เมืองเน่ยเจียง
เมืองเน่ยเจียง (Neijiang City) ซึ่งในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อฮั่นอัน (Han'an) และจงเจียง (Zhongjiang) และมีฉายาว่า "เมืองหวาน" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ในแอ่งเสฉวนตะวันออกเฉียงใต้ตามแนวแม่น้ำถัวเจียงตอนล่างตอนกลาง
เมืองเน่ยเจียง
เน่ยเจียง หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า หานอัน และ จงเจียง และมีฉายาว่า "เมืองหวาน" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ในแอ่งเสฉวนตะวันออกเฉียงใต้ตามแนวแม่น้ำถัวเจียงตอนล่างตอนกลาง มีทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์อยู่ระหว่างฉงชิ่งและเฉิงตู เน่ยเจียงเป็นที่รู้จักในฐานะ "ประตูสู่เสฉวนตอนใต้" และ "หัวใจของภูมิภาคเฉิงตู-ฉงชิ่ง" เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญของประเทศและเป็นจุดตัดที่สำคัญของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง เมืองนี้มีพื้นที่ 5,384.8 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 2 เขต 2 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2023 มีประชากรที่ลงทะเบียนไว้ 3.967 ล้านคน เน่ยเจียงเป็นบ้านเกิดของฉางหง อาจารย์ของขงจื๊อ และจางต้าเฉียน จิตรกรชื่อดัง ในปี 2025 เขตเน่ยเจียงมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 205.066 พันล้านหยวน (ประมาณ 28.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ชื่อและที่มาของชื่อ
เน่ยเจียงก่อตั้งขึ้นเป็นอำเภอในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เดิมชื่อฮั่นอัน แล้วเปลี่ยนเป็นจงเจียง แม่น้ำถัวเจียงทางตอนเหนือเรียกว่าแม่น้ำหนิวปี่ (แม่น้ำเหนือ) ส่วนทางตอนใต้เรียกว่าแม่น้ำจือ (แม่น้ำใต้) โดยมีอำเภออยู่ตรงกลาง จึงเป็นที่มาของชื่อ "จงเจียง" (แม่น้ำตอนกลาง) ในช่วงต้นราชวงศ์สุย เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องชื่อของจักรพรรดิหยางจง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นเน่ยเจียง ในปี 1951 ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองเน่ยเจียง อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าชื่อนี้มาจาก "น้ำภายใน" (แม่น้ำถัวเจียง) เนื่องจากเมืองตั้งอยู่บริเวณที่แม่น้ำโค้งเป็นรูปคาบสมุทร และตัวเมืองตั้งอยู่ภายในส่วนโค้งนี้ จึงเป็นที่มาของชื่อ "เน่ยเจียง" (แม่น้ำภายใน)
ประวัติศาสตร์
ยุคโบราณ
เน่ยเจียงเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการพัฒนาที่เก่าแก่ที่สุดของภูมิภาคปาซูโบราณ ฟอสซิลของมนุษย์จื่อหยางและเครื่องมือหินที่ขุดพบในปี 1951 ยืนยันการอยู่อาศัยของมนุษย์ในลุ่มแม่น้ำถัวเจียงเมื่อประมาณ 35,000–40,000 ปีที่แล้ว
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง พื้นที่นี้เป็นของเมืองเหลียงโจว ในสมัยราชวงศ์โจว เป็นส่วนหนึ่งของเมืองหย่งโจว และในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและราชวงศ์สงคราม พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองร่วมกันของอาณาจักรปาและอาณาจักรซู่
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นปาและแคว้นซู ในปี ค.ศ. 135 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งอำเภอจื่อจงขึ้นเป็นครั้งแรก ในช่วงปี ค.ศ. 126–132 ได้มีการแบ่งอำเภอฮั่นอันออกมาจากทางใต้ของจื่อจง ในปี ค.ศ. 553 ได้มีการก่อตั้งเมืองจื่อโจวขึ้น และในปี ค.ศ. 567 ฮั่นอันได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอจงเจียง
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 581 จักรพรรดิเหวินแห่งราชวงศ์สุ่ยได้เปลี่ยนชื่อจงเจียงเป็นเน่ยเจียง หลังจากสังเกตเห็นแม่น้ำที่ล้อมรอบอำเภอในแผนที่ ในปี ค.ศ. 587 ศูนย์กลางการปกครองของจื่อโจวได้ย้ายไปยังอำเภอผานซือ (ปัจจุบันคือเมืองฉงหลง อำเภอจื่อจง) ในช่วงต้นราชวงศ์หยวน เขตปกครองนี้ถูกยุบ แต่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1362
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1371 เมืองจื่อโจวถูกลดสถานะเป็นอำเภอจื่อเซียน ต่อมาในปี ค.ศ. 1727 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเมืองจื่อโจว ซึ่งเป็นเขตการปกครองที่ขึ้นตรงต่อเมืองจื่อโจว
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1914 เขตปกครองจื่อโจวถูกยุบ ในปี 1935 มณฑลเสฉวนได้นำระบบเขตตรวจสอบมาใช้ อำเภอทั้งหมดที่อยู่ในเขตเน่ยเจียงในปัจจุบัน ยกเว้นหลงชาง อยู่ในเขตตรวจสอบการปกครองที่สอง ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่จื่อจง
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
เน่ยเจียงได้รับการปลดปล่อยระหว่างวันที่ 5-16 ธันวาคม พ.ศ. 2492 มีการจัดตั้งเขตการปกครองตรวจสอบจื่อจงขึ้น ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขตการปกครองตรวจสอบเน่ยเจียงในปี พ.ศ. 2493 ในปี พ.ศ. 2494 ได้มีการอนุมัติจัดตั้งเมืองเน่ยเจียง (ระดับอำเภอ) ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา ขอบเขตการปกครองได้ถูกปรับเปลี่ยนหลายครั้ง เช่น เหรินโชวถูกโอนไปรวมกับเล่อซาน (พ.ศ. 2491) อันเยว่และเล่อจือถูกโอนเข้ามา (พ.ศ. 2491) อำเภอหรงไปรวมกับจื่อกง (พ.ศ. 2521) และหลงชางถูกผนวกเข้ามา (พ.ศ. 2521) ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการจัดตั้งเมืองเน่ยเจียงระดับจังหวัดขึ้น ในปี พ.ศ. 2541 จื่อหยาง เจียนหยาง อันเยว่ และเล่อจือ ถูกโอนไปรวมกับจังหวัดจื่อหยางแห่งใหม่ ทำให้เน่ยเจียงมีเขตการปกครองตามที่เห็นในปัจจุบัน มีการจัดตั้งเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเน่ยเจียงขึ้นในปี พ.ศ. 2535 และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคเน่ยเจียงขึ้นในปี พ.ศ. 2557
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้ง
เน่ยเจียงตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแอ่งเสฉวน ระหว่างลองจิจูด 104°15′–105°26′ ตะวันออก และลองจิจูด 29°11′–30°2′ เหนือ มีพรมแดนติดกับฉงชิ่งทางทิศตะวันออก ลู่โจวและจื่อกงทางทิศใต้ เหมยซานทางทิศตะวันตก และจื่อหยางทางทิศเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 5,384.8 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
เน่ยเจียงมีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิไม่สูงมากนักและมีปริมาณน้ำฝนมาก อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 6°C ในเดือนมกราคมถึง 28°C ในเดือนกรกฎาคม โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ 41°C และ −5.4°C ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,100–1,300 ชั่วโมง ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนานถึง 330 วัน และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีประมาณ 1,000 มิลลิเมตร โดย 60% ตกในฤดูร้อน ภัยแล้งเป็นภัยพิบัติทางสภาพอากาศที่สำคัญที่สุด
ธรณีวิทยา
บันทึกทางธรณีวิทยาของเน่ยเจียงย้อนไปถึงยุคโปรเทโรโซอิก หลังจากการเกิดเทือกเขาจินหนิงทำให้ชั้นหินตะกอนเดิมพับตัวลง พื้นที่จึงเข้าสู่ระยะที่ราบสูง ตั้งแต่ปลายยุคไทรแอสสิก การเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกทำให้ทะเลถอยร่นและพื้นที่ทรุดตัวลง ก่อให้เกิดแอ่ง ตั้งแต่ยุคจูราสสิกเป็นต้นมา กิจกรรมทางธรณีวิทยามีเสถียรภาพ โดยมีชั้นหินที่เอียงเล็กน้อยและแผ่นดินไหวไม่รุนแรง การกัดเซาะของแม่น้ำได้สร้างลักษณะภูมิประเทศที่ราบสูงเนินเขาเตี้ยที่เป็นเอกลักษณ์
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเนินเขา โดยมีเนินเขาสูง 350–450 เมตร คิดเป็นประมาณ 90% ของพื้นที่ทั้งหมด ภูเขาหลิวหมูมีความสูง 834 เมตร เป็นจุดที่สูงที่สุด ส่วนภูเขาไป่หยุนมี 108 ยอดเขาปกคลุมด้วยป่าทึบ สูงถึง 733 เมตร
อุทกวิทยา
แม่น้ำถัวเจียงเป็นแม่น้ำสายหลัก มีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 375 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ 145,000 กิโลวัตต์ แม่น้ำสาขาที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำฉิวซีและแม่น้ำต้าชิง กำลังการผลิตไฟฟ้าต่อปีสูงถึง 920 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง
ดิน
ดินประกอบด้วย 4 ประเภท ได้แก่ ดินสีม่วง (64.77% ของพื้นที่เพาะปลูก) ดินนา (30.8%) ดินตะกอน และดินสีเหลือง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็น 6 ประเภทย่อย 8 สกุล 37 ชนิด และ 65 รูปแบบย่อย
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2567 พายุฝนฟ้าคะนองระดับภูมิภาคได้พัดถล่มเมืองเน่ยเจียง โดยมีปริมาณน้ำฝนสูงสุดถึง 294 มิลลิเมตร พายุลูกนี้ส่งผลกระทบต่อประชาชน 11,482 คน และก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรงมูลค่า 4.185 ล้านหยวน (ประมาณ 581,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ประชาชนกว่า 8,000 คนถูกอพยพ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำเฉลี่ยต่อปีของเมืองเน่ยเจียงอยู่ที่ 1.51 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวประชากรเพียง 351 ลูกบิดเมตร ทำให้เป็นหนึ่งในห้าเมืองที่มีปัญหาขาดแคลนน้ำในมณฑลเสฉวน ในปี 2023 มีน้ำไหลเข้า 7.24 พันล้านลูกบิดเมตร และไหลออก 8.546 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดของเมืองที่ได้รับการสำรวจมีขนาด 538,479.79 เฮกตาร์ ประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 234,407.67 เฮกตาร์ (43.53%) พื้นที่ป่า 139,877.26 เฮกตาร์ (25.98%) และพื้นที่สวนผลไม้ 29,891.36 เฮกตาร์ (5.55%)
ทรัพยากรแร่
เน่ยเจียงได้ระบุชนิดแร่ไว้ 24 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นแร่พลังงานและแร่ที่ไม่ใช่โลหะ รวมถึงก๊าซธรรมชาติ ถ่านหิน หินน้ำมัน ปิโตรเลียม และก๊าซจากหินดินดาน ณ ปี 2015 มีแร่ 12 ชนิดที่ได้รับการพิสูจน์และพัฒนาแล้ว
ทรัพยากรพืช
เมืองเน่ยเจียงตั้งอยู่ในเขตป่าดิบชื้นกึ่งเขตร้อน มีต้นไม้มากกว่า 190 ชนิด จาก 60 วงศ์ ชนิดพันธุ์เด่น ได้แก่ สนมาสซอน การบูร และฟีบีหนานมู่ เมืองนี้เป็นแหล่งผลิตธัญพืชและพืชเศรษฐกิจที่สำคัญของมณฑลเสฉวน
ทรัพยากรชีวภาพ
ทรัพยากรสัตว์ประกอบด้วยปศุสัตว์ สัตว์ปีก ปลามากกว่า 30 ชนิด และสัตว์ป่ามากกว่า 240 ชนิด รวมถึงนกกระจอก นกพิราบ งู กบ และกระต่ายป่า
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1989 อำเภอเน่ยเจียงถูกยุบ และจัดตั้งเขตตงซิงขึ้น ในปี 2017 อำเภอหลงชางได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ และในปี 2019 การปรับโครงสร้างตำบลทำให้จำนวนตำบลลดลงจาก 107 แห่งเหลือ 70 แห่ง และตำบลย่อยจาก 14 แห่งเหลือ 13 แห่ง
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนเมษายน 2565 อำเภอเน่ยเจียงประกอบด้วย 2 เขต (ซือจงและตงซิง) 2 อำเภอ (จื่อจงและเหวยหยวน) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (หลงชาง) รวมถึงเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเน่ยเจียง และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทค มีเมือง 70 แห่ง ตำบล 13 แห่ง หมู่บ้าน 924 แห่ง และชุมชน 356 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 20 ถนนซินหัว เขตซือจง
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2023 จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนอยู่ที่ 3.967 ล้านคน (ลดลง 21,500 คน) โดยมีการเกิด 19,800 คน (เพิ่มขึ้น 4.98‰) และการเสียชีวิต 23,600 คน (เพิ่มขึ้น 5.94‰)
กลุ่มชาติพันธุ์
เน่ยเจียงมีชนกลุ่มน้อย 41 กลุ่ม โดยกลุ่มฮุย กลุ่มอี๋ และกลุ่มเมี่ยว แต่ละกลุ่มมีประชากรมากกว่า 1,000 คน มีหมู่บ้านชนกลุ่มน้อย 2 แห่ง และโรงเรียนประถมของชนกลุ่มน้อย 1 แห่ง
ภาษา
ภาษาถิ่นเน่ยเจียง ซึ่งพูดกันในเขตซื่อจงและตงซิง จัดอยู่ในกลุ่มย่อยเหรินฟู่ของกลุ่มกวนฉีในภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีความคล้ายคลึงกับภาษาถิ่นของเว่ยหยวน หลงชาง จิกง และฝูซุน
ศาสนา
เมืองนี้มีศาสนาหลัก 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และอิสลาม โดยมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่ได้รับอนุญาต 108 แห่ง (พุทธศาสนา 71 แห่ง ลัทธิเต๋า 3 แห่ง คาทอลิก 5 แห่ง โปรเตสแตนต์ 25 แห่ง และอิสลาม 4 แห่ง)
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 เขตเน่ยเจียงมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 205.066 พันล้านหยวน (ประมาณ 28.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.6% โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 27.556 พันล้านหยวน 70.455 พันล้านหยวน และ 107.055 พันล้านหยวน ตามลำดับ ในปี 2024 GDP อยู่ที่ 194.257 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.8% ในปี 2023 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 8.521 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.18 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.1% โดยมีค่าใช้จ่ายอยู่ที่ 30.87 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.29 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2023 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 1.7433 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 2.9%) จากพื้นที่เพาะปลูก 314,800 เฮกตาร์ การชำแหละสุกรอยู่ที่ 2.6495 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 1.7%) และสัตว์ปีก 32.605 ล้านตัว ผลผลิตจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำอยู่ที่ 141,600 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 12.2% โดย 25 จาก 34 อุตสาหกรรมหลักมีการเติบโต อุตสาหกรรมการผลิตคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เติบโต 44.5% อุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 27.2% วิสาหกิจขนาดใหญ่มีรายได้ 115.417 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.7%) และกำไร 6.894 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกรวมอยู่ที่ 74.659 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.37 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1% ในปี 2023 การค้าต่างประเทศอยู่ที่ 1.591 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 169.0%) โดยมีมูลค่าการส่งออก 1.428 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 7.2% เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 272.648 พันล้านหยวน (ประมาณ 37.87 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และมีสินเชื่อคงค้างอยู่ที่ 170.916 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.74 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเน่ยเจียง ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 และได้รับการยกระดับเป็นระดับชาติในปี 2013 ครอบคลุมพื้นที่ 78.5 ตารางกิโลเมตร ได้พัฒนาเป็นฐานสาธิตอุตสาหกรรมใหม่ระดับชาติและฐานการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์และรถจักรยานยนต์ของจีน อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ชีวการแพทย์ ชิ้นส่วนรถยนต์ อาหารและเครื่องดื่ม (โดยมี Red Bull และ China Resources Snow Beer) และเครื่องจักรกล ภาคส่วนที่กำลังเติบโต ได้แก่ บิ๊กดาต้า อีคอมเมิร์ซ และโลจิสติกส์สมัยใหม่
กิจการสังคม
ภาพรวม
ในปี 2023 รายได้สุทธิต่อหัวเพิ่มขึ้น 5.9% รายได้ของผู้อยู่อาศัยในเมืองเพิ่มขึ้น 4.6% (ค่าสัมประสิทธิ์ของเองเกล 36.7%) และรายได้ของผู้อยู่อาศัยในชนบทเพิ่มขึ้น 7.2% (ค่าสัมประสิทธิ์ของเองเกล 39.2%)
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2023 เขตเน่ยเจียงมีโรงเรียน 901 แห่ง มีนักเรียน 509,900 คน ประกอบด้วยโรงเรียนอนุบาล 511 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 200 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 122 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 40 แห่ง และสถาบันอุดมศึกษา 5 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 3,759 แห่ง มีเตียง 27,700 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 25,600 คน อัตราการเสียชีวิตของมารดาอยู่ที่ 7.24 ต่อ 100,000 คน และอัตราการเสียชีวิตของทารกอยู่ที่ 2.1‰
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2023 มีโครงการวิทยาศาสตร์ระดับเทศบาลขึ้นไปแล้วเสร็จ 84 โครงการ โดยมีการอนุมัติสิทธิบัตร 1,366 รายการ (รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 210 รายการ) มีวิสาหกิจไฮเทค 147 แห่ง และศูนย์บ่มเพาะเทคโนโลยีระดับชาติ 4 แห่ง
กิจการวัฒนธรรม
เมืองนี้มีคณะศิลปะการแสดง 27 คณะ พิพิธภัณฑ์ 14 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 6 แห่ง (หนังสือ 1.169 ล้านเล่ม) และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 7 แห่ง ในเดือนพฤษภาคม 2022 เน่ยเจียงได้รับการบรรจุอยู่ในระเบียงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมปาซู และห้องสมุดเมืองหลงชางเป็นห้องสมุดชั้นหนึ่งของประเทศ
กีฬา
ในปี 2022 เมืองเน่ยเจียงเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับมณฑล 6 รายการ และนักกีฬาได้รับเหรียญทอง 13 เหรียญ ในอนาคต เมืองเน่ยเจียง กวางอาน และอี้ปิน จะร่วมกันเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาประจำมณฑลเสฉวนครั้งที่ 15
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ณ ปี 2021 พื้นที่ป่าไม้เพิ่มขึ้นเป็น 33.1% อัตราคุณภาพอากาศในเขตเมืองดีเยี่ยมอยู่ที่ 85% และพื้นที่คุณภาพน้ำทั่วประเทศ 100% เป็นไปตามมาตรฐาน การใช้พลังงานต่อหน่วย GDP ลดลง 3.7% และการบำบัดน้ำเสียแบบรวมศูนย์บรรลุ 96.76%
ประกันสังคม
ในปี 2023 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของรัฐบาล 1.125 ล้านคน โครงการบำนาญของภาคเอกชน 870,300 คน และโครงการบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.4317 ล้านคน ในปี 2022 มาตรฐานค่าครองชีพขั้นต่ำอยู่ที่ 680 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 94 ดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับในเมือง และ 480 หยวนต่อเดือน (ประมาณ 67 ดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับในชนบท ยอดขายสลากกินแบ่งรัฐบาลสูงถึง 230 ล้านหยวน (ประมาณ 31.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การขนส่ง
ภาพรวม
เน่ยเจียงเป็นเมืองศูนย์กลางในเขตเศรษฐกิจเฉิงตู-ฉงชิ่ง มีทางด่วน 8 สาย ทางรถไฟที่สร้างเสร็จแล้ว 7 สาย (รวมถึงทางรถไฟความเร็วสูง 3 สาย) และทางรถไฟที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างอีก 1 สาย เป็นเมืองแรกในมณฑลเสฉวนที่มีทางรถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อทุกอำเภอ ซึ่งมีความสำคัญต่อการบูรณาการเข้ากับเขตเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำแยงซีและวงเศรษฐกิจคู่เมืองเฉิงตู-ฉงชิ่ง
ทางหลวง
ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 14,465.23 กิโลเมตร โดยเป็นทางด่วน 385.74 กิโลเมตร (G76 เซียะเหมิน-เฉิงตู, G85 หยินฉวน-คุนหมิง, G4215 เฉิงตู-จุนยี่) ทุกตำบลและหมู่บ้านเชื่อมต่อกันด้วยถนนลาดยางและบริการรถโดยสารประจำทาง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟเฉิงตู-ฉงชิ่ง ซึ่งเป็นทางรถไฟสายแรกของจีนยุคใหม่ ผ่านเมืองเน่ยเจียง เมืองนี้มีทางรถไฟธรรมดา 5 สาย และทางรถไฟความเร็วสูง 3 สาย รวมระยะทางให้บริการทั้งหมด 324 กิโลเมตร (ทางรถไฟความเร็วสูง 105.33 กิโลเมตร)
การบิน
สนามบินเน่ยเจียง ซึ่งวางแผนไว้เป็นสนามบินขนส่งพลเรือนระดับ 4C ถูกระบุไว้เป็นโครงการสำคัญในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 5 ปี ฉบับที่ 14
การขนส่งทางน้ำ
เมืองนี้มีท่าเรือข้ามฟาก 68 แห่ง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ตามแม่น้ำถัวเจียง โดยมีเรือ 276 ลำ และบริษัทขนส่งทางน้ำ 16 แห่ง
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองเน่ยเจียงให้บริการรถโดยสารประจำทาง 609 คัน ใน 85 เส้นทาง ครอบคลุมพื้นที่ใจกลางเมืองได้ถึง 95%
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
อาหาร
อาหารเน่ยเจียงขึ้นชื่อเรื่องรสชาติเข้มข้น เผ็ดร้อน และสดใหม่ เมนูขึ้นชื่อได้แก่ ปลาทอดแห้งต้าเฉียน ข้าวปั้นทอดปันปันเฉียว บะหมี่เนื้อเน่ยเจียง และกระต่ายอบกรอบผัดอินทผลัมตระกูลหม่า
ศุลกากร
การรำโคมไฟวัว ซึ่งเป็นที่นิยมในเมืองเย่ว์ซี มีลักษณะเป็นการแสดงของคนเลี้ยงวัวและผู้แสดงที่แต่งกายเป็นวัว ในการแสดงที่สนุกสนานและตลกขบขัน สำนักศิลปะการต่อสู้ปันโปมีต้นกำเนิดในเมืองลั่วฉวนในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง โดยผสมผสานศิลปะการต่อสู้ท้องถิ่นและศิลปะการต่อสู้ของเอ๋อเหมยเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ เน่ยเจียงยังมีประเพณีการแข่งเรือมังกรบนแม่น้ำถัวเจียงมายาวนานอีกด้วย
ภาษา
ภาษาถิ่นเน่ยเจียงอยู่ในกลุ่มย่อยเหรินฟู่ของภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ อำเภอเว่ยหยวนมีภาษาจีนกลางเว่ยหยวนและภาษาฮักกาที่กำลังเสื่อมถอย อำเภอจื่อจงมีภาษาถิ่นสี่ภาษา รวมทั้งภาษาฮักกากวางตุ้งและภาษาถิ่นหูหนาน เมืองหลงชางมีภาษาถิ่นที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้มากกว่าห้าภาษา หลังจากการปฏิรูปและการเปิดประเทศ ภาษาฮักกาและภาษาถิ่นหูกวงโบราณได้ถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นเน่ยเจียงและภาษาจีนกลางมาตรฐานไปทีละน้อย
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ณ เดือนตุลาคม 2565 อำเภอเน่ยเจียงมีโบราณสถานถาวร 2,265 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 7 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมระดับมณฑล 42 แห่ง นอกจากนี้ยังมีเมืองประวัติศาสตร์ระดับชาติ 2 แห่ง (ลั่วฉวนและหยุนติ้ง) และเมืองประวัติศาสตร์ระดับมณฑล 1 แห่ง (อำเภอจื่อจง)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนเมษายน 2566 อำเภอเน่ยเจียงมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 1 โครงการ ระดับมณฑล 28 โครงการ ระดับเทศบาล 85 โครงการ และระดับอำเภอ 164 โครงการ
จุดชมวิว
ภาพรวม
แหล่งท่องเที่ยวของเมืองนี้ครอบคลุม 8 หมวดหลัก 24 หมวดย่อย และ 77 ประเภทพื้นฐาน โดยมีทัศนียภาพสวยงามกว่า 30 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวมากกว่า 180 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลสำคัญ
ภาพรวม
สิบปราชญ์แห่งเน่ยเจียง
"สิบปราชญ์" คือบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเน่ยเจียง ประกอบด้วย "ครู 1 คน นายกรัฐมนตรี 2 คน นักปราชญ์ชั้นนำ 3 คน และปรมาจารย์ 4 คน" ได้แก่ ฉางหง (ครูของขงจื่อ) จ้าวซงและจ้าวเจิ้นจี้ (นายกรัฐมนตรี) ฟานฉงไค จ้าวกุย และหลัวเฉิงเซียง (นักปราชญ์ชั้นนำ) และพระอาจารย์เสวี่ยถงจื่อ (พระภิกษุ) หยูเป่ยหลุน (ผู้พลีชีพในการปฏิวัติปี 1911) จางต้าเฉียน (จิตรกรเอก) และฟานฉางเจียง (ผู้บุกเบิกด้านวารสารศาสตร์) จางซานจื่อและจางต้าเฉียน สองพี่น้องผู้ร่วมก่อตั้งสำนักจิตรกรรมต้าเฟิงถัง ได้ถูกรวมเข้าด้วยกันโดยมีพระอาจารย์เสวี่ยรวมอยู่ด้วย ทำให้เกิดเป็น "สิบปราชญ์ รวมเป็น 11 คน" อนุสาวรีย์สิบปราชญ์ประกอบด้วยรูปปั้นทองสัมฤทธิ์สูง 2.3 เมตร จำนวน 10 รูป และแผ่นจารึกทองสัมฤทธิ์ที่สลัก "บทกวีสรรเสริญสิบปราชญ์แห่งเน่ยเจียง"
เกียรติยศที่สำคัญ
เมืองเน่ยเจียงได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึง: เมืองดีเด่นระดับชาติด้านการแพทย์แผนจีน (2019); เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2021); เมืองอารยธรรมมณฑลเสฉวน (2020); เมืองดีเด่นระดับชาติด้านการบริจาคโลหิตโดยสมัครใจ (2020); เมืองดีเด่นระดับมณฑลด้านการฟื้นฟูชนบท (2021–2022); เมืองสำคัญระดับชาติด้านการรีไซเคิลวัสดุเหลือใช้ (2022); เมืองนำร่องระดับภูมิภาคด้านการหมุนเวียนน้ำรีไซเคิล (2023); เมืองประหยัดน้ำแห่งชาติ (2023); เมืองหลวงแห่งขนมหวานของจีน (2023); และเมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2025)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม