
เมืองอี้ปินได้รับการยกย่องว่าเป็น "เมืองแรกบนแม่น้ำแยงซีอันยาวไกลนับหมื่นลี้ และดินแดนขุมทรัพย์แห่งวัฒนธรรมสุราจีน" เนื่องจากเป็นเส้นทางสำคัญจากภูมิภาคปาซูไปยัง "เตียนป๋อ" ในอดีตจึงรู้จักกันในชื่อ "ป๋อเต๋า" เมืองนี้ยังเคยถูกเรียกว่า รัฐป๋อโบราณ รัฐขุนนางป๋อ หรงโจว และเมืองซูโจว ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิไท่จงจ้าวกวงอี้ ชื่อเดิม "อี้ปิน" (แขกผู้ทรงคุณธรรม) จึงถูกเปลี่ยนเป็น "อี้ปิน" (แขกผู้เหมาะสม) โดยแทนที่อักษรที่แปลว่า "ผู้ทรงคุณธรรม" ด้วยอักษรที่ออกเสียงเหมือนกับคำว่า "เหมาะสม"
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
สมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น
ในสมัยราชวงศ์ฉิน หน่วยงานปกครองระดับอำเภอแห่งแรกคือ อำเภอโบเต่า ถูกก่อตั้งขึ้นโดยมีที่ทำการอยู่ที่เมืองโบเต่า ซึ่งปัจจุบันคือเขตเมืองอี้ปิน ในปี 135 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้ก่อตั้งกองบัญชาการเฉียนเว่ยขึ้น โดยมีที่ทำการแห่งแรกอยู่ที่เมืองโบ (ทางตะวันตกของเมืองจุนอี้ มณฑลกุ้ยโจวในปัจจุบัน) ในปี 86 ก่อนคริสต์ศักราช ที่ทำการได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองโบเต่า ภายใต้การดูแลของกองบัญชาการอี้โจวในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เมื่อหวังหมังสถาปนาราชวงศ์ซินในปี 9 หลังคริสต์ศักราช กองบัญชาการนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นซีซุน และโบเต่ากลายเป็นโบจือ ซึ่งชื่อนี้ไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงปี 23 หลังคริสต์ศักราช ในปี 36 หลังคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ย้ายที่ทำการกองบัญชาการไปที่เมืองอู๋หยาง (เมืองเจียงโข่ว อำเภอเผิงซาน)
สมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในรัชสมัยของจักรพรรดิหวู่แห่งราชวงศ์ฉีใต้ (ค.ศ. 483-493) กองบัญชาการเฉียนเว่ยได้กลับมาตั้งอยู่ที่เมืองโปเต๋าอีกครั้ง แต่ในปี ค.ศ. 501 เมืองโปเต๋าถูกยึดครองโดยชนพื้นเมือง และกองบัญชาการเฉียนเว่ยก็ถูกยุบไป ต่อมาในปี ค.ศ. 544 ได้มีการก่อตั้งเมืองหรงโจวขึ้นที่เมืองโปเต๋าหลังจากปราบปรามสำเร็จ ราชวงศ์โจวเหนือได้เข้ายึดครองหรงโจวในปี ค.ศ. 557 และได้ก่อตั้งอำเภอไหว่เจียงเป็นที่ตั้งของมณฑลในปี ค.ศ. 563
สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง และราชวงศ์ห้า
ในปี 581 ราชวงศ์สุยได้ยึดครองเมืองหรงโจว ในปี 607 เมืองป๋อเต่ากลายเป็นที่ตั้งของมณฑลเฉียนเว่ยจนถึงต้นราชวงศ์ถัง ในปี 618 จักรพรรดิเกาจูแห่งราชวงศ์ถังได้ฟื้นฟูเมืองหรงโจวขึ้นใหม่ ซึ่งดำรงอยู่ตลอดราชวงศ์ ยกเว้นช่วงปี 742-758 ที่เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหนานซี ในปี 842 น้ำท่วมแม่น้ำจินซาทำให้ต้องย้ายที่ตั้งของมณฑลไปยังจิ่วโจวปาบนฝั่งเหนือของแม่น้ำหมินเจียง ราชวงศ์ฉู่ตอนต้นและตอนปลายในสมัยห้าราชวงศ์ได้ปกครองเมืองหรงโจวและอำเภอป๋อเต่า
สมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน
ในปี 965 ราชวงศ์ซ่งเข้ายึดครองหรงโจว ในปี 1114 หรงโจวเปลี่ยนชื่อเป็นซูโจว และอำเภอป๋อเต่ากลายเป็นอำเภออี้ปิน ในปี 1267 กัวฮั่นเจี๋ย ข้าราชการปราบปรามได้สร้างเมืองเติ้งเกาขึ้นเพื่อต่อต้านกองทัพม้าของราชวงศ์หยวน หลังจากที่กัวฮั่นเจี๋ยยอมจำนนในปี 1275 กองทัพหยวนได้ทำลายเมืองนี้และย้ายที่ตั้งกลับไปยังซานเจียงโข่ว ในปี 1281 ซูโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองซูโจวรูท
สมัยราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1371 ราชวงศ์หมิงเข้าควบคุมเส้นทางซูโจวและอำเภออี้ปิน ในปี ค.ศ. 1373 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซูโจว ในปี ค.ศ. 1644 กองกำลังของจางเซียนจงเข้ายึดครองอี้ปิน หลังจากนั้นกองกำลังหมิงใต้และชิงได้แย่งชิงพื้นที่นี้กันอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 1659 ราชวงศ์ชิงได้ปกครองมณฑลซูโจวอย่างเป็นทางการ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1911 กองกำลังต่อต้านราชวงศ์ชิงได้จัดตั้งรัฐบาลทหารชวนหนานขึ้น สิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 มณฑลซูโจวถูกยุบเลิก และในปี ค.ศ. 1935 มณฑลเสฉวนถูกแบ่งออกเป็น 18 เขตการปกครอง โดยเขตการปกครองที่หกตั้งอยู่ในเขตเมืองซานเจียงโข่ว เมืองอี้ปิน
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2492 เมืองอี้ปินได้รับการปลดปล่อย ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2493 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารชวนหนานและเขตพิเศษอี้ปินขึ้น ในปี พ.ศ. 2495 ได้กลายเป็นเขตพิเศษอี้ปิน มณฑลเสฉวน ในปี พ.ศ. 2490 อำเภอผิงซานถูกโอนมาจากเล่อซาน ในปี พ.ศ. 2503 เขตพิเศษลู่โจวได้รวมเข้ากับอี้ปิน ในปี พ.ศ. 2539 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติให้ยกฐานะอี้ปินเป็นเมือง โดยเมืองอี้ปินเดิมซึ่งเป็นระดับอำเภอได้กลายเป็นอำเภอชุยผิง รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองอี้ปินได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองอี้ปินตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลเสฉวน บริเวณรอยต่อของมณฑลเสฉวน ยูนนาน และกุ้ยโจว ณ จุดบรรจบของแม่น้ำจินซา หมินเจียง และหยางtze ครอบคลุมละติจูด 27 องศา 50 นาที ถึง 29 องศา 16 นาทีเหนือ และลองจิจูด 103 องศา 36 นาที ถึง 105 องศา 20 นาทีตะวันออก มีพรมแดนติดกับเมืองลู่โจวทางทิศตะวันออก เมืองจ้าวถง (ยูนนาน) ทางทิศใต้ เขตปกครองตนเองเหลียงซานอี๋และเล่อซานทางทิศตะวันตก และเมืองจื่อกงทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 13,271 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เมืองอี้ปินมีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิไม่ร้อนจัด มีความร้อนมาก ปริมาณน้ำฝนมาก และมีฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ประมาณ 18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 1,050-1,618 มิลลิเมตร (81.7% ตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม) ชั่วโมงแสงแดดต่อปี: 1,000-1,130 ชั่วโมง; ช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง: 334-360 วัน
ธรณีวิทยา
ชั้นหินที่ปรากฏให้เห็นส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินตะกอนตั้งแต่ยุคแคมเบรียนถึงยุคควaternary โดยมีความหนารวมประมาณ 10,000 เมตร
ลักษณะภูมิประเทศและธรณีสัณฐานวิทยา
ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะสูงกว่า และทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจะต่ำกว่า จุดที่สูงที่สุดคือ ภูเขาลาวจุน (2,008.7 เมตร) ในอำเภอผิงซาน จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ใกล้กับวัดจินซานในอำเภอเจียงอัน (236.3 เมตร) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาขนาดกลางถึงต่ำ คิดเป็น 46.6% เนินเขา 45.3% และที่ราบ 8.1%
อุทกวิทยาและการอนุรักษ์น้ำ
แม่น้ำจินซาและแม่น้ำหมินเจียงไหลมาบรรจบกันก่อให้เกิดแม่น้ำแยงซี ซึ่งไหลผ่านทางเหนือของเมือง มีแม่น้ำสาขามากกว่า 600 สาย โดยมีแม่น้ำขนาดกลาง 9 สายที่มีลุ่มน้ำขนาดเกิน 500 ตารางกิโลเมตร เมืองอี้ปินมีโครงการอนุรักษ์น้ำ 72,802 โครงการ รวมถึงอ่างเก็บน้ำ 401 แห่ง มีความจุรวม 1.167 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
ดินมี 6 ประเภท ได้แก่ ดินสีม่วง ดินนา ดินสีเหลือง ดินหินปูนสีเหลือง ดินสีเหลืองน้ำตาล และดินตะกอน โดยมี 11 ประเภทย่อย 39 สกุล และ 134 ชนิด
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองอี้ปินตั้งอยู่ในเขตที่มีกิจกรรมแผ่นดินไหวสูงบริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลเสฉวนและยูนนาน โดยเคยเกิดแผ่นดินไหวขนาดปานกลางถึงรุนแรงหลายครั้ง ระหว่างวันที่ 17-19 สิงหาคม 2563 เขตซูโจวประสบกับอุทกภัยครั้งร้ายแรง โดยสถานีเกาชางบันทึกปริมาณน้ำท่วมสูงสุดนับตั้งแต่ปี 1917 ที่ 37,300 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ส่งผลกระทบต่อประชาชน 65,789 คน และต้องอพยพฉุกเฉินประชาชน 23,152 คน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำที่ผลิตได้เองต่อปีอยู่ที่ 614,500 ลูกบาศก์เมตรต่อตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดต่อปีอยู่ที่ 242.84 พันล้านลูกบาศก์เมตร กำลังการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎีตามแนวแม่น้ำทั้งสามสายรวมกันอยู่ที่ 4.633 ล้านกิโลวัตต์ (จินชา: 1.572 ล้านกิโลวัตต์, มินเจียง: 917,000 ล้านกิโลวัตต์, หยางtze: 2.144 ล้านกิโลวัตต์)
ทรัพยากรชีวภาพ
อุทยานแห่งชาติอี้ปินอยู่ในเขตป่าดิบชื้นกึ่งเขตร้อน มีพืชยืนต้น 86 วงศ์ 205 สกุล และ 435 ชนิด และไผ่ 13 สกุล และ 59 ชนิด มีพืชคุ้มครองชั้นหนึ่งของประเทศ 6 ชนิด ได้แก่ แปะก๊วย ต้นพิราบ และต้นยิวจีน นอกจากนี้ยังมีสัตว์มีกระดูกสันหลังเกือบ 1,000 ชนิด รวมถึงสัตว์คุ้มครองแห่งชาติ 52 ชนิด เช่น นกกระทาเสฉวน นกกระเรียนคอสีดำ และปลาสเตอร์เจียนจีน
ทรัพยากรแร่
มีการระบุแร่ธาตุหลัก 17 ชนิด ได้แก่ ถ่านหินสำรอง 5.3 พันล้านตัน (53% ของปริมาณทั้งหมดในมณฑลเสฉวน) ก๊าซธรรมชาติ 60 พันล้านลูกบาศก์เมตร ไพไรต์ 617 ล้านตัน (71% ของปริมาณทั้งหมดในมณฑล) เกลือหินมากกว่า 10 พันล้านตัน และหินปูน 463 ล้านตัน
หน่วยงานบริหาร
ในปี 2554 อำเภอนานซีได้กลายเป็นเขตนานซี และในปี 2561 อำเภออี้ปินได้กลายเป็นเขตซูโจว ณ เดือนเมษายน 2567 เขตอี้ปินปกครอง 3 เขตและ 7 อำเภอ (14 ตำบล 105 เมือง 17 อำเภอ) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 8 ถนนซู่หนาน เขตซูโจว
การเมือง
(ไม่มีเนื้อหาในบทความต้นฉบับ)
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2020) จำนวนประชากรถาวรมีทั้งหมด 4,588,804 คน ณ สิ้นปี 2023 ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 5.475 ล้านคน (อัตราการขยายตัวของเมือง 37.79%) ประชากรถาวร 4.628 ล้านคน (อัตราการขยายตัวของเมือง 54.91% เพิ่มขึ้น 1.36 จุด) อัตราการเกิด: 7.22 ต่อพันคน อัตราการตาย: 6.65 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: 0.57 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
นอกจากฮั่นแล้ว ยังมีชนกลุ่มน้อย 24 ชาติพันธุ์ ได้แก่ ยี ทิเบต เหมียว ฮุย มองโกเลีย ถู่เจีย บูยี ไป๋ และจ้วง Miao, Yi และ Hui เป็นชนพื้นเมือง
ภาษา
ภาษาถิ่นอี้ปินอยู่ในกลุ่มย่อยหมินเจียงของภาษาจีนกลางสาขากวนฉีทางตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งยังคงรักษาการออกเสียงแบบโบราณและคล้ายคลึงกับภาษาถิ่นลู่โจว นอกจากนี้ ชาวบ้านบางส่วนยังพูดภาษาอี๋และภาษาเมี่ยวได้อีกด้วย
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ศาสนาอิสลาม และศาสนาคาทอลิก ล้วนมีอยู่ในบริเวณนี้ ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในช่วงยุคหมิง-ชิง โดยมีวัดที่ได้รับการบันทึกไว้มากกว่า 1,000 แห่ง สถานที่สำคัญทางศาสนาอิสลาม ได้แก่ มัสยิดซู่เจียเฉียว และสถานที่สำคัญทางศาสนาคาทอลิก ได้แก่ โบสถ์ถนนเหวินซิงและโบสถ์ถนนกงซิง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 400.576 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% ภาคอุตสาหกรรมหลัก: 36.557 พันล้านหยวน (5.08 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.4%); ภาคอุตสาหกรรมรอง: 194.387 พันล้านหยวน (27.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.4%); ภาคบริการ: 169.632 พันล้านหยวน (23.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 18.4% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 32.43 พันล้านหยวน (4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.3%); รายจ่าย: 67.143 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.2%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 2.6239 ล้านตัน (+1.1%); ผัก 3.5164 ล้านตัน; ชา 114,500 ตัน; ผลไม้ 933,700 ตัน สุกรที่ถูกชำแหละ: 4.841 ล้านตัว (-7.5%) ในปี 2023 มูลค่าเพิ่มของการก่อสร้างอยู่ที่ 39.341 พันล้านหยวน โดยมีวิสาหกิจที่ผ่านเกณฑ์ 847 แห่ง
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.4% ภาคการผลิตเติบโต 8.0% ระบบอุตสาหกรรม "4+4+4" เติบโต 7.6% นำโดยเซลล์แสงอาทิตย์ซิลิคอนผลึก (+32.3%) รถยนต์ไฟฟ้าอัจฉริยะเชื่อมต่อ (+27.6%) และแบตเตอรี่กำลังสูง (+15.0%) การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 29.3% รายได้เดือนมกราคม-พฤศจิกายน: 443.252 พันล้านหยวน กำไร: 50.283 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 126.013 พันล้านหยวน (17.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.2%) ปริมาณการนำเข้า-ส่งออกอยู่ที่ 34.386 พันล้านหยวน (4.78 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 2.7%) เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 581.192 พันล้านหยวน (80.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้อยู่ที่ 531.724 พันล้านหยวน (73.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีบริษัทประกันภัย 38 แห่ง มีรายได้จากเบี้ยประกัน 6.961 พันล้านหยวน และมีสำนักงานหลักทรัพย์ 14 แห่ง มีปริมาณการซื้อขาย 384.889 พันล้านหยวน
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 เมืองอี้ปินได้รับสิทธิบัตร 3,664 ฉบับ (สิ่งประดิษฐ์ 439 รายการ) และยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า 9,452 รายการ เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทค 383 แห่ง ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรม 66 แห่ง และมีการทำสัญญาด้านเทคโนโลยี 591 ฉบับ มูลค่า 4.29 พันล้านหยวน
การศึกษา
สถาบันอุดมศึกษาทั่วไปสองแห่งมีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 39,300 คน เมืองนี้มีโรงเรียน 1,437 แห่ง (ไม่รวมมหาวิทยาลัย) มีนักเรียน 816,400 คน และอาจารย์ 6,800 คน อัตราการเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาและมัธยมต้นสูงถึง 100%
กิจการวัฒนธรรม
เมืองอี้ปินมีสถานที่จัดแสดงศิลปะการแสดง 3 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 12 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 21 แห่ง แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ 17 แห่ง และระดับจังหวัด 49 แห่ง โดยมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 รายการ และระดับจังหวัด 48 รายการ
การดูแลสุขภาพ
เมืองอี้ปินมีสถานพยาบาล 4,870 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 137 แห่ง (รัฐ 31 แห่ง เอกชน 106 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 39,800 คน และเตียงผู้ป่วย 39,000 เตียง
กีฬา
เมืองอี้ปินมีสถานที่จัดกีฬา 15,400 แห่ง (2.62 ตารางเมตรต่อประชากรหนึ่งคน) นักกีฬาจากเมืองอี้ปินคว้าแชมป์ระดับชาติ 16 รายการ แชมป์เอเชีย 6 รายการ และแชมป์โลก 7 รายการ รวมถึงเหรียญทอง 2 เหรียญจากการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 19 ที่เมืองหางโจว
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2566 มีผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญพนักงานในเมือง 1.284 ล้านคน โครงการบำนาญประชาชน 1.8834 ล้านคน และประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 4.6372 ล้านคน ส่วนการประกันค่าครองชีพขั้นต่ำครอบคลุมประชาชนในเมือง 18,380 คน และในชนบท 142,391 คน (มาตรฐาน: 800 และ 630 หยวน/เดือน ตามลำดับ)
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองอี้ปินเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ครบวงจร มีเครือข่ายการขนส่งทางน้ำ ทางบก และทางอากาศที่เชื่อมโยงกัน ตั้งอยู่ ณ จุดเริ่มต้นของเส้นทางน้ำสายสำคัญของแม่น้ำแยงซี และจุดตัดของแกนเหนือ-ใต้และตะวันออก-ตะวันตกของประเทศ มีเส้นทางรถไฟความเร็วสูง 4 สาย ทางด่วน 12 สาย เส้นทางบินไปยัง 17 เมือง และท่าเรืออี้ปิน (หนึ่งในหกท่าเรือหลักของแม่น้ำแยงซี) ข้อมูล ณ สิ้นปี 2566 ประกอบด้วย: ถนน 27,261 กิโลเมตร (ทางด่วน 593 กิโลเมตร) ทางรถไฟ 401 กิโลเมตร และเส้นทางบินพลเรือน 43 เส้นทาง การขนส่งสินค้า: 127.6816 ล้านตัน การขนส่งผู้โดยสาร: 37.1262 ล้านเที่ยว การผ่านท่าเรือ: 7.9105 ล้านตัน และ 107,100 TEU
ทางรถไฟ
เครือข่ายนี้ประกอบด้วยทางรถไฟเน่ยคุน อี้กง และจินหยุน ทางรถไฟความเร็วสูงเฉิงตู-กุ้ยหยาง (เปิดให้บริการเดือนมิถุนายน 2019; จากอี้ปินถึงเฉิงตูใช้เวลา 79 นาที) ทางรถไฟความเร็วสูงหรงคุน (สร้างเสร็จเดือนธันวาคม 2023) และทางรถไฟความเร็วสูงฉงชิง-คุนหมิง (ส่วนฉงชิง-อี้ปินเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2024)
ทางหลวง
ทางด่วนที่เปิดใช้งานแล้ว 8 สาย ได้แก่ ทางด่วนเน่ยอี้ เล่ออี้ อี้ลู่ อี้ซู เฉิงตูอี้ และทางด่วนวงแหวนอี้ปิน นอกจากนี้ยังมีอีกหลายสายที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ทางหลวงแห่งชาติสาย G213, G246, G247, G353 และ G547 ผ่านบริเวณนี้
การบิน
สนามบินอี้ปิน วู่เหลียงเย่ ในเขตชุยผิง ห่างจากใจกลางเมือง 11 กิโลเมตร เป็นสนามบินทหาร-พลเรือนระดับ 4C มีอาคารผู้โดยสารขนาด 24,000 ตารางเมตร รันเวย์ยาว 2,600 เมตร และที่จอดเครื่องบิน 13 จุด ให้บริการ 21 เมือง ณ เดือนพฤษภาคม 2020 ในปี 2019 มีผู้โดยสารใช้บริการ 1.0007 ล้านคน
การขนส่งทางน้ำ
แม่น้ำหมินเจียงและแม่น้ำจินซามาบรรจบกันที่เมืองอี้ปินเพื่อก่อให้เกิดแม่น้ำแยงซี มีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้รวม 963.3 กิโลเมตร ท่าเรืออี้ปิน ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ปฏิบัติการครบวงจรจือเฉิง เปิดดำเนินการเฟสแรกในเดือนธันวาคม 2553 ด้วยเงินลงทุน 1.28 พันล้านหยวน และมีกำลังการรองรับตู้คอนเทนเนอร์ 500,000 TEU
ระบบขนส่งทางราง
ณ เดือนกรกฎาคม 2567 ระบบขนส่งมวลชนอัตโนมัติ (ART) ของเมืองอี้ปิน เปิดให้บริการ 3 สาย ได้แก่ T1, T2 และ T4
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
อาหาร
(ไม่มีเนื้อหาในบทความต้นฉบับ)
ศุลกากร
(ไม่มีเนื้อหาในบทความต้นฉบับ)
ศิลปะ
งานหัตถกรรมพื้นเมืองส่วนใหญ่เป็นผ้าบาติกและงานปักของชาวเหมียว ซึ่งผลิตในชุมชนชาวเหมียวของอำเภอซิงเหวิน จุนเหลียน และกง ผลิตภัณฑ์ได้แก่ เสื้อผ้า ผ้าปูที่นอน และปลอกหมอน โดยกระโปรงจีบลายจุดเป็นเอกลักษณ์ที่สุด มีการอนุรักษ์ลวดลายบาติกไว้มากกว่า 280 แบบ
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ต้นการบูรที่มีลำต้นตรงและทรงพุ่มกว้างเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจของเมืองอี้ปินและความขยันหมั่นเพียรของประชาชน
วัฒนธรรมอื่นๆ
เมืองอี้ปินมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 355 โครงการ รวมถึงรายการระดับชาติ 4 รายการ ได้แก่ เทคนิคการชงเบียร์แบบดั้งเดิมของอู่เหลียงเย่ การแกะสลักหนังสัตว์จากไม้ไผ่เจียงอัน การแบกเกี้ยวแบบต้าปาเกาจวง และผ้าบาติกของชาวเหมียว เมืองนี้มีผู้สืทอดมรดก 277 คน (ระดับชาติ 3 คน ระดับมณฑล 22 คน) และแหล่งท่องเที่ยว 34 แห่งที่มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง 58 แห่ง รวมถึงแหล่งระดับชาติ 15 แห่ง เช่น สุสานหน้าผาฉีเกอตง (สมัยฮั่นตะวันออก) เจดีย์จิ่วโจว (สมัยซ่ง) และหอคอยต้ากวน (สมัยชิง)
การอพยพของชาวฮักกาตามลุ่มแม่น้ำเยว่ซีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิงเป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์การอพยพในเสฉวนตอนใต้ ซึ่งแสดงถึงช่วงหนึ่งของการอพยพ "ชาวหูกวงหลั่งไหลเข้ามาในเสฉวน" ตั้งแต่กลางสมัยคังซีถึงต้นสมัยหย่งเจิ้ง การเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างรวดเร็วได้ขับเคลื่อนการพัฒนา ผู้อพยพชาวหูหนานตั้งถิ่นฐานในเนินเขาทางตอนเหนือ ขณะที่ผู้อพยพชาวฮักกาเคลื่อนตัวไปตามแม่น้ำเยว่ซี จนกลายเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลในพื้นที่เหอซื่อฉางในช่วงปลายสมัยเฉียนหลง ชุมชนชาวฮักกาสร้างศาลาตระกูล รักษาประเพณีหลิงหนานไว้ รวมถึงภาษาฮักกาและประเพณีการฝังศพด้วยโกศทองคำ และสร้างบ้านเรือนขนาดใหญ่ที่มีลานภายในตามแบบแปลนเก้าศาลาสิบแปดบ่อน้ำ
จุดชมวิว
ภาพรวมสถานที่ท่องเที่ยว
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ ทะเลไผ่เสฉวนตอนใต้ เมืองโบราณลี่จวง ทะเลหินซิงเหวิน ทะเลสาบจินฉิว แหล่งท่องเที่ยวฉีตงโกว บ้านโบราณบนภูเขาซีเจีย และภูเขาเหลาจุน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
(ดูรายละเอียดจุดชมวิวสำคัญด้านบน)
การแลกเปลี่ยนภายนอก
(ไม่มีเนื้อหาในบทความต้นฉบับ)
บุคคลสำคัญ
Yibin ได้เลี้ยงดูผู้พลีชีพในการปฏิวัติ Li Shouxun, Zhao Yiman และ Yu Zehong และปรมาจารย์ด้านวรรณกรรม Yang Hansheng และ Tang Junyi และอื่นๆ อีกมากมาย
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองอี้ปินเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแรกบนแม่น้ำแยงซีอันยาวไกล" "เมืองหลวงแห่งสุราของจีน" และ "เมืองหลวงแห่งไม้ไผ่ของจีน" เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ และเป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 2
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม