เมืองฟางเฉิงกัง
เมืองฟางเฉิงกัง ฟางเฉิงกังหรือที่รู้จักกันในชื่อหยูเฉิงและกังเฉิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ณ จุดตะวันตกเฉียงใต้สุดของแนวชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ของจีน พรมแดนติดกับ Qinzhou ไปทางทิศตะวันออก หันหน้าไปทาง Beib
เมืองฟางเฉิงกัง
ฟางเฉิงกัง หรือที่รู้จักกันในชื่อหยูเฉิงและกังเฉิง เป็นเมืองระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้สุดของชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ของจีน มีพรมแดนติดกับฉินโจวทางทิศตะวันออก ตรงข้ามอ่าวเป่ยปูทางทิศใต้ มีพรมแดนติดกับเวียดนามทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับอำเภอหนิงหมิง อำเภอหย่งหนิงของหนานหนิง และอำเภอฟู่ซุยของฉงจั่วทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 6,242.94 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกันยายน 2566 เมืองนี้บริหารจัดการ 2 เขต 1 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.05 ล้านคน ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เมืองกงเช่ เขตกังโข่ว ฟางเฉิงกังเป็นเมืองที่มีหลายชาติพันธุ์ โดยมีฮั่น จ้วง เหยา และจิง เป็นสี่กลุ่มชาติพันธุ์ที่ตั้งถิ่นฐานมาอย่างยาวนาน ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาและเนินเขา มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมทะเลกึ่งเขตร้อนทางตอนใต้ เป็นหนึ่งในสองเมืองของจีนที่ตั้งอยู่ทั้งบนชายฝั่งและติดชายแดน ทำหน้าที่เป็นประตูเชื่อมต่อภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนกับอาเซียน เป็นที่รู้จักในชื่อ "ประตูสู่ภาคตะวันตกเฉียงใต้" และ "ไข่มุกแห่งพรมแดน" ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ในปี 2025 อยู่ที่ 120.126 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3 เปอร์เซ็นต์ในราคาคงที่
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่นี้มีมานานกว่า 5,000 ปีแล้ว ในช่วงก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนร้อยเย่ว์ หลังจากที่ราชวงศ์ฉินรวมเมืองหลิงหนานได้แล้ว พื้นที่นี้ก็ถูกผนวกเข้ากับมณฑลเซียง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกได้ก่อตั้งมณฑลเหอปู่ขึ้นในพื้นที่นี้เมื่อปี 112 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้จัดระเบียบใหม่ภายใต้การปกครองของเจียวโจวในปี 203 คริสต์ศักราช ราชวงศ์สุยได้เปลี่ยนชื่ออันโจวเป็นฉินโจวในปี 598 คริสต์ศักราช ราชวงศ์ถังได้ก่อตั้งเขตปกครองทั่วไปฉินโจวในปี 621 คริสต์ศักราช ราชวงศ์ซ่งเหนือได้ก่อตั้งเมืองฟางเฉิงในปี 972 คริสต์ศักราช ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ ราชวงศ์ชิงได้ก่อตั้งอำเภอฟางเฉิงภายใต้เขตปกครองฉินโจวในปี 1889 หลังจากที่ญี่ปุ่นรุกรานในปี 1938 การต่อต้านในท้องถิ่นได้พัฒนาขึ้นภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์ และในวันที่ 10 ธันวาคม 1949 พื้นที่นี้ก็ได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์ เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 1993 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองฟางเฉิงกังระดับจังหวัด ซึ่งประกอบด้วยเขตคังโข่ว เขตฟางเฉิง และอำเภอซ่างซี ต่อมาในปี 1996 ตงซิงได้กลายเป็นเมืองระดับอำเภอ
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
การแบ่งเขตการปกครองมีการเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งตั้งแต่ปี 1950 ถึง 2005 เหตุการณ์สำคัญได้แก่ การจัดตั้งเมืองฟางเฉิงกังในปี 1977 การเปลี่ยนชื่ออำเภอปกครองตนเองตงซิงเป็นอำเภอปกครองตนเองฟางเฉิงในปี 1978 และการจัดตั้งเมืองฟางเฉิงกังระดับจังหวัดในปี 1993 โดยมีเขตคังโข่ว เขตฟางเฉิง และอำเภอซ่างซีรวมอยู่ด้วย ในปี 1996 ตงซิงได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นเมืองระดับอำเภอ
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนกันยายน พ.ศ. 2566 เทศบาลเมืองฟางเฉิงกังบริหารจัดการ 2 เขต (ฟางเฉิงและกังโข่ว) 1 อำเภอ (ซ่างซี) และ 1 เมืองระดับอำเภอ (ตงซิง) โดยที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางการบริหารของเมืองกงเช่ เขตกังโข่ว
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
ฟางเฉิงกังตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 20 องศา 36 นาที ถึง 22 องศา 22 นาทีเหนือ และลองจิจูด 107 องศา 28 นาที ถึง 108 องศา 36 นาทีตะวันออก ห่างจากหนานหนิง 141 กิโลเมตร ห่างจากฉินโจว 53 กิโลเมตร และห่างจากมงไฉ 49 กิโลเมตร ประเทศเวียดนาม มีพื้นที่ทั้งหมด 6,242.94 ตารางกิโลเมตร
ธรณีวิทยา
โครงสร้างทางธรณีวิทยาพัฒนามาจากยุคการก่อตัวของเทือกเขาคาเลโดเนียนไปจนถึงเทือกเขาหิมาลัย โดยมีชั้นหินที่ซับซ้อน ชั้นหินที่ปรากฏให้เห็น ได้แก่ ระบบหิน 9 ระบบ ตั้งแต่ยุคไซลูเรียนถึงยุคควอเทอร์นารีในเขตฟางเฉิงและกังโข่ว และ 7 ระบบในอำเภอซ่างซี ชั้นหินยุคจูราสสิกมีการกระจายตัวอย่างกว้างขวางที่สุด โครงสร้างสำคัญ ได้แก่ สันนูนนาตั่ว แอ่งตงซิง และสันเว้านาซูโอ พร้อมด้วยเขตแนวรอยเลื่อน ได้แก่ รอยเลื่อนตงจง-ฟู่หลง และรอยเลื่อนฟางเฉิง-ต้าตง
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศประกอบด้วยภูเขา ที่ราบสูง เนินเขา และที่ราบชายฝั่งสลับซับซ้อน เทือกเขาชิวานต้าซานทอดยาว 90 กิโลเมตรผ่านอำเภอชางซี และ 130 กิโลเมตรผ่านอำเภอฟางเฉิง โดยมีความสูงเฉลี่ยของสันเขาอยู่ที่ 1,000 เมตร เนินเขาแบ่งออกเป็นเนินเขาสูง (250 ถึง 500 เมตร คิดเป็น 33.19 เปอร์เซ็นต์ของทั้งหมด) เนินเขาขนาดกลาง (100 ถึง 250 เมตร) และเนินเขาต่ำ (ต่ำกว่า 100 เมตร) พื้นที่ที่ราบสูงครอบคลุม 1,056.24 ตารางกิโลเมตร (17.07 เปอร์เซ็นต์) และที่ราบครอบคลุม 785.2 ตารางกิโลเมตร (12.55 เปอร์เซ็นต์)
ภูมิอากาศ
ฟางเฉิงกังมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อนทางใต้ อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคมอยู่ที่ 28 ถึง 29 องศาเซลเซียส (สูงสุด 40.1 องศาเซลเซียส) และเดือนมกราคมอยู่ที่ 12 ถึง 15 องศาเซลเซียส (ต่ำสุด -1.8 องศาเซลเซียส) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,823 มิลลิเมตร โดยมีวันฝนตก 176 วัน ซึ่งส่วนใหญ่จะตกในช่วงเดือนเมษายนถึงกันยายน จำนวนชั่วโมงแสงแดดต่อปีสูงถึง 1,600 ชั่วโมง และมีช่วงปลอดน้ำค้างแข็งมากกว่า 340 วัน พายุไต้ฝุ่นเฉลี่ยปีละ 4 ถึง 5 ลูก
อุทกวิทยา
เมืองนี้มีแม่น้ำ 50 สาย โดยมีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร เทือกเขาชิวานต้าซานเป็นสันปันน้ำ แม่น้ำที่ไหลลงใต้ ได้แก่ แม่น้ำฟางเฉิง (83.8 กิโลเมตร) แม่น้ำหม่าหลิง (123 กิโลเมตร) แม่น้ำเป่ยหลุน (107 กิโลเมตร ซึ่งบางส่วนอยู่ในเขตแดนจีน-เวียดนาม) และแม่น้ำเจียงผิง แม่น้ำหมิงเจียงที่ไหลขึ้นเหนือ (308 กิโลเมตร ปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 5.4 พันล้านลูกบาศก์เมตร) เป็นสาขาของแม่น้ำซีเจียงที่ไหลผ่านอำเภอซ่างซี ปริมาณน้ำบาดาลทั้งหมดอยู่ที่ 2.641 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ดิน
พบดินแปดประเภท ได้แก่ ดินนา ดินลูกรังแดง ดินแดง ดินเหลือง ดินม่วง ดินตะกอน ดินลม และดินพรุ บริเวณภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือมีดินเหลืองและดินแดง ส่วนพื้นที่ชายฝั่งทางใต้มีดินตะกอนและดินม่วง
พืชพรรณ
พืชพรรณธรรมชาติประกอบด้วยไม้สน ไม้ใบกว้าง ไผ่ ไม้พุ่ม และหญ้า ป่าไม้ส่วนใหญ่ประกอบด้วยสนมาสสัน สนสแลช และยูคาลิปตัส ป่าชายเลนครอบคลุมพื้นที่ 2,058.83 เฮกตาร์ ซึ่งได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในสามพื้นที่สาธิตป่าชายเลนของ GEF ทั่วโลก
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองนี้ประสบกับความเสียหายจากลม น้ำท่วม ภัยแล้ง และความหนาวเย็นอยู่บ่อยครั้ง ภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเกิดขึ้นทุก 3 ถึง 4 ปี น้ำท่วมเกิดขึ้นทุก 2 ถึง 3 ปีในช่วงฤดูน้ำท่วมระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน ในเดือนมิถุนายน ปี 2023 ฝนตกหนักถึง 100 ถึง 150 มิลลิเมตร ทำให้เกิดน้ำท่วมขังอย่างรุนแรงในอำเภอกังโข่ว
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ในปี 2548 ปริมาณน้ำผิวดินทั้งหมดอยู่ที่ 5.552 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำบาดาลอยู่ที่ 2.641 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำต่อหัวอยู่ที่ 5,665.4 ลูกบิดเมตร อ่างเก็บน้ำที่สำคัญ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำนาบัน (ความจุรวม 828 ล้านลูกบิดเมตร กำลังการผลิตติดตั้ง 12,600 กิโลวัตต์) และอ่างเก็บน้ำเสี่ยวเฟิง (103 ล้านลูกบิดเมตร)
ทรัพยากรที่ดิน
ณ ปี 2021 พื้นที่ทั้งหมดมีจำนวน 624,294.14 เฮกตาร์ ซึ่งรวมถึงพื้นที่เพาะปลูก 76,861.17 เฮกตาร์ ป่าไม้ 434,301.18 เฮกตาร์ และพื้นที่ชุ่มน้ำ 23,980.98 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
ณ ปี 2022 มีการระบุชนิดแร่แล้ว 48 ชนิด (คิดเป็น 28.2 เปอร์เซ็นต์ของแร่ทั้งหมดในกวางซี) ซึ่งรวมถึงถ่านหิน แมงกานีส ไพโรฟิลไลต์ หินแกรนิต และหินปูน มีแหล่งแร่ 117 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งแร่ขนาดใหญ่ 7 แห่ง และแหล่งแร่ขนาดกลาง 17 แห่ง โดยมีเหมืองที่ได้รับใบอนุญาต 40 แห่ง
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองนี้มีพืชมีท่อลำเลียงที่รู้จักกัน 3,174 ชนิด รวมถึงพืชคุ้มครองระดับ 1 4 ชนิด และระดับ 2 86 ชนิด ต้นปาล์มไซแคดชิวานดาซานและต้นโฮเปียใบแคบเป็นพืชเฉพาะถิ่นของพื้นที่ ฟางเฉิงกังเป็นศูนย์กลางการกระจายพันธุ์ของดอกคามิเลียสีทอง (Camellia nitidissima) ป่าชายเลนครอบคลุมพื้นที่ 2,058.83 เฮกตาร์ มี 18 ชนิด เมืองนี้มีสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก 412 ชนิด และแมลง 789 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 จำนวน 17 ชนิด เช่น ตะกวด เสือดาวลายเมฆ และเต่าพม่า
ทรัพยากรทางทะเล
ชายฝั่งแผ่นดินใหญ่มีความยาวประมาณ 538.55 กิโลเมตร และมีเกาะ 284 เกาะ พื้นที่ทางทะเลภายใต้การปกครองครอบคลุมเกือบ 10,000 ตารางกิโลเมตร ชายฝั่งท่าเรือที่วางแผนไว้มีความยาวรวม 94.857 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงชายฝั่งน้ำลึก 71.661 กิโลเมตร พื้นที่โคลนเลนครอบคลุม 126 ตารางกิโลเมตร และน้ำตื้น 1,926 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่ 500 ตารางกิโลเมตรที่สามารถใช้สำหรับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้
พลังงานหมุนเวียน
ณ ปี 2021 กำลังการผลิตติดตั้งรวมเกิน 5.25 ล้านกิโลวัตต์ โดยมีกำลังการผลิตพลังงานสะอาด 2.67 ล้านกิโลวัตต์ ในเดือนมกราคม 2024 โครงการพลังงานลมกลางทะเลฟางเฉิงกังเริ่มดำเนินการ ซึ่งเป็นโครงการพลังงานลมกลางทะเลแห่งแรกของมณฑลกวางซี โดยให้กำลังการผลิตมากกว่า 5 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี ในเดือนพฤษภาคม 2024 โรงไฟฟ้านิวเคลียร์หน่วยที่ 4 เริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์โดยใช้เทคโนโลยี Hualong One ของจีน หน่วยที่ 3 เริ่มดำเนินการในเดือนมีนาคม 2023 ด้วยอัตราการใช้กำลังการผลิตรอบแรกที่ 98.36 เปอร์เซ็นต์ สร้างสถิติสูงสุดสำหรับเครื่องปฏิกรณ์รุ่นที่สามของจีน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2023 จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้คือ 1.0264 ล้านคน ประกอบด้วยชาย 551,100 คน และหญิง 475,200 คน โดยแบ่งตามช่วงอายุ ได้แก่ อายุ 0-17 ปี 262,500 คน อายุ 18-34 ปี 217,200 คน อายุ 35-59 ปี 377,500 คน และอายุ 60 ปีขึ้นไป 169,100 คน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองฟางเฉิงกังมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่ตั้งรกรากมานาน 4 กลุ่ม ได้แก่ ฮั่น จ้วง เหยา และจิง รวมถึงชนกลุ่มน้อยอื่นๆ อีกกว่า 10 กลุ่ม โดยชาวจิงเป็นกลุ่มที่อาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดในพื้นที่นี้ ณ สิ้นปี 2023 มีชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่ในเมืองนี้ 37 กลุ่ม โดยมีจำนวนประชากรชนกลุ่มน้อย 515,900 คน (คิดเป็น 50.25 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมด)
ภาษา
เมืองนี้มีภาษาจีน ภาษาจ้วง ภาษาเหยา และภาษาจิง ภาษาจีนกวางตุ้งเป็นภาษากลางที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด โดยมี "ภาษาจีนกวางตุ้งฟางเฉิง" ในเขตฟางเฉิง และภาษาฮักกาในพื้นที่ภูเขา ภาษาจีนกลางใช้กันทั่วไปในเขตเมือง ภาษาจ้วงอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นทางใต้ ภาษาเหยาอยู่ในตระกูลภาษาเมี่ยวเหยา และภาษาจิงเป็นภาษาพื้นฐานพยางค์เดียว
ความเชื่อทางศาสนา
มีศาสนาหลักสามศาสนาที่นับถือกัน ได้แก่ พุทธศาสนา คริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ และโรมันคาทอลิก ณ สิ้นปี 2023 มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียนแล้ว 13 แห่ง จุดกิจกรรมชั่วคราวของนิกายโปรเตสแตนต์ 4 แห่ง องค์กรทางศาสนาระดับอำเภอ 2 แห่ง และสถานที่เกี่ยวกับความเชื่อพื้นบ้านกว่า 1,400 แห่ง
การเมือง
รัฐบาลเทศบาลดำเนินงานภายใต้โครงสร้างการปกครองแบบจีนมาตรฐาน ซึ่งนำโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยมีคณะกรรมการพรรคเทศบาล สภาประชาชน และรัฐบาลประชาชน ทำหน้าที่บริหารจัดการกิจการของเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 116.755 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.5 เปอร์เซ็นต์ มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 13.987 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.6 เปอร์เซ็นต์) ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 63.145 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 8.8 เปอร์เซ็นต์) และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 39.623 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.50 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.8 เปอร์เซ็นต์) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 35,825 หยวน (ประมาณ 4,980 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.7 เปอร์เซ็นต์) โดยรายได้ในเมืองอยู่ที่ 44,363 หยวน (ประมาณ 6,160 ดอลลาร์สหรัฐ) และรายได้ในชนบทอยู่ที่ 22,855 หยวน (ประมาณ 3,170 ดอลลาร์สหรัฐ) รายจ่ายภาครัฐโดยรวมอยู่ที่ 16.219 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.25 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองนี้ได้สร้างฐานการเกษตรที่สำคัญ ได้แก่ การปลูกอ้อย 600,000 หมู่ การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำทางทะเล 160,000 หมู่ การปลูกอบเชย 740,000 หมู่ การปลูกโป๊ยกั๊ก 720,000 หมู่ และการปลูกดอกคามิเลียสีทอง 60,000 หมู่ นอกจากนี้ยังริเริ่มโครงการ "การบูรณาการการประมงและพลังงานแสงอาทิตย์" ในพื้นที่ 5,000 หมู่ ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 180,900 ตัน ผัก 444,200 ตัน และผลไม้ 161,900 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
เมืองนี้มีระบบอุตสาหกรรมที่อยู่ติดกับท่าเรือ โดยมีอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ เหล็ก โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก วัสดุใหม่ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และการแปรรูปอาหารจากธัญพืชและน้ำมัน อุตสาหกรรมเหล็กมีมูลค่าผลผลิตเกิน 100 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของกวางซีที่มีอุตสาหกรรมเดียวมูลค่า 100 พันล้านหยวน บริษัท Guangxi Shenglong Metallurgy ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับหนึ่งในบรรดาวิสาหกิจเอกชนของกวางซีติดต่อกัน 12 ปี เมืองนี้เป็นที่ตั้งของฐานการแปรรูปเมล็ดพืชน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดของจีน โดยมีกำลังการผลิตมากกว่า 10 ล้านตันต่อปี ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมตามขนาดที่กำหนดเติบโตขึ้น 10.1 เปอร์เซ็นต์ โดยการผลิตพลังงานสะอาดมีสัดส่วนเกิน 60 เปอร์เซ็นต์ของผลผลิตทั้งหมด
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2023 เมืองนี้ได้จัดงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิหาดคลื่นขาวและงานเทศกาลโคมไฟกว่า 40 งาน โดยมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 14.66 ล้านคนในช่วงครึ่งปีแรก ในปี 2024 ยอดขายปลีกเติบโต 1.7 เปอร์เซ็นต์ โดยยอดขายรถยนต์พลังงานใหม่เพิ่มขึ้น 24.9 เปอร์เซ็นต์ การค้าต่างประเทศมีมูลค่ารวม 128.21 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 28.6 เปอร์เซ็นต์) โดยเป็นการส่งออก 31.38 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 227.2 เปอร์เซ็นต์) และการนำเข้า 96.83 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.5 เปอร์เซ็นต์) ณ สิ้นปี 2024 เงินฝากธนาคารมีมูลค่า 119.584 พันล้านหยวน (ประมาณ 16.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเงินกู้ 142.97 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เมืองนี้มีเขตเศรษฐกิจหลัก 3 เขต ได้แก่ เขตพัฒนาเศรษฐกิจฟางเฉิงกัง (192.4 ตารางกิโลเมตร ชายฝั่งทะเลลึก 90 กิโลเมตร) ซึ่งครองอันดับหนึ่งในกวางซีติดต่อกัน 7 ปี โดยมีผลผลิตทางอุตสาหกรรมในปี 2022 อยู่ที่ 192,066 พันล้านหยวน (ประมาณ 26.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) นิคมอุตสาหกรรมท่าเรือตะวันตกเฉียงใต้ (ก่อตั้งปี 2003 พื้นที่ 49.6 ตารางกิโลเมตร) มีกลุ่มอุตสาหกรรม 6 กลุ่ม รวมถึงเหล็กและเคมีภัณฑ์ และนิคมอุตสาหกรรมตงซิงเจียงผิง (ก่อตั้งปี 2006 พื้นที่ 8,035 ตารางกิโลเมตร) ซึ่งเป็นที่ตั้งของสถานประกอบการ 45 แห่งใน 7 ประเภท
กิจการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2022 เมืองนี้มีโรงเรียน 514 แห่ง มีนักเรียน 235,166 คน และครู 14,903 คน วิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคฟางเฉิงกัง ซึ่งก่อตั้งในปี 2021 เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาระดับสูงของรัฐ มีนักเรียน 7,302 คน ใน 14 สาขาวิชา โรงเรียนมัธยมปลายฟางเฉิงกัง ซึ่งก่อตั้งในปี 2000 มีนักเรียน 4,224 คน และบุคลากร 395 คน
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 648 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 17 แห่ง และศูนย์สุขภาพประจำตำบล 27 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 7,377 คน และเตียงผู้ป่วย 5,420 เตียง โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนฟางเฉิงกัง (ก่อตั้งปี 1981) เป็นโรงพยาบาลระดับ 3-A มีเตียงผู้ป่วย 632 เตียง โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกฟางเฉิงกัง (ก่อตั้งปี 1957) เป็นโรงพยาบาลทั่วไประดับ 3-A มีเตียงผู้ป่วยมากกว่า 1,100 เตียง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2022 มีการจัดโครงการวิทยาศาสตร์ 42 โครงการ โดยมีการลงทุน 159 ล้านหยวน (ประมาณ 22.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการให้สิทธิบัตรทั้งหมด 601 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 48 ฉบับ และมีวิสาหกิจไฮเทค 52 แห่ง โดยมีมูลค่าผลผลิต 82.565 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
วัฒนธรรม
เมืองนี้มีโรงละคร 4 แห่ง โรงภาพยนตร์ 12 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 5 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 2 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง โดยมีหนังสือรวม 1.1 ล้านเล่ม การครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์เกิน 99.4 เปอร์เซ็นต์ ห้องสมุดฟางเฉิงกัง ซึ่งเปิดในปี 2557 มีพื้นที่ 11,000 ตารางเมตร และมีหนังสือมากกว่า 520,000 เล่ม
กีฬา
เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันวิ่งมาราธอนจีน-อาเซียนในเดือนธันวาคม 2023 โดยมีผู้เข้าร่วมเกือบ 20,000 คน โครงการเมืองกีฬาจีน-ฟางเฉิงกังที่วางแผนไว้บนคาบสมุทรเจียงซานครอบคลุมพื้นที่ 7,000 หมู่ โดยมีการลงทุน 10.8 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2022 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐาน 383,500 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพสำหรับผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 773,400 คน เมืองนี้ได้จัดสรรเงินค่าครองชีพขั้นต่ำให้กับผู้อยู่อาศัยในเมือง 5,900 คน และในชนบท 29,200 คน โดยมีสถานสงเคราะห์ 94 แห่ง และเตียงผู้ป่วย 3,748 เตียง
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
นับตั้งแต่ปี 2016 เมืองนี้ได้ออกกฎระเบียบท้องถิ่น 5 ฉบับเกี่ยวกับการพัฒนาระบบนิเวศ รวมถึงการคุ้มครองพื้นที่ชายฝั่งและลุ่มแม่น้ำ และเป็นผู้ริเริ่มระบบหัวหน้าเขตป่าชายเลนในมณฑลกวางซี เขตอนุรักษ์ธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ เขตอนุรักษ์ภูเขาชิวานต้าซาน เขตอนุรักษ์ดอกคามิเลียทอง และเขตอนุรักษ์ป่าชายเลนตงหวัน
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองฟางเฉิงกังเป็นหนึ่งในสองเมืองของจีนที่มีทั้งชายฝั่งทะเลและติดชายแดน เป็นเมืองเดียวที่เชื่อมต่อกับอาเซียนทางบก ทางทะเล และทางน้ำ และเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในโครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง และระเบียงการค้าทางบกและทางทะเลระหว่างประเทศสายใหม่ของจีนตะวันตก
ทางหลวง
เมื่อสิ้นสุดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ระยะทางรวมของทางหลวงอยู่ที่ 3,223 กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 16 เปอร์เซ็นต์) ถนนสายหลัก ได้แก่ ถนนตงซิง ถนนเป่ยปู้กัลฟ์ (8 เลน) และถนนกัวเหมิน (31.7 กิโลเมตร เปิดให้บริการในเดือนตุลาคม 2566 เชื่อมต่อท่าเรือกับชายแดนตงซิง) ในปี 2565 ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 38.174 พันล้านตัน-กิโลเมตร (เพิ่มขึ้น 8.3 เปอร์เซ็นต์)
ทางรถไฟ
ทางรถไฟหนานหนิง-ฟางเฉิงกัง (172.2 กม. สร้างตั้งแต่ปี 1978) เชื่อมต่อกับเครือข่ายรถไฟแห่งชาติ ทางรถไฟฟางเฉิงกัง-ตงซิง (47 กม. เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2023) เชื่อมต่อเมืองชายแดนตงซิงเข้ากับเครือข่ายรถไฟของจีน ขณะนี้กำลังก่อสร้างทางรถไฟสายที่สองสำหรับช่วงฉินโจว-ฟางเฉิงกัง (42.8 กม.)
การบิน
ในปี 2020 สำนักงานการบินพลเรือนได้อนุมัติพื้นที่เกาหลิงสำหรับสนามบินพลเรือนของฟางเฉิงกัง สนามบินมาตรฐาน 4C ที่วางแผนไว้นี้จะมีรันเวย์ยาว 2,600 เมตร จุดจอดเครื่องบิน 8 จุด และอาคารผู้โดยสารขนาด 8,000 ตารางเมตร โดยมีเป้าหมายที่จะแล้วเสร็จก่อนปี 2025
การขนส่งทางน้ำ
ณ ปี 2021 ท่าเรือมีท่าเทียบเรือขนาดเกิน 10,000 ตัน จำนวน 52 ท่า (รวมถึง 5 ท่าที่มีขนาดเกิน 200,000 ตัน) โดยมีกำลังการรองรับรวม 164.1 ล้านตัน ในปี 2022 ปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรืออยู่ที่ 153.59 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.8 เปอร์เซ็นต์) และปริมาณตู้คอนเทนเนอร์อยู่ที่ 903,700 TEU (เพิ่มขึ้น 17.2 เปอร์เซ็นต์)
ระบบขนส่งสาธารณะ
ภายในสิ้นปี 2020 ตำบลและหมู่บ้านทุกแห่งมีบริการรถโดยสารประจำทางครอบคลุม 100 เปอร์เซ็นต์ และในปี 2024 ได้มีการนำรถโดยสารไฟฟ้าพลังงานใหม่จำนวน 76 คันมาใช้งาน โดยมีการกำหนดเส้นทางที่เหมาะสมและมีข้อมูลการขนส่งอัจฉริยะที่สามารถเข้าถึงได้ผ่านแอปพลิเคชันบนมือถือ
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
เมืองนี้เป็นที่รู้จักในนาม "ประตูสู่ภาคตะวันตกเฉียงใต้" และ "ไข่มุกแห่งชายแดน" ด้วยทำเลที่ตั้งติดชายฝั่งและมีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ทำให้เกิดวัฒนธรรมชายแดน วัฒนธรรมชาติพันธุ์ และวัฒนธรรมทางทะเลที่อุดมสมบูรณ์ พร้อมด้วยอาหาร ขนบธรรมเนียม และศิลปะที่เป็นเอกลักษณ์
วิวัฒนาการของชื่อ
เมืองนี้ตั้งชื่อตามท่าเรือ เดิมทีอำเภอฟางเฉิงมีชื่อว่า "ฮั่นไจ่" (หมู่บ้านกำแพงไม้) ในปี ค.ศ. 972 ชาวบ้านได้สร้างป้อมปราการด้วยต้นไม้และกำแพงดิน ทำให้เกิดเป็น "ฟางเฉิง" (เมืองป้องกัน) ท่าเรือก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1968 และเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1972 ในชื่อฟางเฉิงกัง
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกคามิเลียสีทอง (Camellia nitidissima) ซึ่งเป็นพืชหายากที่มีสรรพคุณทางยา เขตฟางเฉิงเป็นศูนย์กลางการกระจายพันธุ์ของโลก โดยครองอันดับหนึ่งของโลกในด้านพื้นที่ ผลผลิต และจำนวนสายพันธุ์ ต้นไม้ประจำเมืองคือต้นเมเปิลฤดูใบไม้ร่วง (Bischofia javanica) และต้นไทรใบเล็ก (Ficus microcarpa)
ศุลกากร
ประเพณีที่โดดเด่น ได้แก่ เทศกาลเพลงสามมีนาคมของชาวจ้วง เทศกาลจิงฮ่า เทศกาลเหยาปานหวาง และประเพณีการแต่งงานของชาวทันกา เทศกาลอาเป่าของชาวเหยาต้าปาน ซึ่งจัดขึ้นในสามวันตามปฏิทินจันทรคติ เป็นงานรวมตัวและเกี้ยวพาราสีที่เรียกอีกอย่างว่า "เทศกาลขอบคุณพระเจ้า" เทศกาลจิงฮ่ามีการร้องเพลง การบูชาบรรพบุรุษ และ "การรำตะเกียงสวรรค์" พร้อมชามที่จุดเทียน การแต่งงานของชาวทันกากินเวลา 3 วันบนเรือที่ตกแต่งด้วยเครื่องประดับทองคำและเพลงพื้นบ้านเกี่ยวกับทะเล
ศิลปะ
งิ้วไฉ่ฉา (งิ้วเก็บชา) ซึ่งนำเข้ามาจากมณฑลเจียงซีในสมัยราชวงศ์หมิง มีท่วงทำนอง 72 ท่วงทำนองที่ผสมผสานรูปแบบดนตรีจากภูมิภาคต่างๆ ส่วนงานแกะสลักหินสีฟางเฉิงนั้นใช้หินประดับตกแต่งในท้องถิ่น และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของภูมิภาคในปี 2559
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
เมืองนี้มีโบราณสถานทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 319 แห่ง รวมถึงสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครอง 78 แห่ง กลุ่มป้อมปราการโบราณไป่หลง ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1887 เป็นฐานทัพชายฝั่งทางใต้สุดของจีนและเป็นสถานที่คุ้มครองสำคัญระดับชาติ แหล่งโบราณสถานเนินเปลือกหอยเช่อซานในเมืองตงซิงมีอายุย้อนไปถึงปลายยุคหินใหม่ โดยมีซากหอยและเครื่องมือหินหลงเหลืออยู่
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2020 เมืองนี้มีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้จำนวน 71 รายการ รวมถึงโครงการระดับชาติ 2 โครงการ ได้แก่ เพลงคู่พื้นบ้านซุยเล่ยของชาวซางซีจ้วง ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนในปี 2008 และศิลปะการเล่นพิณสายเดียวจิง (ตู้เซียนฉิน) ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกระดับชาติในปี 2011
จุดชมวิว
ภาพรวม
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ หาดไวท์เวฟ ป้อมโบราณไป่หลง และหาดกุ้ยซือ เมืองนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศหลายแห่ง ในช่วงเทศกาลตรุษจีนปี 2024 มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 1.3439 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 45.8 เปอร์เซ็นต์) และมีรายได้จากการท่องเที่ยว 891 ล้านหยวน (ประมาณ 123.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 47.94 เปอร์เซ็นต์)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
หาดไวท์เวฟบนคาบสมุทรเจียงซานมีหาดทรายกว้าง 2.8 กิโลเมตร ยาว 8 กิโลเมตร และมีแร่ไทเทเนียมเป็นส่วนประกอบ พื้นที่ท่องเที่ยวจิงเต่าประกอบด้วยหาดทองคำและพิพิธภัณฑ์จิงบนเกาะสามแห่ง รวมพื้นที่ 20.8 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ท่องเที่ยวตงซิงกัวเหมินเป็นเมืองชายแดนเก่าแก่ 400 ปี ตั้งอยู่ตรงข้ามเมืองมงไฉ ประเทศเวียดนาม อุทยานแห่งชาติชิวานต้าซานครอบคลุมพื้นที่ 2,037 เฮกตาร์ ที่ระดับความสูง 1,462 เมตร มีป่าไม้ปกคลุม 98 เปอร์เซ็นต์ และมีพืชพันธุ์ 1,890 ชนิด จึงได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงแห่งออกซิเจนของจีน"
ผลิตภัณฑ์และอาหารพิเศษ
อาหารพิเศษ
อาหารของเมืองนี้มีรสชาติเบาและอุดมไปด้วยอาหารทะเล เช่น ปลากะพง ปลากะพงขาว ปลาไหล ปูว่ายน้ำ และหอยนางรม อาหารขึ้นชื่อได้แก่ แป้งทอดตากแห้งแบบจิง น้ำปลาจิง (เครื่องปรุงรสจากกรดอะมิโนหมัก) เส้นหมี่ตากแห้ง และขนมซางซี ซึ่งเป็นขนมพื้นเมืองของชาวจ้วงที่สื่อถึงความมั่งคั่ง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ผลิตภัณฑ์ที่โดดเด่น ได้แก่ มันเทศพันธุ์เรดเกิร์ล (ปลูกในตงซิงมากว่า 200 ปี และได้รับการรับรองแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ), ชาไป่ซือหย่า (ชาเขียวจากเขตอนุรักษ์ชิวานต้าซาน), อบเชย (หนึ่งใน "สามสมบัติ" ของกวางซี), โป๊ยกั๊ก, ดอกคามิเลียสีทอง, ไข่เป็ดทะเล และไก่กวางโป
บุคคลที่มีชื่อเสียง
เมืองฟางเฉิงกังได้ผลิตบุคคลสำคัญทั้งในประวัติศาสตร์และยุคปัจจุบันจำนวนมาก ซึ่งมีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาด้านวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจของเมือง
การแลกเปลี่ยนภายนอก
ในฐานะเมืองชายแดนที่ติดกับเวียดนาม ฟางเฉิงกังมีการค้าข้ามพรมแดน การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม และการแลกเปลี่ยนระหว่างประชาชนอย่างคึกคัก ผ่านทางท่าเรือตงซิงและกรอบความร่วมมือจีน-อาเซียน
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองฟางเฉิงกังได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย รวมถึงเมืองป่าไม้แห่งชาติ (ปี 2019) เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (ปี 2020 และ 2025) เมืองการค้าต่างประเทศ 100 อันดับแรก (ปี 2018 ถึง 2020) เมืองที่มีสภาพแวดล้อมน่าอยู่ที่สุด 10 อันดับแรก (ปี 2021) และเมืองท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพ 100 อันดับแรก (ปี 2021)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม