เมืองไคเฟิง
เมืองไคเฟิง (Kaifeng City) หรือเรียกย่อว่า "เปียน" (Bian) และในอดีตเคยรู้จักกันในชื่อต่างๆ เช่น เหลาฉิว (Laoqiu), ต้าเหลียง (Daliang), เปียนโจว (Bianzhou), เฉินหลิว (Chenliu), เปียนเหลียง (Bianliang), เปียนจิง (Bianjing) และตงจิง (Dongjing) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน และเคยเป็นเมืองหลวงของมณฑลมาก่อน
เมืองไคเฟิง
ไคเฟิง (Kaifeng) หรือเรียกย่อว่า "เปียน" และในอดีตมีชื่อเรียกอื่นๆ เช่น เหลาฉิว (Laoqiu), ต้าเหลียง (Daliang), เปียนโจว (Bianzhou), เฉินหลิว (Chenliu), เปียนเหลียง (Bianliang), เปียนจิง (Bianjing) และตงจิง (Dongjing) เป็นเมืองระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลเหอหนาน และเป็นอดีตเมืองหลวงของมณฑลเหอหนาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลเหอหนานตามแนวแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนล่าง อยู่ในใจกลางที่ราบภาคกลางริมฝั่งแม่น้ำเหลือง ติดกับเจิ้งโจว เมืองหลวงของมณฑลเหอหนาน ไคเฟิงมีพื้นที่ทั้งหมด 6,116.59 ตารางกิโลเมตร ปกครอง 5 เขตและ 4 อำเภอ (ณ เดือนพฤษภาคม 2026) และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 4.687 ล้านคน ณ สิ้นปี 2025 ไคเฟิงเป็นหนึ่งในสิบเมืองหลวงโบราณที่ยิ่งใหญ่ของจีน เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ และเป็นแหล่งกำเนิดที่สำคัญของอารยธรรมจีน เมืองไคเฟิงเป็นเมืองศูนย์กลางของกลุ่มเมืองในภาคกลางของมณฑลเหอหนาน และเป็นหนึ่งในเมืองชั้นนำด้านวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวของมณฑล ด้วยประวัติศาสตร์เมืองและเมืองหลวงที่ยาวนานกว่า 4,100 ปี ราชวงศ์แปดราชวงศ์ ได้แก่ ราชวงศ์เซี่ย เว่ย เหลียงตอนปลาย จินตอนปลาย ฮั่นตอนปลาย โจวตอนปลาย ซ่ง และจิน ต่างได้สถาปนาเมืองหลวงที่นี่ ทำให้ได้รับฉายาว่า "เมืองหลวงโบราณแห่งแปดราชวงศ์" เมืองนี้ได้บ่มเพาะ "วัฒนธรรมซ่ง" อันทรงอิทธิพล ซึ่งเชื่อมโยงยุคฮั่น-ถัง และหมิง-ชิง และเป็นแหล่งกำเนิดของอาหารเหอหนานและงิ้วหยู รวมถึงเป็นสถานที่ที่สร้างสรรค์ "การรำตามแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง" ไคเฟิงเป็นเมืองศูนย์กลางของเส้นทางสายไหมในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ และเป็นจุดเริ่มต้นทางตะวันออกของเส้นทางสายไหมทางบก หลังจากราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์ต่อๆ มาได้ถือว่าไคเฟิงเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระดับภูมิภาคในภาคเหนือของจีน ไคเฟิงเป็นเมืองหลวงแห่งเดียวในโลกที่แกนกลางยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ตงจิง (ไคเฟิงในปัจจุบัน) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก บทกวี "ริมแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง" และ "ความฝันแห่งความรุ่งเรืองของเมืองหลวงตะวันออก" แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของตงจิงในยุคซ่งได้อย่างชัดเจน เมืองโบราณ 6 เมืองถูกฝังอยู่ใต้ดินในไคเฟิง และแหล่งโบราณคดีแบบ "เมืองซ้อนเมือง" นั้นหาได้ยากในประวัติศาสตร์โบราณคดีโลก เมืองนี้มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 24 แห่ง รวมถึงอุทยานเมืองพันปี เมืองอู่เซี่ยว่านซุยซาน ศาลามังกร คฤหาสน์เทียนป๋อหยาง เขตปกครองไคเฟิง ศาลเจ้าท่านเปา และซากปรักหักพังโจวเฉียว นอกจากนี้ยังมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติ 24 แห่ง (27 รายการ) และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 9 รายการ เทศกาลวัฒนธรรมชิงหมิงและเทศกาลวัฒนธรรมดอกเบญจมาศไคเฟิงดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศจำนวนมาก ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองไคเฟิงอยู่ที่ 286,006 พันล้านหยวน (ประมาณ 39.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% จากปีก่อนหน้า
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
หลักฐานการอยู่อาศัยของมนุษย์ในพื้นที่ไคเฟิงมีมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ การขุดค้นที่แหล่งโบราณคดีว่านหลงกังในเขตเซียงฟู่ และแหล่งโบราณคดีต้วนโถวกังในเมืองเว่ยฉวน อำเภอเว่ยซือ เผยให้เห็นแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมเป่ยหลี่กังยุคหินใหม่ตอนต้น ซึ่งพิสูจน์ได้ว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่เมื่อห้าถึงหกพันปีก่อน
จ้วนซู หนึ่งในห้าจักรพรรดิ ได้รับพระราชทานที่ดินในเกาหยาง (ปัจจุบันคือเมืองเกาหยาง อำเภอฉี เมืองไคเฟิง) เนื่องจากการทำคุณงามความดีช่วยเหลือเส้าฮ่าว จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เกาหยางซือ"
ในสมัยราชวงศ์เซี่ย เมืองหลวงได้ถูกสถาปนาขึ้นในพื้นที่ไคเฟิงเป็นเวลา 217 ปี โดยใช้ชื่อว่า เหลาฉิว (ปัจจุบันคือหมู่บ้านกัวหลี่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไคเฟิง) ซึ่งถือเป็นการสถาปนาเมืองหลวงครั้งแรกที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของไคเฟิง อู๋ต้าถ่องได้พำนักอยู่ทางตะวันออกของหยางเฉิง (ปัจจุบันคือเมืองเติงเฟิง มณฑลเจิ้งโจว) เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับราชวงศ์ซ่างจุน
ในช่วงยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล) เจ้าชายจ้วงแห่งเจิ้งได้สร้างป้อมปราการเก็บธัญพืชใกล้กับเมืองจูเซียนในปัจจุบัน ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองไคเฟิง และตั้งชื่อว่า "ไคเฟิง" ซึ่งมีความหมายว่า "การเปิดพรมแดนใหม่"
ในสมัยราชวงศ์ซ่งและกบฏ พระเจ้าฮุยแห่งเว่ยทรงย้ายเมืองหลวงไปยังต้าเหลียง (ปัจจุบันคือเขตกู่โหลว เมืองไคเฟิง) พระองค์ทรงผันน้ำจากแม่น้ำเหลืองไปยังบึงผู่เถียนและขุดคลองหงโกว ทำให้เกิดการพัฒนาด้านเกษตรกรรมและการค้าอย่างมาก ต้าเหลียงกลายเป็นหนึ่งในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในยุคนั้น ต่อมาในปี 225 ก่อนคริสต์ศักราช หวังเปิ่น แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฉินได้ทำลายคันกั้นน้ำของแม่น้ำเหลืองและผันน้ำไปยังคลองหงโกว ทำให้เกิดน้ำท่วมและทำลายต้าเหลียง
ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชื่อ "ฉีเฟิง" ถูกเปลี่ยนเป็น "ไคเฟิง" เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องการตั้งชื่อของจักรพรรดิจิงแห่งฮั่น (หลิวฉี) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "ไคเฟิง" โดยชื่อซุนยี่ถูกใช้เรียกไคเฟิงเป็นเวลาประมาณแปดร้อยปี
ในปี ค.ศ. 576 ราชวงศ์โจวเหนือได้เปลี่ยนชื่อเมืองเหลียงโจวเป็นเปียนโจว ซึ่งถือเป็นการใช้คำว่า "เปียน" เป็นครั้งแรกในเมืองไคเฟิง ต่อมาราชวงศ์ฉีเหนือได้สร้างวัดเจียนกัว (ต่อมาคือวัดต้าเซียงกัว) และวัดตู้จู (ในบริเวณเจดีย์เหล็กในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นการวางรากฐานให้กับวัฒนธรรมพุทธศาสนาที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเอกลักษณ์ของเมืองหลวงราชวงศ์ซ่งเหนือ
ในสมัยราชวงศ์สุ่ย จักรพรรดิหยางได้สร้างคลองใหญ่ โดยส่วนกลางของคลองเชื่อมแม่น้ำเหลืองและแม่น้ำห้วยผ่านแม่น้ำเปียน (หรือที่เรียกว่าคลองถงจี้) ซึ่งไหลผ่านเมืองเปียนโจว
ในสมัยราชวงศ์ถัง เมืองไคเฟิงได้รับการสถาปนาให้เป็นศูนย์กลางของเขตปกครองเหอหนาน ในปี ค.ศ. 781 หลี่เมี่ยน สมาชิกราชวงศ์หลี่ ได้ดำรงตำแหน่งเป็นข้าหลวงทหาร และได้ขยายกำแพงเมืองออกไปเป็น 22 ลี้
ในสมัยห้าราชวงศ์ ราชวงศ์เหลียงตอนปลาย ราชวงศ์จินตอนปลาย ราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย และราชวงศ์โจวตอนปลาย ต่างสถาปนาเมืองไคเฟิงเป็นเมืองหลวงตามลำดับ โดยตั้งชื่อว่า "ตงตู" หรือ "ตงจิง" การที่ราชวงศ์เหลียงตอนปลายสถาปนาเมืองไคเฟิงเป็นเมืองหลวงนั้น ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมทางตอนเหนือของจีนเปลี่ยนจากภูมิภาคเหอหลัวรอบเมืองลั่วหยางมาอยู่ที่ที่ราบหยูตงรอบเมืองไคเฟิง ในปี ค.ศ. 947 ชาวคิตันได้ยึดครองไคเฟิง และเย่ลู่เต๋อกวงได้ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นหนานจิง และประกาศสถาปนาราชวงศ์เหลียว
ในปี ค.ศ. 960 จ้าวควงหยินได้ก่อการกบฏ "เฉินเฉียว" ที่สถานีเฉินเฉียว (ปัจจุบันอยู่ในอำเภอเฟิงฉิว) และสถาปนาราชวงศ์ซ่ง โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองตงจิง ไคเฟิง นี่คือยุครุ่งเรืองที่สุดของไคเฟิง ทั้งด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรมเจริญรุ่งเรือง มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ทำให้เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของประเทศ และเป็นมหานครที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในโลก ดังที่บันทึกทางประวัติศาสตร์กล่าวไว้ว่า "ทุกทิศทุกทางมาบรรจบกัน ทุกชาติเชื่อมต่อกัน" ผลงานชิ้นเอกของจางเจ๋อต้วน จิตรกรสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เรื่อง "ริมแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง" แสดงให้เห็นถึงฉากที่คึกคักและทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงามริมแม่น้ำเปียนในช่วงเทศกาลชิงหมิงได้อย่างชัดเจน
หลังจากราชวงศ์ซ่งเหนือล่มสลายในปี ค.ศ. 1127 ราชวงศ์จินได้เปลี่ยนชื่อเมืองตงจิงเป็น "เปียนจิง" ในปี ค.ศ. 1153 พระเจ้าว่านหยานเหลียงได้ย้ายเมืองหลวงไปยังจงตู และเปลี่ยนชื่อเปียนจิงเป็น "หนานจิง ไคเฟิง" เพื่อเป็นเมืองหลวงรอง ในปี ค.ศ. 1214 ราชสำนักจินได้ย้ายเมืองหลวงไปยังไคเฟิงเพื่อหลีกเลี่ยงกองทัพมองโกล ในปี ค.ศ. 1233 จักรพรรดิจินได้หนีออกจากไคเฟิงเนื่องจากการปิดล้อมของมองโกล และย้ายไปประทับที่เมืองไกว่ (ปัจจุบันคือเมืองซ่างชิว)
ในสมัยราชวงศ์หยวน เมืองไคเฟิงเป็นที่ตั้งของสำนักเลขาธิการสาขาเหอหนาน-เจียงเป่ย ในปี ค.ศ. 1358 กองทัพโพกแดงยึดเมืองเปียนเหลียงได้ และย้ายเมืองหลวงจากเมืองโป๋โจวมาที่นี่ ปีต่อมา ไคเฟิงก็ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพหยวน และฮั่นหลินเอ๋อร์ก็หนีไปยังเมืองอันเฟิง
ในปี ค.ศ. 1368 จูหยวนจางได้เปลี่ยนชื่อเขตเปียนเหลียงเป็นเมืองไคเฟิง และยกฐานะให้เป็นเมืองหลวงรองเทียบเท่า "ปักกิ่ง" (เมืองหลวงทางเหนือ) ในปี ค.ศ. 1642 ระหว่างการล้อมเมืองโดยกองกำลังกบฏของหลี่จื่อเฉิง แม่น้ำเหลืองถูกตัดขาด — ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเกิดจากกองทัพหมิงหรือกบฏ — ทำให้เมืองถูกน้ำท่วม ทำลายอาคารส่วนใหญ่ และมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก
หลังจากราชวงศ์ชิงเข้ายึดครอง เมืองไคเฟิงได้รับการบูรณะใหม่ในปี ค.ศ. 1662 ในรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี ในปี ค.ศ. 1913 สาธารณรัฐจีนได้ยกเลิกเขตปกครองไคเฟิงและจัดตั้งเขตการปกครองหยูตงขึ้น โดยเปลี่ยนชื่ออำเภอเซียงฟู่เป็นอำเภอไคเฟิง ในปี ค.ศ. 1929 ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองไคเฟิงขึ้น ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลเหอหนานได้จัดตั้งขึ้นในไคเฟิงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1938 และในเดือนมิถุนายน กองกำลังญี่ปุ่นได้ยึดครองเมือง หลังจากสงคราม กองกำลังชาตินิยมได้กลับเข้าสู่ไคเฟิงอีกครั้งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945
เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2491 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้ยึดเมืองไคเฟิงได้เป็นครั้งแรก ต่อมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2491 เขตทหารหยูว่านซูได้ปลดปล่อยเมืองไคเฟิง หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี พ.ศ. 2492 เมืองไคเฟิงยังคงเป็นเมืองหลวงของมณฑลเหอหนานจนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2497 เมื่อเมืองหลวงของมณฑลถูกย้ายไปทางทิศตะวันตกไปยังเมืองเจิ้งโจว
หน่วยงานบริหาร
ประวัติความเป็นมาของเขตการปกครอง
ในปี 1955 ที่ตั้งของเขตปกครองพิเศษเจิ้งโจวถูกย้ายไปยังอำเภอไคเฟิง (ปัจจุบันคืออำเภอเซียงฟู่) และเปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองพิเศษไคเฟิง ในปี 1983 ระบบการปกครองแบบเมือง-อำเภอถูกนำมาใช้ ทำให้เขตปกครองพิเศษไคเฟิงถูกยุบ และอำเภอฉี ถงซู เหวยซือ ไคเฟิง และหลานเฉา อยู่ภายใต้เขตอำนาจของไคเฟิง ในปี 2014 สภาแห่งรัฐอนุมัติการยกเลิกอำเภอไคเฟิงและการจัดตั้งอำเภอเซียงฟู่ พร้อมกันนั้น อำเภอเจียหมิงถูกรวมเข้ากับอำเภอหลงติง ในปี 2021 หมู่บ้านสองแห่งในตำบลฉู่ซิง อำเภอเซียงฟู่ ถูกโอนไปอยู่ในตำบลซานยี่จ้าย อำเภอหลานเฉา
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนพฤษภาคม 2569 เมืองไคเฟิงปกครอง 5 เขตและ 4 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 158 ถนนจินอัน เขตกู่โหลว
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองไคเฟิงตั้งอยู่ใจกลางที่ราบภาคเหนือของจีน ในมณฑลเหอหนานทางตะวันออก บนฝั่งใต้ของแม่น้ำเหลืองตอนล่าง ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 113 องศา 52 นาที 15 วินาที ถึง 115 องศา 15 นาที 42 วินาทีตะวันออก และละติจูด 34 องศา 11 นาที 45 วินาที ถึง 35 องศา 1 นาที 20 วินาทีเหนือ มีอาณาเขตติดกับเมืองซ่างฉิวทางทิศตะวันออก เมืองเจิ้งโจวซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลทางทิศตะวันตก เมืองซูฉางและโจวโข่วทางทิศใต้ และอยู่ตรงข้ามกับเมืองซินเซียงทางทิศเหนือ มีพื้นที่ทั้งหมด 6,239 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
เมืองไคเฟิงมีภูมิประเทศเป็นที่ราบและดินอุดมสมบูรณ์ โดยส่วนใหญ่เป็นดินเหนียว ดินร่วน และดินทราย เหมาะสำหรับการเพาะปลูกพืชหลากหลายชนิด เนื่องจากการสะสมของตะกอนจากแม่น้ำเหลือง ทำให้ระดับพื้นแม่น้ำสูงขึ้นเหนือเมือง ก่อให้เกิด "แม่น้ำลอยอยู่เหนือเมือง"
ภูมิอากาศ
เมืองไคเฟิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่น โดยมีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ได้แก่ ฤดูหนาวที่หนาวและแห้ง ฤดูใบไม้ผลิที่แห้งแล้งและมีลมแรง ฤดูร้อนที่ร้อนและมีฝนตก และฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบาย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 14.52 องศาเซลเซียส ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 221 วัน และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 627.5 มิลลิเมตร ซึ่งส่วนใหญ่ตกในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม
อุทกวิทยา
แม่น้ำและทะเลสาบของเมืองไคเฟิงเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำสายหลักสองสาย ได้แก่ แม่น้ำเหลืองและแม่น้ำห้วย พื้นที่ทางเหนือของเขื่อนแม่น้ำเหลือง (ประมาณ 281 ตารางกิโลเมตร) อยู่ในระบบแม่น้ำเหลือง ในขณะที่พื้นที่ทางใต้ (ประมาณ 5,985 ตารางกิโลเมตร) อยู่ในระบบแม่น้ำห้วย โดยมีแม่น้ำสายหลัก ได้แก่ แม่น้ำหุยจี้ แม่น้ำหม่าเจีย แม่น้ำเปียน แม่น้ำเจียลู่ และแม่น้ำหวู่ ศูนย์กลางเมืองล้อมรอบด้วยทะเลสาบ 5 แห่งและแม่น้ำ 4 สาย โดยมีพื้นที่น้ำปกคลุมกว่า 220 เฮกตาร์ หรือประมาณหนึ่งในสิบของพื้นที่เมือง ทำให้ไคเฟิงได้รับฉายาว่า "เมืองน้ำแห่งภาคเหนือ"
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
เมืองไคเฟิงมีปริมาณน้ำทั้งหมดเฉลี่ย 835 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี (ไม่รวมน้ำที่ส่งผ่าน) โดยน้ำผิวดินคิดเป็นประมาณ 42% และน้ำบาดาลที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้คิดเป็น 58% ของปริมาณน้ำทั้งหมด
ทรัพยากรที่ดิน
เมืองไคเฟิงมีพื้นที่ประมาณ 628,240 เฮกตาร์ ประกอบด้วยสวนผลไม้ 10,457 เฮกตาร์ (1.66%) ป่าไม้ 24,026 เฮกตาร์ (3.90%) ที่ดินเพื่อการอยู่อาศัยและอุตสาหกรรม 83,751 เฮกตาร์ (13.33%) ที่ดินเพื่อการคมนาคม 17,822 เฮกตาร์ (2.84%) แหล่งน้ำ 46,964 เฮกตาร์ (7.48%) และที่ดินรกร้าง 10,488 เฮกตาร์ (1.67%)
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองไคเฟิงมีพืชบกและพืชน้ำมากกว่า 800 ชนิด และสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่ามากกว่า 60 ชนิด รวมถึงหมู วัว แกะ ลา สัตว์ปีก และปลา เป็นฐานเพาะพันธุ์หมู วัว และแกะที่สำคัญในมณฑลเหอหนาน และปลาคาร์พแม่น้ำเหลืองของที่นี่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ
ทรัพยากรแร่
ทรัพยากรแร่ใต้ดินที่ได้รับการพิสูจน์แล้วของเมืองไคเฟิง ได้แก่ ถ่านหิน ปิโตรเลียม และก๊าซธรรมชาติ โดยคาดการณ์ปริมาณปิโตรเลียมรวมประมาณ 560 ล้านตัน ปริมาณก๊าซธรรมชาติสำรองประมาณ 48.5 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณถ่านหินสำรองที่เชื่อถือได้ประมาณ 7.79 พันล้านตัน นอกจากนี้ยังมีทรัพยากรหินปูน เกลือหิน และยิปซัมจำนวนมากอีกด้วย
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 ระบุว่าประชากรประจำถิ่นของเมืองไคเฟิงมีจำนวน 4,824,016 คน และคาดการณ์ว่า ณ สิ้นปี 2568 ประชากรประจำถิ่นจะเพิ่มขึ้นเป็น 4.687 ล้านคน โดยมีประชากรในเขตเมือง 2.6463 ล้านคน และอัตราการขยายตัวของเมืองอยู่ที่ 56.46% อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.46 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 9.08 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ติดลบ 2.62 ต่อพันคน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองไคเฟิงอยู่ที่ 286.006 พันล้านหยวน (ประมาณ 39.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.1% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า โดยภาคอุตสาหกรรมขั้นต้น ขั้นรอง และขั้นตติยภูมิ มีส่วนร่วม 36.211 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) 98.891 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ 150.904 พันล้านหยวน (ประมาณ 21 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ตามลำดับ อัตราส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 12.6:34.6:52.8 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 60,950 หยวน (ประมาณ 8,470 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4%
การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 3.5% โดยการลงทุนภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 29.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 13.970 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.94 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% และรายจ่ายงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 41.925 พันล้านหยวน (ประมาณ 5.82 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 1.2% รายได้สุทธิต่อหัวของประชาชนอยู่ที่ 30,085 หยวน (ประมาณ 4,180 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.3% โดยประชาชนในเมืองมีรายได้เฉลี่ย 39,694 หยวน (ประมาณ 5,510 ดอลลาร์สหรัฐ) ในขณะที่ประชาชนในชนบทมีรายได้เฉลี่ย 21,815 หยวน (ประมาณ 3,030 ดอลลาร์สหรัฐ)
อุตสาหกรรมหลัก
เมืองไคเฟิงเป็นแหล่งผลิตข้าวสาลี ถั่วลิสง และฝ้ายที่สำคัญของประเทศ ผลผลิตถั่วลิสงและแตงโมอยู่ในอันดับหนึ่งของมณฑลเหอหนาน และการผลิตกระเทียมก็ติดอันดับต้นๆ ของประเทศ อำเภอหลานเกาและอำเภอเซียงฟู่ได้เข้าสู่กลุ่มอุตสาหกรรมที่มีลักษณะเฉพาะของถั่วลิสงในระดับมณฑล อำเภอถงซูได้กลายเป็นฐานการผลิตและแปรรูปบะหมี่รสเปรี้ยวเผ็ดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ในปี 2568 ผลผลิตธัญพืชรวมอยู่ที่ 2.9812 ล้านตัน ลดลง 0.3% ผลผลิตถั่วลิสงอยู่ที่ 496,600 ตัน เพิ่มขึ้น 1.5% ผลผลิตเนื้อสัตว์รวมอยู่ที่ 437,300 ตัน เพิ่มขึ้น 10.5% โดยเนื้อหมูอยู่ที่ 311,000 ตัน กำลังการผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรรวมอยู่ที่ 6.2735 ล้านกิโลวัตต์ เพิ่มขึ้น 1.2%
อุตสาหกรรมรอง
เมืองไคเฟิงเป็นเมืองลงทุนที่สำคัญในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 1 และ 2 ของจีน และยังคงเป็นฐานอุตสาหกรรมเก่าแก่ที่สำคัญในมณฑลเหอหนาน โทรทัศน์เครื่องแรก ตู้เย็น จักรยาน จักรเย็บผ้า และวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องแรกของมณฑล ล้วนมาจากเมืองไคเฟิง ปัจจุบัน ไคเฟิงเป็นฐานการผลิตอุปกรณ์ที่กำลังเติบโต โดยมีอุตสาหกรรมที่กำลังพัฒนามากมาย เช่น สารเคมีชั้นสูง การแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร การผลิตอุปกรณ์ การผลิตรถยนต์ สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านสมัยใหม่ วัสดุใหม่ ยาชีวเภสัชภัณฑ์ แบตเตอรี่วานาเดียมรีดอกซ์ฟลอว์ และวัสดุเก็บพลังงานคาร์บอน
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโตขึ้น 7.5% โดยภาคการผลิตเติบโตขึ้น 8.0% มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโตขึ้น 9.9% และมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์เติบโตขึ้น 19.2% รายได้ของวิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 1.2% แม้ว่ากำไรโดยรวมจะลดลง 13.3% ก็ตาม
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มของภาคบริการในเมืองไคเฟิงอยู่ที่ 150.904 พันล้านหยวน (ประมาณ 21 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 137.783 พันล้านหยวน (ประมาณ 19.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.3% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 23.921 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.32 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.1% โดยการส่งออกอยู่ที่ 21.955 พันล้านหยวน รายได้จากธุรกิจไปรษณีย์อยู่ที่ 2.085 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.3% ภาคการท่องเที่ยวมีนักท่องเที่ยว 116 ล้านคน โดยมีรายได้รวม 87.068 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 11.7% ยอดเงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 395.516 พันล้านหยวน (ประมาณ 54.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 9.1% และยอดสินเชื่ออยู่ที่ 325.376 พันล้านหยวน (ประมาณ 45.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.5%
กิจการสังคม
การศึกษา
ในปี 2025 สถาบันอุดมศึกษาทั่วไปของเมืองไคเฟิงมีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 38,700 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 101,100 คน และสำเร็จการศึกษา 21,200 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทั่วไปมีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 53,900 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 151,600 คน โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นมีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 80,800 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 243,000 คน โรงเรียนประถมศึกษามีนักเรียนลงทะเบียนเรียน 51,800 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 394,400 คน การศึกษาพิเศษมีเด็กลงทะเบียนเรียนใหม่ 317 คน โดยมีผู้ลงทะเบียนเรียน 2,800 คน และโรงเรียนอนุบาลมีเด็กลงทะเบียนเรียน 123,800 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ณ สิ้นปี 2025 เมืองไคเฟิงมีศูนย์วิจัยเทคโนโลยีวิศวกรรมระดับชาติ 1 แห่ง ศูนย์ระดับจังหวัด 125 แห่ง และห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 2 แห่ง มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีสูงถึง 10.999 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.53 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทคที่ได้รับการรับรอง 333 แห่ง และดำเนินโครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทุกระดับ 352 โครงการ รวมถึงโครงการระดับชาติ 10 โครงการ
กิจการวัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025 เมืองไคเฟิงมีคณะศิลปะการแสดงของรัฐ 7 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 13 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง และพิพิธภัณฑ์ 32 แห่ง (รวมถึงพิพิธภัณฑ์อุตสาหกรรม 5 แห่ง) มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติที่สำคัญ 24 แห่ง แหล่งมรดกที่ได้รับการคุ้มครองระดับจังหวัด 65 แห่ง และรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 9 รายการ ห้องสมุดเมืองไคเฟิงเป็นห้องสมุดชั้นหนึ่งของประเทศ
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2025 เมืองไคเฟิงมีสถานพยาบาล 3,804 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 105 แห่ง ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 89 แห่ง คลินิกหมู่บ้าน 2,445 แห่ง และศูนย์สุขภาพแม่และเด็ก 7 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 35,300 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 48,200 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ผู้ช่วย 19,500 คน และพยาบาลวิชาชีพ 22,500 คน
กีฬา
ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15 นักกีฬาจากเมืองไคเฟิง 36 คน คว้าเหรียญรางวัลรวม 12 เหรียญ (4 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 5 เหรียญทองแดง ในกีฬาประเภทแข่งขัน และ 1 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน 3 เหรียญทองแดง ในกีฬาเพื่อประชาชน) ซึ่งเป็นผลงานที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ และเมืองไคเฟิงได้รับการยกย่องให้เป็นหน่วยงานดีเด่นระดับชาติในด้านกีฬาเพื่อประชาชน
ประกันสังคม
ในปี 2025 เมืองไคเฟิงได้จัดสรรเงินช่วยเหลือทางสังคมต่างๆ จำนวน 714 ล้านหยวน (ประมาณ 99.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อผู้มาใช้บริการ 1.264 ล้านคน เมืองได้สร้างศูนย์บริการอาหารสำหรับผู้สูงอายุ 526 แห่ง ให้บริการผู้สูงอายุ 1.253 ล้านคน ดำเนินการปรับปรุงบ้านสำหรับผู้สูงอายุ 7,879 แห่ง และจัดตั้งเตียงดูแลผู้สูงอายุที่บ้าน 2,853 เตียง สถานดูแลผู้สูงอายุระดับตำบล 50 แห่งถูกเปลี่ยนเป็นศูนย์บริการดูแลผู้สูงอายุระดับภูมิภาค นอกจากนี้ เมืองยังได้มอบเงินช่วยเหลือค่าครองชีพขั้นพื้นฐานจำนวน 24.866 ล้านหยวน (ประมาณ 3.46 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ให้แก่เด็กกำพร้า 628 คน และเด็กที่ไม่มีผู้ดูแล 1,500 คน และลงทะเบียนเด็กอพยพ 15,711 คนในระบบข้อมูลสวัสดิการเด็กแห่งชาติ
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2025 ปริมาณการขนส่งผู้โดยสารของเมืองไคเฟิงอยู่ที่ 16.26 ล้านคน ลดลง 0.4% ปริมาณการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 73.57 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 5.6% และมูลค่าการขนส่งสินค้าอยู่ที่ 26.684 พันล้านตัน-กิโลเมตร เพิ่มขึ้น 3.4%
ทางหลวง
เมืองไคเฟิงมีสถานีขนส่งรถโดยสารทางไกล 6 แห่ง รถโดยสารระหว่างเมืองเจิ้งโจว-ไคเฟิงวิ่งทุก 10 นาที ช่วยอำนวยความสะดวกในการเดินทางระหว่างสองเมืองเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ ยังมีทางด่วน 6 สาย ได้แก่ เหลียนฮั่ว รีหลาน ต้ากวง เจิ้งหมิน ชางเติ้ง และอันหลัว ที่เชื่อมต่อกันภายในเมือง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟหลงไห่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสะพานเชื่อมทวีปยูเรเซีย วิ่งผ่านเมืองไคเฟิง โดยให้บริการสถานีไคเฟิงและสถานีหลานเคา สถานีไคเฟิงอยู่ห่างจากสถานีเจิ้งโจว 85 กิโลเมตร และห่างจากสถานีซ่างฉิว 149 กิโลเมตร เชื่อมต่อกับทางรถไฟปักกิ่ง-กวางโจวและปักกิ่ง-เกาลูน เพื่อการเดินทางทั่วประเทศ ทางรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจว-ซูโจวที่วิ่งคู่ขนานกัน ให้บริการสถานีไคเฟิงเหนือและสถานีหลานเคาใต้ ทางรถไฟระหว่างเมืองเจิ้งโจว-ไคเฟิง ซึ่งเปิดให้บริการตั้งแต่เดือนธันวาคม 2557 เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟความเร็วสูงเจิ้งโจวตะวันออก โดยใช้เวลาเดินทางอย่างน้อย 18 นาที ช่วยส่งเสริมการบูรณาการระหว่างเจิ้งโจวและไคเฟิงอย่างมาก สถานีภายในไคเฟิงบนเส้นทางรถไฟระหว่างเมือง ได้แก่ สถานีหยุนเหลียงเหอและสถานีซงเฉิงโร้ด โดยมีบริการไปยังเจิ้งโจวตะวันออกเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าใต้ดินเจิ้งโจวในเวลา 26 นาที
การบิน
ทางด่วนเจิ้งหมิน สร้างเสร็จในเดือนธันวาคม 2554 เชื่อมต่อเมืองไคเฟิงไปยังสนามบินนานาชาติเจิ้งโจวซินเจิ้งได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึง 30 นาที ทางด่วนนี้มีทางแยกสองแห่ง (ซิงฮวาหยิงและหนานหยวน) และพื้นที่บริการสองแห่ง ส่วนทางด่วนซ่างเติ้ง เปิดให้บริการเต็มรูปแบบในเดือนกันยายน 2560 เป็นเส้นทางที่สะดวกสบายจากพื้นที่ทางตอนใต้ของไคเฟิงไปยังซ่างฉิว เจิ้งโจว เขตเศรษฐกิจสนามบินเจิ้งโจว และเมืองเติงเฟิง
ระบบขนส่งสาธารณะ
เขตเมืองหลักของไคเฟิงมีเส้นทางรถโดยสาร 53 เส้นทาง โดยมีรถโดยสาร 818 คัน ครอบคลุมระยะทางประมาณ 622.2 กิโลเมตร มีระยะทางการให้บริการต่อปีมากกว่า 34 ล้านกิโลเมตร ขนส่งผู้โดยสารประมาณ 250,000 คนต่อวัน และเกือบ 100 ล้านคนต่อปี ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 ได้มีการเพิ่มเส้นทางรถโดยสารใหม่ 16 เส้นทาง ปรับปรุงเส้นทาง 25 เส้นทาง และจัดซื้อรถโดยสารใหม่ 550 คัน พร้อมทั้งมีเส้นทางรถโดยสารเพื่อการท่องเที่ยวในเมือง 2 เส้นทางที่เชื่อมต่อกับทางรถไฟระหว่างเมืองเจิ้งโจว-ไคเฟิงอย่างราบรื่น
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
ในปี 2024 เมืองไคเฟิงมีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญระดับชาติที่ได้รับการคุ้มครองจำนวน 24 แห่ง และแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับจังหวัดจำนวน 65 แห่ง โดยมี 9 รายการอยู่ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ณ ปี 2022 เมืองไคเฟิงมีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 9 รายการ ได้แก่ ภาพพิมพ์แกะไม้ปีใหม่ของเมืองจูเซียน (ชุดแรก ปี 2006); โคมไฟเปียนจิง (ชุดแรก ต่ออายุ ปี 2008); กลองแพนไคเฟิง ดนตรีพุทธศาสนาวัดต้าเซียงกัว การรำกิเลน งิ้วเอ๋อเจียเซียน และงานปักเปียน (ชุดที่สองปี 2008); การโยนหินล็อค (ชุดที่สาม ปี 2010); และตำนาน "ชายแห่งฉีผู้กังวลเรื่องท้องฟ้า" (ชุดที่สี่ ปี 2010)
ประเพณีพื้นบ้าน
เมืองไคเฟิงเป็นศูนย์กลางศิลปะพื้นบ้านที่มีชื่อเสียง ได้รับฉายาต่างๆ เช่น "บ้านเกิดของงิ้วจีน" "บ้านเกิดของภาพพิมพ์ไม้ปีใหม่จีน" "บ้านเกิดของงานปักผ้าเปียน" และ "บ้านเกิดของดอกเบญจมาศจีน" ศิลปะพื้นบ้านของเมืองนี้ได้แก่ งานวัด งานโคมไฟ ตลาดนก ตลาดดอกไม้ ตลาดกลางคืน การเล่นว่าว การชนไก่ การตีกลองแพน การรำสิงโต การเดินบนไม้ค้ำถ่อ การนั่งเรือ และการเป่าซู่หนา
เทศกาลทางวัฒนธรรม
ดอกเบญจมาศได้รับการปลูกฝังในเมืองไคเฟิงมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เมื่อการปลูกดอกเบญจมาศกลายเป็นกิจกรรมยอดนิยมในหมู่ประชาชน ด้วยพันธุ์ดอกเบญจมาศกว่า 1,200 ชนิด ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องคุณภาพดีเยี่ยม ดอกขนาดใหญ่ และสีสันบริสุทธิ์ ดอกเบญจมาศจึงได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเมืองไคเฟิง เทศกาลวัฒนธรรมดอกเบญจมาศไคเฟิงจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่วันที่ 28 ตุลาคมถึง 28 พฤศจิกายน และเทศกาลวัฒนธรรมชิงหมิงไคเฟิงจัดขึ้นในช่วงเทศกาลชิงหมิง
ที่มาของชื่อ
ในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล เจ้าชายจ้วงแห่งเจิ้งได้สร้างป้อมปราการใกล้กับเมืองจูเซียนในปัจจุบัน ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองไคเฟิง และตั้งชื่อว่า "ฉีเฟิง" ซึ่งหมายถึง "การเปิดพรมแดนใหม่" ในปี 156 ก่อนคริสตกาล เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเรื่องการตั้งชื่อของจักรพรรดิจิงแห่งฮั่น (หลิวฉี) ตัวอักษร "ฉี" จึงถูกแทนที่ด้วย "ไค" ทำให้ "ฉีเฟิง" กลายเป็น "ไคเฟิง" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมืองในปัจจุบัน
จุดชมวิว
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของไคเฟิง ได้แก่ เจดีย์เหล็ก วัดต้าเซียงกัว ศาลเจ้าท่านเปา วัดเต๋าเหยียนชิง ระเบียงหยูหวาง และเจดีย์โป ซึ่งล้วนมีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการวิจัย ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว นอกจากนี้ ไคเฟิงยังเป็นหนึ่งในสามศูนย์กลางการแกะสลักหินที่สำคัญของมณฑลเหอหนาน โดยเก็บรักษาขุมทรัพย์การแกะสลักหินกว่า 1,000 ชิ้น ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน ซึ่งเป็นโบราณวัตถุอันล้ำค่าสำหรับการศึกษาด้านเศรษฐกิจ สังคม ประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ การเขียนพู่กัน และศิลปะ
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารจานเด่น ได้แก่ เกี๊ยวน้ำซุปไคเฟิง ปลาคาร์พอบกับบะหมี่ จานรวม "สี่สมบัติ" หมูตงโปในน้ำซุปใส เต้าหู้ตุ๋น หลอดหอมตุ๋น ไก่ทอดแปดชิ้น เป็ดสามแบบ และเนื้อแกะนึ่ง อาหารว่างที่น่าสนใจ ได้แก่ ซุปเผ็ดหู ไก่อบถัง เนื้อซาเจีย ขนมบัวลอย เนื้อกระต่ายห้าเครื่องเทศ กระต่ายตากแห้ง ขาแกะห้าเครื่องเทศ ไก่หั่นเต๋าหมักแตงดอง หม้อไฟดอกเบญจมาศ ขนมพุทราจีน บะหมี่ตุ๋น ขนมอบงาสองชั้น ปีกไก่ทอดงา มันหวานทอด ขนมถั่วลิสง ปลาตุ๋น เกี๊ยวซ่า แผ่นแป้งเนื้อแกะ บะหมี่วุ้นทอด ลูกแพร์เชื่อม ชาอัลมอนด์ และขนมข้าวเหนียว
บุคคลสำคัญ
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม