หวู่โจว
อู๋โจว (Wuzhou) หรือที่รู้จักกันในสมัยโบราณว่า "ชางหวู่" (Cangwu) และ "กวางซิน" (Guangxin) เป็นเมืองระดับมณฑลในภาคตะวันออกของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำซุน (Xun), แม่น้ำกุ้ย (Gui) และแม่น้ำซี (Xi) ครอบคลุมพื้นที่ 12,588 ตารางกิโลเมตร และปกครอง...
หวู่โจว
อู๋โจว หรือที่รู้จักกันในสมัยโบราณว่า "ชางหวู่" และ "กวางซิน" เป็นเมืองระดับมณฑลในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงทางตะวันออก ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำซุน แม่น้ำกุ้ย และแม่น้ำซี ครอบคลุมพื้นที่ 12,588 ตารางกิโลเมตร และบริหารจัดการ 7 อำเภอ (เมือง เขต) ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 2.8227 ล้านคน ภาษาจีนกวางตุ้งเป็นภาษาหลัก และอู๋โจวถือเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของภาษาจีนกวางตุ้ง เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 21.0 องศาเซลเซียส ด้วยอารยธรรมที่ยาวนานกว่า 4,100 ปี และประวัติศาสตร์เมืองกว่า 2,200 ปี อู๋โจวเคยเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการทหารที่สำคัญของภูมิภาคหลิงหนาน เป็นที่รู้จักในฐานะ "ประตูตะวันออกของกว่างซี" และเป็นเมืองที่ใกล้ที่สุดในเขตพัฒนาทางตะวันตกของจีนกับเขตเศรษฐกิจอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองอู๋โจวมีมูลค่าถึง 171.979 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7 เปอร์เซ็นต์
ที่มาของชื่อ
ในสมัยโบราณ บริเวณนี้มีชื่อว่า กวางซิน ตั้งอยู่ในรัฐชางหวู่ (ประมาณ 4,700 ถึง 4,900 ปีที่แล้ว) ในปี 183 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าจ้าวกวงได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งชางหวู่ และทรงสร้างเมืองหลวงชางหวู่ขึ้น ชื่อ "อู๋โจว" ถูกใช้ครั้งแรกในปี 621 คริสต์ศักราช และชื่อ "เมืองอู๋โจว" ได้รับการประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1921
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในพื้นที่อู๋โจวมีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงครามระหว่างรัฐ ชนเผ่าท้องถิ่นเป็นที่รู้จักในชื่อ "ชาวชางหวู่" ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของชาวเย่ว์ รัฐชางหวู่โบราณครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกของกวางซี ทางตอนเหนือของกวางตุ้ง และทางตอนใต้ของหูหนาน
ราชวงศ์ฉินถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 214 ก่อนคริสตกาล ฉินซีฮวงได้รวมแผ่นดินหลิงหนานให้เป็นหนึ่งเดียวและจัดตั้งเป็นสามมณฑล ในปี 183 ก่อนคริสตกาล จ้าวถัวได้แต่งตั้งจ้าวกวงเป็นกษัตริย์แห่งชางอู่ และก่อตั้งเมืองหลวงชางอู่ขึ้น ในปี 111 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้ก่อตั้งมณฑลชางอู่ขึ้น ตั้งแต่ปี 106 ก่อนคริสตกาลถึงปี 264 คริสตกาล เมืองอู๋โจวทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของหลิงหนานเป็นเวลาประมาณ 370 ปี
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 583 อำเภอกวางซินได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอชางหวู่ และในปี ค.ศ. 621 ชื่อ "อู๋โจว" ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ อู๋โจวเป็นที่ตั้งของโรงกษาปณ์หยวนเฟิง ซึ่งเป็นหนึ่งในหกโรงกษาปณ์หลักในภูมิภาคเจียงหนาน
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1469 ราชสำนักหมิงได้จัดตั้งสำนักงานข้าหลวงใหญ่ประจำมณฑลกวางตุ้งและกวางซีขึ้นที่เมืองอู๋โจว ซึ่งเป็นสำนักงานแห่งแรกในประวัติศาสตร์จีน ในสมัยราชวงศ์ชิง เมืองอู๋โจวปกครอง 9 อำเภอและ 1 ภาค
สมัยสาธารณรัฐจีน
หลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติปี 1911 เมืองอู๋โจวประกาศเอกราชในวันที่ 1 พฤศจิกายน และในปี 1921 ก็ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าเมืองอู๋โจว โดยรัฐบาลเมืองได้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1927
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
เมืองอู๋โจวได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 1949 และมีการจัดตั้งรัฐบาลประชาชนเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1950 ในปี 1982 สภาแห่งรัฐได้กำหนดให้เมืองอู๋โจวเป็นเมืองเปิดระดับ B การปรับโครงสร้างการบริหารในปี 2013 ทำให้เกิดโครงสร้างปัจจุบันซึ่งประกอบด้วย 3 เขต (ว่านซิว ฉางโจว และหลงเหวย) 3 อำเภอ (ชางหวู่ เถิง และเมิ่งซาน) และเมืองระดับอำเภอเจินซี
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้ง
เมืองอู๋โจวตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 22 องศา 37 นาที ถึง 24 องศา 18 นาทีเหนือ และลองจิจูด 110 องศา 18 นาที ถึง 111 องศา 40 นาทีตะวันออก ณ จุดตัดของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล อ่าวเป่ยปู และเขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ระบบแม่น้ำซีไหลผ่านเมืองอู๋โจวและลำเลียงน้ำกว่า 85 เปอร์เซ็นต์ของมณฑลกวางซี
ภูมิอากาศ
เมืองอู๋โจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 21.0 องศาเซลเซียส โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด (28.3 องศาเซลเซียส) และเดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด (11.9 องศาเซลเซียส) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,485 มิลลิเมตร ในปี 2025 อัตราคุณภาพอากาศดีเยี่ยมอยู่ที่ 98.4 เปอร์เซ็นต์
ธรณีวิทยา
ประวัติทางธรณีวิทยาเริ่มต้นเมื่อกว่า 500 ล้านปีก่อน ในยุคแคมเบรียน ความรุนแรงของแผ่นดินไหวในภูมิภาคนี้อยู่ที่ระดับ 6 ซึ่งบ่งชี้ถึงเสถียรภาพที่ดีของเปลือกโลก
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศมีลักษณะเป็นบริเวณรอบนอกสูง และตรงกลางต่ำ ระเบียงนาริมแม่น้ำซีมีความสูงตั้งแต่ 20 ถึง 60 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ภูเขาไป่หยุน มีความสูง 367 เมตร
อุทกวิทยา
เมืองอู๋โจวตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบกันของแม่น้ำซุนและแม่น้ำกุย ซึ่งรวมกันเป็นแม่น้ำซี พื้นที่ลุ่มน้ำตอนบนครอบคลุม 329,700 ตารางกิโลเมตร โครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ ได้แก่ สถานีไฟฟ้าพลังน้ำฉางโจว (สร้างเสร็จในปี 2552 กำลังการผลิตติดตั้ง 630 เมกะวัตต์ ผลผลิตต่อปีประมาณ 3 พันล้านกิโลวัตต์ชั่วโมง) และเส้นทางเดินเรือในแม่น้ำซี ซึ่งเป็นเส้นทางน้ำภายในประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจีน
ดิน
ดินในเขตเมืองประกอบด้วยดินนา ดินลูกรังสีแดง (86.67 เปอร์เซ็นต์ของทั้งหมด) ดินสีม่วง และดินตะกอนน้ำพา
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองอู๋โจวประสบกับพายุฤดูร้อน ภัยแล้ง และพายุลูกเห็บและพายุไต้ฝุ่นเป็นครั้งคราว ในเดือนเมษายน ปี 2024 สภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงได้สร้างความเสียหายให้กับหลายสิบตำบล ส่งผลให้รัฐบาลกลางจัดสรรเงินช่วยเหลือบรรเทาภัยพิบัติจำนวน 12.65 ล้านหยวน (ประมาณ 1.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ให้แก่เมืองอู๋โจว
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมดมี 11.018 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำไหลผ่าน 208.3 พันล้านลูกบิดเมตร กำลังการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎีอยู่ที่ประมาณ 1.497 ล้านกิโลวัตต์ โดยสามารถพัฒนาได้จริง 1.089 ล้านกิโลวัตต์
ทรัพยากรที่ดิน
การใช้ที่ดินประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม 90,300 เฮกตาร์ สวนผลไม้ 99,400 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 937,800 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 37 ชนิด รวมถึงเหล็ก แมงกานีส ไทเทเนียม ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี ทังสเตน ทองคำ เงิน แร่หายาก แบไรต์ เคโอไลน์ และหินแกรนิต
ทรัพยากรชีวภาพ
ณ เดือนมิถุนายน ปี 2024 พื้นที่ป่าปกคลุมร้อยละ 67.08 โดยมีปริมาณไม้สำรอง 82.0713 ล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพันธุ์ไม้ 578 ชนิด และสัตว์กว่า 1,000 ชนิด รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติกว่า 40 ชนิด เช่น นกไก่ฟ้าคาบอต จิ้งจกจระเข้จีน และลิงใบไม้ฟรองซัวส์
หน่วยงานบริหาร
ณ ปี 2026 เมืองอู๋โจวปกครองพื้นที่ประกอบด้วยอำเภอชางหวู่ อำเภอเติ้ง อำเภอเมิ่งซาน เขตว่านซิว เขตฉางโจว เขตหลงเหวย และเมืองระดับอำเภอเชินซี รวมทั้งหมด 53 เมือง 5 ตำบล และ 8 อำเภอย่อย
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรอาศัยอยู่ที่ 2.8227 ล้านคน โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 58.10 เปอร์เซ็นต์ อัตราการเกิดอยู่ที่ 7.00 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.73 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ลบ 0.73 ต่อพันคน
กลุ่มชาติพันธุ์
เมืองอู๋โจวมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น (ร้อยละ 97.25 ตามสำมะโนประชากรปี 2020) โดยมีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ อีก 34 กลุ่ม รวมถึงชาวจ้วง ชาวเหยา ชาวเหมียว และอื่นๆ ประชากรกลุ่มน้อยเพิ่มขึ้นร้อยละ 20.09 ระหว่างปี 2010 ถึง 2020
ภาษา
ภาษาจีนกวางตุ้งเป็นภาษาหลัก และเมืองอู๋โจว (กวางซินในสมัยโบราณ) ถือเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของภาษาจีนกวางตุ้ง ภาษาจีนกวางตุ้งในแต่ละท้องถิ่นมีทั้งแบบในเมือง ชานเมือง และระดับอำเภอ นอกจากนี้ยังมีภาษาฮักกา จ้วง และเหยา ที่ใช้พูดกันในชุมชนของตนเองด้วย
ศาสนา
เมืองอู๋โจวเป็นบ้านเกิดของมู่จื่อ ผู้ประพันธ์ตำราพุทธศาสนาเล่มแรกของจีน และพระฉีซง พระภิกษุในสมัยราชวงศ์ซ่ง เมืองนี้มีชุมชนชาวพุทธ ลัทธิเต๋า คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ โดยมีวัดเต๋าไป่เหอในสมัยราชวงศ์ถัง และโบสถ์คริสต์ในปลายสมัยราชวงศ์ชิงเป็นสถานที่สำคัญทางศาสนา
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ ทรัพยากรหมุนเวียน ยาและอาหาร โลหะวิทยาและเครื่องจักร วัสดุก่อสร้าง ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 171.979 พันล้านหยวน (ประมาณ 23.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.7 เปอร์เซ็นต์ อุตสาหกรรมขั้นปฐมภูมิมีส่วนสนับสนุน 26.943 พันล้านหยวน (15.7 เปอร์เซ็นต์) อุตสาหกรรมขั้นทุติยภูมิ 67.696 พันล้านหยวน (39.3 เปอร์เซ็นต์) และอุตสาหกรรมขั้นตติยภูมิ 77.340 พันล้านหยวน (45.0 เปอร์เซ็นต์) GDP ต่อหัวอยู่ที่ 60,873 หยวน (ประมาณ 8,300 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 8.593 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.4 เปอร์เซ็นต์ รายได้สุทธิของประชาชนเฉลี่ยอยู่ที่ 33,659 หยวน (ประมาณ 4,610 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8 เปอร์เซ็นต์
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองอู๋โจวเป็นแหล่งผลิตข้าว ส้มเชื่อม ลิ้นจี่ ลำไย ชาหลิวเป่า และปศุสัตว์ ในปี 2023 ผลผลิตชาหลิวเป่าเกิน 35,000 ตัน มีมูลค่ารวมกว่า 20 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และมูลค่าแบรนด์ 4.403 พันล้านหยวน ในปี 2024 พื้นที่ปลูกชาเพิ่มขึ้นเป็น 386,200 หมู่ ในปี 2025 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 715,500 ตัน และผลผลิตผัก 3.634 ล้านตัน
อุตสาหกรรมรอง
ภาคอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ ทรัพยากรหมุนเวียน วัสดุก่อสร้าง โลหะวิทยา ยา และอิเล็กทรอนิกส์ ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเติบโต 8.8 เปอร์เซ็นต์ โดยภาคการผลิตเติบโต 10.0 เปอร์เซ็นต์ ผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 11.883 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีสถานประกอบการอุตสาหกรรมขนาดใหญ่กว่าเกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 645 แห่ง
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 18.104 พันล้านหยวน การเงิน 6.590 พันล้านหยวน และอสังหาริมทรัพย์ 12.026 พันล้านหยวน ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 38.563 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2 เปอร์เซ็นต์ ปริมาณการนำเข้าและส่งออกอยู่ที่ 16.277 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.7 เปอร์เซ็นต์ การท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 64.229 ล้านคน โดยมีมูลค่าการใช้จ่ายรวม 59.195 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 14.6 เปอร์เซ็นต์ เงินฝากในภาคการเงินอยู่ที่ 220.146 พันล้านหยวน และสินเชื่ออยู่ที่ 216.407 พันล้านหยวน
เขตเศรษฐกิจ
เมืองอู๋โจวมีนิคมอุตสาหกรรมหลัก 5 แห่ง นิคมอุตสาหกรรมเศรษฐกิจหมุนเวียน (ก่อตั้งตั้งแต่ปี 2008) ดึงดูดโครงการกว่า 130 โครงการ โดยมีมูลค่าการลงทุนรวมกว่า 25 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เขตเทคโนโลยีขั้นสูงเป็นที่ตั้งของฐานการผลิตยาแผนจีนโบราณที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย เขตความร่วมมือพิเศษกวางตุ้ง-กวางซี และเขตปลอดภาษีแบบครบวงจรส่งเสริมการพัฒนาที่เน้นการส่งออก
บริการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองอู๋โจวมีสถาบันอุดมศึกษา 4 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 55,400 คน โรงเรียนมัธยมศึกษา 139 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 521 แห่ง และโรงเรียนอนุบาล 890 แห่ง อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 100.58 เปอร์เซ็นต์
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 1,770 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 46 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 21,800 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 26,400 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 โครงการวิจัยและพัฒนาได้รับการสนับสนุนทางการเงิน 226 โครงการ มีการจดทะเบียนผลงานทางวิทยาศาสตร์ 213 รายการ และได้รับสิทธิบัตร 1,014 ฉบับ ซึ่งรวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 154 รายการ (เพิ่มขึ้น 36.3 เปอร์เซ็นต์) ธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีมีมูลค่า 3.076 พันล้านหยวน (ประมาณ 420 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
บริการด้านวัฒนธรรม
เมืองอู๋โจวมีศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง (มีหนังสือ 1.39 ล้านเล่ม) และพิพิธภัณฑ์ 5 แห่ง การครอบคลุมของวิทยุอยู่ที่ 99.2 เปอร์เซ็นต์ และโทรทัศน์อยู่ที่ 99.6 เปอร์เซ็นต์
กีฬา
เมืองนี้มีสถานที่จัดกีฬา 9,050 แห่ง นักกีฬาได้รับเหรียญทองระดับชาติ 9 เหรียญ และเหรียญทองระดับเขตปกครองตนเอง 34 เหรียญ กิจกรรมออกกำลังกายสำหรับประชาชนทั่วไปมีผู้เข้าร่วม 1.012 ล้านคน
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 31,000 ตำแหน่ง ระบบประกันบำนาญครอบคลุมคนงานในเมือง 550,400 คน และผู้อยู่อาศัยในชนบท 1.3816 ล้านคน ระบบประกันสุขภาพครอบคลุม 3.0687 ล้านคน เมืองนี้มีสถานสงเคราะห์ผู้สูงอายุ 62 แห่ง โดยมีเตียง 15,368 เตียง
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
เมืองอู๋โจวเป็นเมืองนำร่องในการสร้างมูลค่าผลิตภัณฑ์เชิงนิเวศ ในปี 2023 อัตราคุณภาพอากาศดีเยี่ยมอยู่ที่ 99.2 เปอร์เซ็นต์ (อันดับ 2 ในกวางซี) พื้นที่ป่าปกคลุม 75.35 เปอร์เซ็นต์ (อันดับ 1 ในกวางซี) และอัตราการอนุรักษ์ดินและน้ำ 92.92 เปอร์เซ็นต์ (อันดับ 1 ในกวางซี) และอัตราการเข้าถึงห้องสุขาในชนบทสูงถึง 94 เปอร์เซ็นต์
การขนส่ง
ภาพรวม
ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 เมืองอู๋โจวได้สร้างถนน 7,612 กิโลเมตร ทางรถไฟ 268 กิโลเมตร และท่าเทียบเรือขนาด 1,000 ตันขึ้นไปจำนวน 33 แห่ง นอกจากนี้ สนามบินซีเจียงยังเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2019
ทางหลวง
ทางด่วนมีระยะทางรวม 562.74 กิโลเมตร ทางด่วนซินตู-อู๋โจว (เปิดในปี 2022) เชื่อมต่อกับทางหลวงระดับอำเภอแล้ว ระยะทางถนนทั้งหมดอยู่ที่ 9,269 กิโลเมตร โดยมีรถยนต์จดทะเบียน 381,900 คัน
ทางรถไฟ
โครงข่ายหลักประกอบด้วยสายหลัวจ้านและสายหนานหนิง-กว่างโจว รถไฟความเร็วสูงหนานหนิง-กว่างโจว (578.1 กิโลเมตร) เปิดให้บริการเต็มรูปแบบในปี 2557 สถานีสำคัญ ได้แก่ สถานีอู๋โจว สถานีอู๋โจวใต้ และสถานีเติ้งเคาน์ตี้
การบิน
ท่าอากาศยานหวู่โจวซีเจียง (ระดับ 4C) เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2562 โดยมีเที่ยวบินไปยังปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เฉิงตู และเมืองสำคัญอื่นๆ
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรืออู๋โจวมีท่าเทียบเรือขนาด 1,000 ตันขึ้นไปจำนวน 33 ท่า มีกำลังการรองรับสินค้า 57 ล้านตัน และความจุตู้คอนเทนเนอร์ 1.3 ล้าน TEU ประตูระบายน้ำฉางโจว ซึ่งมีกำลังการรองรับสินค้าทางเดียวที่ใหญ่ที่สุดในโลกสำหรับประตูระบายน้ำภายในประเทศแบบขั้นตอนเดียว รองรับสินค้าได้ถึง 150 ล้านตัน
ระบบขนส่งสาธารณะ
ระบบขนส่งสาธารณะของเมืองอู๋โจวเริ่มให้บริการในเดือนธันวาคม ปี 1959 เมืองนี้ได้นำบัตรโดยสารแบบรวมมาใช้ ซึ่งสามารถใช้ร่วมกับเครือข่ายของมณฑลกวางซีและเครือข่ายระดับประเทศได้ ณ ปี 2024 มีรถโดยสารพลังงานใหม่ 427 คัน และรถแท็กซี่พลังงานใหม่ 1,623 คัน ให้บริการอยู่
วัฒนธรรมและมนุษยศาสตร์
ภาพรวม
เมืองอู๋โจวเป็นเมืองโบราณในวัฒนธรรมหลิงหนานที่มีมรดกทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้งมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ วัฒนธรรมแม่น้ำซี ซึ่งมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมชางหวู่โบราณ ได้ก่อให้เกิดวัฒนธรรมหลิงหนานและวัฒนธรรมหลงมู่ (แม่มังกร) วัดแม่มังกร ซึ่งสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งหนึ่ง
อาหาร
อาหารเมืองอู๋โจวผสมผสานอิทธิพลจากอาหารกวางตุ้ง กวางซี และเสฉวน อาหารขึ้นชื่อได้แก่ ชาหลิวเป่า วุ้นเต่ากุ้ยหลิง ไก่ห่อกระดาษ กะทิปิงฉวน และไก่เจิ้นซี ชาหลิวเป่ามีประวัติยาวนานกว่า 1,500 ปี ได้รับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติในปี 2011 และเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเส้นทางสายไหมทางทะเล "เส้นทางเรือชาโบราณ"
ศุลกากร
ประเพณีพื้นบ้านส่วนใหญ่เป็นแบบกวางตุ้ง โดยมีกิจกรรมต่างๆ เช่น การรำสิงโต เทศกาลแม่มังกร และการแข่งเรือมังกร ประเพณีทางวัฒนธรรมอื่นๆ ได้แก่ บทกวีชางหวู่ การรำสิงโตของอำเภอเติ้ง งิ้วเจิ้งซี และเพลงพื้นบ้านเมิ่งซาน
ศิลปะ
เมืองอู่โจวฉีโหลว (เมืองที่มีซุ้มประตูโค้ง) ซึ่งสร้างขึ้นในช่วงต้นยุคสาธารณรัฐ มีถนนที่มีซุ้มประตูโค้ง 22 สาย และอาคาร 560 หลัง ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 1 ตารางกิโลเมตร แสดงให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมจีนและตะวันตก
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกเฟื่องฟ้า (ดอกเปาจิน) และต้นไม้ประจำเมืองคือต้นผิงโป (Sterculia monosperma) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองและโชคลาภ
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
เมืองอู๋โจวมีสุสานสมัยราชวงศ์ฮั่นที่ขุดค้นพบแล้ว 498 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม 208 แห่ง รวมถึงแหล่งที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 6 แห่ง พิพิธภัณฑ์ต่างๆ จัดแสดงโบราณวัตถุ 7,528 ชิ้น รวมถึงสมบัติแห่งชาติชั้นหนึ่ง 11 ชิ้น
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองอู๋โจวมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโก 1 รายการ (เทคนิคการแปรรูปชาหลิวเปา) 3 รายการในระดับชาติ (การรำสิงโตของอำเภอเติ้ง การแปรรูปชาหลิวเปาของชางหวู่ และการเตรียมกุ้ยหลิงเปา) 40 รายการในระดับเขตปกครองตนเอง และ 118 รายการในระดับเทศบาล
สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม
ภาพรวม
"แปดทัศนียภาพอันเลื่องชื่อแห่งอู๋โจว" ซึ่งตั้งชื่อมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งใต้ ประกอบด้วย น้ำท่วมฤดูใบไม้ผลิของแม่น้ำกุ้ย และหมอกใสแห่งสันเขาเมฆ ณ ปี 2024 อู๋โจวมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ 15 แห่ง และระดับ AAA 27 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ภาพรวม
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ได้แก่ เมืองอู๋โจว ฉีโหลว วัดแม่มังกร (ที่มีรูปปั้นแม่มังกรทองสัมฤทธิ์ที่สูงที่สุดในจีน สูง 38 เมตร) เขตทัศนียภาพภูเขาไป่หยุน (368 เมตร ระดับ AAAA ของประเทศ) อุทยานจงซาน (ซึ่งมีอนุสรณ์สถานซุนยัตเซ็นแห่งแรกของประเทศ สร้างขึ้นในปี 1925) เขตท่องเที่ยวชางไห่ (ทะเลสาบเชิงนิเวศในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ของจีน) อุทยานแห่งชาติเทียนหลงติง (ยอดเขาสูง 1,221 เมตร) และอุทยานวัฒนธรรมตงซาน
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
เมืองอู๋โจวรักษาความสัมพันธ์ทางการค้ากับกว่า 130 ประเทศและภูมิภาคทั่วโลก ผ่านทางท่าเรือระดับ 1 ของประเทศ ซึ่งมีประวัติศาสตร์การค้าต่างประเทศมายาวนานนับศตวรรษ
บุคคลสำคัญ
เมืองอู๋โจวเป็นบ้านเกิดของนักปราชญ์พุทธศาสนา มู่จื่อ (สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก) พระภิกษุผู้มีชื่อเสียง ฉีซ่ง (สมัยราชวงศ์ซ่ง) และผู้นำการปฏิวัติ หลี่จี้เซิน
เกียรติยศที่สำคัญ
เมืองอู๋โจวเป็นหนึ่งในเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมกลุ่มแรกๆ ของมณฑลกวางซี เป็นพื้นที่สาธิตอารยธรรมเชิงนิเวศระดับชาติ และเป็นที่ตั้งของฐานสาธิตอุตสาหกรรมสีเขียวระดับชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง



พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม