เมืองหนิงเต๋อ
เมืองหนิงเต๋อ (Ningde City) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "หมิงตง" (ฝูเจี้ยนตะวันออก) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน มีพื้นที่บนบก 13,452 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ทางทะเล 44,600 ตารางกิโลเมตร
เมืองหนิงเต๋อ
เมืองหนิงเต๋อ หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า "หมิงตง" (ฝูเจี้ยนตะวันออก) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน มีพื้นที่บนบก 13,452 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางทะเล 44,600 ตารางกิโลเมตร ชายฝั่งยาว 1,046 กิโลเมตร (ยาวที่สุดในบรรดาเมืองต่างๆ ของฝูเจี้ยน) ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023 มีประชากรถาวร 3,157,000 คน ประกอบด้วย 1 อำเภอ 6 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล หนิงเต๋อเป็นหนึ่งในพื้นที่ผลิตชาที่สำคัญของจีน เป็นฐานการผลิตเห็ดกินได้ที่ใหญ่ที่สุดและหลากหลายที่สุด และเป็นฐานการผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนโพลิเมอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีอุตสาหกรรมหลัก 4 อย่าง ได้แก่ พลังงานใหม่จากแบตเตอรี่ลิเธียม ยานยนต์พลังงานใหม่ วัสดุใหม่จากเหล็กกล้าไร้สนิม และวัสดุทองแดง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งใน 8 พื้นที่ฐานทัพก่อนการเดินทัพทางไกล เป็นชุมชนชาวเช่อที่ใหญ่ที่สุดของจีน และเป็นบ้านเกิดของสะพานไม้โค้ง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 425.172 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.5%
วิวัฒนาการของชื่อ
ในสมัยโบราณ ฟูเจี้ยนเป็นดินแดน "เจ็ดหมิน" ในปี 933 ได้มีการก่อตั้งอำเภอขึ้น โดยใช้คำว่า "หนิง" จากหนิงฉวน และ "เต๋อ" จากกันเต๋อ รวมกันเป็น "หนิงเต๋อ" ในศตวรรษที่ 16 กำแพงเมืองได้รับการสร้างใหม่ให้มีรูปร่างคล้ายใบกล้วย จึงได้ชื่อว่า "เมืองกล้วย" (เจียวเฉิง) และโดยทั่วไปเรียกว่า "หมิงตง" เนื่องจากตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของมณฑลฟูเจี้ยน
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
กิจกรรมของมนุษย์ในยุคหินใหม่ เซี่ยชาง: หยางโจวโบราณ โจว: เจ็ดหมิน ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง: เย่ว์ ยุคสงครามรัฐ: ดินแดนชนเผ่าหมินเย่ว์หลังจากฉู่เอาชนะเย่ว์
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในปี 221 ก่อนคริสต์ศักราช ได้ถูกผนวกเข้ากับมณฑลหมินจง สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก: อาณาจักรหมินเยว่ สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก: มณฑลไคว่จี้ สมัยสามก๊ก: มณฑลเจี้ยนอัน ในปี 282 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งอำเภอเหวินหม่า (อำเภอแรกในพื้นที่) สมัยราชวงศ์ใต้: มีมณฑลต่างๆ มากมาย
ซุยถังถึงซ่งหยวน
ในปี 589 เหวินหม่ารวมเข้ากับหยวนเฟิง ในปี 623 ก่อตั้งอำเภอฉางซี ในปี 702 ได้รับการบูรณะ ในปี 933 ก่อตั้งอำเภอหนิงเต๋อ สมัยซ่ง: ในปี 1158 หลู่โย่วดำรงตำแหน่งนายทะเบียนของหนิงเต๋อ ส่งเสริมการศึกษาและกวีนิพนธ์ ในปี 1195-1200 จูซีบรรยายที่สถาบันการศึกษาของหนิงเต๋อ ในปี 1245 ก่อตั้งอำเภอฟู่หาน สมัยหยวน: ในปี 1286 ฉางซีได้รับการยกฐานะเป็นฟู่หนิงโจว
สมัยหมิง-ชิง
ในปี ค.ศ. 1369 ได้มีการก่อตั้งอำเภอฟู่หนิงขึ้น ในปี ค.ศ. 1473 ได้ฟื้นฟูเป็นราชวงศ์ฟู่หนิงอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1558 ถูกโจรสลัดญี่ปุ่นโจมตี ในปี ค.ศ. 1734 ได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดฟู่หนิง ในปี ค.ศ. 1899 ได้มีการก่อตั้งด่านศุลกากรซานถู่ (ด่านศุลกากรแห่งที่ 3 ของมณฑลฝูเจี้ยน) โดยมีบริษัทต่างชาติ 21 แห่งเข้ามาตั้งสาขา
สาธารณรัฐจีน
ปี 1912: ยกเลิกเขตปกครองระดับจังหวัด ปี 1914: จัดตั้งเขตปกครองมินไห่ ปี 1928: เปลี่ยนเป็นเขตอำนาจศาลระดับจังหวัดโดยตรง ปี 1934: จัดตั้งกองพลอิสระมินตงของกองทัพแดงที่วัดจือ ปี 1941-1945: ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง 15 สิงหาคม 1949: ได้รับการปลดปล่อย
หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
1949: จัดตั้งรัฐบาลประชาชนอำเภอหนิงเต๋อ 1968: จัดตั้งคณะกรรมการปฏิวัติเขตพิเศษฟู่หนาน 1970: เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองหนิงเต๋อ ย้ายที่ตั้งสำนักงานใหญ่ไปยังหนิงเต๋อ 1978: จัดตั้งสำนักงานบริหารส่วนภูมิภาคหนิงเต๋อ 1988: หนิงเต๋อได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ 1999: จัดตั้งเมืองหนิงเต๋อระดับจังหวัด (14 พฤศจิกายน 2000: เปิดทำการอย่างเป็นทางการ)
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนพฤษภาคม 2024: 1 เขต (เจียวเฉิง), 2 เมืองระดับเทศมณฑล (ฝูอัน, ฟู่ติง), 6 มณฑล (เซี่ยผู่, โชวหนิง, โจวหนิง, ผิงหนาน, กูเถียน, เจ่อหรง) ที่ว่าการเมืองเลขที่ 35 ถนนสายกลางมินตง เขตเจียวเฉิง
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่เชิงเขาจิ่วเฟิงทางตอนใต้และชายฝั่งทะเลซานเต่า ระหว่างละติจูด 118°32'-120°43' ตะวันออก และลองจิจูด 26°18'-27°40' เหนือ ครอบคลุมพื้นที่ 70 กิโลเมตรจากตะวันออกไปตะวันตก และ 50 กิโลเมตรจากเหนือไปใต้ พื้นที่บนบก: 13,452 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางทะเล: 44,600 ตารางกิโลเมตร ความยาวชายฝั่ง: 1,046 กิโลเมตร (ยาวที่สุดเป็นอันดับ 1 ในมณฑลฝูเจี้ยน)
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมมหาสมุทรเขตร้อนตอนกลาง มีลักษณะภูมิอากาศแบบภูเขาและแอ่ง มีฝนและความร้อนพร้อมกันในฤดูใบไม้ผลิ-ฤดูร้อน และมีความสมดุลของแสงและอุณหภูมิที่เป็นประโยชน์ในฤดูใบไม้ร่วง-ฤดูหนาว อุณหภูมิเฉลี่ย: 19.3°C (ชายฝั่ง) ถึง 13.8°C (ภูเขาต่ำกว่า 1000 เมตร) ต่ำกว่า 13°C เหนือ 1000 เมตร อุณหภูมิสูงสุด: 39.4°C (ปี 1979) อุณหภูมิต่ำสุด: -2.4°C (ใจกลางเมือง ปี 1963) -4°C ถึง -8°C ในแผ่นดิน ต่ำกว่า -10°C เหนือ 1000 เมตร ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 1,600-2,200 มม. แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,686 ชั่วโมง (ใจกลางเมือง) สูงสุด 1,862.5 ชั่วโมง (เกาะซานดู) ความเร็วลมเฉลี่ย: 1.4 ม./วินาที (เมือง) 3.2 ม./วินาที (เกาะซานดู) ปลอดน้ำค้างแข็ง: ประมาณ 312 วัน (ชายฝั่ง)
ธรณีวิทยา
ตั้งอยู่ในเขตโครงสร้างทางธรณีวิทยาแปซิฟิกนีโอ-คาเธย์เซียน บริเวณขอบทวีปเอเชียตะวันออก มีรอยเลื่อน 4 แห่ง ได้แก่ ผู่เฉิง-หนิงเต๋อ (ตะวันตกเฉียงเหนือ), ฟู่หาน-จิ่วตู (ตะวันออกเฉียงเหนือ), เฉิงอ้าว-ชิงซาน (ตะวันออกเฉียงเหนือ), ฟู่หานเชโกว-หนิงเต๋อหมินเคิง (เหนือ-ใต้) หินภูเขาไฟยุคมีโซโซอิกครอบคลุมพื้นที่ 966.99 ตารางกิโลเมตร (64.83% ของพื้นที่ทั้งหมด) ตะกอนยุคควอเทอร์นารี: 115 ตารางกิโลเมตร (7.71%) หินแทรกยุคหยานซาน: 312.80 ตารางกิโลเมตร (20.97%)
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต่ำทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีลักษณะเป็นขั้นบันไดคล้ายประตู ภูเขา: 73.35% ของพื้นที่ (ยอดเขาสูงกว่า 1,000 เมตร จำนวน 913 ยอด ยอดเขาที่สูงที่สุดคือผิงเจี้ยนซาน สูง 1,649 เมตร) ที่ราบลุ่มระหว่างภูเขา: 2.95% เนินเขา: 12.72% ที่ราบชายทะเล: 3.59% ที่ราบตะกอนน้ำพา: 1.26% ที่ราบโคลน: 6.21%
อุทกวิทยา
มีระบบแม่น้ำสายหลัก 3 สาย ได้แก่ เจียวซี ฮั่วถงซี และกู่เทียนซี มีแม่น้ำขนาดใหญ่ 24 สาย รวมพื้นที่ลุ่มน้ำ 1.19 ล้านตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 88.8% ของพื้นที่ดิน) มีแม่น้ำ 36 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร ทั้งหมดไหลไปทางทิศตะวันออกสู่ทะเลจีนตะวันออก พื้นที่ทะเล 44,600 ตารางกิโลเมตร มีเกาะ แนวปะการัง ชายหาด แหลม ช่องทางน้ำ และปากแม่น้ำ 1,215 แห่ง มีท่าเรือ 29 แห่ง ซานดั่วมีชายฝั่งน้ำลึกที่ยาวที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน น้ำขึ้นน้ำลงแบบครึ่งวัน: ช่วงน้ำขึ้นน้ำลงเฉลี่ย 5.4 เมตร น้ำขึ้นสูงสุด 6.9 เมตร
ดิน
ดินมี 6 ประเภทหลัก 17 ประเภทย่อย และ 37 สกุล ดินแดง: 69.21% (แพร่หลายที่สุด) ดินเหลือง: 21.47% (สูงกว่า 850 เมตร) ดินนา: 8.55% (ดินเกษตรกรรมหลัก)
ทรัพยากรธรรมชาติ
พื้นที่ชุ่มน้ำ: 388.03 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เพาะปลูก: 1,053.84 ตารางกิโลเมตร สวนผลไม้: 1,341.54 ตารางกิโลเมตร ป่าไม้: 9,099.64 ตารางกิโลเมตร ทุ่งหญ้า: 136.86 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ก่อสร้าง: 460.68 ตารางกิโลเมตร พื้นที่คมนาคม: 228.81 ตารางกิโลเมตร พื้นที่น้ำ: 439.41 ตารางกิโลเมตร ทรัพยากรน้ำในปี 2022: 13.711 พันล้านลูกบาศก์เมตร (ต่อหัว: 3,860 ลูกบาศก์เมตร) อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่/ขนาดกลาง 24 แห่ง อ่างเก็บน้ำกู่เถียนซี: 609 ล้านลูกบาศก์เมตร (สร้างในปี 1958) ค้นพบแร่ธาตุ 51 ชนิด (18 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว) แร่หลัก: เงิน ตะกั่ว สังกะสี ทังสเตน โมลิบเดนัม ทองแดง เคโอไลน์ ไพโรฟิลไลต์ อิลไลต์ หินแกรนิตประดับ น้ำแร่ พื้นที่ป่าปกคลุม: 69.98% (อันดับ 1 ในบรรดาเมืองชายฝั่งของมณฑลฝูเจี้ยน) ปริมาณไม้ยืนต้น: 59.6869 ล้านลูกบาศก์เมตร สัตว์ทะเลกว่า 600 ชนิด การเพาะพันธุ์ปลาเหลืองตัวใหญ่ด้วยเทคโนโลยีชั้นนำระดับโลก
ภัยพิบัติทางธรรมชาติ
หลัก: ดินถล่มขนาดเล็ก การพังทลาย การไหลของเศษซาก 1,129 จุดเสี่ยงทางธรณีวิทยา (ดินถล่ม 691 จุด การพังทลาย 407 จุด การไหลของเศษซาก 27 จุด) คุกคาม 10,777 ครัวเรือน/44,930 คน กรกฎาคม 2023: น้ำท่วมจากพายุไต้ฝุ่น อพยพ 309 คน
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: ประชากรถาวร 3,157,000 คน (+1,000 คน) ประชากรในเมือง: 2,019,000 คน (อัตราการเป็นเมือง 63.96%) อัตราการเกิด: 6.97 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.24 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -1.27 ต่อพันคน ประชากรที่ลงทะเบียน: 3,546,000 คน 46 กลุ่มชาติพันธุ์ ชนกลุ่มน้อย: 230,300 คน (6.46%) กลุ่มชาติพันธุ์หญิง: 205,200 คน (มากที่สุดในจีน คิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรในระดับจังหวัด และประมาณหนึ่งในสี่ของประชากรทั่วประเทศ) ประชากรกลุ่มชาติพันธุ์หญิงมีจำนวนมากที่สุดในประเทศ
ภาษา
การกระจายตัวของภาษาถิ่นมีความซับซ้อน ภาษาถิ่นหมิ่นตะวันออก (หมิ่นตง) แบ่งออกเป็น 2 ภาษาถิ่นย่อย คือ "ภาษาถิ่นย่อยใต้" (กู่เถียน ผิงหนาน) และ "ภาษาถิ่นย่อยเหนือ" (เจียวเฉิง ฟู่หาน โจวหนิง เจ้อหรง โชวหนิง ฟู่ติ้ง เซี่ยปู่) มีผู้พูดภาษาหมิ่นใต้ประมาณ 210,000 คน (เป็นภาษาถิ่นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3) และมีกลุ่มผู้พูดภาษาฮักกาและผู่เซียนอยู่บ้าง
ความเชื่อทางศาสนา
ศาสนาหลัก 4 ศาสนา ได้แก่ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า คาทอลิก และคริสต์ศาสนา มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่จดทะเบียน 1,225 แห่ง (พุทธ 767 แห่ง เต๋า 53 แห่ง คาทอลิก 9 แห่ง และคริสต์ศาสนา 396 แห่ง) มีนักบวช 3,602 คน มีผู้ศรัทธาประมาณ 297,000 คน และมีสถานที่ประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อพื้นบ้านมากกว่า 6,500 แห่ง ภูเขาฮั่วถง: สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของทั้งลัทธิเต๋าและพุทธศาสนา จัดอยู่ในอันดับหนึ่งใน "36 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ของลัทธิเต๋า วัดจือ: หนึ่งใน 142 วัดสำคัญของพุทธศาสนาในประเทศจีน ศาสนาคาทอลิกเข้ามาในปี 1642 และศาสนาคริสต์ในปี 1865
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
มณฑลฝูเจี้ยนมีฐานการผลิตยาแผนจีนโบราณที่ใหญ่ที่สุด ("คลังยาหม่ตง") อุตสาหกรรมหลัก 4 ด้าน ได้แก่ แบตเตอรี่ลิเธียมพลังงานใหม่ ยานยนต์พลังงานใหม่ วัสดุสแตนเลสใหม่ และวัสดุทองแดง ภาคบริการสำคัญ 10 ด้าน ได้แก่ โลจิสติกส์สมัยใหม่ การเงิน ข้อมูล เทคโนโลยี ธุรกิจ อีคอมเมิร์ซ การค้า การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม อสังหาริมทรัพย์ สุขภาพและการดูแลผู้สูงอายุ ในปี 2024: GDP 390.199 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.1% รายได้ต่อหัวที่ใช้จ่ายได้: 37,186 หยวน (ในเมือง 46,511; ในชนบท 26,396) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 47.067 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 30.2% (เติบโตมากที่สุดเป็นอันดับ 1 ในฝูเจี้ยน) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 5.4% (โครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 35.4% พลังงานสะอาดเพิ่มขึ้น 62.6%) ในปี 2025: 425.172 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.5%
อุตสาหกรรมหลัก
แหล่งผลิตชาที่สำคัญและฐานการผลิตเห็ดที่ใหญ่ที่สุด เกษตรกรรมเฉพาะทาง "8+1": ชา ผลไม้ ผัก เห็ด สมุนไพร ป่าไม้/ไผ่/ดอกไม้ ปศุสัตว์ และการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ แบรนด์: ชาขาวฝูติง ชาถานหยางกงฟู ชาสูงโชวหนิง ชาหมอกสูงโจวหนิง ปี 2024: ผลผลิตทางการเกษตรรวม 73.229 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7% ชา: 142,300 ตัน (+6.0%) เห็ด: 233,700 ตัน (+5.0%) ผลไม้: 640,700 ตัน (+4.5%) การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ: 1,169,800 ตัน (+4.8%)
อุตสาหกรรมรอง
4 อุตสาหกรรมหลัก: แบตเตอรี่ลิเธียม (CATL/Ningde Times มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นี่), รถยนต์พลังงานใหม่ (SAIC), เหล็กกล้าไร้สนิม (Qingtuo Group), ทองแดง (Southeast Copper) ครองตำแหน่งเมืองที่มีการเติบโตทางอุตสาหกรรมอันดับ 1 ของมณฑลฝูเจี้ยนมานานกว่า 5 ปี ปี 2022: ลิเธียม 275 พันล้านหยวน, เหล็กกล้าไร้สนิม 191 พันล้านหยวน, รถยนต์ไฟฟ้า 28 พันล้านหยวน, ทองแดง 27 พันล้านหยวน ปี 2023: มูลค่าเพิ่มของ 4 อุตสาหกรรมหลักเกิน 580 พันล้านหยวน ปี 2024: มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลง 3.4% (แต่ 4 อุตสาหกรรมหลักยังคงมีส่วนแบ่ง 82.2%, เหล็กกล้าไร้สนิมเพิ่มขึ้น 16.5%, ทองแดงเพิ่มขึ้น 31.7%) มี 15 บริษัทที่มีมูลค่ามากกว่า 10 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมบริการ
ปี 2024: ภาคบริการ 144.467 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.6% (คิดเป็น 51.9% ของ GDP) ภาคขนส่ง เพิ่มขึ้น 11.7% ภาคค้าส่ง/ค้าปลีก เพิ่มขึ้น 5.2% ยอดขายปลีกรวม: 94.632 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.3% ยอดขายปลีกออนไลน์: 4.128 พันล้านหยวน (+9.2%) การค้าต่างประเทศ ปี 2025: 162.96 พันล้านหยวน (+10.4% เติบโตเป็นอันดับ 2 ในมณฑลฝูเจี้ยน) เงินฝากรวม: 455.491 พันล้านหยวน (+5.7%) สินเชื่อรวม: 444.386 พันล้านหยวน (+8.4%)
เขตเศรษฐกิจเชิงฟังก์ชัน
เขตพัฒนาจังหวัดและเขตพัฒนาเศรษฐกิจรวม 10 แห่ง: 1 แห่งระดับชาติ (เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีตงเฉียว พื้นที่ 40.7 ตารางกิโลเมตร 16 ชุมชน ประชากรประมาณ 160,000 คน อันดับที่ 31 ของประเทศ) และ 9 แห่งระดับจังหวัด
กิจการสังคม
การศึกษา
มีมหาวิทยาลัย 7 แห่ง (รวมถึงมหาวิทยาลัยครูหนิงเต๋อและวิทยาลัยอาชีวศึกษาหนิงเต๋อ) ปี 2023: จำนวนนักศึกษามหาวิทยาลัย 21,200 คน, มัธยมปลาย 64,300 คน, มัธยมต้น 128,600 คน, ประถมศึกษา 281,900 คน, อนุบาล 98,300 คน, การศึกษาพิเศษ 3,494 คน อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับ: 101.35%
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 3,076 แห่ง: โรงพยาบาล 52 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 107 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 22,500 คน (แพทย์ 8,039 คน, พยาบาล 10,027 คน) เตียงผู้ป่วย 18,700 เตียง โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนหนิงเต๋อ (ระดับ IIIA ก่อตั้งปี 1978)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ห้องปฏิบัติการระดับจังหวัด 11 แห่ง (1 แห่งเป็นห้องปฏิบัติการสำคัญระดับชาติ 1 แห่งเป็นห้องปฏิบัติการนวัตกรรมระดับจังหวัด 9 แห่งเป็นห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด) สถาบันวิจัยและพัฒนาใหม่ 34 แห่ง พื้นที่สร้างสรรค์ (makerspaces) 38 แห่ง บริษัทเทคโนโลยีขั้นสูง 278 แห่ง (+52 แห่ง) ผู้นำด้านเทคโนโลยี 139 ราย สัญญาเทคโนโลยี 420 ฉบับ มูลค่า 3.618 พันล้านหยวน เครื่องหมายการค้าที่มีผลบังคับใช้ 95,967 รายการ (46 รายการเป็นที่รู้จักกันดี 94 รายการเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์) การอนุมัติสิทธิบัตร 6,143 รายการ (1,136 สิ่งประดิษฐ์) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้ 4,076 รายการ
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 5 คณะ, โรงภาพยนตร์ 29 แห่ง, ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 9 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 14 แห่ง พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์เสฉวนหมินตง: พิพิธภัณฑ์ครบวงจรที่มีโบราณวัตถุมากกว่า 3,000 ชิ้น (482 ชิ้นอยู่ในระดับ 3 ขึ้นไป) รวมถึงสิ่งของพื้นบ้านของชาวเสฉวนกว่า 800 ชิ้น และโบราณวัตถุจากเรืออับปางสมัยราชวงศ์หยวน
กีฬา
32 เหรียญทอง 11 เหรียญเงิน 14 เหรียญทองแดง ในระดับชาติขึ้นไป นักกีฬาที่ลงทะเบียน 4,036 คน ครูฝึกกีฬาสังคม 8,821 คน สถานที่จัดกีฬา 8,679 แห่ง (825,000 ตารางเมตร เฉลี่ย 2.62 ตารางเมตรต่อคน) เงินรางวัลจากการจับสลากกีฬา: 872 ล้านหยวน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ป่าไม้: ปริมาณไม้ยืนต้น 59.6869 ล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็น 59.7% ของเมืองป่าไม้ประจำจังหวัด 15 แห่ง และหมู่บ้านป่าไม้ประจำจังหวัด 197 แห่ง น้ำดื่ม: ได้มาตรฐาน 100% คุณภาพอากาศ: ดีเยี่ยม 97.5% ของวัน ปริมาณ PM2.5: 20 ไมโครกรัม/ลูกบาศก์เมตร เสียงรบกวนในเมือง: 56.6 เดซิเบล (ระดับ III) เสียงรบกวนจากการจราจร: 68.4 เดซิเบล (ระดับ II)
ประกันสังคม
เงินบำนาญพนักงาน: 1,107,500 (+59,200) เงินบำนาญในเขตเมืองและชนบท: 1,453,400 (อัตรา 99.42%) การบาดเจ็บจากการทำงาน: 618,600 การว่างงาน: 399,200 (+14,200) การรักษาพยาบาล: 3,199,000 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 7,324 ในชนบท: 75,100 ความยากลำบากพิเศษ 16,102 เตียงดูแลผู้สูงอายุ 26,100 ลอตเตอรี: 290 ล้านหยวน
การขนส่ง
ภาพรวม
ตั้งอยู่ระหว่างสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเพิร์ล และไต้หวัน ทำเลที่ตั้งเชิงยุทธศาสตร์ "เชื่อมต่อทางเหนือ เชื่อมโยงทางใต้ เข้าทางตะวันตก ออกทางตะวันออก" มีการสร้างทางด่วนเชื่อมระหว่างอำเภอแล้ว ทางด่วนสร้างเสร็จ 9 ช่วง มีทางรถไฟ 4 สาย ท่าเรือ 51 แห่ง (13 แห่งมีขนาดเกิน 10,000 ตัน) พื้นที่ปฏิบัติการจางหวันได้รับการอนุมัติสำหรับการค้าต่างประเทศ ปี 2023: ทางรถไฟ 310.3 กม. ผู้โดยสารรถไฟ 8.1437 ล้านคน (+83%) สินค้า 880 ล้านตัน (+9.7%) ปริมาณการขนส่งทางท่าเรือ 78.3931 ล้านตัน (+14.5%)
ทางหลวง
โครงสร้างทางด่วนแบบ "สามแนวตั้ง สี่แนวนอน" ระยะทางรวม: 13,005.81 กม. (+5.6%) ทางด่วน: 596.84 กม. 77% ของชุมชนอยู่ในระยะเดินทาง 30 นาทีจากทางด่วน เชื่อมต่อกับเมืองใกล้เคียง 9 แห่ง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟ 4 สาย: เหวินฟู่ เหอฟู่ ฉู่หนิง และเฟิงฟู่ เครือข่ายเป็นรูปตัว "T" ทางรถไฟฉู่หนิง: 379 กม. (เจ้อเจียง-ฝูเจี้ยน ความเร็ว 160 กม./ชม. 13 สถานี) ทางรถไฟท่าเรือหนิงเต๋อ-จางหวัน: เส้นทางขนส่งสินค้าโดยเฉพาะ 6,083 กม. (อนุมัติปี 2023) สถานีหนิงเต๋อ: สถานีผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดบนทางรถไฟเหวินฟู่ ออกแบบเป็นสะพานโบราณ มีพื้นที่ 18,000 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้ 1,200 คน
การบิน
สนามบินซุยเหมิน (ทางทหาร): โรงจอดเครื่องบิน 24 แห่ง รองรับเครื่องบิน Su-30/Su-35/J-11/J-15/J-16 ได้
การขนส่งทางน้ำ
3 ท่าเรือ: ซานดัว, ไบหม่า, ชาติง 52 ท่าเทียบเรือ (15 ท่าสำหรับเรือขนาดเกิน 10,000 ตัน) เส้นทางน้ำยาว 107.6 กิโลเมตร 6 จุดจอดเรือ มกราคม-สิงหาคม 2566: ปริมาณการขนส่ง 50.0517 ล้านตัน (+19.57%) ส่งออกไปยังประเทศในโครงการ Belt and Road: ชิ้นส่วน SAIC KD ไปยังไทย/ปากีสถาน, อาหารทะเลไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ไพโรฟิลไลต์ไปยังมาเลเซีย
ระบบขนส่งสาธารณะ
มีเส้นทางรถประจำทาง 33 เส้นทาง รถประจำทาง 428 คัน ความยาวเส้นทางรวม 562.4 กิโลเมตร ปริมาณการจราจรต่อปีมากกว่า 20.74 ล้านกิโลเมตร ผู้โดยสารต่อปีมากกว่า 46 ล้านคน ยานพาหนะส่วนบุคคล 398,000 คัน (+6.6%, 351,000 คันเป็นของเอกชน)
วัฒนธรรม
ภาพรวม
หนึ่งใน 8 ฐานที่มั่นการปฏิวัติก่อนการเดินทัพทางไกล ชุมชนชาวเช่อที่ใหญ่ที่สุดของจีน บ้านเกิดของสะพานไม้โค้ง 5 เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ 14 หมู่บ้าน 141 หมู่บ้านดั้งเดิม มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับโลก 4 รายการ ระดับชาติ 23 รายการ และระดับจังหวัด 63 รายการ แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 29 แห่ง เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมประจำจังหวัด (ปี 2026)
ศุลกากร
เทศกาลของชาวเช่อ: เทศกาลรวมญาติ (กุมภาพันธ์), เทศกาลข้าวเหนียวดำ (3 มีนาคม), เทศกาลผนึกมังกร (พฤษภาคม), วันบูชาบรรพบุรุษ เทศกาลข้าวเหนียวดำ: รำลึกถึงชัยชนะของเหลยว่านซิง ผู้นำสมัยราชวงศ์ถัง โดยมีการรับประทานข้าวเหนียวดำที่ย้อมด้วยใบ Vaccinium bracteatum งานแต่งงานแบบดั้งเดิมของชาวเช่อ: กระบวนการ 13 ขั้นตอน พร้อมเพลง "ร้องไห้เพื่อการแต่งงาน", การเหยียบย่ำตะแกรงข้าว, เจ้าบ่าวคุกเข่าแต่เจ้าสาวไม่คุกเข่า (ประเพณีจากเจ้าหญิงบรรพบุรุษ) เครื่องแต่งกายของชาวเช่อ: ผ้าป่านสีน้ำเงิน/ดำ, ผมถักเปียด้ายสีแดงสำหรับเด็กหญิง, มงกุฎนกฟีนิกซ์สำหรับหญิงที่แต่งงานแล้วประดับด้วยเครื่องประดับเงิน
ศิลปะ
วัฒนธรรมการเล่าเรื่องด้วยวาจา: เพลงพื้นบ้าน (โดยเฉพาะ "Shuangtiao Luo" / "เพลงสองเสียง" ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ฟอสซิลมีชีวิต" และ "A-lu tune" ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "เสียงที่ไพเราะที่สุดของจีน"), ตำนาน, ดนตรี, การเต้นรำ สิงโตเชือกหั่วถง ("Xianshi"): การแสดงหุ่นกระบอกที่เป็นเอกลักษณ์ โดยใช้สิงโตที่ควบคุมด้วยเชือก (จัดเป็นรูปสิงโตเดี่ยว/คู่/สาม/ห้าตัว) แสดงท่าทางต่างๆ รวมถึงการไล่ลูกบอล งานหัตถกรรมเหล็ก: เด็กๆ นั่งบนโครงเหล็ก/ไม้ในฉากเรื่องราว งานหัตถกรรมกระดาษ: ศิลปะแบบบูรณาการที่ผสมผสานการเชิดหุ่น ไม้ไผ่ งานแกะสลักไม้ โคมไฟ ภาพวาด และแสงไฟ
สัญลักษณ์เมือง
ต้นไม้ประจำเมือง: การบูร (2019) ดอกไม้ประจำเมือง: ดอกหอมหมื่นลี้ (2019)
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมถาวรที่ได้รับการคุ้มครอง 665 แห่ง: 12 แห่งระดับชาติ (29 จุด), 86 แห่งระดับมณฑล, 550 แห่งระดับเทศบาล เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ 5 แห่ง, หมู่บ้าน 14 แห่ง, หมู่บ้านดั้งเดิม 155 แห่ง วัดซื่อเฟิง (สมัยราชวงศ์ถัง, ค.ศ. 892, ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ, มีจารึกจักรพรรดิหมิง) ศาลบรรพบุรุษตระกูลหวง (สมัยราชวงศ์ซ่ง, ได้รับการคุ้มครองระดับชาติในปี ค.ศ. 2019)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
3 รายการระดับโลก 24 รายการระดับชาติ และ 63 รายการระดับมณฑล เทคนิคการต่อเรือฟู่ฉวนแบบกันน้ำของจีน (มาร์โค โปโล นำมาเผยแพร่ในโลกตะวันตกในศตวรรษที่ 13) เทคนิคการก่อสร้างสะพานโค้งไม้แบบดั้งเดิมของจีน (โดยใช้เทคโนโลยี "คานสาน" ด้วยข้อต่อเดือยและร่อง มรดกโลกของยูเนสโก)
จุดชมวิว
ภาพรวม
71 แหล่งท่องเที่ยวระดับ A: 2 แห่ง (ระดับ 5A: ลำธารเป็ดแมนดารินผิงหนานไป่สุ่ยหยาง, ภูเขาไท่หมูฟู่ติ้ง) 4 แห่ง (ระดับ 4A) อุทยานธรณีโลกหนิงเต๋อ ยูเนสโก: 2,660 ตารางกิโลเมตร ผสมผสานหินแกรนิตโพรงผลึก หินภูเขาไฟ การกัดเซาะของแม่น้ำ ชายฝั่ง และภูมิทัศน์ทางน้ำ ภูเขาไท่หมู "เมืองหลวงอมตะแห่งท้องทะเล" ไป่สุ่ยหยาง "สวรรค์แห่งสายน้ำ" ภูเขาไป่หยุน "หุบเขาประหลาดอันเลื่องชื่อ" รวมถึงซานถัว ที่ราบโคลนเซี่ยปู่ และเกาะหยูซาน
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อุทยานธรณีโลกหนิงเต๋อที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO: มีพื้นที่ 2,660 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ 4 แห่ง (ภูเขาไท่หมู น้ำตกจิ่วหลงจี ภูเขาไป่หยุน และไป่สุ่ยหยาง)
ภูเขาไท่หมู: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A "เมืองหลวงอมตะแห่งท้องทะเล" ที่ผสานภูเขา ทะเล แม่น้ำ เกาะ วัด และป้อมปราการเข้าด้วยกัน มีกลุ่มยอดเขา "ปลาคาร์พเก้าตัวทะยานสู่ฟ้า" เกาะต้าหยูซาน: พื้นที่ 21.5 ตารางกิโลเมตร หนึ่งใน 10 เกาะที่สวยที่สุดของจีน และเป็นเกาะที่สูงที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน (541.4 เมตร) มีทะเลสาบและทุ่งหญ้าขนาด 10,000 หมู่
น้ำตกจิ่วหลงจี: ระดับ 4A, กลุ่มน้ำตก 9 ชั้น, ความสูงรวมกว่า 200 เมตร, ชั้นแรกสูง 50 เมตร, กว้าง 75-83 เมตร
ภูเขาไป่หยุน: ซากทางธรณีวิทยาจากภูเขาไฟ มีหลุมบ่อและร่องน้ำที่เกิดจากการกัดเซาะจำนวนมาก
คฤหาสน์ตระกูลหวู่ เฟิงฉี: สมัยราชวงศ์ชิง พื้นที่ 7,531.6 ตารางเมตร ใหญ่ที่สุดในเขตเจ้อหรง และใหญ่เป็นอันดับสองในมณฑลหมินตง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
ความเชี่ยวชาญ
ผักดองเซี่ยปู่: นำเข้ามาจากเสฉวนในปี 1953 เป็นแหล่งผลิตที่ใหญ่ที่สุดในฝูเจี้ยน ผลิตได้ 13,000-18,000 ตันต่อปี ลูกพลัมฝูอันฟูจิ: "ลูกพลัมล้ำค่า" ผลใหญ่ เนื้อหนา เมล็ดเล็ก รับประทานได้มากกว่า 80% น้ำหนัก 45-60 กรัมต่อผล ลิ้นจี่เซี่ยปู่พันธุ์สุกช้า: พันธุ์สุกช้าที่อยู่ทางเหนือสุดของจีน ปลูกในพื้นที่กว่า 6,000 หมู่ มีต้นไม้เก่าแก่หลายร้อยปี เป็นสินค้าเกษตรที่มีเครื่องหมายทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ
อาหาร
อาหารหลัก: ข้าว ข้าวมันเทศ ข้าวสาลี มันฝรั่ง เผือก อาหารเคียง: ผักสวนครัว หน่อไม้ เห็ด เฟิร์น อาหารทะเล สัตว์ป่าที่ล่ามาได้ สัตว์เลี้ยง ปลาแม่น้ำ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหอม: น้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยว 3-4 ชั่วโมง ได้รับรางวัล 100 ของว่างที่ดีที่สุดของมณฑลฝูเจี้ยน ลูกชิ้นเนื้อฝูติง: ของว่างขึ้นชื่อของมณฑลฝูเจี้ยน มีต้นกำเนิดจากชาวฮักกา ซุปมังกรฟีนิกซ์: อาหารขึ้นชื่อของอำเภอกู่เถียน ซุปใสไก่และเนื้องู
การแลกเปลี่ยนภายนอก
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ติดอันดับ 200 เมืองที่มีเสน่ห์โดดเด่นที่สุดของจีน (ปี 2017) "เมืองหลวงแห่งปลากะพงเหลืองของจีน" (ปี 2019) เมืองป่าไม้แห่งชาติ (ปี 2019) เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ (ปี 2020) "เมืองหลวงแห่งแบตเตอรี่พลังงานใหม่ของจีน" (ปี 2023, มีอายุ 5 ปี) เมืองต้นแบบสองระบบสนับสนุนแห่งชาติ (ปี 2025)
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม