เมืองลั่วเหอ
เมืองลั่วเหอ (Luohe City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอหนาน รู้จักกันในชื่ออื่นว่า เหอชางเจี๋ย (Heshangjie) และหยินหยางเฉิง (Yinyangcheng) ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลเหอหนาน บริเวณทางแยกของที่ราบเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาฟู่หนิว (Funiu Mountain)
เมืองลั่วเหอ
เมืองหลัวเหอ เมืองระดับจังหวัดของมณฑลเหอหนาน หรือที่รู้จักกันในชื่อเหอชางเจี๋ยและหยินหยางเฉิง ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลเหอหนาน ณ จุดตัดระหว่างที่ราบเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขาฟู่หนิวและที่ราบหัวเป่ย ตั้งอยู่ทางขอบใต้ของเขตภูมิอากาศอบอุ่น มีภูมิอากาศแบบมรสุมเปลี่ยนผ่านที่อบอุ่น มีพื้นที่ทั้งหมด 2,692 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2569 หลัวเหอปกครอง 3 อำเภอและ 2 ตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากร 2.335 ล้านคน ในเดือนมกราคม 2529 หลัวเหอได้รับการยกฐานะจากเมืองระดับอำเภอเป็นเมืองระดับจังหวัด หลัวเหอเป็นเมืองโบราณที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานและวัฒนธรรมอันรุ่งเรือง มีผู้คนมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ตั้งแต่ยุคหินใหม่ สัญลักษณ์แกะสลักของวัฒนธรรมเป่ยหลี่กังที่ค้นพบในแหล่งโบราณคดีเจียหู ขลุ่ยกระดูกเจียหูซึ่งเป็นสมบัติของชาติที่ขุดพบ และเทคนิคการหมักเบียร์ที่ค้นพบทางโบราณคดี ล้วนเปล่งประกายร่วมกัน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีเจียหู หนึ่งใน "แปดสิ่งมหัศจรรย์" ที่บอกเล่าเรื่องราวอารยธรรมมนุษย์ 9,000 ปี ซูเหวินเจียจื่อ ซึ่งเป็นสะพานเชื่อมระหว่างการเขียนในสมัยโบราณและสมัยใหม่ และสะพานเสี่ยวซาง สะพานโค้งต้นแบบที่สร้างแบบอย่างให้กับสะพานโค้งของจีน ลั่วเหอเป็นเมืองศูนย์กลางที่มีทำเลที่ตั้งได้เปรียบและการคมนาคมที่พัฒนาอย่างดี มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือและเจริญรุ่งเรืองในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงในที่ราบภาคกลางในด้านการค้าและการขนส่งทางน้ำและทางบก ทางรถไฟความเร็วสูงรูปทรง "กากบาท" และทางด่วนรูปทรง "ดี" ตัดกันในสามมิติ เส้นทางคมนาคมทางบกและทางทะเลสายใหม่ทางตะวันตกสายแรกของมณฑลเหอหนาน คือ ทางรถไฟระหว่างประเทศสายหลัวเหอ-ท่าเรืออ่าวเป่ยปู-ประเทศไทย (แหลมฉบัง) ซึ่งเปิดให้บริการเป็นประจำ และท่าเรือหลัวเหอได้กลายเป็นประตูทางใต้ของเขตมหานครเจิ้งโจว เมืองนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองอาหารแห่งชาติ เมืองอารยธรรมแห่งชาติ เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองอุปกรณ์อาหารแห่งชาติ เมืองวัฒนธรรมอักษรจีนแห่งชาติ และเมืองลงทุนที่ดีที่สุดในภาคกลางของจีน อุตสาหกรรมอาหารของเมืองมีมูลค่าเกิน 250 พันล้านหยวน (ประมาณ 34.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) คิดเป็นหนึ่งในสี่ของมณฑลเหอหนาน และหนึ่งในสี่สิบของประเทศ ทำให้เป็นฐานหลัก พื้นที่สำคัญ และเขตบุกเบิกของกลุ่มอุตสาหกรรมอาหารระดับล้านล้านหยวนของมณฑลเหอหนาน ในเดือนตุลาคม 2568 เมืองนี้ได้รับรางวัลเมืองต้นแบบการปกครองตามหลักนิติธรรมแห่งชาติ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตลั่วเหอมีมูลค่า 195.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า
การพัฒนาทางประวัติศาสตร์
ในสมัยราชวงศ์ชางและโจว เมืองลั่วเหอเริ่มก่อตัวขึ้น เนื่องจากตั้งอยู่ริมแม่น้ำหยิน (ปัจจุบันคือแม่น้ำซา) จึงได้ชื่อว่าหยินหยางเฉิง ในสมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอจ้าวหลิง ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ หยินหยางเฉิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉีหลัว ในสมัยราชวงศ์สุ่ย ระบบการปกครองสามระดับ คือ มณฑล อำเภอ และเมือง ได้ถูกปฏิรูปเป็นสองระดับ อำเภออิงฉวนทางใต้ถูกยกเลิก ในสมัยต้าเย่ อำเภอจ้าวหลิงถูกรวมเข้ากับอำเภอเหยียนเฉิง และเมืองฉีหลัวได้เปลี่ยนชื่อเป็นหยินเฉิงตามชื่อแม่น้ำหยิน ในสมัยราชวงศ์หยวน บริเวณที่แม่น้ำซาและแม่น้ำหลี่มาบรรจบกัน โค้งของแม่น้ำมีลักษณะคล้ายหอยทากทะเล ดังนั้นเมืองซ่างโข่วจึงเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองลั่วหว่านเหอ ในรัชสมัยของพระเจ้าเจียจิงที่ 3 แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1524) เฉียวเฉียน นักปราชญ์จากเมืองติงเถา มณฑลชานตง ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองเหยียนเฉิง เขาเห็นว่าตัวอักษร "หลัว" (หอยทาก) ไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นชื่อสถานที่ จึงเปลี่ยนเป็น "หลัว" ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ทางรถไฟปักกิ่ง-ฮั่นโข่วได้สร้างสถานีขึ้นที่นี่ และตั้งชื่อว่าสถานีหลัวว่านเหอ ต่อมาได้ย่อเป็นสถานีหลัวเหอเพื่อความสะดวก เมืองหลัวว่านเหอจึงเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองหลัวเหอภายใต้เขตปกครองเหยียนเฉิง ด้วยความเจริญทางเศรษฐกิจของหลัวเหอ การขยายตัวของตลาดค้าปศุสัตว์ถนนหนิวหาง และการยกระดับสถานีหลัวเหอ ทำให้ชื่อเสียงของเมืองเพิ่มสูงขึ้น ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้นำประชาชนจัดตั้งฐานทัพต่อต้านญี่ปุ่นซุยซีขึ้น และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1948 ได้มีการจัดตั้งเมืองหลัวเหอขึ้นเป็นเมืองระดับอำเภอ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2492 เมืองลั่วเหอและอำเภอหยานเฉิงได้รวมสำนักงานเข้าด้วยกัน ก่อนจะแยกกันอีกครั้งในเดือนตุลาคม ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2503 อำเภอหยานเฉิงได้รวมเข้ากับเมืองลั่วเหอ ก่อนจะแยกกันอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 ด้วยการอนุมัติของคณะรัฐมนตรี เมืองลั่วเหอได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในสังกัดรัฐบาลมณฑล ปกครองอำเภอหยานเฉิง อำเภออู่หยาง อำเภอหลินหยิง และอำเภอหยวนฮุย ในปี พ.ศ. 2547 เขตการปกครองได้ถูกจัดระเบียบใหม่เป็น 3 อำเภอ (หยานเฉิง หยวนฮุย และจ้าวหลิง) และ 2 อำเภอ (หลินหยิง และอู่หยาง)
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองลั่วเหอปกครอง 3 เขตและ 2 อำเภอ ได้แก่ เขตหยวนฮุย เขตเหยียนเฉิง เขตจ้าวหลิง อำเภออู๋หยาง และอำเภอหลินหยิง ประกอบด้วย 12 ตำบล 37 เมือง และ 9 อำเภอ มีหมู่บ้าน 1,269 แห่ง และชุมชน 76 แห่ง นอกจากนี้ยังมีเขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีระดับชาติ 3 เขต ได้แก่ เขตสาธิตการบูรณาการเมืองและชนบทระดับเทศบาล และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมบริการสมัยใหม่เขตตะวันตก ที่ทำการรัฐบาลเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 10 ถนนห้วยเหอ เขตเหยียนเฉิง
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองลั่วเหอตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของมณฑลเหอหนาน ที่พิกัดลองจิจูด 113 องศา 27 นาที ถึง 114 องศา 16 นาทีตะวันออก และละติจูด 33 องศา 24 นาที ถึง 33 องศา 59 นาทีเหนือ มีพื้นที่ทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 76 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 64 กิโลเมตร อยู่ห่างจากเมืองเจิ้งโจวซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลไปทางเหนือ 140 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 2,617 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เมืองลั่วเหอตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบภาคเหนือของจีน โดยมีเทือกเขาฟู่หนิวอยู่ทางทิศตะวันตกและที่ราบอยู่ทางทิศตะวันออก ณ จุดบรรจบกันของขั้นภูมิประเทศที่สองและสามของจีน ชั้นหินยุคซีโนโซอิกที่มีความหนามากกว่าหนึ่งกิโลเมตรก่อให้เกิดภูมิประเทศที่ราบเรียบค่อนข้างมาก ภูมิประเทศลาดเอียงจากสูงทางทิศตะวันตกไปต่ำทางทิศตะวันออก โดยระดับความสูงทางทิศตะวันตกเกิน 100 เมตร พื้นที่เมืองอยู่ที่ประมาณ 57 เมตร และจุดที่ต่ำที่สุดในอำเภอหลินหยิงอยู่ที่ประมาณ 53 เมตร พื้นที่เมืองตั้งอยู่ระหว่างสันเขาอู๋หยางและจ้าวหลิง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบลุ่มแม่น้ำซารู โดยมีระดับความสูงของพื้นดินอยู่ที่ 56 ถึง 59 เมตร
ธรณีวิทยา
เมืองลั่วเหอตั้งอยู่ระหว่างสันเขาลมอู๋หยางและจ้าวหลิง ประกอบด้วยตะกอนน้ำท่วมจากแม่น้ำหลี่และแม่น้ำรู่ทั้งหมด นอกจากดินร่วนปนทรายคล้ายดินเลสส์ในยุคไพลสโตซีนตอนปลายในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้แล้ว พื้นที่อื่นๆ ประกอบด้วยชั้นหินตะกอนน้ำท่วมและชั้นหินพรุในยุคโฮโลซีน ความลึกของฐานหินยุคซีโนโซอิกในเขตเมืองอยู่ที่ 1,500 ถึง 2,000 เมตร โดยชั้นหินทั้งหมดภายใน 300 เมตรเป็นหินยุคควอเทอร์นารี แนวเทือกเขาฉินหลิงแบ่งออกออกเป็นสามสาขาในมณฑลเหอหนาน เมืองลั่วเหอตั้งอยู่บนสาขาทางใต้ ซึ่งมีแนวเทือกเขาตะวันออก-ตะวันตกเป็นหลัก
ภูมิอากาศ
เมืองหลัวเหอตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของเขตภูมิอากาศอบอุ่น มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเปลี่ยนผ่านที่อบอุ่น โดยมีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกัน ฤดูหนาวหนาวเย็น มีฝนและหิมะน้อย ฤดูร้อนร้อนจัด มีฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบาย มีแสงแดดยาวนาน และฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้ง มีลมแรง อุณหภูมิเฉลี่ยหลายปีอยู่ที่ 14.6 องศาเซลเซียส โดยเดือนกรกฎาคมเฉลี่ยอยู่ที่ 27.4 ถึง 27.7 องศา และเดือนมกราคมเฉลี่ยอยู่ที่ 0.5 ถึง 0.7 องศา อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ 43.2 องศา (หลินหยิง, 1966) และอุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึกไว้คือ -16 องศา (อู๋หยาง, 1969) ปริมาณน้ำฝนปานกลางแต่กระจายไม่สม่ำเสมอ โดยส่วนใหญ่จะตกในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองหลัวเหอมีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ ปริมาณน้ำผิวดินไหลตามธรรมชาติเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 370 ล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำไหลผ่านจากแม่น้ำซาและแม่น้ำหลี่อยู่ที่ 2.7 พันล้านลูกบาศก์เมตร และปริมาณน้ำบาดาลตื้นที่เติมเข้ามาอยู่ที่ 520 ล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้ 370 ล้านลูกบาศก์เมตร ผลผลิตจากบ่อเดียวเกิน 60 ตันต่อชั่วโมง และการสูบน้ำบาดาลระดับกลางถึงลึกต่อวันสามารถสูงถึง 25,000 ตัน
ทรัพยากรพืช
เมืองนี้มีพืชไร่ 4 วงศ์ 13 สกุล และ 18 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นข้าวสาลีและข้าวโพด รองลงมาคือข้าว ข้าวบาร์เลย์ มันเทศ ข้าวฟ่าง ข้าวฟาง และถั่วเหลือง พืชเศรษฐกิจมี 11 วงศ์ และ 16 ชนิด ส่วนใหญ่เป็นยาสูบ งา เรพซีด ถั่วลิสง ป่าน ฝ้าย และหน่อไม้ฝรั่ง ทรัพยากรป่าไม้และผลไม้รวมประมาณ 40 วงศ์ และ 122 ชนิด โดยมีพันธุ์ไม้หลัก ได้แก่ ไม้พอลโลเนีย ไม้ป็อปลาร์ขาวจีน ต้นหลิว ต้นเอล์ม ต้นเจดีย์ และต้นสน ไม้ผล ได้แก่ แอปเปิล ลูกแพร์ ลูกพีช แอปริคอต ลูกพลับ องุ่น และทับทิม ดอกไม้มีประมาณ 60 วงศ์ และมากกว่า 130 ชนิด
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์เลี้ยงในบ้านได้แก่ ม้า วัว ลา ล่อ หมู แกะ สุนัข ไก่ เป็ด ห่าน แมว กระต่าย ผึ้ง และมิงค์ สัตว์ป่าได้แก่ กระต่ายป่า สุนัขแรคคูน พังพอน แบดเจอร์ เม่น และค้างคาว นกป่าได้แก่ นกกระทา ห่านป่า เป็ดแมนดาริน นกเหยี่ยว นกฮูก นกหัวขวาน นกนางแอ่น นกกระจอก นกคuckoo และนกกา ทรัพยากรประมงส่วนใหญ่มาจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำเทียม ได้แก่ ปลาคาร์พ ปลาคาร์พครูเซียน ปลาคาร์พหญ้า ปลาคาร์พเงิน และปลาคาร์พหัวโต
ทรัพยากรแร่
เหมืองเกลือส่วนใหญ่กระจายอยู่ในตำบลเมิ่งไจ่และเจียงเตียนของอำเภออู๋หยาง ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 80 ตารางกิโลเมตร มีปริมาณสำรองประมาณ 40 พันล้านตัน ความลึกของแหล่งเกลือที่ตื้นที่สุดอยู่ที่ประมาณ 900 เมตร โดยมีความหนาของชั้นเกลือ 120 เมตร ทรายจากแม่น้ำซาและแม่น้ำหลี่มีความบริสุทธิ์ ขนาดสม่ำเสมอ และมีการเรียงตัวที่ดี โดยมีการขุดขึ้นมาใช้ปีละมากกว่า 2 ล้านลูกบาศก์เมตร
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 ประชากรที่อาศัยอยู่มีจำนวน 2,367,490 คน ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อาศัยอยู่มีจำนวน 2.335 ล้านคน โดยแบ่งเป็นประชากรในเมือง 1.389 ล้านคน และประชากรในชนบท 946,000 คน อัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 59.49% เพิ่มขึ้น 0.76 จุดเปอร์เซ็นต์ มีการเกิด 12,400 คน (อัตรา 5.30 ต่อพันคน) การตาย 21,900 คน (อัตรา 9.36 ต่อพันคน) และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -4.06 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองลั่วเหอเป็นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อย 38 กลุ่ม รวมถึงชาวหุย ชาวจ้วง ชาวซาลา และชาวอุยกูร์
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเขตหลัวเหออยู่ที่ 195.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 27.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.1% มูลค่าเพิ่มของภาคอุตสาหกรรมขั้นต้นอยู่ที่ 16.19 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% ภาคอุตสาหกรรมขั้นรองอยู่ที่ 77.42 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.2% และภาคอุตสาหกรรมขั้นที่สามอยู่ที่ 101.79 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% อัตราส่วนโครงสร้างสามภาคอุตสาหกรรมอยู่ที่ 8.3:39.6:52.1 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวอยู่ที่ 83,538 หยวน เพิ่มขึ้น 6.8% ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคลดลง 0.2% เมื่อเทียบกับปีก่อน โดยราคาอาหาร ยาสูบ และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลดลง 2.1% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 6.0% โดยการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 15.7% และการลงทุนภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 16.1% การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ 4.85 พันล้านหยวน ลดลง 8.4% รายได้ภาษีท้องถิ่นรวมอยู่ที่ 25.86 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 14.55 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7% ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 23,609 หยวน เพิ่มขึ้น 5.0% รายได้สุทธิที่ใช้จ่ายได้ต่อหัวอยู่ที่ 35,310 หยวน เพิ่มขึ้น 5.9%
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2568 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชอยู่ที่ 4.1164 ล้านหมู่ ผลผลิต 1.8801 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 0.1% ผลผลิตข้าวสาลีอยู่ที่ 1.1215 ล้านตัน ลดลง 0.4% ผลผลิตข้าวโพดอยู่ที่ 667,600 ตัน เพิ่มขึ้น 1.2% ผลผลิตพืชน้ำมันอยู่ที่ 78,900 ตัน เพิ่มขึ้น 0.7% ผลผลิตผักอยู่ที่ 2.3069 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 2.7% ผลผลิตเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ และเนื้อสัตว์ปีกรวมอยู่ที่ 418,700 ตัน เพิ่มขึ้น 9.7% จำนวนสุกรมีชีวิตอยู่ที่ 1.9626 ล้านตัว เพิ่มขึ้น 3.8% จำนวนสุกรที่ถูกชำแหละรวมอยู่ที่ 3.7023 ล้านตัว เพิ่มขึ้น 7.7% กำลังการผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรรวมอยู่ที่ 2.855 ล้านกิโลวัตต์ เพิ่มขึ้น 1.0%
อุตสาหกรรมรอง
อุตสาหกรรมอาหารของเมืองหลัวเหอมีสถานประกอบการมากกว่า 7,000 แห่ง มีมูลค่ารวมกว่า 200,000 ล้านหยวน (ประมาณ 27.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) แบ่งออกเป็น 6 กลุ่มอุตสาหกรรม ได้แก่ ผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์ อาหารสำเร็จรูป อาหารว่าง อาหารเพื่อสุขภาพ ส่วนผสมอาหาร และบรรจุภัณฑ์อาหาร ในปี 2568 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.0% โดยอุตสาหกรรมอาหารเติบโต 8.3% (41.0% ของทั้งหมด) การผลิตสารเคมีเติบโต 8.8% (19.8%) การผลิตอุปกรณ์เติบโต 28.7% (7.6%) อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์เติบโต 45.4% (12.9%) และอุตสาหกรรมไฮเทคเติบโต 22.0% (43.6%) รายได้ของสถานประกอบการอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อยู่ที่ 148.13 ล้านหยวน ลดลง 1.2% กำไรสุทธิอยู่ที่ 11.56 ล้านหยวน ลดลง 18.5% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 9.48 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.4%
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของการค้าส่งและค้าปลีกอยู่ที่ 23.02 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.9%; การขนส่ง คลังสินค้า และบริการไปรษณีย์ 9.14 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.8%; ที่พักและอาหาร 4.86 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.9%; อุตสาหกรรมการเงิน 6.6 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.1%; อสังหาริมทรัพย์ 8.59 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%; และบริการอื่นๆ 49.04 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.8% รายได้ของวิสาหกิจบริการขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 6.4% อยู่ที่ 13.5 พันล้านหยวน ปริมาณธุรกิจไปรษณีย์อยู่ที่ 4.61 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 19.4% โดยปริมาณการจัดส่งด่วนอยู่ที่ 490 ล้านชิ้น เพิ่มขึ้น 22.2% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 89.92 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 6.87 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.1% โดยมีเงินลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริง 24.57 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 246.01 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.9% และเงินกู้ 156.41 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.1% รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 6.52 พันล้านหยวน เมืองนี้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 42.9522 ล้านคน โดยมีรายได้จากการท่องเที่ยวรวม 17.93 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ สิ้นปี 2568 เมืองลั่วเหอมีศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับมณฑล 89 แห่ง ห้องปฏิบัติการระดับมณฑล 1 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญระดับมณฑล 3 แห่ง มีสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 1,768 รายการ และรางวัลความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑล 3 รางวัล มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาเทคโนโลยีอยู่ที่ 7.441 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 124.0% เมืองนี้มีสถาบันทดสอบที่ได้รับการรับรอง 58 แห่ง และสถาบันเทคโนโลยีการวัดทางกฎหมาย 8 แห่ง
การศึกษา
ในปี 2025 การศึกษาระดับอุดมศึกษาทั่วไปมีนักเรียนลงทะเบียน 19,800 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 52,800 คน และสำเร็จการศึกษา 15,300 คน การศึกษาระดับอาชีวศึกษาตอนปลายมีนักเรียนลงทะเบียน 13,700 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 38,700 คน โรงเรียนมัธยมปลายทั่วไปมีนักเรียนลงทะเบียน 21,000 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 59,500 คน โรงเรียนมัธยมต้นมีนักเรียนลงทะเบียน 36,600 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 107,400 คน โรงเรียนประถมศึกษามีนักเรียนลงทะเบียน 24,500 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 186,300 คน และโรงเรียนอนุบาลมีเด็ก 59,900 คน เงินทุน "ยกเว้นสองส่วนและอุดหนุนหนึ่งส่วน" รวม 302.1895 ล้านหยวน เป็นประโยชน์ต่อนักเรียน 293,700 คน
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองลั่วเหอมีคณะศิลปะการแสดงของรัฐ 5 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 14 แห่ง หน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 8 แห่ง และหน่วยงานสำคัญระดับจังหวัด 42 แห่ง มีรายการหนึ่งอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ และ 22 รายการอยู่ในรายชื่อระดับจังหวัด มีผู้สมัครรับชมเคเบิลทีวี 61,000 ราย โดยมีการครอบคลุมทางวิทยุ 99.5% และการครอบคลุมทางโทรทัศน์ 99.6%
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 อำเภอลั่วเหอมีสถานพยาบาล 2,471 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพประจำตำบล 126 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 15,637 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 21,736 คน รวมถึงแพทย์ 9,102 คน และพยาบาล 9,256 คน มีจำนวนผู้เข้ารับการรักษาพยาบาลรวม 12.166 ล้านครั้ง และผู้ป่วยได้รับการปล่อยตัวกลับบ้าน 449,000 ราย
กีฬา
ในปี 2025 เมืองลั่วเหอเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ 31 รายการ และได้รับรางวัลเหรียญจากการแข่งขันระดับนานาชาติ 3 รายการ ระดับประเทศ 30 รายการ และระดับจังหวัด 268 รายการ
ประกันสังคม
ในปี 2025 มีการสร้างงานใหม่ในเมือง 35,800 ตำแหน่ง โดยมีการจ้างงานใหม่ 11,000 ตำแหน่ง และมีการจ้างงานใหม่จากการย้ายแรงงานในชนบท 11,700 ตำแหน่ง ณ สิ้นปี มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพื้นฐานในเมืองและชนบท 1.8334 ล้านคน ผู้เข้าร่วมโครงการบำนาญพื้นฐานสำหรับพนักงานในเมือง 615,000 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพพื้นฐาน 358,300 คน ผู้เข้าร่วมโครงการประกันการว่างงาน 219,500 คน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 260,100 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมืองให้การสนับสนุน 2,622 คน และค่าครองชีพขั้นต่ำในชนบทให้การสนับสนุน 43,406 คน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ในปี 2025 ร้อยละ 87.5 ของพื้นที่หน้าตัดแม่น้ำที่ได้รับการตรวจสอบ เป็นไปตามมาตรฐานคุณภาพน้ำระดับที่ 1 ถึง 3 ร้อยละ 69.0 ของพื้นที่ที่มีคุณภาพอากาศดี (252 วัน) ค่าเฉลี่ยของ PM10 อยู่ที่ 71 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (ลดลง 6) ค่าเฉลี่ยของ PM2.5 อยู่ที่ 44 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (ลดลง 5) และค่าเฉลี่ยของ SO2 อยู่ที่ 6 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร (ลดลง 1)
การขนส่ง
ภาพรวม
เมืองลั่วเหอเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งระดับ 2 ของประเทศ อยู่ห่างจากสนามบินนานาชาติเจิ้งโจวซินเจิ้งไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง มีทางรถไฟ 4 สาย ได้แก่ ทางรถไฟความเร็วสูงฉือเจียจวง-หวู่ฮั่น ทางรถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว ทางรถไฟลั่วเหอ-เป่าเฟิง และทางรถไฟลั่วเหอ-ฝูหยาง รวมถึงทางหลวงสายหลักระดับชาติและระดับมณฑล 13 สาย เช่น ทางด่วนปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊า และทางด่วนหนานจิง-ลั่วหยาง และทางหลวงหมายเลข 107 ทำให้เกิดเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งรูปทรงกากบาทคู่ที่สำคัญแห่งนี้
ทางหลวง
ทางหลวงหมายเลข 107 วิ่งจากเหนือจรดใต้ผ่านเขตเมือง ทางด่วนปักกิ่ง-จูไห่ ทางด่วนหลัวเหอ-โจวโข่ว และทางด่วนหลัวเหอ-ผิงติ้งซาน ตัดกันเป็นรูปกากบาทสีทอง โดยมีถนนระดับอำเภอและตำบลเชื่อมต่อกันเป็นเครือข่ายที่กว้างขวาง ในปี 2025 ปริมาณสินค้าขนส่งทางบกอยู่ที่ 76.17 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 8.4% ปริมาณผู้โดยสารอยู่ที่ 7.46 ล้านคน ลดลง 14.6% และยานพาหนะส่วนบุคคลมีจำนวน 534,000 คัน เพิ่มขึ้น 6.9%
ทางรถไฟ
รถไฟด่วนจีน-ยุโรป (จงหยูฮ่าว) สายหลัวเหอ-ท่าเรืออ่าวเป่ยปู-ประเทศไทย (แหลมฉบัง) ให้บริการเป็นประจำ รถไฟความเร็วสูง ได้แก่ รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว (เปิดให้บริการแล้ว) และรถไฟความเร็วสูงผิงติ้งซาน-หลัวเหอ-โจวโข่ว (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง) รถไฟธรรมดา ได้แก่ รถไฟปักกิ่ง-กว่างโจว, หลัวเหอ-ฝูหยาง, หลัวเหอ-เป่าเฟิง และฟานซิน รถไฟระหว่างเมือง ได้แก่ สายเจิ้งโจว-หลัวเหอ และสายหลัวหยาง-ผิงติ้งซาน-หลัวเหอ-โจวโข่ว รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-กว่างโจว เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2555 เชื่อมต่อปักกิ่งกับกว่างโจวด้วยความเร็ว 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ลดเวลาเดินทางเหลือเพียง 8 ชั่วโมง เส้นทางรถไฟผิงติ้งซาน-ลั่วเหอ-โจวโข่ว เป็นทางรถไฟรางคู่ระยะทาง 199.679 กิโลเมตร ออกแบบให้มีความเร็วสูงสุด 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยวิ่งผ่านผิงติ้งซาน (66.369 กิโลเมตร) ลั่วเหอ (82.605 กิโลเมตร) และโจวโข่ว (50.705 กิโลเมตร) สถานีสำคัญ ได้แก่ ลั่วเหอ ลั่วเหอตะวันออก ลั่วเหอตะวันตก และอู๋หยางเหนือ
การขนส่งทางน้ำ
ท่าเรือหลัวเหอ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาการเดินเรือโจวโข่ว-หลัวเหอ แม่น้ำซายิง เป็นโครงการสำคัญระดับมณฑลที่มีการลงทุนรวม 385 ล้านหยวน (ประมาณ 53.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) หลังจากเปิดให้บริการในเดือนกรกฎาคม 2562 ด้วยปริมาณสินค้าเพียง 21,600 ตัน ท่าเรือแห่งนี้ก็สามารถเพิ่มขึ้นเป็น 1.7836 ล้านตันในปี 2566 เพิ่มขึ้น 58.29% โดยมีเรือเข้าเทียบท่า 1,662 ลำ ท่าเรือหลัวเหอได้กลายเป็นประตูทางใต้ของเขตเมืองเจิ้งโจว เป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าและโลจิสติกส์ด่วนที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลเหอหนาน และเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำและเหล็กที่สำคัญบนแกนโลจิสติกส์ปักกิ่ง-ฮ่องกง-มาเก๊าของประเทศ
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองลั่วเหอมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ระดับชาติ 7 แห่ง ระดับ 3A 14 แห่ง และระดับ 2A 2 แห่ง พร้อมด้วยโรงแรมระดับ 4 ดาว และบริษัทท่องเที่ยว 34 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวระดับ 4A ทั้ง 5 แห่ง ได้แก่ เขตทัศนียภาพแม่น้ำซาหลี่ อุทยานป่าไคหยวน (อุทยานวัฒนธรรมนกฟีนิกซ์ทอง) สะพานเสี่ยวชาง หมู่บ้านหนานเจี๋ย และอุทยานวัฒนธรรมซู่เสิน สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ได้แก่ สวนสนุกเซียงเฉินหวัน เมืองโบราณเหอชางเจี๋ย และเทศกาลดอกท้อซื่อหวู่หลี่เตียน
โบราณวัตถุ
แหล่งโบราณคดีเจียหู บอกเล่าเรื่องราวอารยธรรมมนุษย์กว่า 9,000 ปี ในฐานะหนึ่งใน "แปดสิ่งมหัศจรรย์" ศิลาจารึกซู่เหวินเจียจื่อเชื่อมโยงการเขียนในสมัยโบราณและสมัยใหม่ สะพานเสี่ยวซางเป็นต้นแบบของสะพานโค้งแบบจีน เมืองลั่วเหอมีหน่วยงานอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 8 แห่ง รวมถึงแท่นสมาธิ ศิลาจารึกสามแผ่น และสะพานเสี่ยวซางสมัยราชวงศ์สุ่ย รวมถึงหน่วยงานสำคัญระดับมณฑลอีก 42 แห่ง สถานที่ตั้งคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำอำเภอเหยียนชางซีเดิมในหมู่บ้านว่านจินจาง อำเภอจ้าวหลิง เป็นฐานที่มั่นประชาธิปไตยต่อต้านญี่ปุ่นระดับอำเภอแห่งแรกของเขตซุยซี ซึ่งเป็นฐานที่มั่นทางตะวันตกของแม่น้ำเหลืองใหม่
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ไก่หลูเหอมะฮัว เป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ได้รับการคุ้มครองทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ มีทั้งพันธุ์เท้าสีน้ำเงิน (เหล็ก) และเท้าสีเหลือง เนื้อนุ่ม อร่อย สด กรอบ เนียน และหวาน ไข่มีขนาดเล็ก เปลือกบาง และไข่แดงสีเข้ม มีกลิ่นหอม กระทรวงเกษตรได้อนุมัติการจดทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 กันยายน 2552
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ซู่เสิน: ผู้เขียนพจนานุกรมเล่มแรกของโลก "ซู่เหวินเจี๋ยจื่อ" นักปราชญ์และนักภาษาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก กงซุนต้าเหนียง: ชาวเมืองเหยียนเฉิง หนึ่งในนักรำที่โดดเด่นที่สุดในสมัยราชวงศ์ถัง มีชื่อเสียงด้านการรำดาบ หวังเจี้ยน: จักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐฉู่เดิม ชาวเมืองอู๋หยางในยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร เฉินซิงจู: ขุนนางไทเปในสมัยราชวงศ์ชิง ผู้นำชาวไต้หวันต่อสู้กับผู้รุกรานชาวฝรั่งเศส วีรบุรุษผู้เป็นที่รักของชาติ กัวติงอี้: นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ผู้มีชื่อเสียงจากเมืองอู๋หยาง จางซิวหยุน: ชาวเมืองหลินหยิง ปรมาจารย์ด้านงิ้วเหอหนานของไต้หวัน เป็นที่รู้จักในฐานะ "พระพันปีหลวง" เฉากังฉวน: อดีตสมาชิกกรมการเมือง สมาชิกสภาแห่งรัฐ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และรองประธานคณะกรรมการกลางด้านการทหาร หวังเหวินหยวน: อดีตรองประธานกลางสมาคมจิ่วซาน รองประธานสภาที่ปรึกษาทางการเมือง และรองหัวหน้าสำนักงานอัยการสูงสุด ถงเหอ: นางแบบและพิธีกร แชมป์มิสอินเตอร์เนชั่นแนลทัวริซึมจีนปี 2008 และรองอันดับหนึ่งของโลก หลี่เป่ยหยู: เจ้าของร้านขายขาหมูที่โด่งดังในโลกออนไลน์จากความงามบริสุทธิ์ ปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ เหมาอ้ายเหลียน: ศิลปินการแสดงละครเย่วเตียวชื่อดัง นักแสดงชั้นนำระดับชาติ และแบบอย่างแรงงานระดับชาติ เชินเฟิงเหมย: ศิลปินเย่วเตียวจากหลินหยิง มณฑลเหอหนาน เริ่มเรียนศิลปะตั้งแต่อายุ 11 ปี เข้าร่วมคณะละครชัยชนะของกองทัพปลดปล่อยประชาชนในปี 1947 ต่อมาเข้าร่วมคณะเย่วเตียวประจำมณฑลเหอหนาน หวังกงปี้: สมาชิกยุคแรกของถงเมิ่งฮุยและผู้นำนักศึกษาในช่วงการเคลื่อนไหว 4 พฤษภาคม ผู้เขียนบทความเปิดโปงการรุกรานของญี่ปุ่นต่อจีน หลี่ซินถง: นักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ หวังจั่วหราน: ชาวเมืองเหยียนเฉิง วีรบุรุษป้องกันชายแดนของจีน
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองลั่วเหอได้รับรางวัลเกียรติยศมากมาย ได้แก่ เมืองสวนแห่งชาติ (2002), เมืองต้นแบบการปลูกป่าแห่งชาติ (2004), เมืองป่าไม้แห่งชาติ (2010), เมืองสุขภาพแห่งชาติ (2017, ได้รับการยืนยันอีกครั้งในปี 2022), เมืองเสน่ห์แห่งคุณภาพ (2017), เมืองนำร่องกลุ่มการแพทย์แห่งชาติ (2019), เมืองก้าวหน้าเพื่อการปรับปรุงสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยในชนบท (2020), เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติลำดับที่หก (2020), เมืองที่น่าอยู่และเป็นมิตรต่อธุรกิจของจีน (2020), เมืองประหยัดน้ำแห่งชาติ (2021), เมืองสาธิตเครื่องจักรกลการเกษตรที่ปลอดภัยแห่งชาติ (2021), เขตสาธิตระบบเครดิตทางสังคม (2021), เมืองสาธิตการจัดส่งด่วนแห่งชาติ (คงสถานะในปี 2022) และเมืองต้นแบบการสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (2025)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม