เมืองซานชา
เมืองซานซา (Sansha City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลไห่หนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของทะเลจีนใต้ ในมณฑลไห่หนานตอนใต้ เมืองนี้บริหารจัดการเกาะ แนวปะการัง และน่านน้ำของหมู่เกาะซีซา (Xisha Islands) และจงซู (Zhongsh)
เมืองซานชา
เมืองซานซา เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลไห่หนาน ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของทะเลจีนใต้ ในภาคใต้ของมณฑลไห่หนาน เมืองนี้บริหารจัดการเกาะ แนวปะการัง และน่านน้ำของหมู่เกาะซีซา หมู่เกาะจงซา และหมู่เกาะหนานซา มีพื้นที่บนบกประมาณ 13 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่รวมทั้งหมดประมาณ 2 ล้านตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยเขตซีซา (รหัสการปกครอง 460321) และเขตหนานซา (รหัสการปกครอง 460322) ซึ่งปกครองชุมชน 10 แห่ง (รวมถึงชุมชนที่อยู่อาศัย 9 แห่ง และชุมชนครอบครัวทหาร 1 แห่ง) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่บนเกาะหย่งซิงในเขตซีซา ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2,200 คน เมืองซานซาได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2012 ทำให้เป็นเมืองระดับจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดของจีน มีพื้นที่รวมใหญ่ที่สุด มีพื้นที่บนบกน้อยที่สุด และมีประชากรน้อยที่สุด ตั้งอยู่ ณ จุดยุทธศาสตร์สำคัญระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย หมู่เกาะแห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "เส้นทางน้ำทองคำสายที่สามของโลก" และเป็นจุดแวะพักสำคัญบน "เส้นทางสายไหมทางทะเล" โบราณ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนชื้น ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคืออุณหภูมิสูงตลอดทั้งปี ความชื้นสูง ความเค็มสูง และรังสีจากแสงอาทิตย์สูง หมู่เกาะเหล่านี้มีทรัพยากรพืชพรรณอุดมสมบูรณ์และสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่หลากหลาย เมืองซานซาเป็น "เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านระดับชาติ" และได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน 200 เมืองที่มีเสน่ห์ที่สุดในโลกประจำปี 2016 เมืองนี้ได้สร้างฐานเพาะพันธุ์ปะการังเทียมและเขตสาธิตการปลูกปะการังที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะซีซา โดยเพาะเลี้ยงต้นกล้าปะการัง 143,000 ต้น และปลูกปะการังสำเร็จ 100,000 ต้น ผลิตน้ำทะเลที่ผ่านการกลั่นประมาณ 1,000 ตันต่อวัน ในเดือนธันวาคม 2025 ศูนย์การค้าครบวงจรที่รวมการช้อปปิ้ง การรับประทานอาหาร วัฒนธรรม และการพักผ่อนหย่อนใจได้สร้างเสร็จและเปิดให้บริการ ณ เดือนธันวาคม 2025 รายได้รวมของระบบเศรษฐกิจส่วนรวมของชุมชนมีมูลค่าเกิน 4 ล้านหยวน (ประมาณ 556,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
ประวัติศาสตร์
สมัยราชวงศ์ชางโจว
ชนพื้นเมืองเผ่า "ลั่วเยว่" ที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนใต้เริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับที่ราบภาคกลาง จากนั้นเป็นต้นมา ชาวประมงจีนได้เดินเรือและทำการประมงในทะเลจีนใต้มาอย่างต่อเนื่อง และค้นพบหมู่เกาะทะเลจีนใต้เป็นกลุ่มแรก บันทึกรายละเอียดของพวกเขาถูกเก็บรักษาไว้ในต้นฉบับที่เขียนด้วยลายมือพิเศษที่เรียกว่า เกิงลู่ปู้ (หรือ สุ่ยลู่ปู้) ซึ่งสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนเพื่อใช้เป็นคู่มือการเดินเรือ
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
เกาะไห่หนานและหมู่เกาะทะเลจีนใต้เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนร้อยเผ่าเย่ว์ ดังที่ระบุไว้ในคัมภีร์ฮั่น: ตำราภูมิศาสตร์ โดยอ้างอิงคำกล่าวของเฉินจ้านว่า "จากเจียวจือถึงไคว่จี้ครอบคลุมระยะทางเจ็ดถึงแปดพันลี้ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้คนร้อยเผ่าเย่ว์อาศัยอยู่ปะปนกัน แต่ละเผ่ามีตระกูลของตนเอง"
ราชวงศ์ฉิน
ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินซีฮวงได้รวมอาณาจักรและแบ่งประเทศออกเป็น 36 มณฑล โดยจัดตั้งมณฑลหนานไห่ กุ้ยหลิน และเซียง ในภูมิภาคหลิงหนาน ตามบันทึกของมหาปราชญ์แห่งประวัติศาสตร์: พงศาวดารพื้นฐานของฉินซีฮวง อาณาเขตของสามมณฑลนี้ส่วนใหญ่ติดกับน่านน้ำทางเหนือและตะวันตกของทะเลจีนใต้ในปัจจุบัน ซึ่งตรงกับน่านน้ำของหมู่เกาะตงซาและหมู่เกาะซีซา
ราชวงศ์ฮั่น
ในรัชสมัยหยวนติ้งปีที่ 6 (111 ปีก่อนคริสต์ศักราช) จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้ส่งแม่ทัพลู่ป๋อเต๋อและพลเรือเอกหยางปู่ไปปราบปรามแคว้นเย่ว์ตอนใต้ และต่อมาได้จัดตั้งมณฑลขึ้น 9 แห่ง ได้แก่ ตานเอ๋อร์ จูหย่า หนานไห่ ชางหวู่ ยู่หลิน เหอปู่ เจียวจือ จิ่วเจิ้น และรีนาน ซึ่งตานเอ๋อร์และจูหย่าตั้งอยู่ในมณฑลไห่หนานในปัจจุบัน ในรัชสมัยเจียนหวู่ปีที่ 18 ของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 42) แม่ทัพหม่าหยวนได้ยกพลขึ้นบกไปถึง "ฉางซาพันลี้" ในระหว่างการรบทางใต้ ซึ่งตรงกับหมู่เกาะซีซาในปัจจุบัน หลักฐานทางโบราณคดีที่ขุดพบในปี 1973 จากสุสานฮั่นที่หม่าหวางตุ้ยในฉางซา เป็นครั้งแรกที่มีการทำเครื่องหมายทะเลจีนใต้ลงบนแผนที่ภูมิประเทศของจีน
ยุคสามก๊ก
ซุนกวนแห่งอาณาจักรอู่ตะวันออกได้ส่งคังไท่และจูหยิงเป็นทูตไปยังฟูนัน (ประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน) และรัฐอื่นๆ ทูตทั้งสองได้สำรวจเกาะต่างๆ ในทะเลจีนใต้และสังเกต "เกาะปะการัง" อย่างละเอียดถี่ถ้วน ผลงานของพวกเขาคือบันทึกแห่งฟูนัน ซึ่งเป็นเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่อธิบายถึงการก่อตัวของเกาะปะการังในเชิงวิทยาศาสตร์
ราชวงศ์จิน
ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก บันทึกของเป่ยหยวนเกี่ยวกับเมืองกว่างโจวได้บันทึกเกี่ยวกับน้ำขึ้นน้ำลงรายวันและรายครึ่งวันของทะเลจีนใต้ ในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก บาวจิง ผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ ได้ตรวจตราทะเลจีนใต้และหมู่เกาะต่างๆ เป็นประจำ
ราชวงศ์ทางใต้
เซี่ยหลิงหยุนแห่งรัฐหลิวซ่งได้บันทึกไว้ในคำสรรเสริญจักรพรรดิหวู่ว่า ในช่วงประมาณปี ค.ศ. 410-411 จักรพรรดิหลิวหยูแห่งรัฐหวู่ทรงนำกองทัพม้าและกองทัพเรือออกสู่ทะเลกว้างใหญ่เพื่อต่อสู้กับลู่ซุน โดยมีสมรภูมิหลักอยู่ที่หมู่เกาะทะเลจีนใต้ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของพระองค์
ราชวงศ์สุ่ย
ตามบันทึกในหนังสือสุย ระบุว่า ในช่วงปีที่สามของรัชสมัยต้าเย่ (ค.ศ. 607) ถึงปีที่หก (ค.ศ. 610) จักรพรรดิหยางแห่งสุยได้ส่งฉางเจินและหวังจุนเจิ้งเป็นทูตไปยังอาณาจักรชิตู (ปัจจุบันคือคาบสมุทรมาเลย์ตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศไทย) การเดินทางครั้งนี้ผ่าน "เทือกเขาเจียวซือ" แห่งหมู่เกาะซีซา และทางด้านตะวันตกของหมู่เกาะหนานซา
ราชวงศ์ถัง
หนังสือโบราณสมัยราชวงศ์ถัง: ตำราภูมิศาสตร์ บันทึกไว้ว่าอาณาเขตของเจิ้นโจว (ปัจจุบันคือเมืองซานย่า มณฑลไห่หนาน) "ทอดยาวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ถึงทะเลใหญ่เป็นระยะทางสามพันลี้" ซึ่งครอบคลุมหมู่เกาะซีซาอย่างชัดเจน เล่มที่ 21 ของชุดหนังสือฮั่นฉางหลี่ บันทึกขอบเขตอำนาจการปกครองของข้าหลวงทหารหลิงหนานในรัชสมัยของจักรพรรดิมู่จงแห่งราชวงศ์ถัง โดยระบุว่า "เขตปกครองภายใต้การบังคับบัญชาทอดยาวไปไกลถึงสามพันลี้ คั่นด้วยภูเขาและทะเล มีเกาะเล็กๆ มากมาย" สิ่งนี้บ่งชี้ว่าในสมัยราชวงศ์ถัง หมู่เกาะทะเลจีนใต้ไม่เพียงแต่เป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองของเจิ้นโจวเท่านั้น แต่ยังอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของข้าหลวงทหารหลิงหนานด้วย
ราชวงศ์ซ่ง
ราชวงศ์ซ่งสืบทอดระบบการปกครองมาจากราชวงศ์สุย-ถัง ตำรายุทธศาสตร์การทหารที่สำคัญของเจิ้งกงเหลียงแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือระบุว่าเกาะจิ่วหรูหลัว (หมู่เกาะซีซา) เป็นอาณาเขตทางทะเลของราชวงศ์ซ่ง บันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์โดยละเอียดของราชวงศ์ซ่งใต้ระบุว่า ในเดือนที่สิบสองของปีที่สองแห่งรัชสมัยจิงเหยียน (ค.ศ. 1277) จักรพรรดิต้วนจงแห่งราชวงศ์ซ่งใต้เคยตั้งค่ายอยู่ที่หมู่เกาะซีซา (ฉีโจวหยาง)
ราชวงศ์หยวน
สืบเนื่องจากระบบราชวงศ์ซ่ง รัฐบาลท้องถิ่นของจีนยังคงปกครองหมู่เกาะทะเลจีนใต้ต่อไป ในปีที่สิบหกของรัชสมัยจือหยวน (ค.ศ. 1279) ตามคำสั่งของกุบไลข่าน (จักรพรรดิซีซูแห่งราชวงศ์หยวน) กัวโชวจิง รองผู้อำนวยการสำนักดาราศาสตร์ ได้ทำการวัดในทะเลจีนใต้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "การสำรวจสี่ทะเล" การเดินทางของเขา "ลงใต้เลยเมืองจูยาไป" และในที่สุด "วัดระดับความสูงของขั้วโลกเหนือของทะเลจีนใต้ได้ที่สิบห้าองศา" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงอำนาจอธิปไตยของราชวงศ์หยวนเหนือทะเลจีนใต้ บทกวีที่เกี่ยวข้องโดยเฉินจือซุย เรื่อง "เมืองซานซา" กล่าวว่า "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณยังคงอยู่ พร้อมด้วยวีรกรรมของบรรพบุรุษมากมาย ยืนยันอำนาจเหนือทะเลทางใต้ หมื่นลี้เพื่อสงบคลื่น" ตั้งแต่ปีที่สี่ของรัชสมัยจือต้าถึงปีที่เจ็ดของรัชสมัยเหยียนหยู (ค.ศ. 1311-1320) แผนที่โลกฉบับขยาย (Guang Yu Tu) ที่วาดโดยจูซิเปิ่นและเพิ่มเติมโดยหลัวหงเซียน ได้แสดงภาพหมู่เกาะซีซา (Changsha) พันลี้ และหมู่เกาะหนานซา (Shitang) หมื่นลี้ ซึ่งเป็นการยืนยันว่าราชวงศ์หยวนได้ผนวกหมู่เกาะทะเลจีนใต้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขต
ราชวงศ์หมิง
การแบ่งเขตการปกครองเกี่ยวกับทะเลจีนใต้มีความมั่นคงมากขึ้นเรื่อยๆ รัฐบาลจีนไม่เพียงแต่ผนวกเกาะเหล่านี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนจีนอย่างสมบูรณ์เท่านั้น แต่ยังยืนยันให้เกาะเหล่านี้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของมณฑลฉงโจวอีกด้วย แผนที่เดินเรือเจิ้งเหอ ซึ่งจัดทำขึ้นในปีที่ 5 ของรัชสมัยซวนเต๋อ (ค.ศ. 1430) ได้ระบุตำแหน่งของเกาะซีซาและเกาะหนานซาไว้ภายในดินแดนจีน หนังสือเจิ้งเต๋อฉงไท่จือของราชวงศ์หมิง บันทึกไว้ในส่วน "ดินแดน" ว่ามณฑลฉงโจวรวมถึง "ฉางซาพันลี้" และ "ซื่อถังหมื่นลี้" หนังสือฉงไท่ไหว่จีของหวังจั่ว (ค.ศ. 1465-1505) บันทึกว่าว่านโจวปกครอง "ฉางซาและซื่อถัง" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเกาะซีซาและเกาะหนานซาอยู่ในเขตอำนาจของว่านโจว ในศตวรรษที่ 15 เกาะซีซาและเกาะหนานซาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาะไห่หนานไปแล้ว
ราชวงศ์ชิง
ไม่ว่าจะเป็นในบันทึกทางการหรือสารานุกรมท้องถิ่น บันทึกทั้งหมดเกี่ยวกับหมู่เกาะทะเลจีนใต้ต่างระบุว่าหมู่เกาะเหล่านี้อยู่ภายใต้เขตการปกครองของเมืองว่านโจว มณฑลฉงโจว ผลงานต่างๆ เช่น สารานุกรมทั่วไปของมณฑลกวางตุ้งโดยจินกวงจู สารานุกรมจักรวรรดิของเจียงติงซี สารานุกรมว่านโจวของหูต้วนซู และสารานุกรมมณฑลฉงโจวของหมิงอี้ ล้วนเป็นแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้และมีคุณค่าเพียงพอสำหรับการทำความเข้าใจการแบ่งเขตการปกครองของหมู่เกาะทะเลจีนใต้ ในขณะเดียวกัน แผนที่ต่างๆ เช่น แผนที่โลกทั่วไปในแผนที่มณฑลโดยตรงของราชวงศ์ชิง (1724) แผนที่มณฑลของจักรวรรดิชิง (1755) แผนที่โลกรวมเป็นหนึ่งเดียวของราชวงศ์ชิง (1767) และแผนที่โลกรวมเป็นหนึ่งเดียวของราชวงศ์ชิง (1817) ล้วนแสดงให้เห็นว่าหมู่เกาะทะเลจีนใต้อยู่ในอาณาเขตการปกครองของจีน แผนที่ทางการของราชวงศ์ชิง ซึ่งเป็นแผนที่ทั่วไปของเขตปกครองระดับมณฑล อำเภอ และตำบล ได้ระบุอย่างชัดเจนว่า "ฉีโจวหยาง" เป็นมณฑลหนึ่งของจีน โดยทำเครื่องหมายด้วยสัญลักษณ์สี่เหลี่ยมสีแดง ซึ่งถือเป็นแผนที่ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบที่รวมหมู่เกาะตงซา ซีซา จงซา และหนานซา ไว้ในดินแดนของจีนภายใต้การปกครองของมณฑลต่างๆ ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง การแสดงผลนี้มีความชัดเจนยิ่งขึ้น
หนังสือ "บันทึกโดยย่อเกี่ยวกับการปราบปรามชนเผ่าต่างๆ ในดินแดนห่างไกลของราชวงศ์ชิง" โดยหวัง จื้อชุน ซึ่งมีแผนที่โลกที่เน้นประเทศจีนเป็นศูนย์กลาง (ค.ศ. 1879) ได้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับทะเลจีนใต้และหมู่เกาะต่างๆ โดยระบุ "ฉีซาโถว" (หมู่เกาะจงซา), "ฉางซา" (หมู่เกาะซีซา), "ซื่อถัง" (หมู่เกาะหนานซา) และ "ฉีโจวหยาง" แผนที่ภูมิศาสตร์ทั่วไปของมณฑลต่างๆ ของจีนปี ค.ศ. 1904 ได้แสดงหมู่เกาะในทะเลจีนใต้ด้วยสัญลักษณ์เส้นคู่ โดยระบุอย่างชัดเจนว่าเป็นหน่วยงานบริหารระดับมณฑลภายใต้เขตอำนาจของมณฑลกวางตุ้ง ในปี ค.ศ. 1910 รัฐบาลชิงได้ประกาศใช้ระเบียบทดลองสำหรับการบริหารเกาะตงซา โดยระบุรายละเอียดการบริหาร รวมถึงการแต่งตั้งข้าราชการ ขอบเขตอำนาจ วาระการดำรงตำแหน่ง การจัดตั้งสำนักงาน และงบประมาณ
สาธารณรัฐจีน
หลังจากการปฏิวัติซินไห่ รัฐบาลมณฑลกวางตุ้งประกาศให้หมู่เกาะจงซาตะวันตกเฉียงใต้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของอำเภอหย่า (ปัจจุบันคือเมืองซานย่า) ในมณฑลไห่หนาน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้ยึดครองหมู่เกาะซีซาและเกาะไท่ผิงในหมู่เกาะหนานซา หลังจากญี่ปุ่นยอมจำนน รัฐบาลชาตินิยมได้ส่งเรือรบ "หย่งซิง" และ "จงเจี้ยน" ไปยึดครองหมู่เกาะซีซาเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1946 และสร้างอนุสรณ์สถานแห่งการกู้คืนขึ้น ต่อมาในวันที่ 12 ธันวาคม ได้ส่งเรือ "ไท่ผิง" และ "จงเย่" ไปยึดครองหมู่เกาะหนานซา และจัดตั้ง "สำนักงานบริหารหมู่เกาะหนานซา" บนเกาะไท่ผิงพร้อมประจำการกองกำลัง ในเดือนพฤษภาคม 1947 กระทรวงกลาโหมได้จัดการประชุมเกี่ยวกับการก่อสร้างและการดำเนินงานสำหรับหมู่เกาะจงซาตะวันตกเฉียงใต้ โดยตัดสินใจว่าเขตบริหารพิเศษไห่หนานจะเป็นผู้บริหารจัดการหมู่เกาะซีซาและหนานซา
สาธารณรัฐประชาชนจีน
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1950 เกาะไห่หนานได้รับการปลดปล่อย ในทางบริหาร หมู่เกาะทะเลจีนใต้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง ภายใต้เขตปกครองไห่หนาน สำนักงานประมงมณฑลกวางตุ้งและเขตปกครองไห่หนานได้จัดส่งผู้เชี่ยวชาญไปสำรวจทรัพยากรประมงในหมู่เกาะซีซาและน่านน้ำโดยรอบ ในช่วงหลายปีต่อมา พวกเขาได้สร้างบ้านบนเกาะหย่งซิงและจัดตั้งร้านค้าเล็กๆ สำหรับจำหน่ายของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน
ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1955 บริษัทขุดมูลนกไห่หนานก่อตั้งขึ้นที่เมืองไห่โข่ว ในเดือนมีนาคม ปี 1956 ผู้บุกเบิกชาวจีนใหม่ 250 คนออกเดินทางไปยังหมู่เกาะซีซาเพื่อขุดมูลนก ในเดือนมกราคม ปี 1958 เขตปกครองไห่หนานได้จัดตั้งสถานีจัดซื้อผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำซีซา และกองบัญชาการผลิตประมงซีซาได้ก่อตั้งขึ้นบนเกาะหย่งซิง
ในปี 1959 สำนักงานหมู่เกาะซีซา หนานซา และจงซา ได้ถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้เขตการปกครองไห่หนาน ต่อมาในปี 1988 ได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของมณฑลไห่หนานที่จัดตั้งขึ้นใหม่
เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550 เจ้าหน้าที่จากกรมประชาสัมพันธ์คณะกรรมการพรรคเทศบาลเมืองเหวินชางให้สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์กับหนังสือพิมพ์หมิงเปาของฮ่องกงว่า สภาแห่งรัฐได้อนุมัติข้อเสนอของรัฐบาลมณฑลไห่หนานในการยกระดับสำนักงานซีซาให้เป็นเมืองระดับอำเภออย่างเป็นทางการ โดยใช้ชื่อว่า "เมืองซานซา" เมืองเหวินชางซึ่งอยู่ใกล้กับหมู่เกาะซีซามากที่สุด จะรับผิดชอบด้านการจัดหาเสบียง โดยจะมีการสร้างฐานโลจิสติกส์และท่าเรือที่ท่าเรือชิงหลาน รายงานยังระบุด้วยว่า เลขาธิการคณะกรรมการพรรคเมืองเหวินชางได้เปิดเผยเรื่องนี้ในการประชุมเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม โดยใช้ "เมือง X" เป็นตัวแทน หลังจากข่าวนี้แพร่กระจายออกไป การประท้วงก็ปะทุขึ้นในเวียดนามและที่อื่นๆ จีนไม่ได้ประกาศหรือปฏิเสธการจัดตั้งเมืองซานซาอย่างเป็นทางการในปีนั้น
เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2555 กระทรวงกิจการพลเรือนได้ประกาศว่าคณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ยุบสำนักงานเกาะซีซา หนานซา และจงซา และจัดตั้งเมืองซานซาขึ้นใหม่ในระดับจังหวัด โดยมีรัฐบาลตั้งอยู่ที่เกาะหย่งซิง
เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2555 การประชุมครั้งที่ 32 ของคณะกรรมการประจำสภาประชาชนมณฑลไห่หนานชุดที่ 4 ได้ผ่านมติจัดตั้งคณะเตรียมการสภาประชาชนเมืองซานซา ซึ่งเป็นการเริ่มต้นการจัดตั้งระบบการปกครองของเมืองอย่างเป็นทางการ ต่อมาเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม สภาประชาชนเมืองซานซาชุดแรกได้เปิดการประชุม โดยมีผู้แทน 45 คนจากเกาะซีซา เกาะจงซา และเกาะหนานซาเข้าร่วม
เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2555 พิธีเปิดและเปิดตัวเมืองซานซาได้จัดขึ้นที่เกาะหย่งซิง อนุสาวรีย์เมืองหนัก 68 ตันได้รับการเปิดตัวอย่างเป็นทางการ รัฐบาลประชาชนเทศบาลเมืองซานซา คณะกรรมการพรรค สภาประชาชน และกองกำลังทหารปลดปล่อยประชาชนประจำซานซา ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ พร้อมด้วยรหัสไปรษณีย์ ตราประทับไปรษณีย์ และป้ายบอกทางใหม่ ๆ
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
ก่อนปี 2009 หมู่เกาะจงซาตะวันตกเฉียงใต้ไม่มีหน่วยปกครองตนเองระดับหมู่บ้านอย่างเป็นทางการ ในเดือนกันยายนปี 2009 หมู่บ้านหย่งซิงและหมู่บ้านฉีเหลียนหยูได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อปกครองตนเอง โดยคณะกรรมการของทั้งสองหมู่บ้านอยู่ภายใต้การกำกับดูแลโดยตรงของคณะทำงานและสำนักงานหมู่เกาะจงซาตะวันตกเฉียงใต้ ในเดือนตุลาคมปี 2010 หมู่บ้านจินชิง หมู่บ้านย่ากง และหมู่บ้านหลิงหยาง ได้ถูกเพิ่มเข้ามา ทำให้มีหมู่บ้านปกครองรวมทั้งหมดห้าหมู่บ้าน
หลังจากเมืองซานซาได้รับการจัดตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการหมู่บ้านยังคงอยู่ภายใต้การนำโดยตรงของคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลเทศบาล ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 หมู่บ้านเมจิได้ถูกผนวกรวมเข้ามา ทำให้มีหมู่บ้านทั้งหมดหกแห่ง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2556 คณะกรรมการบริหารหมู่เกาะหย่งเล่อได้ถูกจัดตั้งขึ้น ในปีเดียวกันนั้น หมู่บ้านบริหารได้ถูกเปลี่ยนสถานะเป็นชุมชน โดยมีการจัดตั้งชุมชนใหม่ขึ้น ได้แก่ ชุมชนเหมยจี้ ชุมชนหยินหยู และชุมชนเป่ยเต่า และได้มีการจัดการเลือกตั้งสำหรับชุมชนที่มีอยู่เดิม 5 แห่ง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการชุมชนกานฉวนได้ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ในปีเดียวกันนั้น ซานซาได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหาร 3 คณะ ได้แก่ ชุมชนหย่งซิง ชุมชนฉีเหลียนหยู และชุมชนหนานซา และในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2558 คณะกรรมการชุมชนอิงฉู่ได้ถูกจัดตั้งขึ้น ทำให้มีชุมชนทั้งหมด 10 แห่ง
เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2563 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เมืองซานซาได้จัดตั้งเขตซีซาและเขตหนานซาขึ้น เขตซีซาบริหารจัดการหมู่เกาะซีซาและหมู่เกาะจงซาไปพร้อมกัน โดยมีเกาะหย่งซิงเป็นศูนย์กลาง ส่วนเขตหนานซาบริหารจัดการหมู่เกาะหนานซา โดยมีแนวปะการังหย่งซูเป็นศูนย์กลาง
โครงสร้างการบริหาร
เทศบาลเมืองซานซาดูแลเกาะ แนวปะการัง และน่านน้ำของหมู่เกาะซีซา จงซา และหนานซา ณ ปี 2558 เทศบาลเมืองซานซาปกครองโดยหน่วยงานปกครองระดับรากหญ้า 4 หน่วยงาน (คณะทำงานพรรคและคณะกรรมการบริหาร) และชุมชน 10 แห่ง คณะทำงานพรรคและคณะกรรมการบริหารเป็นหน่วยงานที่ได้รับมอบหมายจากคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเทศบาลเมืองซานซาและรัฐบาลประชาชนเทศบาล โดยดำเนินงานภายใต้ระบบ "สองชื่อ หนึ่งสถาบัน" ชุมชนทั้ง 10 แห่งประกอบด้วยชุมชนที่อยู่อาศัย 9 แห่งและชุมชนครอบครัวทหาร 1 แห่ง
หมู่เกาะซีซา (เขตซีซา): จีนควบคุมหมู่เกาะซีซาทั้งหมด โดยมีหน่วยงานปกครองระดับรากหญ้า 3 แห่ง และชุมชน 9 แห่ง
- เขตการปกครองเมืองหย่งซิง (ที่ตั้งของรัฐบาลอำเภอซีซา): ปกครองเกาะหย่งซิงและเกาะซี; ดูแลชุมชนหย่งซิงและอิงฉู่
- เขตบริหาร Qilianyu: ปกครองแนวปะการัง Qilianyu; ดูแลชุมชน Zhaoshu และ Beidao
- เขตบริหารหมู่เกาะหยงเล่อ (รหัส 460324): ปกครองหมู่เกาะหยงเล่อ; ดูแลชุมชน Jinqing, Yagong, Yinyu, Lingyang และ Ganquan
หมู่เกาะจงซา (รหัส 460323): จีนควบคุมหมู่เกาะจงซาทั้งหมด รวมถึงเกาะหวงหยาน (สันดอนสการ์โบโรห์) ภูเขาใต้ทะเล และสันดอนใต้น้ำ
หมู่เกาะหนานซา (เขตหนานซา) (รหัส 460322): จีนควบคุมเกาะและแนวปะการัง 8 แห่ง ได้แก่ แนวปะการังหย่งซู่ แนวปะการังเหมยจี แนวปะการังจูปี้ แนวปะการังฮวาหยาง แนวปะการังตงเหมิน แนวปะการังหนานซุน แนวปะการังชิกัว และเกาะไท่ผิง (ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของไต้หวัน) โดยมีหน่วยงานปกครอง 1 แห่ง และชุมชน 1 แห่ง (ชุมชนเหมยจี ซึ่งตั้งอยู่บนแนวปะการังเหมยจี)
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองซานซาตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของทะเลจีนใต้ หมู่เกาะซีซาอยู่ทางเหนือสุด แบ่งออกเป็นหมู่เกาะหย่งเล่อและหมู่เกาะซวนเต๋อ หมู่เกาะจงซาอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะซีซา ส่วนใหญ่เป็นแนวปะการังและสันดอนใต้น้ำ มีเพียงเกาะหวงหยานเท่านั้นที่โผล่พ้นน้ำในเวลาน้ำขึ้น หมู่เกาะหนานซาอยู่ทางใต้สุดและกระจายตัวกว้างที่สุด โดยส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นกลุ่มตะวันออก กลุ่มใต้ และกลุ่มตะวันตก พื้นที่ทั้งหมดเกิน 2 ล้านตารางกิโลเมตร (รวมน่านน้ำ) โดยมีพื้นที่บนบกประมาณ 13 ตารางกิโลเมตร: หมู่เกาะซีซาประมาณ 10 ตารางกิโลเมตร หมู่เกาะหนานซาประมาณ 3 ตารางกิโลเมตร และหมู่เกาะจงซาไม่มีพื้นที่บนบก
ธรณีวิทยา
ทะเลจีนใต้ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิก ยูเรเซีย และมหาสมุทรอินเดีย แรงทางธรณีวิทยาได้สร้างรอยแยกที่ทอดยาวจากตะวันออกเฉียงเหนือไปตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งค่อยๆ ก่อตัวเป็นแอ่งน้ำลึก พื้นแอ่งตอนกลางมีลักษณะราบเรียบ โดยมีเปลือกโลกมหาสมุทรประกอบด้วยหินบะซอลต์ หินแอนดีไซต์ และหินเพริโดไทต์ ปกคลุมด้วยตะกอนต่างๆ รวมถึงโคลนทะเลลึกและดินเหนียวสีแดง เกาะต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นแนวปะการัง ยกเว้นเกาะเกาเจี้ยนในหมู่เกาะซีซา ซึ่งเป็นเกาะภูเขาไฟ
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศของซานซาประกอบด้วยแนวปะการังทั้งหมด ซึ่งแบ่งตามระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลเป็นเกาะ เกาะทราย แนวปะการัง สันดอนใต้น้ำ และสันดอนทรายใต้น้ำ แอ่งทะเลจีนใต้มีลักษณะเป็นชั้นๆ เรียงซ้อนกันจากไหล่ทวีปไปยังลาดทวีปและแอ่งน้ำลึกตอนกลาง ลักษณะภูมิประเทศของพื้นทะเลประกอบด้วยไหล่ทวีปตื้นทางเหนือ ตะวันตก และใต้ ไหล่ทวีปเกาะแคบๆ ทางตะวันออก และที่ราบน้ำลึกตอนกลางที่มีภูเขาใต้ทะเลกระจัดกระจายอยู่ พื้นทะเลทั้งหมดสามารถแบ่งออกเป็นเก้าภูมิภาคทางธรณีสัณฐานวิทยา ซึ่งทั้งหมดมีลักษณะเด่นคือแนวปะการัง
ภูมิอากาศ
เมืองซานซา (Sansha) มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนชื้นแบบมหาสมุทร โดยมีอุณหภูมิสูง ความชื้นสูง ความเค็มสูง และรังสีจากแสงอาทิตย์สูงตลอดทั้งปี ปริมาณรังสีจากแสงอาทิตย์รวมสูงถึง 140 กิโลแคลอรีต่อตารางเซนติเมตรต่อปี มรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดแรงตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงมีนาคม และมรสุมตะวันตกเฉียงใต้พัดแรงตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกันยายน โดยมีความเร็วลมเฉลี่ยประมาณ 6 เมตรต่อวินาที พายุไต้ฝุ่นเกิดขึ้นเฉลี่ย 6-7 ครั้งต่อปี (มากถึง 10 ครั้งหรือมากกว่านั้น) โดย 70 เปอร์เซ็นต์มีต้นกำเนิดจากมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 1,500 ถึง 1,900 มิลลิเมตร โดยมีฤดูแล้งตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงพฤษภาคม และฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงพฤศจิกายน
อุทกวิทยา
น่านน้ำของทะเลสาบซานซาได้รับผลกระทบจากสภาพภูมิอากาศภาคพื้นทวีปและการไหลบ่าของน้ำน้อยมาก แอ่งน้ำลึกมีความเค็มสูง ความโปร่งใสสูง และการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิตามฤดูกาลน้อย กระแสน้ำไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในฤดูร้อนและทิศตะวันตกเฉียงใต้ในฤดูหนาว ความสูงคลื่นเฉลี่ยอยู่ที่ 1 ถึง 2 เมตร โดยมีความสูงสูงสุด 7.5 ถึง 9.5 เมตร ซึ่งสูงที่สุดในบรรดาทะเลชายขอบทั้งสี่ของจีน อุณหภูมิผิวน้ำอยู่ระหว่าง 24 ถึง 30 องศาเซลเซียส โดยมีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างผิวน้ำกับระดับความลึกถึง 20 องศา ความเค็มอยู่ระหว่าง 32 ถึง 35 ส่วนพัน และความโปร่งใสสูงถึง 20 ถึง 30 เมตร ซึ่งสูงกว่าพื้นที่ทะเลอีกสามแห่งของจีน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรชีวภาพ
น่านน้ำของซานซาเป็นแหล่งอาศัยของสาหร่ายกว่าพันชนิด อุดมไปด้วยคาร์โบไฮเดรต โปรตีน ไขมัน วิตามิน และแร่ธาตุ จึงได้รับฉายาว่า "ป่าแห่งท้องทะเล" และ "ทุ่งหญ้าใต้น้ำ" สัตว์ทะเลประกอบด้วยสัตว์จำพวกซีลันเทอเรต เม่นทะเล ปลา กุ้ง หอย สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีปะการัง 110 ชนิดและ 5 ชนิดย่อย (มากกว่าครึ่งหนึ่งของปะการังทั้งหมดในประเทศจีน) ปลาประมาณ 2,000 ชนิด (800 ชนิดเป็นปลาเศรษฐกิจ มากกว่า 200 ชนิดมีมูลค่าสูง) และผลิตภัณฑ์ที่มีค่า เช่น หอยมุก หอยทากทะเล ปลาแมคเคอเรล กุ้งมังกร ปลิงทะเล เม่นทะเล เต่าทะเล เต่ากระ และวาฬสเปิร์ม นกทะเลมีมากกว่า 60 ชนิด มากกว่า 100,000 ตัว สิ่งมีชีวิตในทะเลหลายชนิดมีคุณค่าทางยาอย่างมาก รวมถึงปะการัง หอย และสาหร่ายที่มีสารเมตาบอไลต์ที่เป็นเอกลักษณ์
ปริมาณผลผลิตทางการประมงที่อาจเกิดขึ้นในทะเลจีนใต้คาดการณ์อยู่ที่ 6.5 ถึง 7 ล้านตัน โดยแบ่งเป็นประมาณ 5 ล้านตันจากน่านน้ำไหล่ทวีป ประมาณ 1 ล้านตันจากน่านน้ำแนวปะการัง และประมาณ 300,000 ตันจากพื้นที่ชายแดนดั้งเดิมทางตอนใต้ของหมู่เกาะหนานซา
ทรัพยากรแร่
พื้นทะเลประกอบด้วยแร่ธาตุมีค่ามากมาย ได้แก่ เหล็ก แมงกานีส ทองแดง นิกเกล โคบอลต์ ตะกั่ว สังกะสี ซีโอไลต์ หินปูนปะการัง และแหล่งแร่ความร้อนใต้ทะเล โดยเฉพาะอย่างยิ่งก้อนแมงกานีสและโคบอลต์มีอยู่มากมาย น้ำทะเลมีเกลือมากกว่า 70 ล้านล้านตัน ซึ่งมีศักยภาพสูงในการผลิตเกลือและการสกัดธาตุเคมีมากกว่า 80 ชนิด รวมถึงโพแทสเซียม ยูเรเนียม และทองคำ
แหล่งพลังงาน
ศักยภาพพลังงานความร้อนในมหาสมุทรสูงถึง 18.99 x 10^20 จูลต่อปี (ประมาณ 60 พันล้านกิโลวัตต์) เฉพาะในน่านน้ำซีซาแห่งเดียวมีแร่ยูเรเนียมถึง 1.5 พันล้านตัน พื้นทะเลมีแหล่งสะสมก๊าซไฮเดรตธรรมชาติ ("น้ำแข็งที่ติดไฟได้") จำนวนมหาศาล รวมแล้ว 64.35 ถึง 77.22 พันล้านตันเทียบเท่ากับน้ำมัน ซึ่งเทียบเท่ากับครึ่งหนึ่งของทรัพยากรก๊าซธรรมชาติบนบกและในทะเลทั้งหมดของจีน ทะเลจีนใต้มีแอ่งตะกอน 37 แห่งที่มีสภาพเหมาะสม โดยคาดว่ามีแหล่งน้ำมันและก๊าซมากกว่า 250 แห่ง ซึ่งมีทรัพยากรรวมกว่า 70 พันล้านตัน แหล่งสำคัญๆ ได้แก่ แอ่งอ่าวเป่ยปู ประมาณ 1.1 พันล้านตันน้ำมัน; แอ่งอิงเกอไห่ ประมาณ 5.7 พันล้านตันน้ำมันและก๊าซ; แอ่งเจิ้งมู่ 12 ถึง 13 พันล้านตัน; และอื่นๆ
มหาสมุทร
พื้นที่ทางทะเลของเมืองซานซาที่มีขนาด 2 ล้านตารางกิโลเมตรนั้นมีทรัพยากรทางพื้นที่มหาศาล หมู่เกาะซีซา จงซา และหนานซาเรียงตัวจากเหนือจรดใต้ ทำให้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับการพัฒนาเป็นระยะๆ "หลุมสีน้ำเงินซานซาหย่งเล่อ" ใกล้กับอะทอลล์หย่งเล่อเป็นหลุมสีน้ำเงินในทะเลที่ลึกที่สุดในโลก
ประชากร
ตัวเลข
ณ เดือนกันยายน 2553 หมู่เกาะซีซา มีประชากรถาวร 613 คน กระจายอยู่ใน 5 หมู่บ้าน ส่วนหมู่บ้านเมจิในหมู่เกาะหนานซา มีประชากรจดทะเบียน 51 คน ภายในสิ้นปี 2555 หมู่เกาะซานซา มีประชากรถาวร 833 คน (ไม่รวมทหาร) ประชากรเคลื่อนย้ายกว่า 2,000 คน และประชากรจดทะเบียน 236 คน ใน 144 ครัวเรือน ภายในเดือนธันวาคม 2556 ประชากรถาวรเพิ่มขึ้นเป็น 1,443 คน โดยมีประชากรเคลื่อนย้ายกว่า 2,000 คน ภายในเดือนธันวาคม 2558 ประชากรถาวรเกิน 2,500 คน โดยมีประชากรจดทะเบียน 448 คน ใน 348 ครัวเรือน การสำรวจสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2563) บันทึกจำนวนประชากรถาวรไว้ที่ 2,333 คน ณ สิ้นปี 2567 ประชากรถาวรอยู่ที่ 2,200 คน โดยมีอัตราการเกิด 4.99 เปอร์เซ็นต์ อัตราการตาย 0.00 เปอร์เซ็นต์ และอัตราการเป็นเมือง 100 เปอร์เซ็นต์
กลุ่มชาติพันธุ์
ตั้งแต่สมัยก่อนราชวงศ์ฉินจนถึงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชาวหลัวเยว่ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของชาวเยว่โบราณ 100 กลุ่ม อาศัยอยู่ในเกาะไห่หนาน การวิเคราะห์ทางโบราณคดี ภาษาศาสตร์ และชาติพันธุ์วิทยา บ่งชี้ว่าชาวหลัวเยว่เป็นบรรพบุรุษของกลุ่มชาติพันธุ์หลี่ ณ สิ้นปี 2558 ประชากรที่ลงทะเบียนส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น (443 จาก 448 คน) โดยมีชนกลุ่มน้อย 5 กลุ่ม (หลี่ 4 กลุ่ม จ้วง 1 กลุ่ม) หรือคิดเป็น 1.12 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมด
การเมือง
โครงสร้างเชิงสถาบัน
ในฐานะเมืองระดับจังหวัด ซานซาได้จัดตั้งสภาประชาชนเทศบาลและคณะกรรมการประจำเทศบาล รัฐบาลประชาชนเทศบาล ศาลประชาชนระดับกลาง และสำนักงานอัยการ พร้อมด้วยคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองซานซา ภายในปี 2556 มีการจัดตั้งสถาบันบริหาร 12 แห่งและสถาบันสาธารณะ 18 แห่ง ภายในปี 2559 มีการจัดตั้งคณะกรรมการบริหาร (คณะกรรมการทำงานพรรค) 4 คณะและคณะกรรมการชุมชน 10 คณะ นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งหน่วยงานระดับส่วนกลางและระดับจังหวัด เช่น สำนักงานบริหารความปลอดภัยทางทะเลซานซา สำนักงานสรรพากรแห่งรัฐ สำนักงานอุตุนิยมวิทยา และอื่นๆ อีกด้วย
ระบบองค์กร
ผู้อำนวยการ สมาชิกคณะกรรมการประจำสภาประชาชนเทศบาล นายกเทศมนตรี รองนายกเทศมนตรี ประธานศาล และอัยการสูงสุด ล้วนได้รับการเลือกตั้งโดยสภาประชาชน คณะผู้นำพรรคชุดแรกได้รับการแต่งตั้งโดยคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำมณฑลไห่หนาน ส่วนคณะผู้นำชุดต่อๆ มาได้รับการเลือกตั้งโดยสภาซานซาของพรรคคอมมิวนิสต์ ในช่วงที่สภาประชาชนปิดสมัยประชุม รองนายกเทศมนตรีที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่จะได้รับการรับรองโดยการลงคะแนนเสียงของคณะกรรมการประจำสภา
องค์กรพรรคการเมือง
ณ เดือนธันวาคม 2559 องค์กรพรรคคอมมิวนิสต์จีนระดับท้องถิ่นในเมืองซานซา ได้จัดตั้งคณะทำงานพรรค 4 คณะ คณะกรรมการพรรคระดับรากหญ้า 2 คณะ สาขาพรรคทั่วไป 6 คณะ และสาขาพรรค 79 คณะ โดยมีสมาชิกเพิ่มขึ้นจาก 190 คน เป็น 468 คน นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งสาขาพรรคบนเรือประมง รวมถึงเรือ "ซานซาหมายเลข 1" และ "ฉงชาหมายเลข 3" โดยมีการจัดตั้งสาขาพรรคบนเรือประมง 29 คณะ
ผู้นำปัจจุบัน
เอกสารอ้างอิง:
เศรษฐกิจ
ณ ปี 2014 เมืองซานซา มีบริษัทจดทะเบียน 69 แห่ง โดยมีทุนจดทะเบียน 778 ล้านหยวน (ประมาณ 108 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปีเดียวกันนั้น มีการให้บริการทัวร์ท่องเที่ยว 22 รายการ โดยมีนักท่องเที่ยว 3,587 คน เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2012 ชาวประมง 22 คนบนเกาะหย่งซิงได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจส่วนบุคคล บริษัท ซานซา คอนสตรัคชั่น เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด และบริษัท ซานซา ไห่หาง ทัวริซึม อินเวสต์เมนต์ จำกัด เป็นสองบริษัทแรกที่จดทะเบียนในเมืองนี้
เนื่องจากพื้นที่จำกัด บริษัทต่างๆ จึงได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนในซานซาได้ แม้ว่าจะดำเนินธุรกิจในที่อื่นๆ ก็ตาม ในเดือนมกราคม 2556 บริษัท 11 แห่งที่ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทใหญ่ๆ เช่น ไชน่าโมบายล์ ไชน่ายูนิคอม ไชน่าเทเลคอม และเอชเอ็นเอ ทัวริซึม ได้จดทะเบียนในซานซา ในปี 2557 รายได้จากภาษีสูงเกิน 100 ล้านหยวนเป็นครั้งแรก โดยอยู่ที่ 123.14 ล้านหยวน (ประมาณ 17.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
บริการสังคม
การศึกษา
โรงเรียนซานซา หย่งซิง เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2557 และเปิดทำการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2558 ด้วยงบประมาณการลงทุนรวมกว่า 36 ล้านหยวน (ประมาณ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และพื้นที่อาคาร 4,650 ตารางเมตร ประกอบด้วยโรงเรียน หอจดหมายเหตุ และศูนย์โบราณคดีใต้น้ำ บริหารจัดการโดยโรงเรียนฝึกหัดครูฉงไท่ โดยมีครู 6 คน เปิดสอนระดับประถมศึกษา อนุบาล และอาชีวศึกษา การก่อตั้งโรงเรียนนี้เป็นการยุติประวัติศาสตร์ที่ซานซาไม่มีโรงเรียน เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2563 ซานซาได้รับการจัดอันดับอยู่ในกลุ่มอำเภอที่ประสบความสำเร็จในการพัฒนาการศึกษาภาคบังคับขั้นพื้นฐานอย่างสมดุล
การดูแลสุขภาพ
ในปี 2016 ซานซามีโรงพยาบาล 4 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลประชาชนซานซา โรงพยาบาลซีซาของกองทัพเรือปลดปล่อยประชาชนจีน โรงพยาบาลหนานซา (โรงพยาบาลแนวปะการังยงซู) และโรงพยาบาลแนวปะการังเมจี โรงพยาบาลประชาชนซานซา สร้างขึ้นในปี 2012-2013 ด้วยงบประมาณ 18 ล้านหยวน (ประมาณ 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีพื้นที่อาคาร 2,500 ตารางเมตร มีเตียง 30 เตียง และเจ้าหน้าที่ 35 คน พร้อมอุปกรณ์ครบครัน เช่น เครื่องเอกซเรย์ เครื่องอัลตราซาวนด์สี และห้องความดันสูง โรงพยาบาลแนวปะการังยงซูเปิดให้บริการในปี 2016 และโรงพยาบาลแนวปะการังเมจีเริ่มเปิดให้บริการด้านการผ่าตัดในปี 2017
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ภายในสิ้นปี 2556 บริษัทซานซาได้สร้างโรงบำบัดน้ำเสีย โรงแปรรูปขยะ และโรงงานผลิตน้ำจืดจากน้ำทะเล สำนักงานบริหารมหาสมุทรแห่งรัฐได้จัดตั้งสถานีสังเกตการณ์และวิจัยทางทะเลบนแนวปะการังยงซู จูปี้ และเมจี โดยเริ่มดำเนินการตรวจสอบทางสมุทรศาสตร์และอุตุนิยมวิทยาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2560 เป็นต้นไป
โครงสร้างพื้นฐาน
เมื่อสิ้นปี 2013 เกาะหย่งซิงมีถนนสายหลัก 5 สาย ได้แก่ ถนนปักกิ่ง ถนนไห่หนาน ถนนซวนเต๋อ ถนนหย่งซิง และถนนหย่งเล่อ
ไปรษณีย์และโทรคมนาคม
เกาะหย่งซิงมีที่ทำการไปรษณีย์และโทรคมนาคม (สาขาซานซาของบริษัทไชน่าเทเลคอม) สัญญาณโทรศัพท์มือถือจากไชน่าโมบายล์ ไชน่าเทเลคอม และไชน่ายูนิคอม ครอบคลุมพื้นที่เกาะหย่งซิง เกาะเฉินหาง และน่านน้ำโดยรอบ เครื่องส่งสัญญาณวิทยุ FM ช่วยให้การออกอากาศครอบคลุมทั่วถึง ที่ทำการไปรษณีย์เกาะหย่งซู่หนานซา และที่ทำการไปรษณีย์จงฮวาของไต้หวันบนเกาะไท่ผิง ให้บริการไปรษณีย์ในพื้นที่
การออกอากาศและโทรทัศน์
ซานซาได้มอบเครื่องรับสัญญาณโทรทัศน์ดาวเทียมจำนวน 205 เครื่องให้แก่ชาวประมงบนเกาะ ในปี 2557 มีการลงทุนกว่า 960,000 หยวน (ประมาณ 133,000 ดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อยกระดับระบบเคเบิลทีวีของเกาะหย่งซิงให้ครอบคลุมระบบดิจิทัล HD อย่างเต็มรูปแบบ สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซานซาได้รับการอนุมัติในเดือนกุมภาพันธ์ 2556 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 กันยายน 2556 ดำเนินการโดยบริษัทกระจายเสียงไห่หนาน ครอบคลุมมณฑลไห่หนานและพื้นที่โดยรอบผ่านทางเคเบิลและดาวเทียม
บริการทางการเงิน
ณ เดือนพฤษภาคม 2556 สาขาซานซาของธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์แห่งประเทศจีน (ICBC) บนถนนปักกิ่ง เป็นธนาคารที่อยู่ทางใต้สุดของจีนและเป็นธนาคารแห่งเดียวในซานซา สหกรณ์ออมทรัพย์ชนบทไห่หนานได้จัดตั้งจุดบริการในชุมชนหย่งซิง พร้อมบริการตู้เอทีเอ็มตลอด 24 ชั่วโมงบนถนนปักกิ่ง และตู้เอทีเอ็มของธนาคารออมสินไปรษณีย์จีนกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง
ทหาร
ในปี 1959 กองบัญชาการกองกำลังประชาชนเกาะซีซา หนานซา และจงซา มณฑลกวางตุ้ง ได้ก่อตั้งขึ้นภายใต้เขตทหารไห่หนานของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน สถานีตำรวจชายแดนหย่งซิงก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายนปี 1959 ในปี 1972 กองทัพเรือปลดปล่อยประชาชนจีนได้จัดตั้งเขตลาดตระเวนซีซาภายใต้ฐานทัพหยูหลินของกองเรือทะเลใต้ และขยายเป็นกองกำลังรักษาการณ์ทางน้ำซีซาของกองทัพเรือปลดปล่อยประชาชนจีนในปี 1976 ในปี 2008 กองบัญชาการกองกำลังประชาชนเกาะซีซา หนานซา และจงซา มณฑลไห่หนาน ได้ก่อตั้งขึ้น
กองทหารรักษาการณ์ซานซาจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2555 ในฐานะหน่วยระดับกองพลภายใต้เขตทหารมณฑลไห่หนาน โดยมีผู้นำร่วมคือฝ่ายทหารและคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมืองซานซาและรัฐบาลเทศบาล กองทหารรักษาการณ์ซานซามีหน้าที่ดูแลหน่วยงานกองกำลังประชาชนระดับรากหญ้า 4 แห่ง บนเกาะหย่งซิง เกาะฉีเหลียนหยู หมู่เกาะหย่งเล่อ และเกาะหย่งซู่ รับผิดชอบงานด้านกองกำลังรักษาการณ์ หน้าที่เตรียมความพร้อม การป้องกันร่วมระหว่างทหาร ตำรวจ และพลเรือน และการสนับสนุนการปฏิบัติการบังคับใช้กฎหมาย
การขนส่ง
การบิน
ณ ปี 2016 ซานซามีสนามบิน 8 แห่ง: 4 แห่งอยู่ภายใต้การบริหารของตนเอง (สนามบินซานซาหย่งซิง สนามบินแนวปะการังหย่งซู สนามบินแนวปะการังจูปี้ และสนามบินแนวปะการังเมจี) และอีก 4 แห่งอยู่ในพื้นที่ที่ประเทศอื่นควบคุม (สนามบินเกาะไท่ผิง สนามบินแนวปะการังตานหวัน สนามบินเกาะจงเย่ และสนามบินเกาะหนานเว่ย) สนามบินเกาะหย่งซิง ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1991 ในฐานะสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหารที่มีรันเวย์ยาว 2,400 เมตร กำลังถูกปรับเปลี่ยนเพื่อใช้ประโยชน์ทั้งทางพลเรือนและทางทหาร สนามบินอีกสามแห่งสร้างเสร็จและทดสอบการบินในปี 2016 นอกจากนี้ยังมีการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเฮลิคอปเตอร์บนแนวปะการังที่จีนควบคุม ได้แก่ เกาะจงเจี้ยน เกาะปะการัง เกาะเฉินหาง แนวปะการังตงเหมิน แนวปะการังฮวาหยาง แนวปะการังชิกัว และแนวปะการังหนานซุน
ท่าเรือ
เกาะหย่งซิงในหมู่เกาะซีซา มีท่าเรือสองแห่งและฐานบริหารจัดการประมงที่รองรับเรือขนาด 5,000 ตันได้ เรือข้ามฟาก "เหวินชาง-ซานซา" เป็นเส้นทางเดินเรือหลัก เกาะเฉินหาง ซึ่งตั้งอยู่บนอะทอลล์ มีท่าเรือที่มีช่องทางธรรมชาติเชื่อมทะเลสาบกับทะเลเปิด โดยตั้งชื่อตามเรือรบ "เฉินหาง" ในสมัยราชวงศ์ชิง
เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2558 สิ่งอำนวยความสะดวกเสริมของท่าเรือหย่งซิงได้สร้างเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งรวมถึงห้องเย็น ห้องเก็บอุปกรณ์ โรงงานผลิตน้ำแข็ง คลังสินค้า โรงซ่อมบำรุง และสถานีสูบน้ำดับเพลิง พร้อมทั้งลานจัดเก็บสินค้าที่ขยายใหญ่ขึ้นและอุปกรณ์ช่วยนำทาง
ทางหลวง
เกาะหย่งซิงมีถนนสายหลัก 5 สาย ได้แก่ ถนนปักกิ่ง ถนนไห่หนาน ถนนซวนเต๋อ ถนนหย่งซิง และถนนหย่งเล่อ รวมทั้งถนนวงรอบเกาะอีกด้วย
จุดชมวิว
ภาพรวม
หมู่เกาะซานซาประกอบด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยกว่า 260 เกาะ แนวปะการัง เกาะเล็กๆ และสันดอนทราย กระจัดกระจายอยู่ทั่วทะเลจีนใต้ ครอบคลุมระยะทาง 900 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 1,800 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ ทัศนียภาพของเกาะและทะเลเขตร้อนมีความบริสุทธิ์งดงามเป็นพิเศษ เพียบพร้อมด้วยองค์ประกอบสำคัญทั้งห้าประการของการท่องเที่ยว ได้แก่ แสงแดด อากาศ ทราย น้ำทะเล และพืชพรรณ ซึ่งมีศักยภาพมหาศาลสำหรับการพัฒนาการท่องเที่ยวเกาะเขตร้อน แผนในอนาคตมุ่งเน้นไปที่โครงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนเกาะและทะเล
สถานที่ท่องเที่ยว
โบราณวัตถุและแหล่งประวัติศาสตร์
ทะเลจีนใต้เป็นเส้นทางสำคัญบน "เส้นทางสายไหมทางทะเล" โบราณ แนวปะการังหนาแน่นทำให้เรือสินค้าโบราณจำนวนมากจมลง ก่อให้เกิดมรดกทางวัฒนธรรมใต้น้ำอันอุดมสมบูรณ์ ณ เดือนพฤษภาคม 2556 มีการยืนยันแหล่งโบราณสถานสำคัญ 32 แห่ง รวมถึงแหล่งที่อยู่อาศัยสมัยราชวงศ์ถังและซ่งบนเกาะกานฉวน ซึ่งเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติที่อยู่ทางใต้สุดของจีน
การกำหนดสถานะการคุ้มครองที่สำคัญ ได้แก่: แหล่งโบราณคดีสมัยราชวงศ์ถัง-ซ่ง เกาะกานฉวน เป็นหน่วยงานระดับมณฑลไห่หนาน (ปี 1994); แหล่งซากเรืออับปางบนเกาะกานฉวนและแนวปะการังเหนือ เป็นหน่วยงานระดับชาติ (ปี 2006); แหล่งซากเรืออับปางหลายแห่งและแหล่งโบราณคดีบนเกาะหย่งซิง เป็นหน่วยงานระดับมณฑล (ปี 2009, 2015, 2020); และแนวปะการังหัวกวง เป็นหน่วยงานระดับชาติ (ปี 2013)
บุคคลสำคัญ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองพี่น้อง
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม