เมืองจ้านเจียง
เมืองจ้านเจียง (Zhanjiang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง เดิมชื่อ "อ่าวกวางโจว" ตั้งอยู่ทางใต้สุดของแผ่นดินใหญ่จีน ครอบคลุมพื้นที่บนบก 13,300 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่สีเขียว 21,000 ตารางกิโลเมตร
เมืองจ้านเจียง
เมืองจ้านเจียง มณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเดิมรู้จักกันในชื่อ "อ่าวกวางโจว" ตั้งอยู่ทางใต้สุดของจีนแผ่นดินใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ 13,300 ตารางกิโลเมตรบนบก และ 21,000 ตารางกิโลเมตรในทะเล มีชายฝั่งยาว 1,195.26 กิโลเมตร ซึ่งยาวที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง เมืองนี้บริหารจัดการ 4 อำเภอ 2 ตำบล และ 3 เมืองระดับตำบล มีประชากร 7.1229 ล้านคน (ปี 2025) จ้านเจียงเป็นศูนย์กลางย่อยของมณฑลกวางตุ้งและเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการกองเรือทะเลจีนใต้ เป็นหนึ่งใน 14 เมืองชายฝั่งเปิดแห่งแรกของจีน และเป็นจุดเชื่อมต่อความร่วมมือทางทะเลของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง ท่าเรือโบราณซูเหวินของเมืองนี้เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายไหมทางทะเลในสมัยราชวงศ์ฮั่น ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองอยู่ที่ 395.294 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5%
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
แหล่งโบราณสถานเนินเปลือกหอยหลี่หยูตุน ในอำเภอซุยซี มีอายุย้อนหลังไป 8,000 ปี ถือเป็นแหล่งตั้งถิ่นฐานยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักบนคาบสมุทรเหลยโจว ในช่วงยุคชุนชุมและยุคสงคราม พื้นที่นี้เป็นดินแดนทางใต้ของชนเผ่าไป่เยว่
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 214 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฉินซีฮวงได้ผนวกดินแดนนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของจีนภายใต้การปกครองของราชวงศ์เซียง ในปี 110 ก่อนคริสตกาล เจ้าหน้าที่การค้าของราชวงศ์ฮั่นที่ท่าเรือซูเหวินได้ส่งกองเรือออกไปตามอ่าวเป่ยปูไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าทางทะเลที่เก่าแก่ที่สุดของจีนที่มีการบันทึกไว้ และต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อเส้นทางสายไหมทางทะเล ความวุ่นวายระหว่างราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ผลักดันให้เกิดการอพยพลงใต้เข้าสู่คาบสมุทรแห่งนี้
สมัยราชวงศ์สุ่ย-ถัง ถึงราชวงศ์ซ่ง-หยวน
ราชวงศ์สุยได้ก่อตั้งเมืองเหอโจวขึ้นในปี ค.ศ. 589 ต่อมาในปี ค.ศ. 634 ราชวงศ์ถังได้เปลี่ยนชื่อเป็นเหลยโจว ซึ่งเป็นที่มาของชื่อในปัจจุบัน วัดเทียนหนิง (ค.ศ. 770) กลายเป็นวัดพุทธนิกายเซนที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาค ราชวงศ์ซ่งได้กำหนดให้เป็นเขตทหารเหลยโจว และราชวงศ์หยวนได้กำหนดให้เป็นเส้นทางเหลยโจว
สมัยหมิง-ชิง
ราชวงศ์หมิงและชิงปกครองมณฑลเหลยโจวเหนืออำเภอไห่คัง ซูเหวิน และซุยซี ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1899 ฝรั่งเศสบีบให้รัฐบาลชิงเช่า "อ่าวกว่างโจว" และผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนฝรั่งเศส
สมัยสาธารณรัฐจีน
หลังปี 1912 พื้นที่นี้ได้ผ่านการปรับโครงสร้างใหม่หลายครั้ง ญี่ปุ่นเข้ายึดครองอ่าวกวางโจวในปี 1943 หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม 1945 จีนและฝรั่งเศสได้ลงนามในข้อตกลงการคืนดินแดน และในวันที่ 21 กันยายน 1945 ดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเป็นเวลา 47 ปี ก็ถูกส่งคืนให้กับจีนและเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองจ้านเจียง
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
การปรับโครงสร้างหลังปี 1949 ได้แก่ การควบรวมเขตพิเศษเหอปู่เข้ากับเขตพิเศษจ้านเจียงในปี 1958 (16 อำเภอ 2 เมืองในช่วงสูงสุด) และการโอน 4 อำเภอไปอยู่ภายใต้การปกครองของกวางซีในปี 1965 ในปี 1983 ได้มีการนำระบบเมืองระดับจังหวัดมาใช้ ณ ปี 2024 จ้านเจียงบริหารจัดการ 4 เขต 3 เมืองระดับอำเภอ และ 2 อำเภอ
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองจ้านเจียงครอบคลุมคาบสมุทรเหลยโจวทั้งหมด ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก ตรงข้ามกับเกาะไห่หนานทางช่องแคบฉงโจวทางทิศใต้ และอยู่ติดกับอ่าวเป่ยปูทางทิศตะวันตก ชายฝั่งยาว 1,195.26 กิโลเมตร คิดเป็นหนึ่งในสามของชายฝั่งทั้งหมดของมณฑลกวางตุ้ง
ธรณีวิทยา
คาบสมุทรเหลยโจวเป็นเขตทรุดตัวในยุคซีโนโซอิกที่ปกคลุมด้วยตะกอนยุคควอเทอร์นารีและหินภูเขาไฟที่ปะทุออกมา โดยมีโครงสร้างแบบพับ โครงสร้างแบบรอยเลื่อน และแอ่งใต้ฐานหิน บริเวณตอนกลางและตอนใต้มีแท่นลาวาภูเขาไฟ
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบ 66.0% เนินเขา 30.6% และภูเขา 3.4% จุดที่สูงที่สุดคือยอดเขาซวงเฟิงจาง (384 เมตร) เกาะสำคัญได้แก่ เกาะตงไห่ (289 ตารางกิโลเมตร เกาะที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลกวางตุ้ง) เกาะหนานซาน (164 ตารางกิโลเมตร) และเกาะหนัวโจว
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนมีอุณหภูมิเฉลี่ย 22.7–23.5 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,395.5–1,723.1 มิลลิเมตร ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน ระหว่างปี 1960 ถึง 2018 มีพายุไต้ฝุ่นขึ้นฝั่ง 52 ลูก เฉลี่ยปีละ 0.9 ลูก
อุทกวิทยา
แม่น้ำสายสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำเจียนเจียง แม่น้ำจิ่วโจวเจียง แม่น้ำหนานตู และแม่น้ำซุยซี บริเวณทะเลทางตะวันออกมีน้ำขึ้นน้ำลงไม่สม่ำเสมอแบบครึ่งวัน ส่วนบริเวณอ่าวเป่ยปูทางตะวันตกมีน้ำขึ้นน้ำลงแบบรายวัน โดยมีความสูงแตกต่างกัน 4–5.5 เมตร
ดิน
มีดินอยู่สิบประเภท โดยดินแดงลาเทอริติก (ลาโทโซล) เป็นประเภทที่พบมากที่สุด ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเล่น "ดินแดนสีแดง" โดยดินประเภทนี้ครอบคลุมพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งทางตอนใต้ของเส้นละติจูด 20°40′ เหนือ
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองจ้านเจียงตั้งอยู่บนแนวแผ่นดินไหวเหลยฉง ภัยพิบัติที่ส่งผลกระทบมากที่สุดคือพายุไต้ฝุ่นและภัยแล้ง แผ่นดินไหวขนาด 3.1 ริกเตอร์เกิดขึ้นในพื้นที่ทะเลของอำเภอหม่าจางในเดือนพฤษภาคม ปี 2023
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำไหลบ่าบนพื้นผิวเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 8.985 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณทรัพยากรน้ำทั้งหมดในปี 2021 อยู่ที่ 7.864 พันล้านลูกบิดเมตร (1,091 ลูกบิดเมตรต่อคน)
ทรัพยากรที่ดิน
ข้อมูลปี 2020 ระบุว่า เมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 1.3263 ล้านเฮกตาร์ ซึ่งประกอบด้วยพื้นที่เพาะปลูก 466,000 เฮกตาร์ และพื้นที่ป่า 297,400 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 42 ชนิดใน 337 แห่ง ทรัพยากรสำคัญ ได้แก่ ทรายแร่หายาก ดินขาว ไดอะโทไมต์ หินบะซอลต์ พลังงานความร้อนใต้พิภพ และปิโตรเลียมและก๊าซในทะเลจีนใต้ แหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพจ้านเจียง (4,245 ตารางกิโลเมตร) เป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง
ทรัพยากรทางทะเล
ที่นี่มีสิ่งมีชีวิตทางทะเลมากกว่า 2,000 ชนิดเจริญเติบโตได้ดี รวมถึงป่าชายเลน แนวปะการัง และแหล่งหญ้าทะเลที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดของจีน การเลี้ยงไข่มุกคิดเป็นสองในสามของผลผลิตของประเทศ ในขณะที่การเลี้ยงกุ้งคิดเป็นหนึ่งในสี่
ทรัพยากรชีวภาพ
ป่าธรรมชาติประกอบด้วยพืช 76 ชนิด จาก 52 วงศ์ แพลงก์ตอนพืชในทะเลมี 142 ชนิด และสัตว์น้ำมี 173 ชนิด สัตว์ป่าได้แก่ งูเหลือม งูเห่า และตัวนิ่ม
หน่วยงานบริหาร
วิวัฒนาการของแผนก
มีการปรับเปลี่ยนเขตแดนหลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1949 รวมถึงการควบรวมอำเภอเหลยตงในปี 1958 การโอนย้ายมณฑลกวางซีในปี 1965 และการรวมเขตพัฒนาในปี 2010
รายละเอียดแผนก
จ้านเจียงปกครอง 4 เขต (ชี่คาน เซี่ยซาน โปโถว มาซ่าง) 2 มณฑล (ซุยซี ซูเหวิน) และเมืองระดับเทศมณฑล 3 เมือง (เหลียนเจียง เล่ยโจว หวู่ชวน) หน่วยงานราชการอยู่ที่เลขที่ 69 ถนนเยว่จิน เขตชี่คาน
ประชากร
ขนาดประชากร
ข้อมูลปี 2025 ระบุว่าประชากรมีจำนวน 7.1229 ล้านคน โดยมีอัตราการเกิดในเขตเมือง 49.63% อัตราการเกิด 10.50‰ อัตราการตาย 6.57‰ และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติ 3.93‰
กลุ่มชาติพันธุ์
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น โดยมีกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ อีก 50 กลุ่ม ชาวหลี่เป็นชนพื้นเมืองดั้งเดิมกลุ่มแรก มีหมู่บ้านชุมชนชนกลุ่มน้อย 26 แห่งกระจายอยู่ทั่วเมือง
ภาษา
มีภาษาถิ่นหลักสามภาษา ได้แก่ ภาษาหมิ่น (ภาษาถิ่นเหลยโจว ซึ่งมีผู้พูดมากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากร) ภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษาฮักกา ภาษาถิ่นเหลยโจวแพร่หลายในเมืองซูเหวิน เหลยโจว และซุยซี ส่วนภาษาฮักกาส่วนใหญ่อยู่ในเหลียนเจียงตะวันตกและเหนือ
ความเชื่อทางศาสนา
มีศาสนาหลัก 5 ศาสนาที่นับถือกัน ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก โปรเตสแตนต์ และอิสลาม มีสถานที่ที่ขึ้นทะเบียนไว้ 297 แห่ง ซึ่งรวมถึงสถานที่ทางพุทธศาสนา 233 แห่ง พุทธศาสนาซึ่งเข้ามาในสมัยราชวงศ์สุย-ถังนั้นแพร่หลายมากที่สุด ส่วนลัทธิเต๋าเสื่อมถอยลงหลังจากทศวรรษ 1950
การเมือง
เมืองจ้านเจียงเป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลกวางตุ้ง โดยมีสภาประชาชนเทศบาล รัฐบาลประชาชนเทศบาล และคณะกรรมการสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งชาติ (CPPCC)
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
อุตสาหกรรมทางทะเลคิดเป็นสัดส่วนประมาณหนึ่งในสามของ GDP เมืองนี้ได้สร้างระบบการผลิตแบบ "3+4+4" ซึ่งประกอบด้วยเสาหลักเชิงกลยุทธ์สามประการ (เหล็กสีเขียว ปิโตรเคมีสีเขียว ยานยนต์อัจฉริยะ) อุตสาหกรรมเกิดใหม่สี่ประการ (พลังงานสีเขียว อุปกรณ์ขั้นสูง ชีวการแพทย์ทางทะเล อิเล็กทรอนิกส์ยุคใหม่) และอุตสาหกรรมดั้งเดิมสี่ประการ (การแปรรูปทางการเกษตรและทางทะเล เครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะ การผลิตกระดาษสีเขียว และสิ่งทอจากขนเป็ด) ในปี 2025 GDP อยู่ที่ 395.294 พันล้านหยวน (ประมาณ 55.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.5% GDP ต่อหัว: 55,504 หยวน (ประมาณ 7,771 ดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากงบประมาณสาธารณะท้องถิ่น: 21.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.01 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% รายได้สุทธิที่ใช้จ่ายได้ต่อหัว: 32,336 หยวน (ประมาณ 4,527 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0%
อุตสาหกรรมหลัก
ด้วยพื้นที่เกษตรกรรมเกือบ 15 ล้านหมู่ เมืองจ้านเจียงจึงเป็นเมืองเกษตรกรรมสำคัญที่ส่งผลผลิตไปยังเขตอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า แบรนด์สินค้าที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ปลาปอมปาโนสีทอง สับปะรด ส้มแดงเหลียนเจียง และขิงซูเหวิน ผลผลิตในปี 2025: ธัญพืช 1.5961 ล้านตัน อ้อย 9.1416 ล้านตัน ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 1.3742 ล้านตัน เนื้อสัตว์ 564,800 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ภาคการผลิตเป็นภาคส่วนที่สำคัญที่สุด มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมในปี 2025 เติบโต 8.7% โดยมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 10.7% การผลิตขั้นสูงคิดเป็น 41.8% ของมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ และเติบโต 8.6% ผลผลิตด้านการก่อสร้าง: 60.543 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.48 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกในปี 2025 อยู่ที่ 162.006 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.68 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.8% ปริมาณการนำเข้าส่งออกอยู่ที่ 62.857 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.9% เมืองนี้มีนักท่องเที่ยว 26.209 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 7.4%) สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 29.91 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.19 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เงินฝากในสถาบันการเงินอยู่ที่ 527.546 พันล้านหยวน และเงินกู้อยู่ที่ 456.442 พันล้านหยวน
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีจ้านเจียง (ก่อตั้งปี 1984) ซึ่งเป็นหนึ่งใน 14 เขตพัฒนาชายฝั่งแห่งแรกของจีน ครอบคลุมพื้นที่ 378 ตารางกิโลเมตร หลังจากการรวมเข้ากับเขตเกาะตงไห่ ปัจจุบันมีบริษัทกว่า 7,978 แห่ง รวมถึง BASF, Sinopec และ China Baowu ส่วนเขตเทคโนโลยีขั้นสูงเฟินหยง (ก่อตั้งปี 1952) ครอบคลุมพื้นที่ 46 ตารางกิโลเมตร และมีการลงทุนกว่า 9 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.26 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
การศึกษา
จำนวนนักศึกษาทั้งหมดในปี 2025: 1.9135 ล้านคน ซึ่งรวมถึงนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา 6,293 คน และนักศึกษาระดับปริญญาตรี/อาชีวศึกษา 229,700 คน
การดูแลสุขภาพ
มีสถานพยาบาล 4,161 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 47,328 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 56,601 คน โรงพยาบาลประชาชนกลางจ้านเจียง (ก่อตั้งปี 1938) เป็นโรงพยาบาลระดับ 3 ชั้น A ที่มีเตียงผู้ป่วย 3,000 เตียง โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยการแพทย์กวางตุ้งเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลระดับ 3 ชั้น A แห่งแรกๆ ของกวางตุ้ง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 มีการจัดโครงการวิทยาศาสตร์ 694 โครงการ (เพิ่มขึ้น 77.1%) มีการอนุมัติสิทธิบัตร 4,434 ฉบับ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 1,072 รายการ คิดเป็น 6.64 สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ต่อประชากร 10,000 คน
วัฒนธรรม
มีคณะศิลปะการแสดง 8 คณะ พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 12 แห่ง พิพิธภัณฑ์จ้านเจียง (ก่อตั้งปี 1960) เป็นพิพิธภัณฑ์ระดับสองของประเทศ การออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ครอบคลุม 100%
กีฬา
ผลงานในปี 2025: ชนะเลิศระดับชาติ 11 รายการ และระดับจังหวัด 36 รายการ รวม 169 เหรียญรางวัล (54 เหรียญทอง)
ประกันสังคม
จะมีการสร้างงานในเมืองใหม่ 66,800 ตำแหน่งในปี 2025 เงินประกันบำนาญ 1.1907 ล้านเหรียญสหรัฐ เงินประกันสุขภาพ 5.8433 ล้านเหรียญสหรัฐ ประชาชนในชนบท 142,900 คนได้รับเงินค่าครองชีพขั้นต่ำ และมีอาสาสมัครลงทะเบียน 1.2832 ล้านคน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
คุณภาพอากาศ: 63.6% เป็นวัน "ดีเยี่ยม" 32.6% เป็นวัน "ดี" มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 49 แห่ง รวมถึง 7 แห่งที่เป็นระดับชาติ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติป่าชายเลนแห่งชาติจ้านเจียง (ก่อตั้งปี 1990) มีพื้นที่ป่าชายเลน 7,228 เฮกตาร์ คิดเป็น 33% ของพื้นที่ป่าชายเลนทั้งหมดของจีน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแนวปะการังแห่งชาติซูเหวินปกป้องพันธุ์ปะการัง 82 ชนิด รวมถึงพันธุ์ปะการังแข็งที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 54 ชนิด
โครงสร้างพื้นฐาน
อ่างเก็บน้ำเหอดี ซึ่งเป็นหนึ่งใน 16 อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดของจีน มีความจุ 1.15 พันล้านลูกบาศก์เมตร และศูนย์กลางการจ่ายน้ำเจียนเจียง (ปี 2015) ให้บริการประชาชนกว่า 1.6 ล้านคน และโครงการอุตสาหกรรมขนาดใหญ่หลายแห่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
ประกอบด้วยทางด่วน 8 สาย ทางหลวงแห่งชาติ 3 สาย ทางหลวงระดับจังหวัด 20 สาย ทางรถไฟ 5 สาย สถานีผู้โดยสาร 8 แห่ง และสนามบินนานาชาติจ้านเจียงอู่ฉวนระดับ 4E ปริมาณการขนส่งสินค้าทางท่าเรือในปี 2025: 265 ล้านตัน
ทางหลวง
มีทางด่วน 8 สาย (เช่น จ้านซู่, ยู่จ้าน, ซานจ้าน, ตงเหล่ย เป็นต้น), ทางหลวงแห่งชาติ 3 สาย (G207, G228, G325) และทางหลวงระดับมณฑล 20 สาย ความหนาแน่นของถนน: 170.7 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร (อันดับ 4 ในมณฑลกวางตุ้ง)
ทางรถไฟ
ปัจจุบันเมืองนี้มีเส้นทางรถไฟความเร็วสูง 5 สาย ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงเซินเจิ้น-จ้านเจียง, หลี่จ้าน, เหอเหมา, เย่ว์ไห่ และรถไฟเกาะตงไห่ ส่วนรถไฟความเร็วสูงกว่างโจว-จ้านเจียงเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2025 สถานีจ้านเจียง (ก่อตั้งในปี 1955) เป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญของเส้นทางคมนาคมทางบกและทางทะเลสายใหม่ทางตะวันตก
การบิน
สนามบินนานาชาติจ้านเจียงอู่ฉวน (ระดับ 4E ท่าเรือชั้น 1 ของประเทศ) เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2565 นอกจากนี้ยังมีสนามบินเฮลิคอปเตอร์ที่ซินถังอีกด้วย
ท่าเรือ
ท่าเรือจ้านเจียง (เปิดให้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2499) เป็นท่าเรือน้ำลึกสมัยใหม่แห่งแรกของจีนที่ออกแบบและสร้างขึ้นเอง มีพื้นที่ท่าเรือ 12 แห่ง ท่าเทียบเรือ 162 แห่ง และความจุปีละ 108 ล้านตัน เชื่อมต่อกับกว่า 100 ประเทศ และเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดจากจีนแผ่นดินใหญ่ไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แอฟริกา ยุโรป และโอเชียเนีย
ระบบขนส่งสาธารณะ
มีรถโดยสารประจำทาง 774 คัน (89.3% เป็นรถไฟฟ้าพลังงานใหม่) ให้บริการใน 53 เส้นทาง ครอบคลุมระยะทาง 1,052.3 กิโลเมตร รวมถึงระบบเช่าจักรยานสาธารณะ 472 สถานี และจักรยาน 10,000 คัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
วัฒนธรรมเหลยโจว ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เหลยโจว ซุยซี และซูเหวิน เป็นหนึ่งใน "สี่วัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่ของหลิงหนาน" เมืองเหลยโจวเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับชาติ มีโบราณสถาน 1,538 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง 196 แห่ง รวมถึง 4 แห่งที่เป็นระดับชาติ
ที่มาของชื่อ
เดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอซุยซีและอำเภออู่ฉวน ถูกให้เช่าแก่ฝรั่งเศสในปี 1899 ในชื่อ "อ่าวกวางโจว" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นจ้านเจียงเมื่อกลับคืนสู่จีนในปี 1945 โดยตั้งชื่อตามพื้นที่เสินฉวนในอดีตและอ่าวสีฟ้าตามธรรมชาติ
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมืองในสมัยสาธารณรัฐจีนคือต้นเฟลมทรี แต่ในปี 1984 ได้เลือกต้นชงโคเป็นสัญลักษณ์แทนความปรองดองและความเจริญรุ่งเรืองของครอบครัว
ศุลกากร
เทศกาลเนียนหลี่—เทศกาลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทางตะวันตกของมณฑลกวางตุ้ง—มีขบวนแห่เทพเจ้าและขบวนแห่สีสันลอยน้ำ เทศกาลเนียนหลี่ของเมืองอู่ฉวนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับมณฑล (ปี 2012) เทศกาลโคมไฟอู่ฉวนมีประติมากรรมดินเหนียว การรำมังกรไฟ และขบวนแห่ที่ยิ่งใหญ่ตระการตา
ศิลปะ
การรำมังกรมนุษย์ตงไห่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผลงานชิ้นเอกแห่งตะวันออก" การรำสิงโตปลุกพลังของซุยซีแสดงในโอลิมปิกปักกิ่งปี 2008 ศิลปะสีสันลอยตัวของอู่ฉวนคว้าเหรียญทองระดับชาติ
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
มีแหล่งโบราณสถานถาวร 1,538 แห่ง และหน่วยงานคุ้มครอง 196 แห่ง ซึ่งรวมถึงแหล่งสำคัญระดับชาติ 4 แห่ง และระดับจังหวัด 58 แห่ง
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
โครงการมรดกโลกทางวัฒนธรรม 106 โครงการ: ระดับชาติ 9 โครงการ ระดับจังหวัด 39 โครงการ และระดับเทศบาล 58 โครงการ มีผู้สืบทอดมรดกในระดับเทศบาลขึ้นไป 163 ราย รวมถึงระดับชาติ 5 ราย
จุดชมวิว
ภาพรวม
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 17 แห่ง ประกอบด้วยสถานที่ระดับ AAAA 6 แห่ง และสถานที่ระดับ AAA 8 แห่ง สถานที่น่าสนใจ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติป่าสงวนหูกวงหยาน ท่าเรือโบราณซูเหวิน และอุทยานแห่งชาติป่าสงวนซานหลิงซาน
สถานที่ท่องเที่ยวหลัก
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ: ทะเลสาบมาอาร์ (อุทยานธรณีโลกยูเนสโก) เกาะตงไห่ (ชายหาดยาว 28 กิโลเมตร) ประภาคารนาโจว (หนึ่งในสามประภาคารสำคัญของโลก) และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแนวปะการังซูเหวิน
ผลิตภัณฑ์และอาหารท้องถิ่น
วัฒนธรรมอาหาร
อาหารจ้านเจียงเน้นรสชาติดั้งเดิมด้วยวิธีการลวก ต้ม และหั่นเป็นชิ้นบางๆ โดยใช้เครื่องปรุงรสเพียงเล็กน้อย เมืองนี้มีชื่อเสียงในฐานะ "เมืองหลวงแห่งอาหารทะเล" ของจีน
อาหารท้องถิ่น
เมนูเด่น: ไก่หั่นขาว, กุ้งทะเลลวก, ปูม้านึ่ง, หนอนทรายนึ่งกระเทียม ไก่จ้านเจียงเป็นหนึ่งใน "ไก่ที่มีชื่อเสียงที่สุดสามอย่างของมณฑลกวางตุ้ง"
ของว่าง
หอยนางรมย่างถ่าน, ผัดหมี่, โจ๊กไส้หนอนทราย, กุ้งทอด, ข้าวห่อไส้ และขนมโมจิแบบดั้งเดิม
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ ได้แก่ ไข่มุกหลิวซาใต้ (เมืองเหลยโจว ปี 2005) หอยเป๋าฮื้อหนัวโจว (เครื่องบรรณาการจากจักรพรรดิในอดีต) และขิงซูเหวิน (คิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 90% ของผลผลิตทั่วประเทศ ปี 2006)
บุคคลที่มีชื่อเสียง
บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์
เมืองจ้านเจียงได้ผลิตนักปราชญ์และข้าราชการที่มีชื่อเสียงมากมายตลอดประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประเพณีทางวัฒนธรรมของเมืองเหลยโจว
บุคคลสำคัญร่วมสมัย
บุคคลสำคัญร่วมสมัยจากเมืองจ้านเจียงได้สร้างคุณูปการในด้านวิทยาศาสตร์ ศิลปะ กีฬา และการบริการสาธารณะ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
เมืองจ้านเจียงรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องและความร่วมมือทางเศรษฐกิจในระดับนานาชาติ โดยใช้ประโยชน์จากตำแหน่งที่ตั้งบนเส้นทางสายไหมทางทะเลและโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
รางวัลที่ได้รับ ได้แก่ เมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองสวนแห่งชาติ เมืองหลวงแห่งอาหารทะเลของจีน และเมืองต้นแบบระดับชาติสำหรับการสนับสนุนสองด้าน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม