เมืองซินหยู
เมืองซินหยู หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองเหล็ก" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี และเป็นสมาชิกสำคัญของกลุ่มเมืองใหญ่ในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลเจียงซี
เมืองซินหยู
ซินหยู หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองเหล็ก" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซี และเป็นส่วนสำคัญของกลุ่มเมืองในลุ่มน้ำแยงซีตอนกลาง ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของมณฑลเจียงซี มีอาณาเขตติดกับเมืองจางซู่และอำเภอซิงอันทางทิศตะวันออก เขตหยวนโจวของเมืองอี้ชุนทางทิศตะวันตก อำเภอจี่อาน อำเภออันฟู่ และอำเภอเซี่ยเจียงทางทิศใต้ และอำเภอชางเกาและเมืองเกาอานทางทิศเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 27°33′–28°05′ เหนือ และลองจิจูด 114°29′–115°24′ ตะวันออก ภูมิประเทศประกอบด้วยภูมิประเทศ 6 ประเภท ได้แก่ ภูเขาเตี้ย เนินเขาสูง เนินเขาเตี้ย สันเขา ที่ราบขั้นบันได และที่ราบ สภาพภูมิอากาศเป็นแบบกึ่งเขตร้อนชื้น แม่น้ำหยวนเหอเป็นแม่น้ำสายหลักที่ไหลผ่านเมือง พื้นที่ทั้งหมด 3,178 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองระดับจังหวัดที่เล็กที่สุดในมณฑลเจียงซีในด้านพื้นที่ ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 1,189,600 คน ณ เดือนธันวาคม 2025 เมืองนี้บริหารจัดการ 1 เขต และ 1 อำเภอ อำเภอซินหยูถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 267 ในช่วงยุคสามก๊ก โดยตั้งชื่อตามแม่น้ำหยูสุ่ย (แม่น้ำหยู) ที่อยู่ในอาณาเขต ในปี 1957 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นซินหยู ในปี 1960 ได้รับการยกฐานะเป็นเมือง และในปี 1983 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด ซินหยูเป็นแหล่งกำเนิดของบุคคลสำคัญหลายท่าน เช่น หลู่จ้าว (นักปราชญ์จวงหยวนคนแรกของเจียงซี), เหยียนซ่ง (รัฐบุรุษสมัยราชวงศ์หมิง), ซ่งอิงซิง (ผู้เขียนเทียนกงไคอู่ สารานุกรมวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก) และฟู่เป่าซือ (ปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมจีน) เป็นที่รู้จักในฐานะบ้านเกิดของตำนานนางฟ้าทั้งเจ็ด สถานที่เขียนเทียนกงไคอู่ และบ้านเกิดของฟู่เป่าซือ เมืองนี้ยังมีทะเลสาบเซียนหน่าย (Xiannv Hu) และได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งถ้ำของจีน" อีกด้วย ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 121.56 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8%
ประวัติศาสตร์
พื้นที่นี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนไปถึงยุคหินใหม่ ดังที่เห็นได้จากเครื่องมือหินและเครื่องปั้นดินเผาจากแหล่งโบราณสถานชินเหนียนซาน (ราว 5,000 ปีที่แล้ว) ในปี ค.ศ. 267 สมัยสามก๊ก (ค.ศ. 220–280) ได้มีการจัดตั้งอำเภอซินหยูขึ้น ในสมัยราชวงศ์สุ่ย (ค.ศ. 581–618) อำเภอนี้ถูกยุบและฟื้นฟูขึ้นหลายครั้ง ในสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) ชื่ออำเภอเปลี่ยนจาก "หยู" เป็น "หยู" (yu (อุปมา)) เนื่องจากความผิดพลาดในการคัดลอก ในปี ค.ศ. 1295 สมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) อำเภอนี้ได้รับการยกฐานะเป็นกรมเนื่องจากมีประชากรมากกว่า 50,000 ครัวเรือน ในปี ค.ศ. 1369 สมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้ลดสถานะกลับเป็นอำเภออีกครั้ง และในปี ค.ศ. 1957 สภาแห่งรัฐได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นซินหยู ในปี 1960 ได้กลายเป็นเมืองภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑลเพื่อสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรมเหล็ก ในปี 1963 ได้ถูกลดสถานะกลับเป็นอำเภอ และในปี 1983 ได้ถูกจัดตั้งใหม่เป็นเมืองระดับจังหวัด โดยอำเภอเฟินยี่ถูกโอนมาอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเมืองนี้
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม 2025: 1 อำเภอ (หยูสุ่ย), 1 ตำบล (เฟินยี่) รวมทั้งพื้นที่ท่องเที่ยวทะเลสาบเฟยหยานและเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซินหยู ประกอบด้วย 10 ตำบล, 16 เมือง, 10 อำเภอย่อย, 392 คณะกรรมการหมู่บ้าน หน่วยงานปกครอง: อำเภอหยูสุ่ย
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและขอบเขต
เจียงซีทางตะวันตกตอนกลาง ส่วนตะวันตกของทางรถไฟเจ้ออัน ระหว่างพิกัด 27°33′–28°05′N ถึง 114°29′–115°24′E ตะวันออก-ตะวันตกสูงสุด: 101.9 กม.; เหนือ-ใต้ : 65 กม. 150 กม. ไปทางทิศตะวันออกถึงหนานชาง พื้นที่ทั้งหมด: 3,178 ตารางกิโลเมตร (1.9% ของมณฑลเจียงซี)
ลักษณะภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศพื้นฐานมี 6 ประเภท ได้แก่ ภูเขาเตี้ย เนินเขาสูง เนินเขาเตี้ย สันเขา ที่ราบขั้นบันได และที่ราบ ภูเขาตั้งอยู่ตามแนวชายแดน ได้แก่ ภูเขาอู่กงและภูเขาจิ่วหลงทางทิศใต้ ภูเขาเมิ่งซานทางทิศเหนือ และภูเขาต้ากังซานทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ยอดเขาที่สูงที่สุดคือภูเขาต้ากังซาน (1,091.8 เมตร) ในอำเภอเฟินยี่ ภูมิประเทศจะสูงกว่าทางทิศเหนือและทิศใต้ ต่ำกว่าและราบเรียบในบริเวณตอนกลาง โดยมีแม่น้ำหยวนเหอไหลผ่าน
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนชื้น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิปานกลาง แสงแดดจัด ปริมาณน้ำฝนมาก ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน และฤดูหนาวสั้น อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี: 17.7°C (กรกฎาคม 29.4°C, มกราคม 5.4°C) อุณหภูมิสูงสุด: 40.0°C; อุณหภูมิต่ำสุด: -7.2°C ความชื้นเฉลี่ย: 80%
อุทกวิทยา
แม่น้ำหยวนเหอ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำกานเจียง ไหลผ่านเมืองเป็นระยะทาง 116.9 กิโลเมตร จากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก ต้นกำเนิดอยู่ที่เชิงเขาทางทิศเหนือของภูเขาอู่กงในผิงเซียง ไหลเข้าสู่ซินหยูที่ตำบลหยางเจียง อำเภอเฟินยี่ และไหลออกที่ตำบลซินซี อำเภอหยูสุ่ย ก่อนจะไปรวมกับแม่น้ำกานเจียงที่เมืองจางซู ระบบแม่น้ำนี้มีลักษณะคล้ายเส้นใยใบไม้ มีแม่น้ำสาขา 17 สาย รวมถึงแม่น้ำคงมู่ แม่น้ำเมิ่งเหอ และแม่น้ำหยางเฉียว
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำทั้งหมด: 5.95395 พันล้านลูกบาศก์เมตร (รวมน้ำไหลเข้าจากภายนอก 2.54368 พันล้านลูกบาศก์เมตร) ปริมาณน้ำไหลบ่าเฉลี่ย: 800 มิลลิเมตร ปริมาณน้ำบาดาลสำรอง: 879 ล้านลูกบาศก์เมตร (สามารถนำมาใช้ได้ 344 ล้านลูกบาศก์เมตร)
ทรัพยากรพืช
พื้นที่ป่า: 1.7789 ล้านหมู่ (851,000 หมู่ในเฟินยี่) ปริมาณไม้คงเหลือ: 3.1155 ล้านลูกบาศก์เมตร องค์ประกอบ: ไม้สนจีนประมาณ 57%, ไม้สนมาสซอนประมาณ 31%, ไม้ใบกว้างประมาณ 12% นอกจากนี้ยังมีไม้ชนิดอื่นๆ เช่น การบูร, ต้นเอล์ม, ต้นบีช, ต้นไซเปรส, ต้นป็อปลาร์, ต้นตั๊กแตน, ต้นเมเปิล, ต้นหม่อน, ต้นตง และต้นหนานมู่
ทรัพยากรสัตว์
มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่า 37 ชนิด (เช่น เสือดาว หมาป่า เสือโคร่ง หมาจิ้งจอก สุนัขจิ้งจอก หมูป่า เม่น กระต่าย แพะ กวาง ลิง แบดเจอร์ ฯลฯ) มีนกมากกว่า 39 ชนิด (เช่น นกคuckoo นกอินทรี นกนางแอ่น นกกระจอก นกเป็ดน้ำ นกกระยาง นกไก่ฟ้า นกกระเรียน นกกระราง นกหัวขวาน นกฮูก) มีปลาหลายชนิด เช่น ปลาคาร์พ ปลาไหล ปลาดุก ปลาคาร์พ ปลากะพงขาว ปลากะพงเขียว และปลาลิ้นหมา มีงูมากกว่า 10 ชนิด เช่น งูพิษ งูจงอางลาย และงูจงอางไม้ไผ่ สัตว์เลี้ยงในประเทศ ได้แก่ หมูดำสองหัวกานซี และควายปินหู
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 32 ชนิด (คิดเป็น 23.5% ของปริมาณแร่ธาตุทั้งหมดในจังหวัด) ซึ่งรวมถึงโลหะเหล็ก (เหล็ก), โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก (ทังสเตน, บิสมัท, โมลิบเดนัม, เบริลเลียม, ทองแดง, ตะกั่ว-สังกะสี, แอนติมอนี, ปรอท), โลหะมีค่า (ทองคำ, เงิน), อโลหะ (วอลลาสโตไนต์, ไดออปไซด์, ไพไรต์, ผงควอตซ์, เคโอลิไนต์, หินปูน, หินอ่อน, โดโลไมต์, ดินเหนียวแมกนีเซีย, ผลึก, ฟลูออไรต์, ไอซ์แลนด์สปาร์, ฟอสฟอรัส, แอสเบสตอส, เซพิโอไลต์) และเชื้อเพลิง (ถ่านหิน, พีท) ในปี 2018 มีการค้นพบแหล่งแร่วอลลาสโตไนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ชิซูซาน-จางมู่เฉียว
ประชากร
จำนวนประชากร
ณ สิ้นปี 2025: 1,189,600 คน ในเขตเมือง: 924,500 คน (อัตราการเป็นเมือง 77.72% เพิ่มขึ้น 2.26 จุดเปอร์เซ็นต์) อัตราการเกิด: 4.90‰; อัตราการตาย: 6.68‰; อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.79‰
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
มีกลุ่มชาติพันธุ์ 41 กลุ่มอาศัยอยู่กระจัดกระจายปะปนกัน รวมถึงชาวฮั่น ชาวจ้วง ชาวเหมียว ชาวทูเจีย ชาวแมนจู ชาวตง และชาวฮุย
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 121.558 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.8%) ภาคปฐมภูมิ: 8.08 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.0%) ภาคทุติยภูมิ: 43.325 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 7.4%) ภาคตติยภูมิ: 70.153 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.0%) โครงสร้าง: 6.7:35.6:57.7 GDP ต่อหัว: 101,997 หยวน (เพิ่มขึ้น 6.8%) ซินหยูเป็นที่รู้จักในชื่อ "เมืองเหล็ก" โดยมีเหล็กเป็นแกนหลักของอุตสาหกรรม นอกจากนี้ยังเป็นเมืองสาธิตเทคโนโลยีพลังงานใหม่แห่งเดียวของประเทศ โดยมีห่วงโซ่อุตสาหกรรมพลังงานแสงอาทิตย์ที่สมบูรณ์ตั้งแต่ซิลิคอนไปจนถึงการใช้งาน มูลค่าตลาดของผู้นำอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ลิเธียมเกิน 70 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตร 14.369 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 4.3%) พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 100,753 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 565,600 ตัน (เพิ่มขึ้น 0.7%) ผัก: 297,900 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.7%) ผลไม้: 382,100 ตัน (เพิ่มขึ้น 7.6%) เนื้อสัตว์: 98,153 ตัน (ลดลง 0.2%) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 63,295 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.6%) การชำแหละสุกร: 1.0741 ล้านตัว จำนวนสุกรคงเหลือ: 539,100 ตัว
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2025: อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 9.5% อุตสาหกรรมหลัก 6 ประเภทเติบโต 5.6%: เหล็ก (-3.5%), แบตเตอรี่ลิเธียมพลังงานใหม่ (+10.7%), ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ (+44.0%), การผลิตอุปกรณ์ (+5.5%), วัสดุใหม่ (+8.4%), อาหารและยา (+31.6%) รายได้: 156.442 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 3.3%); กำไร: 5.842 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 41.5%) นิคมอุตสาหกรรม: 699 แห่ง รายได้ 145.927 พันล้าน (เพิ่มขึ้น 2.5%) การก่อสร้าง: ผลผลิต 19.925 พันล้าน (ลดลง 5.5%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2025: อุตสาหกรรมบริการ 70.153 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 5.0%) การค้าส่ง/ค้าปลีก: 20.354 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 6.3%); การเงิน: 7.108 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 4.3%); อสังหาริมทรัพย์: 3.890 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 1.9%) ยอดขายปลีก: 42.207 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 6.1%) การนำเข้า/ส่งออก: 19.458 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ลดลง 26.7%) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 44.94 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 84.6%) การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์: 2.122 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ลดลง 4.9%) เงินฝากทางการเงิน: 226.341 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 4.3%); เงินกู้: 211.826 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 10.1%) บริษัทจดทะเบียน 6 แห่ง เบี้ยประกันภัย: 4.013 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (เพิ่มขึ้น 7.5%)
กิจกรรมเพื่อสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 5 แห่ง ศูนย์นวัตกรรมเทคโนโลยีระดับจังหวัด 1 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 194 แห่ง สิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาต 1,292 ฉบับ (ลดลง 13.3%) สถาบันตรวจสอบคุณภาพผลิตภัณฑ์ 15 แห่ง และสถาบันมาตรวิทยาทางกฎหมาย 2 แห่ง
การศึกษา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: นักศึกษาระดับอุดมศึกษา 74,500 คน, นักเรียนมัธยมปลาย 32,600 คน, นักเรียนมัธยมต้น 54,300 คน, นักเรียนประถมศึกษา 92,000 คน, นักเรียนอาชีวศึกษา 20,900 คน, นักเรียนอนุบาล 25,300 คน อัตราการเข้าเรียนระดับมัธยมปลาย: 96.1%; อัตราการเข้าเรียนระดับประถมศึกษา: 100%
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2025: ห้องสมุดสาธารณะ 3 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 2 แห่ง ศูนย์วัฒนธรรม 3 แห่ง สถานีวิทยุ 2 แห่ง สถานีโทรทัศน์ 3 แห่ง ครอบคลุมการออกอากาศและโทรทัศน์ 100% ห้องสมุดระดับชาติชั้น 1: ห้องสมุดเมืองซินหยู ห้องสมุดอำเภอเฟินยี่
กีฬา
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: ศูนย์ออกกำลังกาย 5 แห่ง, สโมสรเยาวชน 5 แห่ง, โรงเรียนกีฬาแบบดั้งเดิม 12 แห่ง ได้รับรางวัลเหรียญทอง 12 รางวัล, เหรียญเงิน 13 รางวัล และเหรียญทองแดง 9 รางวัล ในการแข่งขันระดับชาติ
การดูแลสุขภาพ
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: สถานพยาบาล 1,252 แห่ง (โรงพยาบาล 27 แห่ง ศูนย์สุขภาพ 31 แห่ง ศูนย์แม่และเด็ก 3 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 10,610 คน (แพทย์ 3,891 คน พยาบาล 5,183 คน) และเตียงผู้ป่วย 8,397 เตียง
ประกันสังคม
ในปี 2025: งานในเมืองใหม่ 16,400 ตำแหน่ง รายได้สุทธิเฉลี่ยต่อหัวในเมือง: 53,275 หยวน (เพิ่มขึ้น 4.2%); ในชนบท: 28,078 หยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) เงินบำนาญ: ประชาชน 483,900 คน + ลูกจ้าง 435,000 คน; การรักษาพยาบาล: 1,174,600 คน; การว่างงาน: 135,300 คน; การบาดเจ็บจากการทำงาน: 188,100 คน ผู้รับเบี้ยเลี้ยงค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง 5,139 คน และในชนบท 26,247 คน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
จำนวนวันที่คุณภาพอากาศดี: 348 วัน (95.3%, มาตรฐานระดับ 2 ของประเทศติดต่อกัน 7 ปี) PM2.5: 28.6 μg/m³ (ต่ำสุดเป็นประวัติการณ์) น้ำดื่มได้มาตรฐาน 100% การใช้พลังงาน: ถ่านหินมาตรฐาน 9.8037 ล้านตัน (ลดลง 0.5%)
การผลิตที่ปลอดภัย
ในปี 2025: อุบัติเหตุทางความปลอดภัย 13 ครั้ง (อุบัติเหตุจราจร 9 ครั้ง, อุบัติเหตุในอุตสาหกรรม/เหมืองแร่ 3 ครั้ง, อุบัติเหตุทางการเกษตร 1 ครั้ง), มีผู้เสียชีวิต 9 ราย
การขนส่ง
ภาพรวมการขนส่ง
ซินหยูตั้งอยู่ใจกลางสามเหลี่ยมระหว่างหนานชาง ฉางชา และหวู่ฮั่น ทางรถไฟเจ้อเจียง (เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง) วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก ทางรถไฟฮ่าวจี้วิ่งจากเหนือไปใต้ และทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูนก็ผ่านอยู่ใกล้เคียง มีทางด่วนสามสาย (เซี่ยงไฮ้-คุนหมิง ต้ากวง และกานเยว่) ให้บริการในเมือง ทางรถไฟความเร็วสูงเซี่ยงไฮ้-คุนหมิงมีสถานีอยู่ที่ซินหยูเหนือ สามารถเดินทางไปยังหนานชางได้ใน 30 นาที ฉางชาใน 1 ชั่วโมง และหวู่ฮั่นใน 3 ชั่วโมง เครือข่ายทางหลวงระดับชาติและระดับจังหวัด: "สามแนวตั้ง สี่แนวนอน สองทางเชื่อม สองวงแหวน" รวมระยะทาง 413 กิโลเมตร
ขนส่ง
ในปี 2025: ผู้โดยสารทางบก 6.3 ล้านคน (ลดลง 3.0%); การขนส่งสินค้าทางบก 169.64 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 3.8%) ผู้โดยสารทางน้ำ 336,000 คน (เพิ่มขึ้น 3.4%); การขนส่งสินค้าทางน้ำ 720,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 8.0%)
วัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ
ในปี ค.ศ. 267 อำเภอซินหยูถูกก่อตั้งขึ้นจากส่วนหนึ่งของเมืองอี้ชุน โดยตั้งชื่อตามแม่น้ำหยูซุย (แม่น้ำหยู) ในปี ค.ศ. 742 ตัวอักษรยูถูกเปลี่ยนจาก "หยู" (แม่น้ำ) เป็น "หยู" (อุปมา) เนื่องจากความผิดพลาดในการถอดเสียง และในปี ค.ศ. 1957 สภาแห่งรัฐได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นซินหยู
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ข้อมูล ณ ปี 2022: 72 รายการ (1 ระดับชาติ, 12 ระดับจังหวัด, 59 ระดับเทศบาล) ผู้สืบทอด 1 ระดับชาติ, 11 ระดับจังหวัด, 46 ระดับเทศบาล ที่น่าสนใจ: เฟินยี่ เฟิงหยาง ซวนนา
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
ในปี 2022: แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ 948 แห่ง หน่วยงานสำคัญระดับชาติ 4 แห่ง (6 จุด) ระดับจังหวัด 20 แห่ง และระดับเทศบาล 36 แห่ง
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นซินหยูอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกาน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาถิ่นใกล้เคียงและประชากรผู้อพยพ มีลักษณะเด่นคือเสียงพยัญชนะต้นที่ออกเสียงแบบมีลมแทรก แทนเสียงหยุดและเสียงกึ่งเสียดแทรกในสมัยโบราณ
กิจกรรมพื้นบ้าน
การแข่งขันเรือมังกรในเทศกาลเรือมังกรที่เมืองหยางเจียง (เฟินยี่) ซึ่งเป็นประเพณีที่มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑล
ศาสนา
ศาสนาหลักสามศาสนา ได้แก่ คริสต์ศาสนา พุทธ และเต๋า มีผู้นับถือประมาณ 20,000 คน (1.67% ของประชากร) มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนามากกว่า 200 แห่ง และองค์กรทางศาสนาที่เน้นความรักชาติ 7 แห่ง ศาสนาเต๋าเข้ามาในสมัยราชวงศ์จินตะวันตก (ค.ศ. 265–316) และเจริญรุ่งเรืองที่สุดในสมัยราชวงศ์จิน-หยวน ส่วนพุทธศาสนาเข้ามาในสมัยราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581–618) โดยมีการก่อตั้งวัดฉงชิงในปี ค.ศ. 611
โอเปร่าแบบดั้งเดิม
ละครกลองดอกไม้ซินหยูพัฒนาขึ้นในสมัยรัชกาลคังซีแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1662–1722) จากการแสดง "โคมไฟกลองดอกไม้" ที่นำเข้ามาโดยผู้อพยพจากมณฑลเจียงซีตอนใต้และมณฑลฝูเจี้ยนตะวันตก ผสมผสานกับโคมไฟละครพื้นเมืองและเพลงพื้นบ้านเจียงเจ้อ ดนตรีใช้คีย์รองและทำนองหลากหลาย โดยมี "ทำนองเศร้า" (อายอินเตียว) เป็นทำนองหลัก การบรรเลงประกอบใช้เพียงหูฉิน (ไวโอลินสองสาย) สองตัว ทำให้เกิดเสียงที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยอารมณ์
จุดชมวิว
ข้อมูล ณ ปี 2022: พื้นที่ทัศนียภาพระดับ 4A ของประเทศ 5 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวเชิงชนบทระดับ 5A ของจังหวัด 3 แห่ง, แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของจังหวัด 5 แห่ง, รีสอร์ทท่องเที่ยวของจังหวัด 2 แห่ง, เมืองวัฒนธรรมการท่องเที่ยว 1 แห่ง, เขตพักผ่อนหย่อนใจเพื่อการท่องเที่ยวของจังหวัด 1 แห่ง, เขตสาธิตการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ 2 แห่ง, กลุ่มการบริโภคด้านวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวกลางคืนของจังหวัด 1 แห่ง, หมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงชนบทสำคัญระดับชาติ 1 แห่ง, หมู่บ้านสำคัญระดับจังหวัด 6 แห่ง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ส้มน้ำผึ้งซินหยู: คัดเลือกในปี 1977 จากการกลายพันธุ์ของตาส้มในท้องถิ่น มีรสหวาน นุ่ม ไม่มีเมล็ด ขนาดสม่ำเสมอ และสีสดใส ส่งออกไปยังสิงคโปร์ มาเลเซีย ฮ่องกง และรัสเซีย ซินหยูได้รับการยกย่องให้เป็น "บ้านเกิดของส้มน้ำผึ้งจีน" ในปี 2012 และส้มชนิดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติในปี 2010
ไส้กรอก "ซินจี้หยวน" ของเฟินยี่: ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลเหรียญทองจากงานมหกรรมสินค้าเกษตรสีเขียวทะเลสาบโปหยาง มณฑลเจียงซี ปี 2019 และรางวัลเหรียญทอง "ขนมขบเคี้ยวชื่อดัง" จากงานเทศกาลอาหารจีน ปี 2019 ได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงของมณฑลเจียงซี (ปี 2012–2019)
รากบัวทะเลสาบหลัวฟาง: รู้จักกันในชื่อ "รากบัวผง" มีรู 9 หรือ 11 รู (ต่างจากแบบทั่วไปที่มี 7 รู) อุดมไปด้วยสารอาหาร เนื้อสัมผัสเนียนนุ่ม ได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน "สิบอาหารท้องถิ่น" และ "สิบรสชาติแห่งหยูสุ่ย" ของซินหยู หมู่บ้านหลัวฟางซึ่งเป็นหมู่บ้านหลักของเมือง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการปลูกรากบัว และเป็นที่รู้จักในฐานะ "บ้านเกิดของรากบัวทะเลสาบ"
องุ่นกวนเฉาเคียวโฮ: ปลูกกันมานานหลายศตวรรษ ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,500 หมู่ มี 19 สายพันธุ์ และผลผลิตต่อปีมากกว่า 2,000 ตัน นับเป็นหนึ่งในสวนองุ่นที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเจียงซี
บุคคลที่มีชื่อเสียง
- Lu Zhao: จ้วงหยวนคนแรกของเจียงซี (นักวิชาการสอบจักรพรรดิชั้นนำ) ในปี 843 ซีอีในสมัยราชวงศ์ถัง
- หวังฉินรัว: อัครมหาเสนาบดีคนแรกจากทางใต้ของแม่น้ำแยงซีในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960–1127)
- หลิวฉาง: นักประวัติศาสตร์ นักวรรณคดีคลาสสิก และนักเขียนบทความสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ
- หวง จื่อเฉิง: บุคคลสำคัญที่ให้คำแนะนำแก่จักรพรรดิเจี้ยนเหวินเกี่ยวกับการลดอำนาจของขุนนางในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644)
- เหยียนซ่ง: รัฐบุรุษแห่งราชวงศ์หมิงจากเมืองเฟินยี่ ผู้มีอิทธิพลทางการเมืองในราชสำนักนานถึง 20 ปี
- ซ่ง อิงซิง: ผู้เขียนหนังสือ เทียนกง ไคหวู่ (การใช้ประโยชน์จากผลงานของธรรมชาติ) สารานุกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฉบับสมบูรณ์เล่มแรกในประวัติศาสตร์จีน
- Yan Sisheng: ราชวงศ์ชิง (1644–1912) เป็นทางการ
- จางชุนฟา: แม่ทัพจากเมืองหลัวฟางในปลายราชวงศ์ชิง ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการทหารของมณฑลกวางตุ้ง หูเป่ย และยูนนาน ต่อสู้กับผู้รุกรานจากต่างชาติ
- ฟู่ หย่าฟู่: จบการศึกษาจากโรงเรียนนายทหารแวมปัว นายพลพรรคชาตินิยม
- ฟู่เป่าซือ: ปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงด้านจิตรกรรมจีน ตัวแทนของสำนัก "จิตรกรรมภูมิทัศน์สมัยใหม่"
- เดวิด โฮ (เหอ ต้าอี้): ผู้คิดค้นการรักษาด้วยยาต้านไวรัสเอชไอวีแบบผสมผสาน (HAART) ชาวจีนที่เกิดในอเมริกา สมาชิกสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา และสมาชิกต่างชาติของสถาบันวิศวกรรมแห่งประเทศจีน
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม