ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเต๋อหยาง

เมืองเต๋อหยาง

เมืองเต๋อหยาง (Deyang City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "จิงเฉิง" (Jingcheng) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบเฉิงตู ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเทือกเขาหลงเหมินและแอ่งเสฉวน ทางทิศเหนือ

เมืองเต๋อหยาง

เมืองเต๋อหยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "จิงเฉิง" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเสฉวน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบเฉิงตู ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเทือกเขาหลงเหมินและแอ่งเสฉวน ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีสภาพภูมิอากาศแบบภูเขาสูงชัน ในขณะที่ทางตะวันออกเฉียงใต้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน มีพื้นที่ทั้งหมด 5,911 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมีนาคม 2567 เมืองนี้บริหารจัดการ 2 เขต 1 อำเภอ และ 3 เมืองระดับอำเภอ ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.454 ล้านคน อำเภอเต๋อหยางก่อตั้งขึ้นในปี 620 ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ และเมืองเต๋อหยางได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1983 เต๋อหยางอยู่ติดกับเฉิงตู เมืองหลวงของมณฑล และเป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองศูนย์กลางระดับภูมิภาคของมณฑลเสฉวน เมืองเต๋อหยางเป็นเมืองศูนย์กลางสำคัญในเขตเศรษฐกิจเฉิงตู-ฉงชิงและเขตมหานครเฉิงตู ตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเส้นทางเศรษฐกิจสายไหมและเส้นทางเศรษฐกิจแม่น้ำแยงซี เต๋อหยางมีระบบคมนาคมที่พัฒนาอย่างดี โดยอยู่ห่างจากสถานีศูนย์กลางตู้คอนเทนเนอร์ทางรถไฟชิงไป่เจียงซึ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียเพียง 24 กิโลเมตร เต๋อหยางก่อตั้งขึ้นจากโครงการก่อสร้างแนวรบที่สามของประเทศ เป็นฐานการผลิตอุปกรณ์ทางเทคนิคที่สำคัญของจีน เป็นฐานสาธิตอุตสาหกรรมฉุกเฉินแห่งชาติรุ่นที่สอง และได้รับการรวมอยู่ในแผนระเบียงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมปาซู เต๋อหยางมีเขตนำร่องอีคอมเมิร์ซข้ามพรมแดนแบบครบวงจรและเป็นเมืองสุขภาพแห่งชาติ มรดกทางวัฒนธรรมอันอุดมสมบูรณ์ของเมืองนี้ ได้แก่ โบราณสถานสามก๊กที่ด่านไป่หม่าและวัดปางถง วัดขงจื๊อเตี้ยนเต๋อหยาง ภาพวาดปีใหม่เมี่ยนจู กำแพงแกะสลักหินเต๋อหยาง และหออนุสรณ์วีรบุรุษหวงจี้กวง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคเต๋อหยางมีมูลค่า 338.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 46.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อคำนวณจากราคาคงที่

ประวัติศาสตร์

ในสมัยโบราณ บริเวณนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวไป่ปู่ ต่อมาในปี 316 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินได้พิชิตรัฐปาและรัฐฉู่ และพื้นที่เต๋อหยางในปัจจุบันอยู่ในเขตปกครองของรัฐฉู่

ในปี ค.ศ. 620 ในสมัยราชวงศ์ถัง ได้มีการจัดตั้งอำเภอเต๋อหยางขึ้นโดยแยกตัวออกมาจากอำเภอหลัวและอำเภอเมี่ยน ในปี ค.ศ. 686 จักรพรรดินีอู่เจ๋อเทียนได้สถาปนามณฑลฮั่นขึ้นที่อำเภอหลัว (ปัจจุบันคือเมืองกว่างฮั่น) ปกครองห้าอำเภอรวมถึงเต๋อหยาง ในปี ค.ศ. 742 มณฑลฮั่นได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลเต๋อหยาง แล้วเปลี่ยนกลับมาเป็นเต๋อหยางอีกครั้งในปี ค.ศ. 758

ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 965) มณฑลฮั่นได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ที่อำเภอหลัว โดยปกครองสี่อำเภอรวมถึงเต๋อหยาง ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของเขตปกครองซีฉวน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองเฉิงตูในปี ค.ศ. 1059 ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1260) มณฑลฮั่นได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่อีกครั้ง ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1371) มณฑลฮั่นปกครองสามอำเภอรวมถึงเต๋อหยางภายใต้การปกครองของมณฑลเฉิงตู อำเภอเต๋อหยางเคยถูกรวมเข้ากับมณฑลฮั่นชั่วคราวในปี ค.ศ. 1377 และได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1380

ในช่วงต้นราชวงศ์ชิง ระบบการปกครองเป็นไปตามแบบอย่างของราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1659 อำเภอลั่วเจียงถูกรวมเข้ากับอำเภอเต๋อหยาง ในปี ค.ศ. 1687 มณฑลฮั่นถูกลดสถานะเป็นหน่วยงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับการปกครอง ในปี ค.ศ. 1727 อำเภอเต๋อหยางถูกโอนไปอยู่กับเมืองเมี่ยนโจว และในปี ค.ศ. 1802 อำเภอลั่วเจียงก็ถูกแยกออกไป

ในปี 1952 อำเภอเต๋อหยางถูกผนวกเข้ากับมณฑลเหมียนหยาง ในปี 1959 อำเภอลั่วเจียงถูกยุบและรวมเข้ากับอำเภอเต๋อหยางเป็นส่วนใหญ่ ในช่วงทศวรรษ 1950-1960 รัฐได้จัดตั้งเขตอุตสาหกรรมและดำเนินการก่อสร้างแนวรบที่สาม ซึ่งเป็นการวางรากฐานของอุตสาหกรรมสมัยใหม่

เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองเต๋อหยาง โดยรวมเอาอำเภอเต๋อหยาง จงเจียง และเมี่ยนจู จากเมืองเมี่ยนหยาง รวมทั้งอำเภอกวางฮั่นและฉือฟางจากเมืองเฉิงตู เข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเต๋อหยาง ในปี พ.ศ. 2527 อำเภอเต๋อหยางถูกแทนที่ด้วยเขตปกครองกลาง ในปี พ.ศ. 2531 อำเภอกวางฮั่นกลายเป็นเมือง ในปี พ.ศ. 2539 เขตปกครองกลางถูกแบ่งออกเป็นเขตจิงหยางและอำเภอลั่วเจียง ในขณะที่อำเภอเมี่ยนจูและฉือฟางกลายเป็นเมือง และในปี พ.ศ. 2560 อำเภอลั่วเจียงกลายเป็นเขตลั่วเจียง

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เมืองเต๋อหยางบริหารจัดการเขตเทศบาล 2 แห่ง อำเภอ 1 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 3 แห่ง โดยมีเขตเมือง 2 แห่ง ซึ่งประกอบด้วยตำบล 13 แห่ง เมือง 67 แห่ง และตำบล 4 แห่ง ที่ทำการรัฐบาลประชาชนเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 37 ส่วนที่ 1 ถนนฉางเจียงตะวันตก เขตจิงหยาง

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองเต๋อหยางตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบเฉิงตู ระหว่างละติจูด 30°31′–31°42′ เหนือ และลองจิจูด 103°45′–105°15′ ตะวันออก มีอาณาเขตติดกับเมืองเมี่ยนหยางทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออก อำเภอดายิงและเล่อจือทางตะวันออกเฉียงใต้ เขตต่างๆ ของเมืองเฉิงตูทางใต้ เมืองเผิงโจวทางตะวันตก อำเภอเหมาของเขตปกครองตนเองชาวทิเบตและฉางอาบาทางตะวันตกเฉียงเหนือ และอำเภออันโจวทางเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 5,911 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

แคว้นเต๋อหยางมีภูมิประเทศหลากหลาย ทั้งภูเขาสูง ภูเขาขนาดกลาง ภูเขาเตี้ย เนินเขา และที่ราบ โดยมีระดับความสูงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ บริเวณเทือกเขาหลงเหมินมีความสูง 2,000–3,000 เมตร โดยมียอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาซื่อจื่อหวาง สูง 4,984.1 เมตร ที่ราบตอนกลางมีความสูง 465–750 เมตร เนินเขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีความสูง 650–1,000 เมตร โดยจุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 308 เมตร ที่ราบคิดเป็น 30.8% ภูเขา 19.7% และเนินเขา 49.5% ของพื้นที่ทั้งหมด

ภูมิอากาศ

ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีสภาพภูมิอากาศแบบภูเขาสูงชัน ส่วนภาคตะวันออกเฉียงใต้มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี: 15–17°C เดือนมกราคมเฉลี่ย 5–6°C เดือนกรกฎาคมเฉลี่ย 25°C ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,000–1,300 ชั่วโมง อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุด: 37.3°C และ -7.6°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 900–950 มม. โดยส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 270–290 วัน

อุทกวิทยา

แม่น้ำในเมืองเต๋อหยางเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำถัวเจียงและแม่น้ำฝูเจี้ยน แม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำเมี่ยนหยวน แม่น้ำชิติง แม่น้ำยาซี แม่น้ำชิงไป่ และแม่น้ำไค ประเภทของน้ำใต้ดินแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ได้แก่ น้ำซึมตามรอยแตกในภูเขา น้ำใต้ดินที่มีรูพรุนในที่ราบตอนกลาง และน้ำซึมตามรอยแตกในหินตะกอนในเนินเขาทางตะวันออกเฉียงใต้

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรพืช

เมืองเต๋อหยางอยู่ในเขตป่าดิบชื้นกึ่งเขตร้อน บริเวณเทือกเขาหลงเหมิน ซึ่งมีความแตกต่างของระดับความสูงมากกว่า 4,000 เมตร มีป่าดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ที่มีพืชพันธุ์หลากหลายชนิด ก่อตัวเป็นแถบพืชพรรณแนวตั้งที่เห็นได้อย่างชัดเจน

ทรัพยากรสัตว์

สัตว์ป่ามีความหลากหลายตามระดับความสูง ต่ำกว่า 700 เมตร: สัตว์ขนาดเล็กและนก ที่ระดับความสูง 700–1,800 เมตร: หมูป่า หมีดำ กวาง และเสือดาว ที่ระดับความสูง 1,800–3,600 เมตร: สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 ของประเทศ ได้แก่ แพนด้ายักษ์ ลิงจมูกสั้นสีทอง และทาคิน สัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 2 ได้แก่ แพนด้าแดงและซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน เหนือ 3,600 เมตร: แกะสีน้ำเงิน ไก่หิมะ และนกอินทรี เมืองนี้มีสัตว์ป่า 300 ชนิด โดย 81 ชนิดอยู่ภายใต้การคุ้มครองระดับชาติหรือระดับจังหวัด

ทรัพยากรแร่

บริษัทเดยางได้ค้นพบแร่ธาตุ 35 ชนิดในแหล่งแร่กว่า 200 แห่ง แร่ธาตุพลังงาน ได้แก่ ถ่านหิน ก๊าซธรรมชาติ และหินน้ำมัน แร่ธาตุเคมี ได้แก่ ฟอสฟอรัส ไพไรต์ และสตรอนเทียม วัสดุก่อสร้าง ได้แก่ หินปูน หินแกรนิต และหินอ่อน แร่โลหะ ได้แก่ บอกไซต์ แมกเนไทต์ และแร่ตะกั่ว-สังกะสี มีแหล่งสำรองที่พิสูจน์แล้วสำหรับฟอสฟอรัส ถ่านหิน ก๊าซธรรมชาติ และหินปูน

ประชากร

จากการสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 พบว่ามีประชากร 3,456,161 คน (พฤศจิกายน 2020) เมื่อสิ้นปี 2024 ประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 3.454 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเมือง 2.064 ล้านคน และในชนบท 1.39 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 59.76% เมืองนี้มีกลุ่มชาติพันธุ์ 51 กลุ่ม โดยมีชนกลุ่มน้อยรวม 27,200 คน (0.76% ของประชากร) ชาวฮุยเป็นชนกลุ่มน้อยที่ตั้งถิ่นฐานมานานที่สุด ส่วนใหญ่อยู่ในใจกลางเมือง เมืองเสี่ยวฉวน เขตจิงหยาง และเมืองหลัวสุ่ย เขตฉือฟาง

การเมือง

ผู้นำปัจจุบัน

เมืองพี่น้อง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตเต๋อหยางมีมูลค่า 338.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 46.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.4% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 27.92 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.85 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.2%) ภาคอุตสาหกรรมขั้นกลางอยู่ที่ 167.82 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.6%) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 142.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.1%)

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 326.54 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.2%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 8.5% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 20.05 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.2%) และรายจ่ายอยู่ที่ 42.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 9.1%)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2567 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 4.73 ล้านหมู่ ผลผลิต 2.04 ล้านตัน (+1.1%) ผักเติบโต 4.5% ผลไม้ 5.4% และสมุนไพร 9.4% การฆ่าสุกรอยู่ที่ 2.644 ล้านตัว (-7.6%) สัตว์ปีก 67.487 ล้านตัว (-5.6%) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 77,000 ตัน (+4.5%) ภายในปี 2566 มีการสร้างนิคมเกษตรสมัยใหม่ 60 แห่ง และพื้นที่ป่าไม้ปกคลุมถึง 26.4%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดที่กำหนดเติบโต 14.0% โดยมีอัตราการขาย 94.5% อุตสาหกรรมชั้นนำ "3+1" เติบโต 14.2% ได้แก่ อุปกรณ์เครื่องจักรกล (+15.8%) วัสดุและเคมีภัณฑ์ (+16.9%) อาหารและเครื่องดื่ม (+7.9%) และเศรษฐกิจดิจิทัล (+16.5%) การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 22.5% อุตสาหกรรมสีเขียวคาร์บอนต่ำเติบโต 17.5% ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ สุรา (+31.2%) กรดซัลฟิวริก (+28.8%) ปุ๋ย (+26.2%) และอุปกรณ์ไฟฟ้า (+24.3%) รายได้จากอุตสาหกรรมอยู่ที่ 397.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 54.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.2%) โดยมีกำไร 28.74 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.1%)

ในปี 2023 มูลค่าเพิ่มของภาคการก่อสร้างอยู่ที่ 14.32 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.98 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.1%) โดยมีวิสาหกิจที่ผ่านเกณฑ์ 407 แห่ง

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ยอดขายปลีกอยู่ที่ 118.55 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 6.4%) ยอดขายในเมืองอยู่ที่ 77.16 พันล้านหยวน และในชนบทอยู่ที่ 41.39 พันล้านหยวน รายได้จากธุรกิจร้านอาหารเติบโต 11.5% ยอดขายปลีกออนไลน์อยู่ที่ 13.12 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.6%) เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 488.85 พันล้านหยวน (ประมาณ 67.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 8.0%) และสินเชื่ออยู่ที่ 326.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 12.8%)

ในปี 2023 ธุรกิจไปรษณีย์มีมูลค่ารวม 2.13 พันล้านหยวน ปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 150 ล้านชิ้น ธุรกิจโทรคมนาคมมีมูลค่ารวม 3.56 พันล้านหยวน โดยมีผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 4.342 ล้านราย รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 9.33 พันล้านหยวน (+1.5%) ปริมาณการซื้อขายหลักทรัพย์อยู่ที่ 628.9 พันล้านหยวน (+6.0%)

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2023 อุตสาหกรรมไฮเทคมีรายได้ 151.61 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการให้สิทธิบัตรทั้งหมด 4,963 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 882 ฉบับ เมืองนี้มีแพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับชาติ 3 แห่ง บริษัทไฮเทค 441 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,057 แห่ง สัญญาด้านเทคโนโลยีมีมูลค่ารวม 5.36 พันล้านหยวน (+141.4%)

การศึกษา

ณ ปี 2023 เมืองเต๋อหยางมีโรงเรียนประถมศึกษา 216 แห่ง (นักเรียน 178,000 คน) โรงเรียนมัธยมต้น 101 แห่ง (นักเรียน 95,000 คน) โรงเรียนมัธยมปลาย 27 แห่ง (นักเรียน 49,000 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 16 แห่ง (นักเรียน 31,000 คน) และสถาบันอุดมศึกษา 14 แห่ง (นักเรียน 167,000 คน ผู้สำเร็จการศึกษา 46,000 คน)

กิจการวัฒนธรรม

เมืองนี้มีห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง (หนังสือ 2.879 ล้านเล่ม) ศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง สถานีวัฒนธรรม 115 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง แหล่งมรดกระดับชาติ 11 แห่ง และแหล่งมรดกระดับจังหวัด 38 แห่ง โดยมี 2 รายการอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ

การดูแลสุขภาพ

เมืองเต๋อหยางมีสถานพยาบาล 2,225 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 89 แห่ง มีเตียง 29,852 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 28,840 คน (แพทย์ 11,057 คน พยาบาล 12,831 คน)

กีฬา

เมืองนี้มีเส้นทางออกกำลังกาย 1,675 เส้นทาง สถานที่เล่นกีฬาสำหรับประชาชน 10 แห่ง และสโมสรกีฬาเยาวชนแห่งชาติ 13 แห่ง ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาสูงถึง 732 ล้านหยวน (ประมาณ 101 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ประกันสังคม

ในปี 2023 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 850,000 คน โครงการประกันการว่างงาน 461,000 คน และโครงการประกันสุขภาพ 879,000 คน ส่วนการเข้าถึงการดำรงชีพขั้นพื้นฐานครอบคลุม 136,000 คน เมืองนี้มีบ้านพักคนชรา 123 แห่ง (14,507 เตียง) และบ้านพักคนชรา 77 แห่ง (8,145 เตียง)

การขนส่ง

ภาพรวม

ในปี 2023 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนอยู่ที่ 95.772 ล้านตัน (ปริมาณการขนส่ง: 8.43 พันล้านตัน-กิโลเมตร) ปริมาณผู้โดยสารทางรถไฟอยู่ที่ 6.07 ล้านคน และปริมาณสินค้าทางรถไฟอยู่ที่ 11.05 ล้านตัน ระยะทางทางรถไฟรวม 370 กิโลเมตร มี 19 สถานี ระยะทางทางหลวงรวม 10,715 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 360 กิโลเมตร

ระบบขนส่งทางราง

สาย S11 (ทางรถไฟเทศบาลเมืองเฉิงตู อยู่ระหว่างการก่อสร้าง) วิ่งจากสถานีเว่ยเจียนเนียนในเมืองเฉิงตูไปยังสถานีเต๋อหยางเหนือ โดยมี 15 สถานี ตลอดระยะทาง 70.86 กิโลเมตร

ทางหลวง

เมืองนี้มีทางหลวงรวม 10,715 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงทางด่วน 360 กิโลเมตร

ทางรถไฟ

ทางรถไฟเป่าจี้-เฉิงตูวิ่งผ่านเมืองจากเหนือจรดใต้ ทางรถไฟความเร็วสูงซีอาน-เฉิงตูให้บริการสถานีเต๋อหยาง เต๋อหยางใต้ กวงฮั่นเหนือ และหลัวเจียงตะวันออก ทางรถไฟเสฉวน-ชิงไห่ให้บริการสถานีซานซิงตุ่ย เมี่ยนจูใต้ และฉือฟางตะวันตก

การบิน

เมืองเต๋อหยางอยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเฉิงตูซวงหลิวไปทางใต้ประมาณ 50 กิโลเมตร และห่างจากสนามบินเหมียนหยางหนานเจียวไปทางเหนือประมาณ 45 กิโลเมตร ภายในเมืองเต๋อหยางมีสนามบินสองแห่ง ได้แก่ สนามบินกวงฮั่นและสนามบินการบินทั่วไปชิฟาง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

สัญลักษณ์เมือง

เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2556 เมืองเต๋อหยางได้ประกาศสัญลักษณ์ประจำเมืองว่า "แหล่งกำเนิดแห่งรัฐฉู่โบราณ เมืองหลวงแห่งเครื่องจักรกลหนัก" รูปทรงวงกลมสื่อถึงความกลมกลืนและดวงอาทิตย์ ครึ่งซ้ายเป็นรูปเฟือง แทนการผลิตเครื่องจักรกลหนัก ส่วนครึ่งขวามีอักษรฉู่โบราณและแหล่งโบราณสถานซานซิงตุ่ย ซึ่งแสดงถึงมรดกทางวัฒนธรรมของเมืองเต๋อหยาง

ประเพณีพื้นบ้าน

เมืองเต๋อหยางมีประเพณีเทศกาลเรือมังกรที่สืบทอดกันมายาวนาน รวมถึงการแข่งเรือมังกรและการกินขนมจงจี้ ในสมัยสาธารณรัฐ เทศกาลนี้จัดขึ้นเป็นเวลา 3-5 วัน ณ สถานที่ต่างๆ ริมแม่น้ำ โดยมีกิจกรรมต่างๆ เช่น การแข่งเรือ การแข่งขันจับเป็ด และการแสดงดนตรี

เทศกาลต่างๆ

จุดชมวิว

เมืองเต๋อหยางเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณสถานซานซิงตุ่ยแห่งอารยธรรมฉู่ ซึ่งค้นพบโบราณวัตถุระดับสมบัติของชาติ ได้แก่ รูปปั้นสำริดยืน หน้ากากสำริด ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สำริด และคทาทองคำ สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ที่น่าสนใจ ได้แก่ ด่านไป่หม่าและวัดปางถง (แหล่งโบราณสถานสมัยสามก๊ก) วัดขงจื๊อเต๋อหยาง (หนึ่งในสามวัดขงจื๊อที่สำคัญของจีน) ภาพวาดปีใหม่เมี่ยนจู (หนึ่งในสี่ประเพณีการวาดภาพที่สำคัญของจีน) กำแพงแกะสลักหินเต๋อหยาง และอนุสรณ์สถานวีรบุรุษหวงจี้กวง ณ ปี 2017 มีพื้นที่อนุรักษ์ทัศนียภาพและมรดกทางวัฒนธรรม 66 แห่ง

พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุ่ย ซึ่งตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของพื้นที่ จัดแสดงโบราณวัตถุล้ำค่ากว่าพันชิ้น ประกอบด้วยสองห้อง ได้แก่ ห้องแสดงนิทรรศการทั่วไป และห้องแสดงนิทรรศการเฉพาะทางด้านเครื่องสำริด

แหล่งท่องเที่ยวเทือกเขาจิ่วหลง-ลู่ถาง ในเมืองเมี่ยนจู เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ ที่ผสมผสานกิจกรรมต่างๆ เข้าด้วยกัน ได้แก่ บ่อน้ำพุร้อนกุหลาบ การเดินป่า การเล่นร่มร่อน และการท่องเที่ยวเชิงเกษตร

ด่านไป่หม่า หนึ่งในห้าด่านของเส้นทางซู่ ประกอบด้วยวัดปางตง เนินเขาหลัวเฟิงที่ปางตงเสียชีวิต สุสานของปางตง และถนนโบราณจินหนิว ซึ่งเป็นหนึ่งในถนนระดับชาติที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

บุคคลสำคัญ

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

จิ่วจ้ายโกว

จิ่วจ้ายโกวตั้งอยู่ริมทางหลวงหมายเลข 301 ในเมืองจางจา อำเภอจิ่วจ้ายโกว เขตปกครองตนเองชาวทิเบตและฉางอาบา มณฑลเสฉวน เป็นแหล่งมรดกทางธรรมชาติข…

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู

ศูนย์วิจัยและเพาะพันธุ์แพนด้ายักษ์เฉิงตู ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1375 ถนนแพนด้า เขตเฉิงฮวา เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ขอ…

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อกง

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื่อกงตั้งอยู่ที่ต้าซานปู่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองจื่อกง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเ…

เวินซูฟาง

เหวินซูฟางตั้งอยู่บนถนนเหวินซู่ ลานบ้าน เขตชิงหยาง เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ในย่านใจกลางเมืองเฉิงตู ที่นี่ผสมผสานวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์ ประส…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว