เมืองฉางชา
นครฉางซา (Changsha City) หรือที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า "เมืองดาว" เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของมณฑลหูหนาน เป็นเมืองขนาดใหญ่และเมืองศูนย์กลางของวงมหานครฉางซา-จูโจว-เซียงถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูหนานริมแม่น้ำเซียงตอนล่าง
เมืองฉางชา
นครฉางชา หรือที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า "เมืองดวงดาว" เป็นเมืองระดับจังหวัดและเมืองหลวงของมณฑลหูหนาน เป็นเมืองขนาดใหญ่และเมืองศูนย์กลางของเขตมหานครฉางชา-จูโจว-เซียงถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูหนานริมแม่น้ำเซียงเจียงตอนล่าง ครอบคลุมพื้นที่ 11,819 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรอาศัยอยู่ 10.7214 ล้านคน ฉางชาเป็นเมืองศูนย์กลางในภูมิภาคแม่น้ำแยงซีตอนกลาง เป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งของประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติแห่งแรกของจีน ด้วยชื่อและที่ตั้งที่ไม่เปลี่ยนแปลงมากว่า 3,000 ปี ฉางชาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องสุสานฮั่นหม่าหวางตุ่ย สถาบันการศึกษาเย่ว์ลู่ และเตาเผาถงกวน เป็นแหล่งกำเนิดของการเคลื่อนไหวปฏิรูปปลายราชวงศ์ชิงและการปฏิวัติประชาธิปไตยใหม่ ทิ้งร่องรอยของเหมาเจ๋อตุง หลิวเส้าฉี ฉู่หยวน และบุคคลสำคัญอื่นๆ เป็นเมืองแรกของจีนที่ได้รับการแต่งตั้งจากยูเนสโกให้เป็นเมืองแห่งสื่อและศิลปะ และได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีความสุขที่สุดในจีนติดต่อกัน 17 ปี ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) สูงถึง 1,573.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 217 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0%
ที่มาของชื่อ
ชื่อ "ฉางชา" มาจากชื่ออำเภอฉางชา มีทฤษฎีสี่ทฤษฎีที่อธิบายที่มาของชื่อนี้ ได้แก่ "ศาลเจ้าทรายหมื่นลี้" ดาวฉางชาที่อยู่ใกล้กลุ่มดาวเจิ้น ซึ่งทำให้ได้ฉายาว่า "เมืองดาว" ดินทรายของพื้นที่ และการถอดเสียงตามหลักสัทศาสตร์ในภาษาซานเมี่ยวและหม่านเยว่โบราณ ซึ่งหมายถึงสถานที่บูชาเทพธิดา
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
กิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่นี้มีมาตั้งแต่ 150,000-200,000 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยราชวงศ์ชาง (ประมาณ ค.ศ. 1600-1046 ก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหยางเยว่ ต่อมาในช่วงปลายยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง พื้นที่นี้ถูกผนวกเข้ากับรัฐฉู่ และกลายเป็นแหล่งผลิตธัญพืชที่สำคัญ
ราชวงศ์ฉิน ฮั่น ไปจนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินซีฮวงได้ก่อตั้งมณฑลฉางซาขึ้น ปกครองพื้นที่ปัจจุบันคือหูหนานและกุ้ยโจวตะวันออก ในปี 202 ก่อนคริสต์ศักราช อู๋รุ่ยได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งฉางซา ในช่วงยุคสามก๊ก ฉางซาอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อู๋ตะวันออก ราชวงศ์จินได้ฟื้นฟูมณฑลนี้ขึ้นอีกครั้งในปี 280 คริสต์ศักราช และในสมัยราชวงศ์ใต้ ฉางซาถูกขนานนามว่า "มณฑลใหญ่แห่งท้องทะเล"
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 589 มณฑลฉางชาถูกเปลี่ยนชื่อเป็นถานโจว ในปี ค.ศ. 927 หม่าหยินได้ก่อตั้งอาณาจักรฉู่โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ฉางชา ในปี ค.ศ. 963 ถานโจวได้เข้าร่วมกับราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวนยึดครองฉางชาได้ในปี ค.ศ. 1276 และในปี ค.ศ. 1329 จักรพรรดิเหวินจงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเส้นทางเทียนหลิน
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1372 มณฑลถานโจวได้กลายเป็นมณฑลฉางซาภายใต้การปกครองของราชวงศ์หมิง ต่อมาในปี ค.ศ. 1647 ราชวงศ์ชิงได้ยึดครองและปกครองมณฑลนี้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1724 ได้มีการจัดตั้งผู้ว่าการมณฑลหูหนานขึ้น ทำให้ฉางซากลายเป็นเมืองหลวงของมณฑล
สาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 ฉางชาได้ยกเลิกการปกครองระดับจังหวัด แต่คงไว้ซึ่งการปกครองระดับอำเภอ ในปี ค.ศ. 1933 ฉางชาได้กลายเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑล ในปี ค.ศ. 1944 ฉางชาตกอยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น ในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1949 เฉิงเฉียนและเฉินหมิงเหรินได้นำการลุกฮืออย่างสันติและปลดปล่อยฉางชาให้เป็นอิสระ
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
หลังปี 1949 เมืองฉางชาได้มีการปรับโครงสร้างการบริหารครั้งใหญ่ ในปี 1996 ได้มีการจัดตั้งเขตใหม่ 5 เขต ได้แก่ ฟู่หรง เทียนซิน เย่ว์ลู่ ไคฟู่ และหยูฮวา หวังเฉิงกลายเป็นเขตในปี 2011 และหนิงเซียงเป็นเมืองระดับอำเภอในปี 2017 ในปี 2015 เขตใหม่เซียงเจียงของมณฑลหูหนานกลายเป็นเขตใหม่ระดับชาติแห่งแรกในภาคกลางของจีน ในปี 2022 เขตใหม่เซียงเจียง เขตไฮเทคฉางชา และเขตเย่ว์ลู่ ได้รวมกันภายใต้รูปแบบเดียว
หน่วยงานบริหาร
ในปี 2023 ฉางซาปกครอง 6 เขต (เยว่ลู่ ฟู่หรง เทียนซิน ไคฟู อวี้หัว หวังเฉิง) 1 เทศมณฑล (เทศมณฑลฉางซา) และ 2 เมืองระดับเทศมณฑล (หลิวหยาง หนิงเซียง) หน่วยงานเทศบาลอยู่ที่ 218 Yuelu Avenue
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
เมืองฉางชาตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูหนาน ริมแม่น้ำเซียงเจียงตอนล่าง ระหว่างละติจูด 27 องศา 51 นาที ถึง 28 องศา 40 นาทีเหนือ มีพรมแดนติดกับมณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออก เมืองจูโจวและเซียงถานทางทิศใต้ เมืองโหลวตี้และอี้หยางทางทิศตะวันตก และเมืองเย่ว์หยางและอี้หยางทางทิศเหนือ
ภูมิอากาศ
เมืองฉางชามีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 16.8-17.3 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมเป็นเดือนที่หนาวที่สุด (4-4.4 องศา) และเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด (28.9-29.3 องศา) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,358.6-1,552.5 มิลลิเมตร และมีวันที่ปราศจากน้ำค้างแข็ง 255-293 วัน
ธรณีวิทยา
ลักษณะทางธรณีวิทยาประกอบด้วยชั้นหินที่ปรากฏให้เห็นชัดเจน หินแกรนิตที่กระจายอยู่เป็นบริเวณกว้าง และโครงสร้างที่ซับซ้อน โดยชั้นหินที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงหนึ่งพันล้านปี
ภูมิประเทศ
บริเวณริมฝั่งแม่น้ำเซียงเจียงเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง ในขณะที่พื้นที่ทางตะวันออก ตะวันตก และตะวันออกเฉียงใต้มีลักษณะเป็นภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ที่สูงกว่า
อุทกวิทยาและทรัพยากรน้ำ
แม่น้ำเซียงเจียงมีปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี 69.25 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำใต้ดินสำรอง 935 ล้านลูกบิดเมตรต่อปี ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอยู่ที่ 245,300 กิโลวัตต์ ซึ่งส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในระบบแม่น้ำหลิวหยาง แม่น้ำลาวเต่า และแม่น้ำเว่ยสุ่ย
ดิน
ดินมีหลายประเภท ได้แก่ ดินแดง (พบมากที่สุด), ดินนา และดินตะกอน
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ภัยพิบัติหลักๆ ได้แก่ ภัยแล้ง (เกิดขึ้นบ่อยที่สุดและสร้างความเสียหายมากที่สุด) น้ำท่วม พายุลูกเห็บ แผ่นดินไหว (ขนาดต่ำกว่า 5 ริกเตอร์) และพายุหิมะ ในเดือนมิถุนายน ปี 2024 ปริมาณน้ำฝนที่มากเป็นประวัติการณ์ทำให้เกิดน้ำท่วมในเมืองและส่งผลกระทบต่อบริการรถไฟใต้ดิน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ระบบแม่น้ำเซียงเจียงมีน้ำอุดมสมบูรณ์ โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าต่อปี 69.25 พันล้านลูกบิดเมตร และน้ำใต้ดิน 935 ล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรที่ดิน
เมืองฉางชา มีพื้นที่เพาะปลูก 3.036 ล้านหมู่ (ประมาณ 202,400 เฮกตาร์) โดย 93.39% เป็นนาข้าว ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในเขตหนิงเซียง หลิวหยาง และอำเภอฉางชา ส่วนพื้นที่ป่าไม้มี 9.3 ล้านหมู่ (ประมาณ 620,000 เฮกตาร์)
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 66 ชนิด โดย 27 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว ทองแดง ไพไรต์ และรีเนียมเป็นแร่ธาตุสำคัญอันดับต้นๆ ในมณฑลหูหนาน แร่ธาตุที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือหินดอกเบญจมาศ
ความหลากหลายทางชีวภาพ
พื้นที่ป่าปกคลุมร้อยละ 55 ซึ่งอยู่ในอันดับที่สามของเมืองหลวงประจำมณฑลทั่วประเทศ และเป็นอันดับหนึ่งในภาคกลางของจีน เมืองนี้มีพืชไม้ 977 ชนิด จาก 102 วงศ์ และสัตว์ป่าคุ้มครองระดับชาติ 31 ชนิด เขตอนุรักษ์ธรรมชาติประจำมณฑลหูหนาน ภูเขาหลิวหยาง ต้าเหว่ย อนุรักษ์ป่าดิบชื้นเขตร้อนชื้นและซากดึกดำบรรพ์จากยุคน้ำแข็งควอเทอร์นารีที่มีความสำคัญระดับนานาชาติไว้ได้อย่างครบถ้วน
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรมีจำนวน 10.7214 ล้านคน เพิ่มขึ้น 1.0% โดยมีอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 84.51% อัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 99.53% โดยเฉลี่ยแล้วผู้ที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไปได้รับการศึกษา 11.52 ปี
กลุ่มชาติพันธุ์
ประชากรประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ 55 กลุ่ม โดยกลุ่มชนกลุ่มน้อยคิดเป็น 2.49% (ประมาณ 249,700 คน) กลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดคือ ตูเจีย (87,000 คน) เมี่ยว (72,800 คน) ตง (20,400 คน) เหยา (17,000 คน) และฮุย (11,400 คน)
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นในท้องถิ่น ได้แก่ ภาษาถิ่นฉางซา (ภาษาถิ่นเซียงใหม่) ภาษาถิ่นหนิงเซียง (อยู่ระหว่างภาษาถิ่นเซียงใหม่และภาษาถิ่นเซียงเก่า) และภาษาถิ่นหลิวหยาง (สาขาหนึ่งของภาษาถิ่นกาน)
ศาสนา
ณ ปี 2024 เมืองฉางชามีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 197 แห่ง ประกอบด้วยวัดพุทธ 77 แห่ง วัดเต๋า 23 แห่ง โบสถ์โปรเตสแตนต์ 9 แห่ง โบสถ์คาทอลิก 3 แห่ง และมัสยิด 1 แห่ง พุทธศาสนาเข้ามาในฉางชาเมื่อปี ค.ศ. 268 และลัทธิเต๋าเข้ามาในสมัยราชวงศ์จินตะวันออก
การเมือง
ฉางชาเป็นศูนย์กลางทางการเมืองของมณฑลหูหนาน เป็นที่ตั้งของคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล รัฐบาล และสภาประชาชนประจำมณฑล ส่วนเทศบาลนครบริหารจัดการ 6 อำเภอ 1 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ฉางชาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของมณฑลหูหนาน โดยมีอุตสาหกรรมหลัก 7 ด้าน ได้แก่ เครื่องจักรกลก่อสร้าง รถยนต์ ชีวการแพทย์ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ การสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม การท่องเที่ยว และการผลิตอาหาร ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 1,573.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 217 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.0% โดยภาคการผลิตขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นปลาย มีส่วนร่วม 49.18 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 550.48 พันล้านหยวน (ประมาณ 75.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 974.12 พันล้านหยวน (ประมาณ 134.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ รายได้สาธารณะของเมืองอยู่ที่ 129.69 พันล้านหยวน (ประมาณ 17.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
ฉางชาเป็นแหล่งผลิตธัญพืชที่สำคัญและเป็นแหล่งกำเนิดข้าวลูกผสมของหยวนหลงผิง ในปี 2025 ผลผลิตทางการเกษตรสูงถึง 84.78 พันล้านหยวน (ประมาณ 11.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.6% โดยมีการปลูกข้าวบนพื้นที่ 308,900 เฮกตาร์
อุตสาหกรรมรอง
ฉางชาเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกที่มีบริษัทผู้ผลิตเครื่องจักรกลก่อสร้างชั้นนำระดับโลกมากกว่า 5 บริษัท รวมถึง SANY และ Zoomlion ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมเติบโต 6.3% โดยการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโตขึ้น 14.3% การส่งออกเครื่องจักรมีมูลค่าถึง 12.68 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในช่วงต้นปี 2024 ซึ่งครองอันดับหนึ่งของประเทศ
อุตสาหกรรมบริการ
การท่องเที่ยวและความคิดสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมเป็นภาคบริการที่สำคัญ ในปี 2025 ยอดขายปลีกแตะ 573.89 พันล้านหยวน (ประมาณ 79.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.9% แผนงานตั้งเป้าหมายให้ความคิดสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมเป็นอุตสาหกรรมมูลค่า 500 พันล้านหยวน (ประมาณ 69 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และการท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมมูลค่า 300 พันล้านหยวน (ประมาณ 41.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
เขตเศรษฐกิจ
เมืองฉางชาประกอบด้วยเขตพัฒนาใหม่ระดับชาติ 1 แห่ง เขตเศรษฐกิจพิเศษระดับชาติ 5 แห่ง และพื้นที่พัฒนาสำคัญ 7 แห่ง รวมถึงเขตการค้าเสรีนำร่องจีน (หูหนาน) เขตพัฒนาใหม่หูหนานเซียงเจียง ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2558 ครอบคลุมพื้นที่ 1,200 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 2.52 ล้านคน ในปี 2565 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตนี้เกิน 428.23 พันล้านหยวน (ประมาณ 59.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จัดอยู่ในอันดับที่ 6 ของกลุ่มเขตพัฒนาใหม่ระดับชาติ
บริการสังคม
การศึกษา
เมืองฉางชา มีมหาวิทยาลัย 58 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 133 แห่ง และโรงเรียนประถม 797 แห่ง โดยมีนักศึกษามหาวิทยาลัย 847,900 คน และนักศึกษาปริญญาโท 99,300 คน สถาบันการศึกษาเย่ว์ลู่ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นหนึ่งใน "สี่สถาบันการศึกษาที่ยิ่งใหญ่" ของจีน
การดูแลสุขภาพ
เมืองนี้มีสถานพยาบาล 6,635 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 86,400 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 119,400 คน โรงพยาบาลประชาชนมณฑลหูหนาน (ก่อตั้งในปี 1912) เป็นโรงพยาบาลระดับ 3A มีเตียงผู้ป่วย 3,740 เตียง กระจายอยู่ใน 4 วิทยาเขต
สื่อ
แบรนด์ทางวัฒนธรรมของฉางชา ได้แก่ "กองทัพโทรทัศน์" และ "กองทัพแอนิเมชัน" ส่วนมาหลานซานเป็นศูนย์กลางสำคัญของอุตสาหกรรมวิดีโอและอุตสาหกรรมสร้างสรรค์
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
กลุ่มระบบคอมพิวเตอร์อัตโนมัติและกลุ่มเครื่องจักรกลก่อสร้างของเมืองนี้ ถือเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมการผลิตขั้นสูงระดับชาติ
วัฒนธรรม
ในฐานะเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ ฉางชาจึงรักษาประเพณีอันrich ในด้านอาหารเซียง ขนบธรรมเนียมประเพณีพื้นบ้าน และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์เอาไว้อย่างดีเยี่ยม
กีฬา
เมืองฉางชามีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬาครบครันและเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับชาติและระดับนานาชาติมาแล้วมากมาย
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ด้วยพื้นที่ป่าปกคลุม 55% และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 25 แห่ง ความพยายามด้านสิ่งแวดล้อมจึงมุ่งเน้นไปที่คุณภาพน้ำในแม่น้ำเซียงเจียงและการฟื้นฟูระบบนิเวศ
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2024 มีผู้มีประกันบำนาญพนักงานในเมือง 6.35 ล้านคน ผู้มีประกันบำนาญผู้อยู่อาศัย 2.53 ล้านคน และผู้มีประกันสุขภาพขั้นพื้นฐาน 3.54 ล้านคน โดยการจ่ายเงินบำนาญเป็นแบบสังคมสงเคราะห์ 100%
การขนส่ง
ภาพรวม
ฉางชาเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งระดับชาติ รถไฟด่วนจีน-ยุโรปให้บริการในระดับชั้นนำ สนามบินหวงฮวาเชื่อมต่อกับจุดหมายปลายทางกว่า 170 แห่ง โดยมีผู้โดยสารเกือบ 20 ล้านคนต่อปี
ทางหลวง
เครือข่ายทางหลวงมีระยะทางรวมกว่า 16,255 กิโลเมตร รวมถึงทางด่วน 17 สาย รวมระยะทาง 779 กิโลเมตร ทุกพื้นที่ในระดับอำเภอสามารถเข้าถึงทางด่วนได้ภายใน 30 นาที
ทางรถไฟ
เมืองฉางชาเป็นจุดตัดของเส้นทางรถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจวและเซี่ยงไฮ้-คุนหมิง โดยมีสถานีรถไฟความเร็วสูง 3 แห่ง และรางรถไฟยาวประมาณ 521 กิโลเมตร ซึ่งรวมถึงรถไฟความเร็วสูง 198 กิโลเมตร สถานีฉางชาใต้ (เปิดในปี 2009) มีชานชาลา 24 แห่งและรางรถไฟ 28 ราง
การขนส่งทางน้ำ
เส้นทางน้ำคุณภาพสูงเซียงเจียงมีความยาว 74 กิโลเมตร โดยมีท่าเรือเซี่ยผิงและท่าเรือถงกวนรองรับการขนส่งได้สองท่าเรือพร้อมกัน
การบิน
สนามบินนานาชาติหวงฮวาให้บริการเที่ยวบินไปยังกว่า 170 จุดหมายปลายทาง โดยมีผู้โดยสารประมาณ 20 ล้านคนต่อปี จัดอยู่ในอันดับที่สองของภาคกลางของจีน
ระบบขนส่งสาธารณะ
เครือข่ายรถไฟฟ้าใต้ดินครอบคลุมระยะทาง 236.28 กิโลเมตร มีสถานีทั้งหมด 161 สถานี เมืองนี้ให้บริการรถประจำทาง 295 เส้นทาง มีรถ 7,750 คัน และผู้โดยสาร 860,000 คนต่อวัน ฉางชาเป็นหนึ่งในเมืองแรกๆ ของจีนที่นำรถแท็กซี่ไร้คนขับระดับ L4 มาใช้ โดยครอบคลุมระยะทางกว่า 1.5 ล้านกิโลเมตร เส้นทางรถไฟฟ้าระหว่างเมืองสายตะวันตก ฉางชา-จูโจว-เซียงถาน เปิดให้บริการในปี 2023 และต่อมาได้รวมเข้ากับรถไฟฟ้าใต้ดินสาย 3
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาพรวม
ฉางชาเป็นหนึ่งในเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติแห่งแรกๆ ของจีน โดยมีมรดกทางวัฒนธรรมยาวนานกว่า 2,000 ปีนับตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉิน
อาหาร
อาหารฉางชาเน้นอาหารเซียง (หูหนาน) สุสานหม่าหวางตุ้ยเผยให้เห็นอาหาร 109 ชนิดจากสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก อาหารว่างที่มีชื่อเสียง ได้แก่ กุ้งผัดพริก เต้าหู้เหม็น และก๋วยเตี๋ยว เต้าหู้เหม็นฮั่วกงเตียนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2021
ศุลกากร
ชาวท้องถิ่นขึ้นชื่อเรื่องอัธยาศัยไมตรีที่ดีและประเพณีการดื่มชาที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง โดยนิยมดื่มชาเขียวเป็นพิเศษ
ศิลปะ
เมืองฉางชาเป็นแหล่งรวมประเพณีอันrich ในด้านการปักผ้าแบบเซียง เครื่องปั้นดินเผาเตาถงกวน และงิ้วท้องถิ่น
สัญลักษณ์ประจำภูมิภาค
ดอกไม้ประจำเมืองคือดอกอะซาเลีย ต้นไม้ประจำเมืองคือต้นการบูร
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ประเพณีที่ได้รับการคุ้มครอง ได้แก่ การทำเต้าหู้เหม็นฮั่วกงเตียน การแกะสลักหินดอกเบญจมาศหลิวหยาง และการปักผ้าเซียง
โบราณวัตถุ
เมืองฉางชามีแหล่งโบราณสถานระดับชาติ 29 แห่ง ระดับมณฑล 119 แห่ง และระดับเทศบาล 221 แห่ง สถานที่สำคัญได้แก่ สุสานฮั่นหม่าหวางตุ้ย (หนึ่งใน 100 การค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญที่สุดของจีนในศตวรรษที่ 20) บ้านพักเดิมของหลิวเส้าฉี และศาลาไอหวาน (หนึ่งใน "ศาลาที่มีชื่อเสียงสี่แห่ง" ของจีน สร้างขึ้นในปี 1792)
จุดชมวิว
ภาพรวม
เมืองฉางชามีสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการจัดอันดับ 82 แห่ง รวมถึงสถานที่ระดับ 5A สองแห่ง และสถานที่ระดับ 4A สามสิบแห่ง ในปี 2023 เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 195 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 43.99%) สร้างรายได้ 219.31 พันล้านหยวน (ประมาณ 30.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในช่วงครึ่งแรกของปี 2024 ต้อนรับนักท่องเที่ยว 90.61 ล้านคน โดยมีรายได้ 101.96 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
แหล่งท่องเที่ยวภูเขาเย่ว์ลู่และเกาะส้มเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ที่สำคัญ ครอบคลุมพื้นที่ 35.20 ตารางกิโลเมตร เกาะส้มมีประติมากรรมรูปเหมาเจ๋อตุงในวัยเยาว์ (สูง 32 เมตร) ฮวาหมิงโหลวในหนิงเซียงเป็นฐานการศึกษาด้านความรักชาติระดับ 5A ซึ่งมีบ้านพักของหลิวเส้าฉี ภูเขาต้าเหวยในหลิวหยางเป็นอุทยานป่าไม้แห่งชาติที่มีแหล่งท่องเที่ยว 121 แห่งและพื้นที่ชุ่มน้ำบนที่สูง 13 แห่ง
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องของฉางชาเริ่มต้นขึ้นในปี 1982 กับบราซาวิล สาธารณรัฐคองโก ซึ่งเป็นคู่เมืองพี่เมืองน้องคู่แรกระหว่างจีนและแอฟริกา ณ ปี 2024 ฉางชามีความสัมพันธ์กับ 58 เมืองใน 36 ประเทศ
บุคคลสำคัญ
เมืองฉางชาเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญหลายท่าน เช่น ฉู่หยวน (กวี), เจียอี้ (นักปราชญ์), หวงซิงและไฉ่เอ๋อ (ผู้นำการปฏิวัติปี 1911), เหมาเจ๋อตุงและหลิวเส้าฉี (ผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน) และหยวนหลงผิง (บิดาแห่งข้าวลูกผสม)
เกียรตินิยม
ตั้งแต่ปี 2008 ถึง 2023 เมืองฉางชาได้รับการยกย่องให้เป็น "เมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน" ติดต่อกันถึง 16 ปี โดยนิตยสาร Outlook Oriental Weekly นอกจากนี้ยังเป็นเมืองแรกของจีนที่ได้รับการรับรองจาก UNESCO ให้เป็นเมืองแห่งศิลปะสื่อ และได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม