เมืองเอ้อโจว
เมืองเอ๋อโจว (Ezhou City) เดิมชื่ออู่ตู (Wudu) และอู่ฉาง (Wuchang) โบราณ เป็นเมืองระดับมณฑลภายใต้การปกครองของมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑล มีพรมแดนติดกับเมืองอู่ฮั่น (Wuhan) ทางทิศตะวันตก เมืองหวงซือ (Huangshi) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และหันหน้าเข้าหาแม่น้ำแยงซี
เมืองเอ้อโจว
เมืองเอ๋อโจว เดิมชื่ออู่ตูและอู่ฉางโบราณ เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลหูเป่ย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑล มีพรมแดนติดกับเมืองอู่ฮั่นทางทิศตะวันตก หวงซือทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และหันหน้าไปทางแม่น้ำแยงซีทางทิศเหนือ มองข้ามแม่น้ำไปยังเมืองอู่ฮั่นและหวงกัง มีพื้นที่ทั้งหมด 1,596 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนพฤษภาคม 2569 เอ๋อโจวแบ่งออกเป็น 3 เขตเทศบาล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1.0688 ล้านคน เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และต่ำทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และมีพื้นที่ราบต่ำตรงกลาง การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มีมาตั้งแต่ประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยราชวงศ์ชาง เมืองนี้เป็นรัฐเอ๋อ และในปี 221 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งอำเภอเอ๋อโจวภายใต้การปกครองของมณฑลหนาน ในปี ค.ศ. 589 ราชวงศ์สุ่ยได้รวมอำเภอเอ๋อและอำเภอซีหลิงเข้าด้วยกันเป็นอำเภออู่ฉาง และจัดตั้งเป็นมณฑลอู่ฉาง โดยเปลี่ยนชื่อเมืองอิงโจวเป็นเมืองเอ๋อโจว ในปี ค.ศ. 1301 ราชวงศ์หยวนได้จัดให้อำเภออู่ฉางอยู่ภายใต้การปกครองของเขตอู่ฉาง ในปี ค.ศ. 1913 อำเภออู่ฉางได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอโชวฉาง ในปี ค.ศ. 1983 เมืองเอ๋อโจวซึ่งเป็นเมืองระดับจังหวัดในปัจจุบันได้ก่อตั้งขึ้นโดยการรวมเมืองเอ๋อโจวและอำเภอเอ๋อเดิมเข้ากับเมืองหวงโจวจากอำเภอหวงกัง ในปี ค.ศ. 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคนี้มีมูลค่าถึง 141.602 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.7% โดยสัดส่วนของสามภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 7.9:41.4:50.7
วิวัฒนาการของชื่อ
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเหยา เมืองเอ๋อโจวถูกเรียกว่า รัฐฟาน หนังสือ "หมิงเซิงจือ" อ้างถึง "พงศาวดารฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง" ที่บันทึก "เอ๋อจูฟานจู" รัฐเอ๋อในสมัยฉู่ อำเภอเอ๋อในสมัยฉินและฮั่น และเมืองเอ๋อโจวหลังราชวงศ์สุย ล้วนตั้งชื่อตามเอ๋อจู ก่อนสมัยราชวงศ์สุย เอ๋อโจวหมายถึงเมืองเอ๋อโจวในปัจจุบันโดยเฉพาะ
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในพื้นที่เอ๋อโจวมีมาตั้งแต่ประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยจักรพรรดิเหยา (ประมาณ 2550-2070 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่คือรัฐฟาน ในสมัยราชวงศ์เซี่ย (ประมาณ 2070-1600 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนซานเมี่ยวโบราณ ในสมัยราชวงศ์ชาง (1600-1046 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่คือรัฐเอ๋อ ในปี 879 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิซ่งฉู่ได้พิชิตหยางเยว่และขึ้นฝั่งที่เอ๋อโจว แต่งตั้งบุตรชายคือซ่งหงเป็นกษัตริย์แห่งเอ๋อโจว และสร้างเมืองหลวงเอ๋อโจว ซึ่งทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของฉู่โจวตลอดรัชสมัยของกษัตริย์หกพระองค์ ในสมัยราชวงศ์ชุนชุม (770-476 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่เป็นเมืองหลวงรองของฉู่โจว และในสมัยราชวงศ์จ้านกั๋ว (475-221 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่คือถิ่นฐานเอ๋อโจว ในปี 278 ก่อนคริสตกาล กวีผู้ถูกเนรเทศนามว่า ฉู่หยวน ได้เดินทางไปตามริมฝั่งแม่น้ำเอ๋อจู และประพันธ์บทกวีจาก "จิ่วจาง - เช่อเจียง"
สมัยราชวงศ์ฉิน ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฉินได้ก่อตั้งอำเภออี ภายใต้การปกครองของมณฑลหนาน ในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นได้ปกครองอำเภออี ภายใต้การปกครองของมณฑลเจียงเซี่ย โดยจักรพรรดิเกาจูได้มอบอำนาจการปกครองให้แก่แม่ทัพฟานไคว่ ในปี 221 คริสต์ศักราช ซุนกวนได้ย้ายมาอยู่ที่อำเภออี เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภออู่ฉาง ซึ่งมีความหมายว่า "เจริญรุ่งเรืองด้วยยุทธภัณฑ์" และก่อตั้งมณฑลอู่ฉางปกครอง 6 อำเภอ ในปี 229 คริสต์ศักราช เมืองหลวงย้ายไปที่เจียนเย่ โดยมีลู่ซุนเป็นเมืองหลวงสำรองคอยปกป้องอู่ฉาง ในปี 265 คริสต์ศักราช จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์อู่ได้ย้ายเมืองหลวงกลับมาที่อู่ฉางชั่วคราว ในปี 280 คริสต์ศักราช กองทัพของราชวงศ์จินตะวันตกได้พิชิตอู่ฉางและรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง มณฑลอู่ฉางได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ต่างๆ ทั้งราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์เหลียง และราชวงศ์เฉิน
สมัยราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์หยวน
ในปี ค.ศ. 589 ราชวงศ์สุ่ยได้รวมอำเภอเอ๋อและอำเภอซีหลิงเข้าด้วยกันเป็นอำเภออู่ฉาง จัดตั้งมณฑลอู่ฉาง และเปลี่ยนชื่อเมืองอิงโจวเป็นเอ๋อโจว ในสมัยฉงหนิงของราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 1102-1106) การเกษตรได้รับการส่งเสริมและประชากรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปี ค.ศ. 1134 แม่ทัพเย่ว์เฟยได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากวีรกรรมทางการทหาร ในปี ค.ศ. 1221 อำเภออู่ฉางได้รับการยกฐานะเป็นมณฑลทหารอู่ฉาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลทหารโช่วฉาง ในปี ค.ศ. 1301 ราชวงศ์หยวนได้จัดให้อำเภออู่ฉางอยู่ภายใต้การปกครองของเขตอู่ฉาง
ราชวงศ์หมิงและชิง
ในปี ค.ศ. 1643 จางเซียนจงได้ยึดครองเมืองอู่ฉาง ในสมัยราชวงศ์ชิง มีโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญหลายโครงการเกิดขึ้น ในปี ค.ศ. 1878 เสนาบดีเผิงหยูหลินเสนอให้สร้างเขื่อนและประตูน้ำสำหรับทะเลสาบฟาน ในปี ค.ศ. 1889 นักวิชาการหวงต้าฮวาได้ตีพิมพ์ตารางลำดับวงศ์ตระกูลที่รวมอยู่ใน "ภาคผนวกประวัติศาสตร์ยี่สิบห้า" ในปี ค.ศ. 1899 สถาบันการศึกษาถูกแทนที่ด้วยโรงเรียน ในปี ค.ศ. 1903 มีการจัดตั้งที่ทำการไปรษณีย์อู่ฉางและที่ทำการสาขา และนักประดิษฐ์ท้องถิ่นเฉิงชิงฉวนได้สร้างเครื่องจักรปั่นฝ้ายและเครื่องจักรสิ่งทอจนได้รับเหรียญเงิน ในปี ค.ศ. 1911 การปฏิวัติซินไห่ปะทุขึ้น โดยมีชาวเมืองเอ๋อโจวรวมถึงเผิงชูฟานเป็นหนึ่งในผู้พลีชีพ และอู๋จ้าวหลินดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพปฏิวัติ
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี 1913 อำเภออู่ฉางถูกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอโชวฉาง จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเอ๋อในปี 1914 ในปี 1920 หลิว โบชุย เข้าร่วมกลุ่มคอมมิวนิสต์เซี่ยงไฮ้และช่วยก่อตั้งสาขาพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเมืองอู่ฮั่น ในปี 1926 สาขาพิเศษของพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำอำเภอเอ๋อถูกก่อตั้งขึ้น ในปี 1930 เผิง เต๋อฮวาย นำกองทัพแดงเข้าสู่เมืองเอ๋อเฉิงและก่อตั้งรัฐบาลโซเวียต ในปี 1938 กองกำลังญี่ปุ่นทิ้งระเบิดเมืองเอ๋อเฉิง ซึ่งตกอยู่ภายใต้การยึดครองในวันที่ 23 ตุลาคม ระหว่างการยึดครอง กองทัพที่สี่ใหม่ได้ทำการรบแบบกองโจรในภาคใต้ของเมืองเอ๋อเฉิง ในวันที่ 14 พฤษภาคม 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนข้ามแม่น้ำแยงซีและปลดปล่อยเมืองเอ๋อเฉิง
หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1979 อำเภอ E และเมือง E ถูกแยกออกจากกัน โดยทั้งสองแห่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑล Huanggang ในปี 1983 เมือง Ezhou ระดับมณฑลถูกจัดตั้งขึ้นโดยการรวมเมือง Ezhou เดิมและอำเภอ E เข้ากับเมือง Huangzhou ในปี 1987 เขตทั้งสาม ได้แก่ Echeng, Huarong และ Liangzihu ถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ในปี 1988 Ezhou ได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตนำร่องการปฏิรูปและการเปิดประเทศ ในปี 1998 สะพานทางหลวงแม่น้ำแยงซี Ezhou-Huang เริ่มก่อสร้าง
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนพฤษภาคม 2569 เมืองเอ๋อโจวแบ่งออกเป็น 3 เขตเทศบาล ได้แก่ เขตเอ๋อเฉิง เขตฮวาหรง และเขตเหลียงจื่อหู ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนปินหูเหนือ เขตเอ๋อเฉิง
ภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองเอ๋อโจวตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลหูเป่ย บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนกลาง ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 114 องศา 32 นาที ถึง 115 องศา 05 นาที และละติจูดเหนือ 30 องศา 00 นาที ถึง 30 องศา 06 นาที ครอบคลุมพื้นที่ 1,596 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตติดกับเขตเจียงเซี่ยและหงซานของเมืองหวู่ฮั่นทางทิศตะวันตก เขตต้าเย่ เทียนซาน เซียวหลู และหวงซื่อกังของเมืองหวงฉีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และตรงข้ามกับเขตซินโจวของเมืองหวู่ฮั่น และอำเภอตวนเฟิง อำเภอหวงโจว และอำเภอซีสุ่ยของเมืองหวงฉีทางทิศเหนือ
ภูมิอากาศ
เมืองเอ้อโจวมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน โดยมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,282.8 มิลลิเมตร ชั่วโมงแสงแดด 2,003.8 ชั่วโมง และวันปลอดน้ำค้างแข็ง 266 วัน อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 17 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิต่ำสุดและสูงสุดอยู่ที่ 40.7 และ -12.4 องศาเซลเซียส ฝนตกส่วนใหญ่ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน โดยมีปริมาณน้ำฝนมากที่สุดในเดือนมิถุนายน
ธรณีวิทยา
เมืองเอ้อโจวตั้งอยู่บริเวณจุดเชื่อมต่อที่ซับซ้อนระหว่างส่วนโค้งด้านตะวันตกของโครงสร้างรูปภูเขาห้วยหยางและแนวทรุดตัวที่สองของระบบคาเธเซียนใหม่ สภาพทางธรณีวิทยาซับซ้อนและมีปริมาณน้ำฝนมาก ทำให้เป็นหนึ่งในพื้นที่ของมณฑลหูเป่ยที่เสี่ยงต่อภัยพิบัติทางธรณีวิทยามากที่สุด
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศทางทิศตะวันออกเฉียงใต้สูงกว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีพื้นที่ราบอยู่ตรงกลาง จุดที่สูงที่สุดคือภูเขาซีเฟิง สูง 485.8 เมตร ขณะที่จุดที่ต่ำที่สุดคือทะเลสาบเหลียงจื่อ สูง 11.7 เมตร มีลักษณะภูมิประเทศสี่ประเภท ได้แก่ ที่ราบตะกอนแม่น้ำแยงซี ที่ราบเนินเขา ที่ราบลูกคลื่น และที่ราบทะเลสาบ
อุทกวิทยา
แม่น้ำแยงซีไหลผ่านเมืองเอ้อโจวเป็นระยะทาง 77.5 กิโลเมตร โดยมีทะเลสาบ 133 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่น้ำ 49,700 เฮกตาร์ ทะเลสาบเหลียงจื่อ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลหูเป่ยและเป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในประเทศจีน ทำหน้าที่เป็นแหล่งสำรองน้ำเชิงยุทธศาสตร์สำหรับภาคตะวันออกของมณฑลหูเป่ย
ดิน
ประเภทดินหลัก ได้แก่ ดินแดง ดินม่วง ดินตะกอน และดินนาข้าว โดยแบ่งออกเป็น 12 ประเภทย่อย ณ ปี 2023 พื้นที่เกษตรกรรมคิดเป็น 81.99% ของพื้นที่ทั้งหมด โดยดินนาข้าวครอบคลุมพื้นที่ 30,335.66 เฮกตาร์ (54.74% ของพื้นที่เพาะปลูก)
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
เมืองเอ้อโจวเสี่ยงต่อภัยพิบัติทางสภาพอากาศหลายอย่าง เช่น ฝนตกหนัก อากาศหนาวจัด ฟ้าผ่า อุณหภูมิสูง ภัยแล้ง ลมแรง และลูกเห็บ ในเดือนสิงหาคม 2554 พายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงระดับ 10 ส่งผลกระทบต่อประชาชน 36,408 คน และก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรง 6.594 ล้านหยวน ในปี 2559 น้ำท่วมครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งได้ก่อให้เกิดความเสียหายทางเศรษฐกิจโดยตรง 4.302 พันล้านหยวน (ประมาณ 597 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และส่งผลกระทบต่อประชาชน 214,040 คน
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองเอ้อโจวมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,230.4 มิลลิเมตร ทำให้ได้ปริมาณน้ำ 1.97 พันล้านลูกบิดเมตร ทรัพยากรน้ำทั้งหมดมีปริมาณ 1.066 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีทะเลสาบและเครือข่ายแม่น้ำที่กักเก็บน้ำได้ 995.53 ล้านลูกบิดเมตรต่อปี
ทรัพยากรที่ดิน
จากผลสำรวจที่ดินแห่งชาติครั้งที่ 3 พบว่า พื้นที่เพาะปลูกมีจำนวน 46,345.57 เฮกตาร์ (695,200 หมู่) ซึ่งรวมถึงนาข้าว (48.05%) พื้นที่ชลประทาน (32.13%) และพื้นที่แห้งแล้ง (19.82%) พื้นที่ป่าไม้มีจำนวน 23,323.71 เฮกตาร์ และพื้นที่น้ำมีจำนวน 53,777.26 เฮกตาร์
ทรัพยากรแร่
แร่โลหะ ได้แก่ เหล็ก ทองแดง และโมลิบเดนัม โดยมีปริมาณสำรองแร่เหล็กที่พิสูจน์แล้ว 250 ล้านตัน ซึ่งอยู่ในอันดับที่สองของจังหวัด แร่ที่ไม่ใช่โลหะ ได้แก่ ถ่านหิน ยิปซัมแข็ง ซีโอไลต์ เบนโทไนต์ เพอร์ไลต์ และกำมะถัน โดยมีปริมาณสำรองยิปซัมแข็ง 37.52 ล้านตัน
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองเอ้อโจวมีพืชมากกว่า 3,000 ชนิด ประกอบด้วยไม้ยืนต้น 358 ชนิด จาก 83 วงศ์ พืชหอม 60 ชนิด และพืชสมุนไพร 542 ชนิด จาก 125 วงศ์ นอกจากนี้ยังมีปลา 106 ชนิด จาก 21 วงศ์ โดยเฉพาะปลาเงินจากทะเลสาบเหลียงจื่อที่จำหน่ายทั้งในประเทศและต่างประเทศ เมืองนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 7 แห่ง ครอบคลุมพื้นที่ 225.43 ตารางกิโลเมตร รวมถึงเขตอนุรักษ์ธรรมชาติประจำจังหวัดทะเลสาบเหลียงจื่อ ซึ่งมีพื้นที่ 193.29 ตารางกิโลเมตร
ประชากร
ขนาดประชากร
ณ สิ้นปี 2025 ประชากรประจำมีจำนวน 1.0688 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเมือง 752,300 คน และในชนบท 316,500 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 70.39%
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
กลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อยในเอ้อโจว ได้แก่ ถูเจีย ฮุย จ้วง แมนจู เมี่ยว มองโกเลีย เหยา หลี่ ตง เกาหลี ยี และอื่นๆ
ศาสนา
ศาสนาหลักทั้งห้า ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์ ล้วนมีอยู่ในเมืองเอ๋อโจว โดยมีสถานที่ทางพุทธศาสนา 94 แห่ง และสถานที่ทางลัทธิเต๋า 8 แห่ง
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองเอ้อโจวตั้งอยู่ใจกลางภูมิศาสตร์เศรษฐกิจของจีน ทำหน้าที่เป็นเมืองหลักในเขตบูรณาการมหานครหวู่ฮั่น และเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในกลุ่มเมืองลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลาง เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2569 เมืองเอ้อโจวได้ประกาศแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 15 โดยตั้งเป้าหมายที่จะดำเนินการ "สองเขตและหนึ่งศูนย์กลาง" ให้แล้วเสร็จภายในปี 2573
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 141.602 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.67 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.7% สัดส่วนของสามภาคอุตสาหกรรมเปลี่ยนไปเป็น 7.9:41.4:50.7 การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 2.5% รายได้ภาษีรวมอยู่ที่ 13.888 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.93 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 10.714 พันล้านหยวน รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 40,716 หยวน (ประมาณ 5,655 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.8% โดยผู้อยู่อาศัยในเมืองมีรายได้ 46,981 หยวน และผู้อยู่อาศัยในชนบทมีรายได้ 28,047 หยวน
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองเอ้อโจวเป็นที่รู้จักในฐานะ "ดินแดนแห่งปลาและข้าว" เป็นแหล่งผลิตธัญพืช ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ และสุกรที่สำคัญ ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มของภาคเกษตรกรรม ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง สูงถึง 11.96 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.9% ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 257,600 ตัน ผลผลิตผัก 1.1437 ล้านตัน และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 328,500 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
เมืองเอ้อโจวเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในระเบียงอุตสาหกรรมโลหะและวัสดุก่อสร้างของมณฑลหูเป่ยตะวันออก โดยมีอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ โลหะ สิ่งทอ วัสดุก่อสร้าง การผลิตอุปกรณ์ เคมีภัณฑ์ อุตสาหกรรมเบา และเภสัชกรรม ในปี 2025 มีสถานประกอบการอุตสาหกรรมขนาดใหญ่กว่าที่กำหนด 577 แห่ง โดยมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมเติบโต 7.5% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมไฮเทคสูงถึง 28,001 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.89 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และวิสาหกิจก่อสร้างมีมูลค่าการผลิต 14,007 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 45.681 พันล้านหยวน (ประมาณ 6.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.0% ปริมาณการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 40.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.65 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 414.6% ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 15.3285 ล้านคน สร้างรายได้ 11.058 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.54 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.6% ยอดสินเชื่อคงค้างอยู่ที่ 132.245 พันล้านหยวน และเงินฝากอยู่ที่ 141.149 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.60 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 2.734 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 15.07%
กิจการสังคม
การศึกษา
นับตั้งแต่แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 เมืองเอ๋อโจวได้ลงทุนประมาณ 750 ล้านหยวนในการก่อสร้างด้านการศึกษา โดยเพิ่มที่นั่งเรียนใหม่ 18,000 ที่นั่ง ในปี 2025 มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนในระดับอุดมศึกษา 5,761 คน และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 7,674 คน มหาวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอ๋อโจว ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1984 ครอบคลุมพื้นที่ 1,020 หมู่ (ประมาณ 440 เฮกตาร์) มีอาคารรวม 635,300 ตารางเมตร และเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาต้นแบบระดับชาติ
การดูแลสุขภาพ
ในปี 2025 เมืองเอ้อโจวมีสถานพยาบาลและสถานบริการสุขภาพ 598 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 29 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 9,577 คน ประกอบด้วยแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 3,826 คน และพยาบาลวิชาชีพ 4,490 คน และมีเตียงว่างให้บริการ 8,027 เตียง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2025 เมืองเอ้อโจวมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ได้รับอนุญาตเพิ่มขึ้น 239 รายการ คิดเป็น 16.43 สิทธิบัตรต่อประชากร 10,000 คน
วัฒนธรรม
เมืองเอ้อโจวมีศูนย์วัฒนธรรม 4 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 3 แห่ง สถานีวิทยุ 1 แห่ง และสถานีโทรทัศน์ 1 แห่ง
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 อัตราคุณภาพอากาศดีเยี่ยมในเขตเมืองชั้นกลางอยู่ที่ 83.7% (304 วัน) ปริมาณก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์เฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 8 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และ PM2.5 อยู่ที่ 35 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร อัตราการปฏิบัติตามมาตรฐานคุณภาพน้ำอยู่ที่ 100% โดยมีดัชนีคุณภาพทางนิเวศวิทยาอยู่ที่ 53.28
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพนักงานในเมือง 340,000 คน โครงการประกันบำนาญผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 435,100 คน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 128,400 คน ส่วนในเมืองมีผู้ได้รับความคุ้มครองค่าครองชีพขั้นต่ำ 3,880 คน และในชนบท 16,467 คน
โครงการอนุรักษ์น้ำ
แม่น้ำฉางกัง ซึ่งขุดขึ้นจากทางระบายน้ำของทะเลสาบเหลียงจื่อ มีความกว้าง 60-110 เมตร และลึก 4-6 เมตร ทำหน้าที่หลักในการควบคุมระดับน้ำของทะเลสาบเหลียงจื่อ ทะเลสาบย่าเร่ และทะเลสาบซานซาน โดยมีปริมาณน้ำไหลรวม 214 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที
การขนส่ง
ภาพรวม
ในระหว่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 การลงทุนด้านการขนส่งของเมืองเอ้อโจวที่วางแผนไว้มีมูลค่า 13.564 พันล้านหยวน โดยมีการดำเนินการจริงมูลค่า 17.583 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็น 129.6% ของเป้าหมายที่ปรับปรุงใหม่ ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งสินค้าเพิ่มขึ้นเป็น 13.435 พันล้านตัน-กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 2.75%
ทางหลวง
เมืองนี้ได้สร้างเครือข่ายทางด่วนแบบ "สามแนวนอน สองแนวตั้ง และสองทางเชื่อมต่อ" ระยะทางรวมของถนนอยู่ที่ 3,977.737 กิโลเมตร โดยมีความหนาแน่นของถนน 250.03 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในจังหวัด ในปี 2025 ปริมาณผู้โดยสารบนทางหลวงอยู่ที่ 327 ล้านกิโลเมตรต่อคน ลดลง 5.87%
ทางรถไฟ
สถานีผู้โดยสาร ได้แก่ สถานีเอ๋อโจว เอ๋อโจวตะวันออก ฮวาหรงใต้ ฮวาหรงตะวันออก เก็เตียนใต้ และฮวาหู สถานีขนส่งสินค้า ได้แก่ เอ๋อโจวเหนือ และเอ๋อโจวตะวันตก รถไฟฟ้าใต้ดินสาย 11 ระยะที่ 3 ส่วนเก็เตียน เปิดให้บริการแล้ว และมีการจัดตั้งฐานโลจิสติกส์ทางรถไฟท่าเรือซานเจียง ซึ่งถือเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญในการขนส่งทางรางและทางน้ำแบบผสมผสาน
การบิน
สนามบินเอ้อโจว ฮวาหู ซึ่งเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ระหว่างประเทศที่สำคัญ ได้เปิดเส้นทางขนส่งสินค้า 111 เส้นทางในปี 2025 โดยมีปริมาณการขนส่งรวม 1.4781 ล้านตัน ซึ่งรวมถึงสินค้าไปรษณีย์ทางอากาศ 1.1457 ล้านตัน
การขนส่งทางน้ำ
เส้นทางน้ำ "645" ส่วนของเอ้อโจวสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 2021 ปัจจุบันมีพื้นที่ท่าเรือ 4 แห่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยมีปริมาณการขนส่งสินค้าผ่านท่าเรือสูงถึง 27.8051 ล้านตันในปี 2020 เมืองนี้ได้ปิดใช้งานท่าเทียบเรือ 108 แห่งและที่จอดเรือ 131 แห่ง พร้อมทั้งฟื้นฟูแนวชายฝั่งธรรมชาติเป็นระยะทาง 10.85 กิโลเมตร และท่าเรือข้ามฟากทั้ง 29 แห่งได้รับการปรับปรุงให้ได้มาตรฐานเรียบร้อยแล้ว
ระบบขนส่งสาธารณะ
รถโดยสารระหว่างเมืองเชื่อมต่อหวู่ฮั่น-ฮวาหรง (สาย 101) และกวางกู่-เกอเตียน (สาย 301) กับหวงโจว-เอ้อโจว (สาย 107 และ 108) เส้นทางรถโดยสารในเมืองเพิ่มขึ้นจาก 30 เป็น 39 เส้นทาง ครอบคลุมระยะทาง 669 กิโลเมตร มี 883 จุดจอด สร้างรัศมีการขนส่งระหว่างเมืองและชนบท 20 กิโลเมตร รถโดยสารมีทั้งหมด 170 คัน และสามารถชำระเงินผ่านมือถือได้ทั่วเมือง
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ภาพรวม
เมืองเอ๋อโจวส่งเสริมปรัชญา "วัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่และศิลปะอันยิ่งใหญ่" โดยบูรณาการทรัพยากรทางวัฒนธรรมและเปลี่ยนข้อได้เปรียบด้านมนุษยศาสตร์ให้เป็นข้อได้เปรียบด้านอุตสาหกรรมและแบรนด์
ภาษา
เมืองเอ๋อโจวตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของเขตภาษาจีนกลางเจียงฮวาย ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ และภาษาถิ่นกาน พื้นที่ทางตะวันออก ทางเหนือ และทางตะวันตกอยู่ในเขตภาษาจีนกลางเจียงฮวาย ในขณะที่ทางตะวันออกเฉียงใต้และทางใต้อยู่ในเขตภาษาถิ่นกาน โดยมีสำเนียงการพูดของเมืองไท่เหอเป็นตัวแทน
อาหาร
ศุลกากร
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ในปี 1988 ต้นการบูรได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเมือง และต้นวินเทอร์สวีทได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมือง
โบราณวัตถุ
ซากเมืองโบราณกษัตริย์แห่งเมืองอู่ ตั้งอยู่ในเขตเอ๋อเฉิง เป็นแหล่งโบราณสถานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 1,100 เมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และยาว 500 เมตรจากเหนือไปใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 0.55 ตารางกิโลเมตร เคยเป็นเมืองหลวงของรัฐอู่ตะวันออกในสมัยสามก๊ก ซุนกวนเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 221 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญระดับชาติในปี ค.ศ. 2013
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เมืองเอ๋อโจวมีมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 1 รายการ ระดับชาติ 4 รายการ ระดับมณฑล 7 รายการ และระดับเทศบาล 47 รายการ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ ได้แก่ ศิลปะการตัดกระดาษของเอ๋อโจว การตีฆ้องแผ่นจารึกของเอ๋อโจว เรือมังกรแห้งของเจ๋อหลิน และประเพณีมังกรร้อยปล้อง
จุดชมวิว
ภาพรวม
เอ้อโจวเป็นเมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน มีจุดเด่นคือทัศนียภาพอันงดงามของเทือกเขาซีซานและเหลียนฮวา และเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองแห่งทะเลสาบร้อยแห่ง" โดยทะเลสาบเหลียงจื่อเป็นหนึ่งในสิบทะเลสาบที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลสำคัญ
เกียรติยศที่สำคัญ
กิจกรรมที่เกี่ยวข้อง
ในเดือนกรกฎาคม ปี 2026 เมืองเอ๋อโจวประสบภัยพิบัติจากพายุทอร์นาโดและสภาพอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง มีข่าวลือเท็จอ้างว่ามี "ผู้เสียชีวิต 8 ราย" แพร่กระจายในโลกออนไลน์ แต่ตำรวจยืนยันว่าไม่มีมูลความจริงและได้ลงโทษทางปกครองแก่ผู้เผยแพร่ข่าวลือดังกล่าว
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม