เมืองไห่โข่ว
เมืองไห่โข่ว (Haikou City) เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของมณฑลไห่หนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะไห่หนาน มีอาณาเขตติดกับเมืองเหวินชางทางทิศตะวันออก เมืองเฉิงหม่ายทางทิศตะวันตก เมืองติงอานทางทิศใต้ และหันหน้าไปทาง...
เมืองไห่โข่ว
นครไห่โข่ว เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของมณฑลไห่หนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะไห่หนาน มีอาณาเขตติดกับเหวินชางทางทิศตะวันออก เฉิงหม่ายทางทิศตะวันตก ติงอานทางทิศใต้ และหันหน้าเข้าสู่ช่องแคบฉงโจวทางทิศเหนือ ลักษณะภูมิประเทศเป็นรูปหัวใจยาวลาดเอียงเล็กน้อย ตั้งอยู่ทางขอบด้านเหนือของเขตร้อน มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน พื้นที่บนบก 2,297.04 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ทางทะเล 785.06 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 3.0314 ล้านคน ณ เดือนมิถุนายน 2025 ไห่โข่วแบ่งออกเป็น 4 เขต โดยมีที่ทำการเทศบาลอยู่ที่เลขที่ 6 ถนนฉางปินตะวันออกสายที่ 4 เขตซิวหยิง ไห่โข่วเป็นเมืองชายฝั่งทางตอนใต้ที่อุดมไปด้วยทิวทัศน์ชายทะเลตามธรรมชาติ มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าพันปีนับตั้งแต่เปิดเป็นท่าเรือในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เมืองไห่โข่วประกอบด้วยเกาะไห่หนานส่วนหลัก เกาะไห่เตียน และเกาะซินปู้ องค์การอนามัยโลกได้คัดเลือกไห่โข่วให้เป็นเมืองนำร่อง "เมืองสุขภาพโลก" แห่งแรกของจีน และได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย เช่น "เมืองที่มีเสน่ห์ที่สุดของจีน" "เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน" "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" "เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ" และ "เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ" สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ หอระฆังฟู่เฉิง วัดซีเทียน วัดเลดี้เซียน สุสานไห่รุ่ย วิทยาลัยฉงไท่ ศาลเจ้าห้าขุนนาง และป้อมซิวหยิง ไห่โข่วเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งระหว่างประเทศ เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมบริการสมัยใหม่ระดับภูมิภาค และเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวชายฝั่งระดับชาติ ในปี 2025 ไห่โข่วมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 256.285 พันล้านหยวน (ประมาณ 35.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
ในยุคก่อนราชวงศ์ฉิน ไห่โข่วเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าไป่เยว่ สาขาลั่วเยว่ และต่อมาได้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหนานเยว่ในปลายราชวงศ์ฉิน
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (110 ปีก่อนคริสตกาล) ไห่หนานถูกแบ่งออกเป็นมณฑลจูหย่าและมณฑลตานเอ๋อร์ โดยไห่โข่วอยู่ในเขตอำเภอไดเหมา ภายใต้มณฑลจูหย่า ต่อมามณฑลนี้ถูกยกเลิกในปี 46 ก่อนคริสตกาล และมีการจัดตั้งอำเภอจูลู่และอำเภอจูหย่าขึ้นบนคาบสมุทรเหลยโจว ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 43) อำเภอจูหย่าได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ภายใต้เหอปู่ ในสมัยสามก๊ก (ค.ศ. 242) ไห่หนานถูกจัดระเบียบใหม่เป็นอำเภอจูลู่และอำเภอจูกวนภายใต้รัฐอู๋ ราชวงศ์จิน (ค.ศ. 285) ได้จัดให้ไห่โข่วอยู่ภายใต้มณฑลเหอปู่ ในสมัยราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 535–546) ได้มีการจัดตั้งเมืองหย่าโจวขึ้น ราชวงศ์สุย (ค.ศ. 610) ได้จัดให้ไห่โข่วอยู่ภายใต้อำเภอเหยียนลู่ มณฑลจูหย่า
ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 622–631) ไห่โข่วเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเหยียนเฉิงและอำเภอฉงซาน ตามลำดับ จากนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเช่อเฉิง ภายใต้เขตปกครองหย่า ในสมัยห้าราชวงศ์ ไห่หนานเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ฮั่นใต้ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 1071) ไห่โข่วเป็นที่รู้จักในชื่อไห่โข่วปู่ ซึ่งเป็นท่าเรือสำหรับเรือสินค้า ในสมัยราชวงศ์หยวน ไห่โข่วเป็นส่วนหนึ่งของสำนักเลขาธิการสาขาต่างๆ
ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1395) ไห่โข่วอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอฉงซาน หรือที่รู้จักกันในชื่อไห่โข่วตู โดยมีการจัดตั้งกองทหารรักษาการณ์และสร้างกำแพงเมืองในปี ค.ศ. 1395 (ไห่โข่วซั่วเฉิง) ในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1684–1729) ได้มีการจัดตั้งกองพันทหารเรือขึ้น และในปี ค.ศ. 1685 ไห่โข่วได้กลายเป็นศูนย์กลางของด่านศุลกากรชายฝั่ง 10 แห่ง สนธิสัญญาเทียนจินระหว่างจีนและฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1858 ได้เปิดฉงโจวให้เป็นเมืองท่าตามสนธิสัญญา และในปี ค.ศ. 1905 พื้นที่นี้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของฉงหย่า
ในปี ค.ศ. 1912 ไห่โข่วได้กลายเป็นเมืองไห่โข่วภายใต้การปกครองของอำเภอฉงซาน ต่อมาในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1926 ไห่โข่วได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองอย่างเป็นทางการ โดยมีเขตตำรวจ 3 เขต ในปี ค.ศ. 1928 กฎหมายเมืองฉบับใหม่ของรัฐบาลชาตินิยมเกือบทำให้ไห่โข่วสูญเสียสถานะเมืองไปเนื่องจากประชากรไม่เพียงพอ หลังจากมีการเปลี่ยนแปลงทางการบริหารต่างๆ สำนักงานเทศบาลไห่โข่วถูกยุบในปี ค.ศ. 1931 และคืนพื้นที่ให้กับอำเภอฉงซาน ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939 กองกำลังญี่ปุ่นได้บุกและยึดครองไห่โข่ว หลังจากญี่ปุ่นยอมจำนนในปี ค.ศ. 1945 ทางการชาตินิยมได้จัดตั้งสำนักงานเตรียมการขึ้นในปี ค.ศ. 1949
เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2493 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้ปลดปล่อยเมืองไห่โข่ว มีการจัดตั้งคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเมืองไห่โข่วและรัฐบาลประชาชนประจำเมืองขึ้น ในปี พ.ศ. 2491 อำเภอฉงซานถูกรวมเข้ากับเมืองไห่โข่ว แล้วแยกกลับมารวมกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2492 ไห่โข่วเป็นเมืองระดับอำเภอตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 ถึง พ.ศ. 2517 จากนั้นได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี พ.ศ. 2518 ลดระดับลงในปี พ.ศ. 2526 และได้รับการยกระดับอีกครั้งในปี พ.ศ. 2529 เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2531 ไห่หนานได้กลายเป็นมณฑลแยกต่างหากโดยมีไห่โข่วเป็นเมืองหลวง เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ไห่โข่วและฉงซานได้รวมกันเป็นเมืองไห่โข่วแห่งใหม่
หน่วยงานบริหาร
การควบรวมกิจการในปี 2545 ได้จัดตั้งเขตการปกครองขึ้น 4 เขต ได้แก่ ซิวหยิง หลงฮวา ฉงซาน และเหมยหลาน ณ เดือนมิถุนายน 2568 เทศบาลไห่โข่วบริหารจัดการเขตการปกครองทั้ง 4 เขตนี้ โดยมีตำบล 21 แห่ง เมือง 22 แห่ง ชุมชน 211 แห่ง และหมู่บ้านบริหาร 248 แห่ง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 6 ถนนฉางปินตะวันออกสายที่ 4 เขตซิวหยิง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองไห่โข่วตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 19°31′32″–20°04′52″ เหนือ และลองจิจูด 110°07′22″–110°42′32″ ตะวันออก ทางตอนเหนือของเกาะไห่หนาน ติดกับเมืองเหวินชาง เมืองติงอาน เมืองเฉิงหม่าย และช่องแคบฉงโจว มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 60.6 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 62.5 กิโลเมตร พื้นที่บนบก 2,297.04 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ทางทะเล 785.06 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศเป็นรูปหัวใจยาวลาดเอียงเล็กน้อย แม่น้ำหนานตู แม่น้ำที่ยาวที่สุดของไห่หนาน ไหลผ่านใจกลางพื้นที่ ทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้สูงกว่า ในขณะที่บริเวณริมแม่น้ำตอนกลางเป็นที่ราบต่ำ และทางเหนือเป็นที่ราบชายฝั่ง จุดที่สูงที่สุดคือสันเขาหม่าอัน (222.8 เมตร) ในเมืองซือซาน พื้นผิวส่วนใหญ่เป็นหินภูเขาไฟบะซอลต์ยุคควอเทอร์นารีและตะกอนร่วน ลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นที่ราบชายฝั่งทางเหนือ ที่ราบลุ่มริมแม่น้ำตอนกลาง ที่ราบลุ่มทางตะวันออก/ใต้ และที่ราบลุ่มลาวาทางตะวันตก
ภูมิอากาศ
เมืองไห่โข่วมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน โดยมีแสงแดดส่องถึงมากกว่า 2,000 ชั่วโมงต่อปี อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 24.4 องศาเซลเซียส (อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยประมาณ 28 องศาเซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ยประมาณ 18 องศาเซลเซียส) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,696.6 มิลลิเมตร และอัตราการระเหยอยู่ที่ 1,834 มิลลิเมตร ลมที่พัดประจำคือทิศตะวันออกเฉียงใต้และทิศตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความเร็ว 3.4 เมตร/วินาที
อุทกวิทยา
เมืองไห่โข่วมีแม่น้ำสายหลัก 17 สาย โดย 7 สายอยู่ในระบบแม่น้ำหนานตู แม่น้ำหนานตูไหลผ่านใจกลางเมืองและไหลลงสู่ทะเลทางทิศเหนือ แตกแขนงออกเป็นแม่น้ำไห่เตียน แม่น้ำเหิงโกว แม่น้ำตันหลาน แม่น้ำไมยา และแม่น้ำเต้าเมิ่ง ส่วนอีก 9 สายไหลลงสู่ทะเลโดยอิสระ รวมถึงแม่น้ำอู่หยวนและแม่น้ำหรงซาน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ทรัพยากรน้ำที่เกิดขึ้นเองภายในเมืองมีปริมาณรวม 1.907 พันล้านลูกบาศก์เมตร แม่น้ำหนานตูซึ่งเป็นสายหลักมีความยาว 75 กิโลเมตร ไหลผ่านเขตเมือง โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 6.099 พันล้านลูกบาศก์เมตร อ่างเก็บน้ำ ได้แก่ เฟิงถาน เทียลู่ และหยุนหลง มีความจุรวมมากกว่า 150 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้มีแหล่งน้ำบาดาลทั้งแบบน้ำผิวดินและน้ำขังกระจายอยู่ทั่วไป โดยมีน้ำแร่ร้อนใต้ดินครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 200 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทะเลมีขนาด 861.44 ตารางกิโลเมตร มีชายฝั่งยาว 136.23 กิโลเมตร อุณหภูมิน้ำเฉลี่ย 25 องศาเซลเซียส และความเค็มของน้ำทะเลตื้นอยู่ที่ 29.6‰–31.8‰ ชายหาด ได้แก่ หาดฮอลิเดย์ หาดไป่ซาเหมิน หาดซีซิว และหาดกุ้ยหลินหยาง
ทรัพยากรที่ดิน
ประเภทดินหลัก ได้แก่ ดินลาโทโซลบะซอลต์ ดินลาโทโซลเถ้าภูเขาไฟ ดินลาโทโซลหินทรายและหินดินดาน ดินทรายโคลนน้ำขึ้นน้ำลงแบบแถบ และดินทรายชายฝั่ง ซึ่งประกอบด้วยชั้นดิน 8 ชั้นย่อย ชั้นย่อย 12 ชั้น สกุลพืช 43 สกุล และชนิดพืช 110 ชนิด
ทรัพยากรพืช
อำเภอไห่โข่วมีพื้นที่ป่าไม้ 95,800 เฮกตาร์ (คิดเป็น 42% ของพื้นที่ทั้งหมด) และมีพืชป่ากว่า 1,980 ชนิด รวมถึงพืชเฉพาะถิ่นของไห่หนานกว่า 40 ชนิด พืชคุ้มครองชั้นหนึ่งของประเทศ ได้แก่ ไซแคด ไห่หนานโฮเปีย และไห่หนานหวงหว่าหลี่ พืชที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ ได้แก่ ยางพารา มะพร้าว ลำไย ลิ้นจี่ ขนุน กาแฟ น้อยหน่า และหมาก นอกจากนี้ยังพบพืชสมุนไพรมากกว่า 1,200 ชนิด
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกป่า 199 ชนิด รวมถึง 5 ชนิดที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของไห่หนาน (เช่น นกไก่ฟ้าอกแดง นกกระทาภูเขา) ทรัพยากรทางทะเลประกอบด้วยปลามากกว่า 100 ชนิด (ปลาแมคเคอเรล ปลาเหลือง ปลากะรัง) กุ้ง (กุ้งลายเสือยักษ์) ปู (ปูโคลน ปูว่ายน้ำ) หอย (ปลาหมึก หอยเป๋าฮื้อ หอยนางรม) และสาหร่ายทะเล (Eucheuma, Sargassum) สิ่งมีชีวิตในทะเลที่ใช้ในทางการแพทย์แผนโบราณ ได้แก่ ม้าน้ำ มังกรทะเล และแตงกวาทะเล
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบทรัพยากรแร่ที่พิสูจน์แล้ว 20 ชนิด ได้แก่ แร่พลังงาน 5 ชนิด (ปิโตรเลียม ก๊าซธรรมชาติ ลิกไนต์ หินน้ำมัน พีท) แร่โลหะ 3 ชนิด (บอกไซต์ โคบอลต์เอิร์ธ ไลโมไนต์) แร่ที่ไม่ใช่โลหะ 9 ชนิด (เคโอไลน์ ไดอะโทไมต์ เบนโทไนต์ ซีโอไลต์ ฯลฯ) และแร่ก๊าซและน้ำ 3 ชนิด ทรัพยากรสำคัญ ได้แก่ น้ำแร่ธรรมชาติ น้ำบาดาลร้อน ทรายแม่น้ำ และหินบะซอลต์ แหล่งน้ำบาดาลร้อนครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4 ตารางกิโลเมตร ที่ระดับความลึก 350–700 เมตร โดยมีอุณหภูมิ 39.5–49 องศาเซลเซียส
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ในปี 2020 ประชากรประจำถิ่นมีจำนวน 2,873,358 คน และ ณ สิ้นปี 2024 มีจำนวน 3.0314 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 83.52% ประชากรประกอบด้วย 48 กลุ่มชาติพันธุ์ โดยชาวฮั่นคิดเป็น 98.6% และชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 1.4% (ข้อมูลปี 2016)
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตไห่โข่วมีมูลค่า 256.285 พันล้านหยวน (ประมาณ 35.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โครงสร้างอุตสาหกรรมสามภาคส่วนมีสัดส่วน 4.3:16.6:79.1 โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีมูลค่า 11.139 พันล้านหยวน (+3.1%) ภาคอุตสาหกรรมรองมีมูลค่า 42.528 พันล้านหยวน (+4.9%) และภาคอุตสาหกรรมบริการมีมูลค่า 202.618 พันล้านหยวน (+4.9%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินรวมอยู่ที่ 56.956 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.3%) โดยรายได้จากท้องถิ่นอยู่ที่ 25.38 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.7%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 28.5% โดยมีโครงการอยู่ในบัญชี 1,732 โครงการ
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 17.348 พันล้านหยวน (+3.5%) พื้นที่เพาะปลูก 963,000 หมู่ ผลผลิตธัญพืช 101,500 ตัน (+4.0%) ผลผลิตผัก 636,300 ตัน (+3.0%) ผลผลิตผลไม้ 276,600 ตัน (+8.1%) ผลผลิตเนื้อหมู 65,500 ตัน (+4.6%) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 58,800 ตัน (+3.0%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 18.7% โดยมีภาคเหมืองแร่ (+55.0%) และภาคการผลิต (+11.2%) เป็นผู้นำ ภาคการผลิตรถยนต์เติบโต 23.7% ขณะที่ภาคการผลิตยา ลดลง 13.0% รายได้ของวิสาหกิจอุตสาหกรรมเติบโต 12.4% โดยมีอัตรากำไร 13.5% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 10.726 พันล้านหยวน (-21.2%) โดยมีผลผลิตรวม 33.012 พันล้านหยวน (-9.1%)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 118.592 พันล้านหยวน (+3.2%) โดยมีการเติบโตที่โดดเด่น ได้แก่ เครื่องใช้ในครัวเรือน (+120.6%) อุปกรณ์สำนักงานและสื่อวัฒนธรรม (+117.6%) อุปกรณ์สื่อสาร (+61.8%) และรถยนต์ (+12.0%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกสินค้ารวมอยู่ที่ 93.292 พันล้านหยวน (+8.5%) โดยขาดดุลการค้าสินค้า 26.886 พันล้านหยวน และเกินดุลการค้าบริการ 11.291 พันล้านหยวน สินทรัพย์รวมของสถาบันการเงินอยู่ที่ 1,394.562 พันล้านหยวน (+15.0%) โดยมีบริษัทจดทะเบียน 23 แห่ง มูลค่าตลาดรวม 442.597 พันล้านหยวน (+14.8%)
บริการสังคมสงเคราะห์
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เมืองไห่โข่วมีวิสาหกิจเฉพาะทางระดับชาติ "ยักษ์ใหญ่น้อย" จำนวน 11 แห่ง (คิดเป็น 64.7% ของจำนวนวิสาหกิจเฉพาะทางทั้งหมดในจังหวัด) มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีอยู่ที่ 4.773 พันล้านหยวน (+4.2% คิดเป็น 55.2% ของมูลค่าการทำธุรกรรมทั้งหมดในจังหวัด)
การศึกษา
เมืองไห่โข่วมีสถาบันอุดมศึกษาทั่วไป 16 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 347,000 คน (เต็มเวลา 302,800 คน) นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนมัธยมปลาย 40 แห่ง (นักศึกษา 69,900 คน) โรงเรียนมัธยมต้น 75 แห่ง (นักศึกษา 126,400 คน) โรงเรียนอาชีวศึกษา 40 แห่ง (นักศึกษา 64,000 คน) และโรงเรียนประถมศึกษา 128 แห่ง (นักศึกษา 251,500 คน) อัตราการเข้าเรียนรวมของโรงเรียนมัธยมต้นและประถมศึกษาอยู่ที่ 103.85% และ 101.81% ตามลำดับ
วัฒนธรรม
เมืองไห่โข่วมีคณะศิลปะการแสดง 252 คณะ ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 4 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง และสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 1 แห่ง อัตราการครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์อยู่ที่ 99.21% และ 99.16% ตามลำดับ จำนวนผู้สมัครใช้บริการเคเบิลทีวีอยู่ที่ 372,500 ราย
การดูแลสุขภาพ
เมืองไห่โข่วมีศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค 5 แห่ง โดยมีเจ้าหน้าที่สาธารณสุข 379 คน รายงานผู้ป่วยโรคติดต่อประเภท A และ B รวม 12,990 ราย เสียชีวิต 9 ราย คิดเป็นอัตราการเกิดโรค 428.68 ต่อ 100,000 คน และอัตราการเสียชีวิต 0.297 ต่อ 100,000 คน
กีฬา
นักกีฬาจากไห่โข่วคว้าเหรียญทอง 7 เหรียญและเหรียญเงิน 18 เหรียญในระดับประเทศ และเหรียญทอง 127 เหรียญและเหรียญเงิน 143 เหรียญในระดับจังหวัด เมืองไห่โข่วเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเวคเซิร์ฟชิงแชมป์โลกปี 2025 และการแข่งขัน DP World Tour Hainan Elite Tournament พื้นที่สนามกีฬาต่อหัวประชากรอยู่ที่ 3.84 ตารางเมตร มีครูฝึกกีฬาชุมชน 7,057 คน และอัตราการผ่านการทดสอบสมรรถภาพทางกาย 89.35%
ศูนย์วัฒนธรรมและกีฬาแม่น้ำอู่หยวน บนถนนฉางปิน ประกอบด้วยสนามกีฬาขนาด 50,000 ที่นั่ง และสถานที่จัดกิจกรรมอีก 8 แห่ง (สนามกีฬากลางแจ้ง, สระว่ายน้ำ/ดำน้ำ, สนามเทนนิส, ศูนย์ฝึกอบรมชายหาด, หอแสดงนิทรรศการวัฒนธรรม, หอแสดงคอนเสิร์ต, ศูนย์สื่อโทรทัศน์ และฐานฝึกอบรมฤดูหนาว) ทำให้เป็นสถานที่แห่งแรกในไห่หนานที่สามารถรองรับการแข่งขันกีฬาระดับชาติและการแข่งขันระดับนานาชาติประเภท A ได้
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีผู้ลงทะเบียนในระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 1.4283 ล้านคน ในระบบประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 753,600 คน และในระบบประกันการว่างงาน 1.0339 ล้านคน มีผู้ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตเมือง 4,712 คน ผู้ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเขตชนบท 11,311 คน และผู้ได้รับความช่วยเหลือพิเศษในยามยากลำบาก 3,296 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการขนส่ง คลังสินค้า และไปรษณีย์อยู่ที่ 17.08 พันล้านหยวน (+9.0%) ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารอยู่ที่ 97.73 ล้านเที่ยว (+3.3%) ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 149.47 ล้านตัน (-3.2%) ท่าเรือมีท่าเทียบเรือที่ใช้งาน 40 แห่ง (25 แห่งเป็นขนาด 10,000 ตัน) โดยมีปริมาณสินค้าที่ผ่านเข้าออก 105.43 ล้านตัน (-7.1%) และปริมาณตู้คอนเทนเนอร์ที่ผ่านเข้าออก 1.197 ล้าน TEU (-27.9%)
ทางหลวง
ทางรถไฟ
เมืองไห่โข่วมีทางรถไฟสายเย่ว์ไห่ ทางรถไฟวงแหวนตะวันตกของไห่หนาน และทางรถไฟความเร็วสูงวงแหวนตะวันออกของไห่หนาน ทางรถไฟสายเย่ว์ไห่เปิดให้บริการในปี 2546 และรถไฟโดยสารข้ามทะเลขบวนแรกออกเดินทางในปี 2547 ส่วนทางรถไฟความเร็วสูงวงแหวนเกาะไห่หนานสร้างเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคม 2558
การขนส่งทางน้ำ
การบิน
ในปี 2024 สนามบินนานาชาติไห่โข่วเหม่ยหลานรองรับเที่ยวบินกว่า 185,000 เที่ยว ผู้โดยสาร 26.89 ล้านคน และสินค้า 209,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 8%, 10.5% และ 19.7% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า) สินค้าระหว่างประเทศมีปริมาณเกิน 26,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 250%) ในปี 2025 สนามบินแห่งนี้ให้บริการ 296 เส้นทาง (ภายในประเทศ 241 เส้นทาง ระหว่างประเทศ/ภูมิภาค 47 เส้นทาง และขนส่งสินค้า 8 เส้นทาง) โดยมีผู้โดยสาร 26.85 ล้านคน และสินค้า 215,800 ตัน
ระบบขนส่งสาธารณะ
แผนแม่บทการวางผังเมืองไห่โข่ว (ปี 2020–2035) วางแผนที่จะสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าในเมือง 5 สาย รวมระยะทางประมาณ 183 กิโลเมตร โดยรถไฟชานเมืองไห่โข่วเป็นรถไฟระหว่างเมืองสายแรกของจีนที่ใช้รางความเร็วสูง และเป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองสายแรกของมณฑลไห่หนาน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "ไห่โข่ว" ปรากฏขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่ง โดยมีความหมายว่า บริเวณชายหาดบริเวณปากแม่น้ำหนานตู ชื่อนี้ได้พัฒนาต่อมาเรื่อยๆ ผ่านสมัยไห่โข่วปู่ (ซ่ง), ท่าเรือไห่โข่ว (หยวน), ไห่โข่วตูและซั่วเฉิง (หมิง) และท่าเรือฉงโจว (ชิง)
ประวัติศาสตร์วัฒนธรรม
ไห่โข่วเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการคมนาคมของมณฑลไห่หนาน และเป็นศูนย์กลางเชิงยุทธศาสตร์บนพรมแดนทางใต้ของจีนมาตั้งแต่สมัยโบราณ การอพยพ การผสมผสานทางชาติพันธุ์ และการหลอมรวมทางภาษาได้สร้างเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่หลากหลายให้แก่ไห่โข่ว
ประเพณีดั้งเดิม
ชาวท้องถิ่นเรียกพื้นที่ทั้งหมดที่อยู่นอกเกาะไห่หนานว่า "แผ่นดินใหญ่" ซึ่งเป็นคำทางภูมิศาสตร์ทั่วไปที่ไม่มีนัยทางการเมือง "กงฉี" (หรือ "จุนโป") เป็นเทศกาลวัดประจำภูมิภาคประจำปีที่จัดขึ้นเพื่อบูชาเทพเจ้าและแสดงความปรารถนาให้เกิดสันติสุข ความเจริญรุ่งเรือง และผลผลิตอุดมสมบูรณ์ "เทศกาลแลกเปลี่ยนดอกไม้" ซึ่งมีที่มาจาก "เทศกาลแลกเปลี่ยนธูป" ในช่วงปลายราชวงศ์ถัง จัดขึ้นในเทศกาลโคมไฟ (วันที่ 15 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ) ในปี 1984 ประเพณีนี้ได้พัฒนาจากการแลกเปลี่ยนธูปเป็นการแลกเปลี่ยนดอกไม้ กลายเป็นประเพณีสำหรับหนุ่มสาวที่กำลังมองหาความรัก เทศกาลท่องเที่ยวเกาะไห่หนานนานาชาติ ซึ่งจัดขึ้นทุกปีในเดือนธันวาคม ส่งเสริมไห่หนานในฐานะ "เกาะแห่งความสุข สวรรค์แห่งการพักผ่อน" ทั่วทั้งจังหวัด
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นหลักคือภาษาไหหลำ ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากภาษาฮกเกี้ยนโบราณที่ผู้อพยพจากมณฑลฝูเจี้ยนนำเข้ามา เนื่องจากความโดดเดี่ยวของไหหลำ ทำให้องค์ประกอบของภาษาจีนโบราณหลายอย่างได้รับการอนุรักษ์ไว้ ทำให้ไหหลำเป็น "ฟอสซิลมีชีวิตของจีนโบราณ" มีผู้พูดภาษาไหหลำประมาณ 6 ล้านคน (80% ของประชากรในมณฑล; มากกว่า 10 ล้านคนหากรวมชุมชนที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองไห่โข่วมีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ 19 โครงการ ได้แก่ ระดับชาติ 7 โครงการ (งิ้วฉง, ดนตรีบรรเลงปายินไห่หนาน, การแสดงหุ่นกระบอกไห่หนาน, การแกะสลักมะพร้าวไห่หนาน, งิ้วจ้ายไห่หนาน, ประเพณีความเชื่อของนางเซียน, การบูชามาจู่ไห่โข่ว), ระดับมณฑล 10 โครงการ (ระบำเสือไห่หนาน, ระบำกิเลนไห่หนาน, เทคนิคการทำก๋วยเตี๋ยวไห่หนาน, ศิลปะการแกะสลักหลงถังไห่หนาน, เทศกาลแลกเปลี่ยนดอกไม้โคมไฟฝูเฉิง, การทำน้ำตาลแบบดั้งเดิม, การทำเฟอร์นิเจอร์หวงหว่าหลี่ไห่หนาน, การหมักเหล้ากวางเต่า, การทำขนมไหว้พระจันทร์แบบฉง) และระดับเทศบาล 2 โครงการ (ระบำสิงโตไห่หนาน, ระบำไห่โข่ว)
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
สถานที่สำคัญ ได้แก่ หอกลองฟู่เฉิง (ป้อมยามไห่หนานสมัยราชวงศ์หมิง); วัดซีเทียน (สร้างในปี 1567 เพื่อรำลึกถึงนักปราชญ์หวังจั่ว); วัดเลดี้เซียน (สร้างในปี 1583 เพื่อรำลึกถึงเซียนหยิง); สุสานไห่รุ่ย (สร้างในปี 1589 เพื่อรำลึกถึงข้าราชการผู้เที่ยงธรรมไห่รุ่ย); โรงเรียนฉงไท่ (สร้างในปี 1710 เพื่อการศึกษาเยาวชนไห่หนาน); ศาลเจ้าห้าขุนนาง (สร้างในปี 1889 เพื่อรำลึกถึงขุนนางสมัยราชวงศ์ถัง หลี่เต๋อหยู และขุนนางสมัยราชวงศ์ซ่ง หลี่กัง หลี่กวง หูฉวน และจ้าวติง ที่ถูกเนรเทศมายังไห่หนานเนื่องจากส่งเสริมการพัฒนาทางวัฒนธรรม); และป้อมซิวหยิง (สร้างในปี 1891 หนึ่งในสี่ป้อมปราการสำคัญสมัยปลายราชวงศ์ชิง เคียงข้างป้อมต้ากู ป้อมอู๋ซง และป้อมหูเหมิน) สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์การปฏิวัติ ได้แก่ บ้านพักเดิมของเฟิง ไป่จู (1919), สถานที่จัดการประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งแรกที่ฉงยา (1926), หออนุสรณ์ซุน ยัตเซ็น (1926), อนุสาวรีย์วีรชนปฏิวัติไห่หนาน (1954), สถานที่จัดระเบียบกองทัพแดงหยุนหลงฉงยา (1952), สุสานวีรชนจินหนิวหลิง (1957) และศาลาอนุสรณ์วีรชนหลี่ ซู่ซุน (1986)
จุดชมวิว
อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ
ความเชี่ยวชาญ
อาหาร
อาหารของเมืองไห่โข่วโดดเด่นด้วยอาหารขึ้นชื่อสี่อย่างของไห่หนาน ได้แก่ ไก่เหวินชาง เป็ดเจียจี้ แพะตงซาน และปูเหอเล่อ พร้อมด้วยของว่างท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมการทำอาหารของไห่หนานที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยวัตถุดิบสดใหม่และรสชาติแท้ๆ
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
สถาบันกงสุล
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2562 สถานกงสุลใหญ่แห่งราชอาณาจักรกัมพูชาประจำเมืองไห่โข่วได้เปิดทำการ ซึ่งเป็นสถานกงสุลต่างประเทศแห่งแรกในมณฑลไห่หนานนับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมืองพี่น้อง
พันธมิตรความร่วมมือ
เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2020 เมืองไห่โข่วได้กลายเป็นเมืองสมาชิกผู้ก่อตั้งของจีนในกลุ่มความร่วมมือเมืองท่องเที่ยวแม่น้ำล้านช้าง-แม่น้ำโขง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม