เมืองฉางเต๋อ
เมืองฉางเต๋อ (Changde City) ซึ่งเดิมชื่ออู่หลิง (Wuling) และหลางโจว (Langzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ทางด้านตะวันตกของทะเลสาบตงติง (Dongting Lake) และเชิงเขาอู่หลิง (Wuling Mountains)
เมืองฉางเต๋อ
เมืองฉางเต๋อ ซึ่งเดิมชื่ออู่หลิงและหลางโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ทางด้านตะวันตกของทะเลสาบตงติง และเชิงเขาอู่หลิง ภูมิประเทศสูงทางเหนือและใต้ ส่วนตอนกลางต่ำ ก่อตัวเป็นแอ่งระหว่างเทือกเขาสองแห่ง มีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิอบอุ่น มีฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงสั้น ฤดูร้อนและฤดูหนาวยาวนาน ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 18,200 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2569 ฉางเต๋อปกครองเขตเทศบาล 2 แห่ง อำเภอ 6 แห่ง และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 5.107 ล้านคน ฉางเต๋อเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในเขตเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำแยงซี และเป็นองค์ประกอบสำคัญของเขตเศรษฐกิจเชิงนิเวศทะเลสาบตงติง ชื่อเมืองนี้มีที่มาจากคัมภีร์เต๋าเต๋อจิง (เหลาจื่อ) ที่กล่าวว่า "จงยอมรับความต่ำต้อยของการเป็นกระแสแห่งโลก คุณธรรมอันคงที่ย่อมไม่มีวันดับสูญ" เรื่องราวโรแมนติกต่างๆ เช่น หลิวไห่ตัดไม้ เมิ่งเจียงหนี่ร่ำไห้ที่กำแพงเมืองจีน และบ่อน้ำดอกท้อของเถาหยวนหมิง ได้แทรกซึมอยู่ในประวัติศาสตร์ 2,000 ปีของฉางเต๋อ ก่อให้เกิดวัฒนธรรมคุณธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศอย่างเถาฮวาหยวนเป็นต้นแบบของบ่อน้ำดอกท้อ และแหล่งท่องเที่ยวแห่งชาติทะเลสาบหลิวเย่ได้รับการยกย่องให้เป็นทะเลสาบในเมืองอันดับ 1 ของจีน เมืองนี้ได้รับรางวัลมากมาย เช่น เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ เมืองสวนแห่งชาติ เมืองที่มีเสน่ห์อันดับหนึ่งของจีน และเมืองพื้นที่ชุ่มน้ำนานาชาติ ในปี 2025 ฉางเต๋อมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 477.09 พันล้านหยวน (ประมาณ 66.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
ประวัติศาสตร์
เมื่อประมาณ 300,000 ปีที่แล้ว มนุษย์ยุคแรกอาศัยอยู่ตามลุ่มแม่น้ำหยวนและหลี่ มีการค้นพบแหล่งโบราณคดีสมัยหินเก่ากว่า 40 แห่งในสถานที่ต่างๆ เช่น ตำบลหลินอันและเมืองจางกงเมี่ยวในอำเภอหลี่ ตำบลเหยาโปในเมืองจินซือ บริเวณต้นน้ำของเมืองเซี่ยสุ่ยในเมืองซือเหมิน และเมืองกังซือในตำบลกวนซี อำเภอติงเฉิง เครื่องมือหินที่ขุดพบ ได้แก่ เศษหิน ค้อน ลูกกลม หัวแหลม และมีดสับ แหล่งโบราณคดีเฉิงโถวซานในอำเภอหลี่พิสูจน์ว่าฉางเต๋อเข้าสู่ยุคหินใหม่เมื่อกว่า 9,000 ปีที่แล้ว โดยมนุษย์ยุคแรกมีความเชี่ยวชาญในการบดหินและทำเครื่องปั้นดินเผา วัฒนธรรมชั้นล่างที่จ้าวซือในเมืองซือเหมิน ซึ่งมีอายุย้อนหลังไปกว่า 7,000 ปี แสดงถึงวัฒนธรรมยุคหินใหม่ตอนต้นในประเทศจีน โดยมีขวาน สิ่ว และตุ้มถ่วงอวนจับปลาที่ทำจากก้อนหินในแม่น้ำ
แหล่งโบราณคดีถังเจียกังในอันเซียง (ประมาณ 6,500 ปีที่แล้ว) สะท้อนให้เห็นถึงสังคมตระกูลที่สืบสายจากฝ่ายหญิงที่เจริญรุ่งเรือง ส่วนแหล่งโบราณคดีหัวเฉิงกังในอันเซียง (ประมาณ 5,000 ปีที่แล้ว) แสดงถึงการเปลี่ยนผ่านไปสู่สังคมที่สืบสายจากฝ่ายชาย โดยมีการเจาะหิน การตัด การขัดเงา และการตกแต่งเครื่องปั้นดินเผาด้วยล้อหมุนช้าที่ก้าวหน้าขึ้น
ในปี 277 ก่อนคริสต์ศักราช จางรัวแห่งรัฐฉินได้พิชิตเมืองอู่และเจียงหนาน สร้างเมืองขึ้นทางทิศตะวันออกของเขตอู่หลิงในปัจจุบัน และก่อตั้งเมืองเฉียนจง ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก จักรพรรดิเกาจู่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองอู่หลิง จักรพรรดิกวางอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ฟื้นฟูเมืองอู่หลิงขึ้นมาใหม่ โดยย้ายที่ตั้งไปยังอำเภอหลินหยวน ในสมัยสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นของรัฐอู่และยังคงเรียกว่าเมืองอู่หลิง ในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก เมืองฉางเต๋อถูกแบ่งออกเป็นเมืองอู่หลิง เมืองเทียนเหมิน และเมืองหนานผิง
ในปี ค.ศ. 596 ราชวงศ์สุยได้สถาปนาเมืองหลางโจว โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อู่หลิง ราชวงศ์ถังเรียกเมืองนี้ว่าหลางโจวหรือเมืองอู่หลิง ชื่อฉางเต๋อปรากฏขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 1117) เมื่อเมืองติงโจวได้รับการกำหนดให้เป็นเขตปกครองทางทหารฉางเต๋อ ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ (ค.ศ. 1165) เมืองติงโจวได้รับการยกฐานะเป็นเมืองฉางเต๋อ ในสมัยราชวงศ์หยวน เมืองนี้กลายเป็นเส้นทางฉางเต๋อ ราชวงศ์หมิงได้ฟื้นฟูเมืองฉางเต๋อขึ้นมาอีกครั้ง และราชวงศ์ชิงได้ยกฐานะเมืองลี่โจวให้เป็นเมืองปกครองโดยตรงในปี ค.ศ. 1729
ในยุคสาธารณรัฐ การปรับโครงสร้างการบริหารเกิดขึ้นหลายครั้ง ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1943 กองทัพญี่ปุ่นได้เปิดฉากการรบที่ฉางเต๋อด้วยกำลังพลประมาณ 100,000 นายจาก 7 กองพล กองพลที่ 57 ยึดเมืองไว้ได้ 18 วัน จนเมืองถูกทำลายจนราบเป็นหน้าดิน พลเอกหวังเหยาอู่นำกองพลที่ 51 เข้าโจมตีโต้กลับ ยึดฉางเต๋อคืนได้หลังจากสู้รบอย่างดุเดือด 6 วัน และการรบที่ฉางเต๋อก็ได้รับการเฉลิมฉลองอย่างกว้างขวาง ในเดือนสิงหาคม ปี 1949 พื้นที่ดังกล่าวได้รับการปลดปล่อยและมีการจัดตั้งสำนักงานผู้ว่าการฝ่ายปกครองฉางเต๋อขึ้น ในปี 1988 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการยกเลิกเขตปกครองฉางเต๋อและจัดตั้งฉางเต๋อเป็นเมืองระดับจังหวัด
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1962 สภาแห่งรัฐอนุมัติการฟื้นฟูเขตปกครองอี้หยาง โดยโอนเมืองอี้หยางและอำเภอหลายแห่งมาอยู่ภายใต้การปกครองของเขตปกครองอี้หยาง ในเดือนมกราคม ปี 1988 สภาแห่งรัฐอนุมัติการจัดตั้งฉางเต๋อเป็นเมืองระดับเขตปกครอง เมืองฉางเต๋อเดิมกลายเป็นอำเภออู่หลิง และอำเภอฉางเต๋อกลายเป็นอำเภอติงเฉิง โดยมีจินซือเป็นเมืองระดับอำเภอที่อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของรัฐบาลมณฑลผ่านทางฉางเต๋อ
รายละเอียดการบริหาร
ณ เดือนพฤษภาคม 2569 เมืองฉางเต๋อปกครองเขตเทศบาล 2 แห่ง (อู่หลิงและติงเฉิง) อำเภอ 6 แห่ง (ฮั่นโช่ว เถาหยวน หลินหลี่ ซื่อเหมิน หลี่ และอันเซียง) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (จินซื่อ) โดยมีตำบล 43 แห่ง เมือง 105 แห่ง และตำบล 21 แห่ง มีหมู่บ้านบริหาร 1,501 แห่ง และชุมชน 762 แห่ง รวมถึงเขตการจัดการ 4 แห่ง และเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีระดับชาติ 1 แห่ง ได้แก่ เขตท่องเที่ยวทะเลสาบหลิวเย่ เขตการจัดการซีหู เขตการจัดการซีตงติง เขตการจัดการการท่องเที่ยวเถาฮวาหยวน และเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีฉางเต๋อ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 120 ถนนหลางโจว ตำบลตานหยาง อำเภออู่หลิง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองฉางเต๋อตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน บริเวณตอนกลางของระบบทะเลสาบตงติงของแม่น้ำแยงซี ทางตอนล่างของแม่น้ำหยวนและตอนกลาง-ตอนล่างของแม่น้ำหลี่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเทือกเขาอู่หลิงและเสวี่ยเฟิง มีพรมแดนติดกับเมืองอี้หยางทางทิศตะวันออก เมืองจางเจียเจี้ยและหวยฮวาทางทิศตะวันตก มณฑลหูเป่ยทางทิศเหนือ และลุ่มแม่น้ำจื่อทางทิศใต้ เมืองนี้มีพื้นที่ยาว 174.6 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 187.2 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 18,200 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นส่วนหนึ่งของระบบเทือกเขาหวู่หลิง ซึ่งประกอบด้วยภูเขาขนาดกลางถึงต่ำ ส่วนพื้นที่ตอนกลางมีลักษณะเป็นเนินเขาหินสีแดง องค์ประกอบของภูมิประเทศโดยประมาณคือ เนินเขาและเนินดิน 31.2% ภูเขา 24.8% ที่ราบ 35.9% และผิวน้ำ 8.1% ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ ภูเขาหูผิง ที่ความสูง 2,098.7 เมตร วิวัฒนาการของภูมิประเทศได้รับอิทธิพลจากการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกหลายครั้งนับตั้งแต่การเกิดเทือกเขาหวู่หลิงในยุคโปรเทโรโซอิก โดยการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลกในยุคอินโดซิเนียน ยุคหยานซาน และยุคนีโอเทคโทนิก ต่างก็มีส่วนทำให้เกิดภูมิทัศน์ในปัจจุบัน
ภูมิอากาศ
เมืองฉางเต๋อมีภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 16.7 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,200 ถึง 1,900 มิลลิเมตร และช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 272 วัน บริเวณภูเขาทางตะวันตกมีอากาศเย็นกว่า โดยฟาร์มตงซานเฟิงมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 9.2 องศาเซลเซียส ขณะที่หุบเขาแม่น้ำหลี่มีอุณหภูมิเฉลี่ย 16.8 องศาเซลเซียส เทือกเขาไท่ฟู่และไท่หยางก่อตัวเป็นแอ่งที่เปิดออกไปทางทิศเหนือ ทำให้หลินหลี่และเถาหยวนเสี่ยงต่ออากาศหนาวเย็นในฤดูหนาว
อุทกวิทยา
แม่น้ำหยวน (หยวนสุ่ย) แม่น้ำสายใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลหูหนาน มีต้นกำเนิดจากมณฑลกุ้ยโจว ไหลยาว 1,033 กิโลเมตร (568 กิโลเมตรในมณฑลหูหนาน) มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 89,163 ตารางกิโลเมตร และปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 39.33 พันล้านลูกบาศก์เมตร ไหลลงสู่ทะเลสาบตงติงที่เมืองเต๋อซาน ส่วนแม่น้ำหลี่ (หลี่สุ่ย) หนึ่งในสี่แม่น้ำสายหลักของมณฑลหูหนาน ไหลยาว 388 กิโลเมตร มีพื้นที่ลุ่มน้ำ 18,496 ตารางกิโลเมตร และปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 13.12 พันล้านลูกบาศก์เมตร ไหลลงสู่ทะเลสาบตงติงที่หมู่บ้านเสี่ยวตู้โข่วในเมืองจินซือ
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองฉางเต๋อมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ รวม 15.337 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี เฉลี่ย 2,556 ลูกบิดเมตรต่อคน แม่น้ำหยวนและแม่น้ำหลี่มีปริมาณน้ำไหลเข้าเฉลี่ย 60 พันล้านลูกบิดเมตรต่อปี เมืองนี้มีแม่น้ำ 432 สาย รวมความยาว 6,775 กิโลเมตร มีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ 2 ล้านกิโลวัตต์ ซึ่งสามารถนำมาใช้ได้ 1.3195 ล้านกิโลวัตต์ คิดเป็น 8.55% ของกำลังการผลิตทั้งหมดของมณฑลหูหนาน น้ำใต้ดินครอบคลุมพื้นที่ 17,568 ตารางกิโลเมตร มีปริมาณสำรองที่เปลี่ยนแปลงได้ 1.68 ถึง 2.028 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมดของมณฑลหูหนานมีขนาด 18,202.1 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 8.6% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑล พื้นที่เกษตรกรรมคิดเป็น 83.43% พื้นที่ก่อสร้าง 10.94% และที่ดินรกร้าง 5.63% พื้นที่เพาะปลูกครอบคลุม 435,500 เฮกตาร์ (23.96%) ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการเลี้ยงปศุสัตว์ การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และป่าไม้
ทรัพยากรชีวภาพ
อุทยานแห่งชาติฉางเต๋อมีสัตว์ป่ามีกระดูกสันหลังบนบก 379 ชนิด (สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 56 ชนิด นก 285 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 23 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 15 ชนิด) รวมถึงสัตว์ป่าคุ้มครองระดับ 1 จำนวน 12 ชนิด เช่น เสือโคร่งจีนใต้ เสือดาวลายเมฆ และเสือดาวทอง นอกจากนี้ยังมีพืชมีท่อลำเลียง 2,062 ชนิด รวมถึงพืชคุ้มครองระดับ 1 จำนวน 6 ชนิด เช่น แปะก๊วย ต้นยิว และต้นพิราบ โดยรวมแล้วมีการระบุชนิดพืชชั้นสูงได้ 2,703 ชนิด คิดเป็น 62.5% ของชนิดพืชที่รู้จักในมณฑลหูหนาน รวมถึงพืชหายากที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 39 ชนิด
ทรัพยากรแร่
เมืองฉางเต๋อเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของอโลหะ" โดยมีแร่ธาตุที่ค้นพบแล้ว 59 ชนิด (คิดเป็น 48.76% ของแร่ธาตุทั้งหมดในมณฑลหูหนาน) และ 39 ชนิดที่มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุสำคัญ ได้แก่ แร่ฟอสฟอรัส (ปริมาณสำรอง 1.406 พันล้านตัน) ยิปซัม (1.986 พันล้านตัน) เกลือกลาวเบอร์ (403 ล้านตัน) เกลือหิน (297 ล้านตัน) และหินปูนเกรดซีเมนต์ (1.059 พันล้านตัน) ซึ่งทั้งหมดนี้ติดอันดับต้นๆ ของมณฑล ถ่านหินและเหล็กส่วนใหญ่กระจายอยู่ในอำเภอหลี่และอำเภอซื่อเหมิน ในขณะที่ทองคำพบในอำเภอเถาหยวน อำเภอติงเฉิง และอำเภอฮั่นโชว
ประชากร
ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำของเมืองฉางเต๋อมีจำนวน 5.107 ล้านคน ประกอบด้วยประชากรในเมือง 3.064 ล้านคน และประชากรในชนบท 2.042 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 60.00% เพิ่มขึ้น 1.16 จุดเปอร์เซ็นต์ ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 5.772 ล้านคน โดยเป็นชาย 2.93 ล้านคน และหญิง 2.842 ล้านคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองฉางเต๋อมีกลุ่มชาติพันธุ์ 46 กลุ่ม โดยมีประชากรกลุ่มน้อยรวม 470,000 คน (คิดเป็น 8% ของประชากรทั้งหมด) ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 5 จาก 14 เขตปกครองของมณฑลหูหนาน นอกจากชาวฮั่นซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่แล้ว ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มน้อยอีก 45 กลุ่ม เช่น ชาวตู่เจีย ชาวเหมียว ชาวฮุย ชาวแมนจู ชาวตง ชาวเหยา และอื่นๆ
การเมือง
เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลประชาชนเทศบาลฉางเต๋อ ภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเทศบาลฉางเต๋อ โดยยึดตามโครงสร้างการปกครองเทศบาลแบบจีนมาตรฐาน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองฉางเต๋อตั้งอยู่บนจุดตัดของเขตเศรษฐกิจสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ลและสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี ทำให้เกิดอุตสาหกรรมสำคัญในด้านยาสูบ อลูมิเนียม พลังงาน อาหาร กระดาษ สิ่งทอ เครื่องจักร วัสดุก่อสร้าง ยา และอิเล็กทรอนิกส์ โดยมีนิคมอุตสาหกรรมระดับอำเภอ 11 แห่ง
ในปี 2024 เมืองฉางเต๋อมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 453.27 พันล้านหยวน (ประมาณ 62.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.5% โดยภาคเกษตรกรรมมีส่วนสนับสนุน 52.64 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.31 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1.9%) ภาคอุตสาหกรรมมีส่วนสนับสนุน 165.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.95 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 0.3%) และภาคบริการมีส่วนสนับสนุน 235.41 พันล้านหยวน (ประมาณ 32.70 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.3%)
ในปี 2568 เมืองฉางเต๋อมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 477.09 พันล้านหยวน (ประมาณ 66.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% โดยภาคเกษตรกรรมมีส่วนสนับสนุน 53.21 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.39 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.3%) ภาคอุตสาหกรรม 173.10 พันล้านหยวน (ประมาณ 24.04 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2%) และภาคบริการ 250.79 พันล้านหยวน (ประมาณ 34.83 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.1%) โครงสร้างสามภาคส่วนปรับเป็น 11.1:36.3:52.6 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 1.5% โดยการลงทุนภาคเอกชนอยู่ที่ 67.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 19.30 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.68 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยเป็นรายได้จากภาษี 9.33 พันล้านหยวน และรายได้ที่ไม่ใช่ภาษี 9.97 พันล้านหยวน รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 59.92 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.32 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
รายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยในเมืองอยู่ที่ 45,683 หยวน (ประมาณ 6,344 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.2%) โดยมีค่าใช้จ่ายในการบริโภค 33,638 หยวน (ประมาณ 4,672 ดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนรายได้สุทธิต่อหัวของผู้อยู่อาศัยในชนบทอยู่ที่ 25,495 หยวน (ประมาณ 3,541 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.8%) โดยมีค่าใช้จ่ายในการบริโภค 23,871 หยวน (ประมาณ 3,315 ดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองฉางเต๋อ มณฑลหูหนาน เป็นผู้นำด้านผลผลิตรวมของธัญพืช ฝ้าย พืชน้ำมัน สุกรมีชีวิต รังไหม และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ และเป็นฐานการผลิตสินค้าเกษตรของประเทศสำหรับธัญพืช ฝ้าย น้ำมัน สุกร และปลา นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตไข่มุกที่สำคัญของจีน โดยผลิตไข่มุกคุณภาพสูงคิดเป็นหนึ่งในสามของผลผลิตทั่วประเทศ
ในปี 2025 ผลผลิตรวมภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 97.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.5%) ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 3.857 ล้านตัน ฝ้าย 36,000 ตัน พืชน้ำมัน 633,000 ตัน ผักและเห็ดกินได้ 4.057 ล้านตัน ชา 35,000 ตัน ผลไม้ 1.722 ล้านตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 561,000 ตัน การฆ่าสุกรมีชีวิตมีจำนวน 5.042 ล้านตัว (เพิ่มขึ้น 1.7%) โดยมีสุกรคงเหลือ 2.705 ล้านตัว เมืองนี้มีสมาคมเกษตรกรรมระดับชาติ 1 แห่ง และระดับจังหวัด 124 แห่ง มีสหกรณ์เกษตรกร 9,511 แห่ง และฟาร์มครอบครัว 30,884 แห่ง
อุตสาหกรรมรอง
เมืองฉางเต๋อเป็นฐานอุตสาหกรรมของมณฑลหูหนานตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ อาหาร สิ่งทอ เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ และวัสดุก่อสร้าง ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมของวิสาหกิจขนาดใหญ่เติบโต 6.7% ผลิตภัณฑ์หลัก ได้แก่ อลูมิเนียม (30,000 ตัน ลดลง 6.5%) ซีเมนต์ (9.602 ล้านตัน ลดลง 13.7%) ข้าว (1.883 ล้านตัน ลดลง 0.8%) รองเท้า (95.178 ล้านคู่ เพิ่มขึ้น 78.2%) และผลิตภัณฑ์พลาสติก (183,000 ตัน เพิ่มขึ้น 20.5%) รายได้จากธุรกิจหลักอยู่ที่ 342.35 พันล้านหยวน (ประมาณ 47.55 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.3%) โดยมีกำไร 22.54 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 1.6%) มูลค่าเพิ่มจากการก่อสร้างอยู่ที่ 20.82 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.3%)
อุตสาหกรรมบริการ
เมืองฉางเต๋อเป็นศูนย์กลางการค้ามาอย่างยาวนาน ตลาดใหญ่เฉียวหนานเป็นหนึ่งในสิบตลาดค้าส่งสินค้าอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดของจีน ในปี 2568 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 179.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 24.97 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.9%) โดยเป็นการค้าปลีกในเมือง 52.63 พันล้านหยวน และการค้าปลีกในชนบท 3.11 พันล้านหยวน ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 15.32 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.6%) โดยเป็นการส่งออก 7.24 พันล้านหยวน และการนำเข้า 8.08 พันล้านหยวน ปริมาณธุรกิจไปรษณีย์และบริการจัดส่งพัสดุอยู่ที่ 2.45 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 9.3%) โดยมีผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 6.394 ล้านคน และผู้ใช้บรอดแบนด์ 2.489 ล้านคน
จำนวนนักท่องเที่ยวภายในประเทศอยู่ที่ 60.631 ล้านคน (+7.4%) โดยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติ 117,000 คน รายได้จากการท่องเที่ยวรวมอยู่ที่ 69.96 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.72 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +8.5%) เงินฝากของสถาบันการเงินรวมอยู่ที่ 570.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 79.20 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +7.0%) โดยเงินฝากของครัวเรือนอยู่ที่ 445.82 พันล้านหยวน สินเชื่อรวมอยู่ที่ 404.79 พันล้านหยวน (ประมาณ 56.22 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +6.3%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 13.37 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.86 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีบริษัทจดทะเบียน 9 แห่ง โดยมีปริมาณการซื้อขายหลักทรัพย์อยู่ที่ 607.40 พันล้านหยวน (ประมาณ 84.36 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ +65.2%)
บริการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2025 เมืองฉางเต๋อมีมหาวิทยาลัยทั่วไป 7 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 93,000 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 26 แห่ง มีนักเรียน 47,000 คน โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป 42 แห่ง มีนักเรียน 92,000 คน โรงเรียนมัธยมต้น 221 แห่ง มีนักเรียน 157,000 คน และโรงเรียนประถมศึกษา 289 แห่ง มีนักเรียน 284,000 คน อัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาอยู่ที่ 100% นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 8 แห่ง และโรงเรียนเอกชน 449 แห่ง มีนักเรียน 124,000 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 11.3% เมืองนี้มีศูนย์วิจัยด้านวิศวกรรมและเทคโนโลยีระดับจังหวัด 38 แห่ง ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 5 แห่ง วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,938 แห่ง และสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 1,946 รายการ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 414 รายการ มีสถาบันตรวจสอบและทดสอบ 131 แห่ง โดยมีอัตราการผ่านการตรวจสอบคุณภาพผลิตภัณฑ์แบบสุ่ม 96.0%
วัฒนธรรม
เมืองฉางเต๋อมีคณะการแสดงศิลปะ 9 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 10 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง พิพิธภัณฑ์และหออนุสรณ์ 18 แห่ง และสถานีวิทยุและโทรทัศน์ 9 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 100% ห้องสมุดประจำอำเภอชิเมนเป็นห้องสมุดชั้นหนึ่งของประเทศ
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 4,637 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 105 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 164 แห่ง และคลินิกหมู่บ้าน 2,808 แห่ง โดยมีบุคลากรทางการแพทย์ 43,076 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 17,336 คน และพยาบาลวิชาชีพ 20,627 คน จำนวนเตียงในโรงพยาบาลมีทั้งหมด 35,000 เตียง โดย 11,000 เตียงอยู่ในศูนย์สุขภาพระดับตำบล
กีฬา
เมืองฉางเต๋อมีสถานที่เล่นกีฬา 9,863 แห่ง สนามกีฬา 637 แห่ง โรงยิม 13 แห่ง และสระว่ายน้ำ 70 แห่ง ประชากร 2.735 ล้านคนเข้าร่วมกิจกรรมออกกำลังกายเป็นประจำ และเมืองนี้ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับชาติ 10 รายการ
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 59,000 ตำแหน่ง และจ้างงานผู้ว่างงานกลับเข้าทำงาน 30,000 คน มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานในเมือง 1.561 ล้านคน ประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานในเมืองและชนบท 4.337 ล้านคน ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 570,000 คน และประกันการว่างงาน 368,000 คน ประชาชนในเมือง 20,000 คน และในชนบท 110,000 คน ได้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำ สถาบันสวัสดิการจัดหาเตียง 25,000 เตียง รวมถึง 24,000 เตียงในสถานดูแลผู้สูงอายุ ยอดขายสลากกินแบ่งรัฐบาลสูงถึง 3.7 พันล้านหยวน (ประมาณ 514 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การขนส่ง
ภาพรวม
ฉางเต๋อเป็นประตูยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อมณฑลหูหนานกับเขตเศรษฐกิจเฉิงตู-ฉงชิ่ง โดยมีเครือข่ายการขนส่งหลายรูปแบบทั้งทางอากาศ ทางรถไฟ ทางหลวง และทางน้ำ สนามบินเถาฮวาหยวน (ระดับ 4D) ติดอันดับ 1 ใน 100 สนามบินที่ใหญ่ที่สุดของจีนในด้านปริมาณผู้โดยสาร ทางรถไฟความเร็วสูงฉาง-อี้-ฉาง เปิดให้บริการเมื่อปลายปี 2022 ท่าเรือฉางเต๋อเป็นหนึ่งใน 36 ท่าเรือภายในประเทศที่สำคัญของจีน
ทางหลวง
เมืองฉางเต๋อมีเครือข่ายทางหลวงที่พัฒนาอย่างดี เชื่อมต่อกับเมืองสำคัญต่างๆ เช่น ฉางซา เย่ว์หยาง และจางเจียเจี้ย ผ่านทางด่วน
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงฉาง-อี้ฉาง ให้บริการโดยตรงไปยังฉางซา ในอนาคตมีแผนจะเชื่อมต่อเพิ่มเติมผ่านทางรถไฟความเร็วสูงอี้ฉาง-ฉางเต๋อ ซึ่งจะช่วยบูรณาการเครือข่ายการขนส่งในภูมิภาคให้ดียิ่งขึ้น
การบิน
สนามบินฉางเต๋อเถาฮวาหยวนเป็นสนามบินระดับภูมิภาคภายในประเทศระดับ 4D ตั้งอยู่ในตำบลโต่วมู่หู อำเภอติงเฉิง ห่างจากใจกลางเมือง 13 กิโลเมตร อาคารผู้โดยสารมีพื้นที่ 20,165 ตารางเมตร พร้อมสะพานเทียบเครื่องบิน 4 แห่ง รันเวย์ลาดยางยาว 2,600 เมตร และที่จอดเครื่องบิน 13 แห่ง สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 2.2 ล้านคน และสินค้า 16,000 ตันต่อปี
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือฉางเต๋อเป็นหนึ่งในท่าเรือภายในประเทศที่สำคัญของจีน เมืองนี้มีแม่น้ำที่สามารถเดินเรือได้ 87 สาย โดยมีเส้นทางน้ำรวม 1,753 กิโลเมตร (1,191 กิโลเมตรที่สามารถเดินเรือได้) มีท่าเรือ 8 แห่ง และท่าเทียบเรือขนาด 100 ตันขึ้นไปจำนวน 134 แห่ง โดยมีความยาวท่าเทียบเรือรวม 6,626 เมตร
ระบบขนส่งสาธารณะ
เมืองฉางเต๋อมีระบบขนส่งมวลชนด่วนพิเศษ (BRT) และโครงการแบ่งปันจักรยานสาธารณะ
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นฉางเต๋อเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นภาษาถิ่นย่อยของภาษาจีนเหนือ ที่ได้รับอิทธิพลจากการอพยพครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ ในช่วงการลุกฮือของราชวงศ์หย่งเจียในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก ประชากรทางเหนือได้อพยพลงใต้ไปตามแม่น้ำฮั่นไปยังบริเวณทะเลสาบตงติง การกบฏอันลู่ซานในสมัยราชวงศ์ถังทำให้เกิดการอพยพอีกระลอกจากเซียงและเติ้ง (หูเป่ยและเหอหนาน) ไปยังภูมิภาคเจียงเซียง ภาษาถิ่นนี้ยังได้รับอิทธิพลจากความสัมพันธ์ทางการปกครองกับเมืองจิงโจวมานานหลายศตวรรษ ซึ่งช่วยให้เกิดการผสมผสานกับภาษาจีนเหนือ แม้ว่าจะมีผู้อพยพจากเจียงซีเข้ามาในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง แต่อิทธิพลทางภาษาของพวกเขาก็ถูกผสมผสานเข้ากับภาษาถิ่นฉางเต๋อที่แพร่หลายในปัจจุบัน อำเภออันเซียงมีทั้งภาษาถิ่นตะวันตก (ภาษาจีนกลาง) และภาษาถิ่นใต้ (ภาษาถิ่นเซียง) ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการอพยพของผู้พูดภาษาเซียงในยุคหลังๆ
ศาสนา
ในเมืองฉางเต๋อมีศาสนาที่นับถืออยู่ 5 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์
สัญลักษณ์ท้องถิ่น
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 ทางเทศบาลได้กำหนดให้ต้นการบูรเป็นต้นไม้ประจำเมือง และดอกพีชเป็นดอกไม้ประจำเมือง
ศุลกากร
ฉางเต๋อเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมเรือมังกร ฉู่หยวนอาศัยอยู่ริมแม่น้ำหยวนประมาณ 10 ปี และประพันธ์ผลงานชิ้นเอกมากมาย รวมถึงหลี่เซา กวีสมัยราชวงศ์ถัง หลิวหยูซี บันทึกไว้ว่า การแข่งเรือมังกรเพื่อรำลึกถึงฉู่หยวนมีต้นกำเนิดในหลางโจว (ปัจจุบันคือฉางเต๋อ) นักวิชาการสมัยราชวงศ์หมิง หยางซื่อฉาง เขียนตำราเล่มแรกของจีนเกี่ยวกับการแข่งเรือมังกร ชื่อ บันทึกการแข่งเรือมังกรอู่หลิง โดยระบุว่าประเพณีนี้เริ่มต้นในบริเวณแม่น้ำหยวนและเซียง
ข้าวเป็นอาหารหลัก โดยนิยมรับประทานอาหารรสเผ็ด เช่น พริกดอง พริกผัด และพริกแกง อาหารพื้นเมืองขึ้นชื่อ ได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวหมี่ (mifen) ซึ่งกลายเป็นอาหารเช้ายอดนิยมหลังปี 1980 และปาท่องโก๋ (youbaba) เสิร์ฟพร้อมข้าวผัดและชา ประเพณีเหลยฉา (ชาตำ) คือการเสิร์ฟชาที่ทำจากขิงตำ เกลือ ใบชา และข้าวผัด ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อกองทัพของแม่ทัพหม่าหยวนใช้ชาชนิดนี้ในการต่อสู้กับโรคระบาดที่ภูเขาโถวโถว
โอเปร่า
งิ้วหวู่หลิง หรือที่รู้จักกันในชื่อเดิมว่า งิ้วฮั่นฉางเต๋อ เป็นหนึ่งในรูปแบบงิ้วท้องถิ่นที่สำคัญของมณฑลหูหนาน มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองฉางเต๋อ และได้รับความนิยมในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหูหนาน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหูเป่ย และทางตะวันออกของกุ้ยโจว มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์หมิง โดยแสดงทำนองแบบอี้หยางและคุน ซึ่งพัฒนามาเป็นทำนองแบบฉู่ (เกาฉาง) ปัจจุบันมีการอนุรักษ์ละครดั้งเดิมไว้ประมาณ 500 เรื่อง
ที่มาของชื่อ
ชื่อฉางเต๋อได้รับการสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1117 ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ชื่อนี้มาจากคำสอนของเหลาจื่อที่ว่า "จงเป็นดั่งกระแสธารแห่งโลก คุณธรรมอันมั่นคงไม่เคยจางหายไป" และจากคำอธิบายของขงอิงต้าเกี่ยวกับคัมภีร์กวีนิพนธ์ที่ว่า "จงยึดถือคุณธรรมอันมั่นคงเป็นแบบอย่างในกิจการทหาร" ชื่อนี้จึงมีความหมายว่า "ผู้ที่อยู่เบื้องบนปกครองด้วยคุณธรรม ผู้ที่อยู่เบื้องล่างก็อยู่อย่างสุขสบาย นี่คือฉางเต๋อ"
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ สิ้นปี 2024 เมืองฉางเต๋อมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 7 รายการ และระดับจังหวัด 41 รายการ
จุดชมวิว
ณ สิ้นปี 2024 เมืองฉางเต๋อมีแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับการจัดอันดับ 44 แห่ง โดย 15 แห่งมีระดับ 4A ขึ้นไป
บุคคลสำคัญ
ตลอดระยะเวลา 2,000 ปีที่ผ่านมา เมืองฉางเต๋อได้ให้กำเนิดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์และร่วมสมัยมากมาย รวมถึงผู้นำทางทหาร นักวิชาการ และบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรม
เมืองพี่น้อง
เมืองฉางเต๋อรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ทั่วโลกหลายแห่ง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองฉางเต๋อได้รับรางวัลและเกียรติยศมากมาย รวมถึงเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองสุขอนามัยแห่งชาติ เมืองสวนแห่งชาติ เมืองที่มีเสน่ห์อันดับหนึ่งของจีน และเมืองพื้นที่ชุ่มน้ำนานาชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม