เมืองหลงหยาน
เมืองหลงหยาน (Longyan City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลฝูเจี้ยน บริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลฝูเจี้ยน กวางตุ้ง และเจียงซี มีพื้นที่ทั้งหมด 19,028 ตารางกิโลเมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ข้อมูล ณ เดือนมกราคม
เมืองหลงหยาน
เมืองหลงหยานเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ทางตะวันตกของมณฑลฝูเจี้ยน บริเวณรอยต่อของมณฑลฝูเจี้ยน กวางตุ้ง และเจียงซี มีพื้นที่ทั้งหมด 19,028 ตารางกิโลเมตร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน ข้อมูล ณ เดือนมกราคม 2569 ประกอบด้วย 2 อำเภอ 4 ตำบล และ 1 เมืองระดับตำบล ข้อมูล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรถาวร 2,668,000 คน ชื่อ "หลงหยาน" มาจากถ้ำหินปูนที่เชิงเขาชุยผิง ซึ่งมีลวดลายหินคล้ายเกล็ดมังกร ("ถ้ำหินมังกร") ในปี 742 ตำบลจาลั่วได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลหลงหยาน และในปี 1997 ได้มีการจัดตั้งเมืองหลงหยานเป็นเมืองระดับจังหวัดขึ้น เป็นเมืองระดับจังหวัดแห่งเดียวในประเทศจีนที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร "หลง" (มังกร) เป็นถิ่นกำเนิดของชาวฮักกา ซึ่งวัฒนธรรมฮักกาและวัฒนธรรมฝูเจี้ยนตอนใต้ผสมผสานกัน เป็นพื้นที่ฐานทัพปฏิวัติที่มีชื่อเสียงและมีมรดกทางวัฒนธรรมสีแดงเข้ม ภูมิภาคนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A รวมถึงหมู่บ้านตู่โหลวหย่งติ้งในมณฑลฝูเจี้ยน เขตท่องเที่ยวเกวียน และภูเขากวนจือ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 357.855 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5%
ประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
บริเวณนี้เคยเป็นดินแดนของชาวหมินเยว่ในสมัยโบราณ ในสมัยราชวงศ์โจว ดินแดนนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "เจ็ดหมิน"
ราชวงศ์ฉิน-ฮั่น จนถึงราชวงศ์เหนือและใต้
ในสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลหมินจง ในปี 282 ราชวงศ์จินตะวันตกได้ก่อตั้งมณฑลซินหลัวขึ้น ในช่วงราชวงศ์ใต้ เขตอำนาจการปกครองได้เปลี่ยนแปลงไปหลายครั้ง
ซุยถังถึงซ่งหยวน
ในปี ค.ศ. 736 ได้มีการก่อตั้งอำเภอจาลั่วพร้อมกับเมืองติงโจว ในปี ค.ศ. 742 อำเภอจาลั่วได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหลงหยาน ในปี ค.ศ. 777 อำเภอหลงหยานถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองจางโจว ในช่วงยุคห้าราชวงศ์และราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) เมืองติงโจวได้ปกครองหลายอำเภอ ในปี ค.ศ. 1278 ราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) ได้ก่อตั้งเส้นทางติงโจวขึ้น ในปี ค.ศ. 1346 เมืองเหลียนเฉิงได้เปลี่ยนชื่อจากเหลียนเฉิงเป็นเหลียนเฉิง
สมัยหมิง-ชิง
ในปี ค.ศ. 1368 ราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) ได้ก่อตั้งมณฑลติงโจวขึ้น ในปี ค.ศ. 1478 ได้มีการก่อตั้งอำเภอหย่งติ้งขึ้น และในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ได้มีการจัดตั้ง "แปดอำเภอแห่งติงโจว" ขึ้น ในปี ค.ศ. 1734 ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ได้ยกฐานะหลงหยานให้เป็นเขตการปกครองโดยตรง
สมัยสาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1913 หลงหยานได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ มีการจัดตั้งและปรับปรุงโครงสร้างหน่วยงานตรวจสอบทางปกครองหลายครั้ง
สาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1950 เขตพิเศษที่แปดได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษหลงหยาน ในปี 1981 อำเภอหลงหยานได้รับการยกฐานะเป็นเมืองหลงหยานระดับอำเภอ ในปี 1997 เมืองหลงหยานระดับจังหวัดได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยมีเขตซินหลัวรวมอยู่ด้วย ในปี 2015 อำเภอหย่งติ้งได้รับการยกฐานะเป็นเขตหย่งติ้ง
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนมกราคม 2026: 2 เขต (Xinluo, Yongding), 4 มณฑล (ฉางถิง, ซางหาง, หวู่ผิง, เหลียนเฉิง) และ 1 เมืองระดับเทศมณฑล (จางผิง) หน่วยงานราชการประจำเมืองอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนหลงเหยียน เขตซินหลัว
ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ
ที่ตั้ง
มณฑลฝูเจี้ยนตะวันตก ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 115°50'56" ถึง 117°44'15" และละติจูดเหนือ 24°22'31" ถึง 26°2'35" มีพรมแดนติดกับเมืองฉวนโจวและจางโจว (ตะวันออก) มณฑลเจียงซี (ตะวันตก) มณฑลกวางตุ้งเหม่ยโจว (ใต้) และเมืองซานหมิง (เหนือ) มีพื้นที่ทั้งหมด 19,028 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมมหาสมุทรเขตร้อน อุณเฉลี่ยรายปี: 20.5°C ปริมาณน้ำฝนรายปี: 1,479 มม. ปริมาณแสงแดดรายปี: 1,768 ชั่วโมง
ภูมิประเทศ
ทิศตะวันออกสูง ทิศตะวันตกต่ำ ทิศเหนือสูง ทิศใต้ต่ำ เทือกเขาหวู่หยี (ส่วนใต้) เทือกเขาไต้เหมา และเทือกเขาป๋อผิงหลิง ทอดยาวจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ เทือกเขาเตี้ยและขนาดกลางคิดเป็น 78.55% ของพื้นที่ทั้งหมด ความสูงเฉลี่ย 652 เมตร มี 571 ยอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุดคือ กู่จ่าว ที่ 1,811 เมตร ยอดเขาที่ต่ำที่สุดคือ หย่งติ้งเฟิงซือ ที่ 69 เมตร
อุทกวิทยา
แอ่งน้ำ 4 แห่ง: ติงเจียง (57.5%, 10,955 กม.²), จิ่วหลงเจียง (35.1%, 6,690 กม.²), หมินเจียง (6.4%, 1,220 กม.²) และแยงซี (0.97%, 185 กม.²) แม่น้ำยาว 4,128 กม. Tingjiang: ลำธารสายหลัก 285 กม. ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุด 17 สาขาลำดับที่หนึ่ง (1,069 กม.), 60 สาขาลำดับที่สอง (1,954 กม.)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่เพาะปลูก: 117,440 เฮกตาร์ ป่าไม้: 1,590,009 เฮกตาร์ ทุ่งหญ้า: 7,740 เฮกตาร์ พื้นที่ชุ่มน้ำ: 529 เฮกตาร์ พื้นที่ก่อสร้าง: 65,664 เฮกตาร์ พื้นที่คมนาคม: 26,200 เฮกตาร์ แหล่งน้ำ: 33,776 เฮกตาร์
ทรัพยากรน้ำ
ปี 2021: น้ำผิวดิน 6.846 พันล้านลูกบาศก์เมตร, น้ำใต้ดิน 2.631 พันล้านลูกบาศก์เมตร รวม: 6.846 พันล้านลูกบาศก์เมตร ต่อหัว: 2,507 ลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำที่ใช้: 1.935 พันล้านลูกบาศก์เมตร (55% จากภาคเกษตรกรรม) ปี 2023: 14.142 พันล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรป่าไม้
ปี 2023: พื้นที่ปลูกป่า 11,707 เฮกตาร์ (ปลูกเทียม 10,884 เฮกตาร์) ปริมาณไม้เชิงพาณิชย์: 980,600 ลูกบาศก์เมตร เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 3 แห่ง (48,800 เฮกตาร์) พื้นที่ทัศนียภาพ 3 แห่ง (13,300 เฮกตาร์) อัตราการปกคลุมของป่า: 79.21%
ทรัพยากรชีวภาพ
พืชมีท่อลำเลียง 2,543 ชนิด (231 วงศ์ 868 สกุล): เฟิร์น 217 ชนิด พืชเมล็ดเปลือย 47 ชนิด พืชดอก 2,279 ชนิด สัตว์มีกระดูกสันหลัง 473 ชนิด (99 วงศ์ 303 สกุล): สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 70 ชนิด นก 211 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 30 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 70 ชนิด ปลา 92 ชนิด แมลง 1,860 ชนิด แพลงก์ตอนสัตว์ 170 ชนิด ราขนาดใหญ่ 116 ชนิด สาหร่าย 218 ชนิด
ทรัพยากรแร่
มีแร่ธาตุที่พิสูจน์แล้ว 64 ชนิด: พลังงาน 3 ชนิด โลหะ 18 ชนิด อโลหะ 40 ชนิด และอื่นๆ 3 ชนิด 33 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 14 ชนิดอยู่ในอันดับ 1 ของมณฑลฝูเจี้ยน ถ่านหิน: 870 ล้านตัน (57.92% ของมณฑล) แมงกานีส: 6.0198 ล้านตัน (63.9%) เหล็ก: 498 ล้านตัน (71.04%) ทองแดง: 4.3683 ล้านตัน (94.55%) ทองคำ: 324.67 ตัน (75.08%) ดินขาว: 59.9986 ล้านตัน (30.01%) เบนโทไนต์: 16.9651 ล้านตัน (ผู้ผลิตรายเดียวในมณฑล)
สิ่งแวดล้อม
คุณภาพอากาศ: ตัวชี้วัดทั้ง 6 ตัวเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 2 ของประเทศ คุณภาพน้ำ: ลุ่มแม่น้ำทั้ง 4 แห่ง (จิ่วหลงเจียง ทิงเจียง หมินเจียง และหยางtze) อยู่ในระดับ 1-3 ร้อยละ 100
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: 2,668,000 คน (ลดลง 20,000 คน) ในเขตเมือง: 1,814,000 คน (67.99%) อัตราการเกิด: 5.23 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.29 ต่อพันคน อัตราการลดลงตามธรรมชาติ: -3.06 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 3,108,000 คน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
มีกลุ่มชาติพันธุ์ชนกลุ่มน้อย 49 กลุ่ม รวมประมาณ 6,000 คน (13.6% ของประชากรชนกลุ่มน้อยทั้งหมด) 10 อันดับแรก ได้แก่ เช่อ, เหมียว, ตูเจีย, ตง, ฮุย, บูเย่, จ้วง, อี้, แมนจู และมองโกล (ประมาณ 99% ของประชากรชนกลุ่มน้อยทั้งหมด) ส่วนใหญ่เป็นผู้อยู่อาศัยในเมือง ผู้ที่ย้ายถิ่นฐานเพื่อทำงาน และประชากรที่เคลื่อนย้ายไปมา เมืองซ่างหางมีเมืองของชาวเช่อ 2 แห่ง (กวนจ้วงและลู่เฟิง) ประชากรชาวเช่อ: 30,200 คน
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ฐานอุตสาหกรรมทองคำ/ทองแดงแห่งชาติ ฐานอุตสาหกรรมยานยนต์พิเศษและฉุกเฉินแห่งชาติ ฐานการบูรณาการทางทหารและพลเรือนแห่งชาติ หกอุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ โลหะที่ไม่ใช่เหล็ก เครื่องจักรกล การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม/สุขภาพ วัสดุใหม่/พลังงานใหม่ ดิจิทัล และเกษตรกรรมสมัยใหม่เฉพาะทาง ในปี 2568 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 357.855 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% แบ่งตามอุตสาหกรรม: ขั้นต้น 32.316 พันล้านหยวน (9.0%) ขั้นอุตสาหกรรม 147.858 พันล้านหยวน (41.3%) ขั้นบริการ 177.681 พันล้านหยวน (49.7%) ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 133,628 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 4.4% (ภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 6.8% โครงการภาคเอกชนเพิ่มขึ้น 3.3%) รายได้ภาษีรวม: 37.443 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.2% รายได้ท้องถิ่น: 18.137 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.4% รายจ่าย: 39.738 พันล้าน เพิ่มขึ้น 2.9%
อุตสาหกรรมหลัก
สินค้าเกษตรเฉพาะถิ่น "แปดของแห้ง" "แปดของมีค่า" "แปดของสด" ได้แก่ ไก่ฉางติงเหอเถียน เป็ดขาวเหลียนเฉิง และเสาวรสอู่ผิง ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 56.958 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.8% พื้นที่ปลูกธัญพืช: 1.9417 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 853,500 ตัน เพิ่มขึ้น 1.4% ไผ่โมโซ: 127 ล้านต้น เพิ่มขึ้น 3.9% เนื้อสัตว์: 718,600 ตัน สัตว์น้ำ: 74,400 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
สองอุตสาหกรรมชั้นนำ: โลหะที่ไม่ใช่เหล็กและเครื่องจักรกล บวกกับ 4 อุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงกลยุทธ์: วัสดุใหม่ พลังงานใหม่ อิเล็กทรอนิกส์ และการรักษาสิ่งแวดล้อม มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรม: 100.939 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.2% มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 4.1% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 15.2% การผลิตเพิ่มขึ้น 4.3% ไฟฟ้า/ก๊าซ/น้ำลดลง 9.8%) อิเล็กทรอนิกส์เพิ่มขึ้น 43.7% การทำเหมืองแร่ที่ไม่ใช่เหล็กเพิ่มขึ้น 17.6% มูลค่าเพิ่มทางการก่อสร้าง: 47.239 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.8% ผลผลิตทางการก่อสร้าง: 179.571 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.0%
อุตสาหกรรมบริการ
การค้าส่ง/ค้าปลีก: 50.541 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.3% การขนส่ง: 11.658 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.8% ที่พัก/ร้านอาหาร: 7.83 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% การเงิน: 13.185 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 0.9% อสังหาริมทรัพย์: 11.266 พันล้านหยวน ลดลง 0.1% ยอดขายปลีกรวม: 142.224 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.8% การค้าต่างประเทศ: 55 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 19.3% (นำเข้า 26.602 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 22.5%; ส่งออก 28.398 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.5%) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 13.62 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 39.5% โทรคมนาคม: 3.037 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.7% ไปรษณีย์: 2.148 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.2% การท่องเที่ยว: นักท่องเที่ยว 79.2752 ล้านคน เพิ่มขึ้น 11.2% รายได้จากการท่องเที่ยว: 77.685 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.7% เงินฝากรวม: 372.597 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 10.3% เงินกู้รวม: 407.545 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.3% บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ A-share 7 แห่ง (มูลค่าตลาดรวม 766.507 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 121.6%) เบี้ยประกันภัย: 8.037 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.9%
กิจการสังคม
การศึกษา
มหาวิทยาลัย: นักศึกษา 27,828 คน (นักศึกษาใหม่ 10,041 คน, จบการศึกษา 9,043 คน, อัตราการจ้างงาน 96.28%) อาชีวศึกษา: 19,044 คน โรงเรียนมัธยมปลาย: 66,055 คน โรงเรียนมัธยมต้น: 130,975 คน โรงเรียนประถมศึกษา: 263,017 คน โรงเรียนอนุบาล: 64,699 คน การศึกษาพิเศษ: 1,481 คน
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
บริษัทไฮเทคแห่งชาติใหม่ 109 แห่ง, วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน 332 แห่ง, สัญญาเทคโนโลยี 499 ฉบับ มูลค่า 870 ล้านหยวน, โครงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑล 80 โครงการ (32.0869 ล้านหยวน), โครงการระดับเทศบาล 128 โครงการ (7.477 ล้านหยวน), รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑลฝูเจี้ยน 7 รางวัล, สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 3,894 ฉบับ (14.49 ต่อ 10,000 คน), เครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงของจีน 17 รายการ, เครื่องหมายการค้าแสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ 95 รายการ, ผลิตภัณฑ์แสดงแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ 25 รายการ
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 2,807 แห่ง: โรงพยาบาล 46 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 115 แห่ง, ศูนย์ชุมชน 24 แห่ง, คลินิกหมู่บ้าน 1,862 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 24,979 คน (แพทย์ 9,650 คน, พยาบาล 11,032 คน, แพทย์ประจำหมู่บ้าน 1,163 คน) เตียงผู้ป่วย 20,965 เตียง (โรงพยาบาล 14,259 เตียง, สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 5,884 เตียง)
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 6 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 7 แห่ง (หนังสือ 3.9053 ล้านเล่ม) พิพิธภัณฑ์ 17 แห่ง การแสดง 1,282 ครั้ง (ผู้ชม 634,700 คน) โรงภาพยนตร์ 25 แห่ง จอฉาย 141 จอ รายได้จากการขายตั๋ว 69.7979 ล้านหยวน การครอบคลุมทางวิทยุ: 99.65% การครอบคลุมทางโทรทัศน์: 99.55%
กีฬา
ได้เหรียญทอง 44 เหรียญ เหรียญเงิน 27 เหรียญ และเหรียญทองแดง 39 เหรียญ ในระดับนานาชาติ/ระดับชาติ ได้เหรียญทอง 4 เหรียญ และเหรียญเงิน 2 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15 (ส่วนแบ่งเหรียญทองอยู่ในอันดับที่ 3 ของจังหวัด) มีนักกีฬามาสเตอร์ระดับชาติหน้าใหม่ 3 คน นักกีฬาระดับ 1 จำนวน 17 คน และนักกีฬาระดับ 2 จำนวน 150 คน พื้นที่กีฬาต่อหัว: 2.9 ตารางเมตร รายได้จากการจับสลากกีฬา: 797 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4%
ประกันสังคม
งานในเมืองใหม่ 15,400 ตำแหน่ง เงินบำนาญพนักงาน: 900,900 (พนักงานที่ยังทำงานอยู่ 736,100 คน, พนักงานเกษียณ 164,800 คน) ค่ารักษาพยาบาล: 2,656,200 (พนักงาน 549,000 คน, ประชาชน 2,107,200 คน) อัตราการว่างงาน: 354,400 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 3,303 คน ในชนบท: 58,038 คน เงินช่วยเหลือพิเศษ 9,270 คน เตียงดูแลผู้สูงอายุ 24,200 เตียง (41.23 เตียงต่อผู้สูงอายุ 1,000 คน) เงินจากการจับสลาก: 193.3048 ล้านหยวน เงินกองทุนสวัสดิการสาธารณะ 57.99 ล้านหยวน
การปกป้องสิ่งแวดล้อม
ตัวชี้วัดคุณภาพอากาศทั้ง 6 ตัวเป็นไปตามมาตรฐานระดับ 2 ลุ่มน้ำทั้ง 4 แห่งมีคุณภาพน้ำระดับ 1-3 ครบ 100% และลุ่มน้ำย่อยขนาดเล็กในทุกพื้นที่ของจังหวัดมีคุณภาพน้ำระดับ 1-3 ครบ 100%
การขนส่ง
ภาพรวม
สนามบิน 1 แห่ง, ทางด่วน 4 แห่ง, ทางรถไฟ 4 สาย, ทางหลวงแห่งชาติ/จังหวัด 8 สาย ทุกอำเภอเชื่อมต่อกันด้วยทางด่วนและทางรถไฟ การขนส่งสินค้าทางทางหลวง: 120.1819 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 7.6%) ผู้โดยสารทางทางหลวง: 9.0619 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 9.8%) ยานพาหนะพลเรือน 566,000 คัน
ทางหลวง
ทางด่วน: Shuangyong, Yonghang, Xia-Rong Longyan East Link, Zhang-Wu โครงสร้างเครือข่าย "สองแนวตั้ง สามแนวนอน สองทางเชื่อมต่อ หนึ่งวงแหวน" รวมทั้งหมด: 15,405 กิโลเมตร (ทางด่วน 805 กิโลเมตร) ทุกอำเภอสามารถเดินทางไปถึงได้ภายใน 15 นาทีจากทางด่วน
ทางรถไฟ
ทางรถไฟหลงเซี่ย (ปี 2012 ความเร็ว 200 กม./ชม. ยุติประวัติศาสตร์การไม่มีรถไฟ EMU) ทางรถไฟกานรุยหลง (ปี 2015 เชื่อมต่อฐานปฏิวัติ) ทางรถไฟหนานซานหลง (ปี 2018 สร้างวงแหวนรถไฟความเร็วสูงกับเหอฟู่และฟู่เซี่ย) ทางรถไฟหลงหลง (อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ยุติประวัติศาสตร์การไม่มีทางรถไฟของซ่างหางและอู่ผิง) ทางรถไฟปู่เหม่ย (ปี 2021 เปิดให้บริการรถไฟ EMU "ยักษ์เขียว" หลงหยาน-ปักกิ่ง) รถไฟ "มาตรฐาน" หลงหยาน-ฝูโจว (ปี 2022 2 ชั่วโมง 35 นาที) รถไฟ EMU ตรงหลงหยาน-กวางโจว (ปี 2022) มีสถานีผู้โดยสาร 9 แห่ง รวมทั้งหมด 704.51 กม. (395.56 กม. เป็นระบบไฟฟ้า)
การบิน
สนามบินหลงเอี้ยน กวนซีซาน: เส้นทางสู่เซินเจิ้นและเซียะเหมิน
ระบบขนส่งสาธารณะ
การบูรณาการการขนส่งผู้โดยสาร ขนส่งสินค้า และไปรษณีย์ในชนบท: สถานีบริการระดับตำบล 119 แห่ง จุดบริการระดับหมู่บ้าน 1,415 แห่ง ยานพาหนะ 104 คัน เส้นทาง 350 เส้นทาง แพลตฟอร์มการเดินทางอัจฉริยะ "Longzhou e-Xing" พร้อมฟังก์ชั่นจำหน่ายตั๋ว รถบัส และแท็กซี่ บริการ "รถบัสแบบกำหนดเองสำหรับนักเรียน"
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
วัฒนธรรมขงจื๊อ
หวังหยางหมิงได้ปราบปรามพื้นที่ดังกล่าวในสมัยราชวงศ์หมิง และออก "คำแนะนำเกี่ยวกับพันธสัญญาหมู่บ้าน" ซึ่งเป็นการวางรากฐานการปกครองชนบทตามหลักขงจื๊อ นอกจากนี้ยังมีการสร้าง "ศาลเจ้าสามปราชญ์" เพื่อเป็นเกียรติแก่จูซี เหวินเทียนเซียง และหวังหยางหมิงด้วย
วัฒนธรรมฮักกา
ชาวฮักกาและชาวเช่อมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมานานหลายศตวรรษ โดยต่างฝ่ายต่างมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน อู่ผิงเป็นชุมชนสำคัญของชาวฮักกา ชาวเช่อส่วนใหญ่กลืนเข้ากับชาวฮักกาและรับเอาชื่อสกุล จง หลาน ปาน และเล่ย มาใช้ ประเพณีการแต่งงานของชาวฮักกา (เช่น การร่อนข้าว การสาดน้ำ การข้ามถ่าน) หมวกทรงเท่ของชาวฮักกา (มีอายุมากกว่า 1,000 ปี) ขบวนแห่มังกรกู่เถียน (มีอายุมากกว่า 400 ปี) เทศกาล "โจวกู่ซือ" (เหลียนเฉิงหลัวฟาง) และ "ของแห้งแปดอย่างหมิงซี" (เช่น เต้าหู้แห้งฉางติง มันเทศแห้งเหลียนเฉิง หัวไชเท้าแห้งซ่างหาง ผักแห้งหย่งติ้ง เป็นต้น)
วัฒนธรรมของเธอ
ชาวเช่อมีประชากร 30,200 คน อาศัยอยู่ใน 2 ตำบล (กวนจวงและลู่เฟิงในซ่างหาง) บรรพบุรุษของชาวเช่ออพยพเข้ามาในซ่างหางเมื่อกว่า 1,200 ปีที่แล้ว มีเทศกาลสำคัญในวันที่ 3 มีนาคม ได้แก่ เพลงพื้นบ้าน การเป่าใบไม้ และการแต่งกายด้วยชุดนกฟีนิกซ์ และยังมีบ้านมังกรปิดล้อมแบบมาซิเว่ย ("ราชาแห่งบ้านปิดล้อมในฝูเจี้ยนตะวันตก")
ภาษา
สถานการณ์ภาษาถิ่นที่ซับซ้อน: "เสียงต่างกันทุกๆ 5 ลี้ ทำนองต่างกันทุกๆ 10 ลี้" พื้นที่สามภาษา: ลุ่มน้ำ Tingjiang (ฉางถิง, หวู่ผิง, ซางหาง, หยงติง - แคะใกล้กับเหมยเซียน); ลุ่มน้ำหมินเจียง (เหลียนเฉิงตะวันออกเฉียงเหนือ - ฮากกาตอนเหนือ); ลุ่มน้ำจิ่วหลงเจียง (ซินหลัว จางผิง - มินใต้) เกาะภาษา Kongfu ที่ชายแดน Xinluo-Yongding
ศาสนา
ศาสนาหลัก 4 ศาสนา: พุทธศาสนา (291 แห่ง), คริสต์ศาสนา (59 แห่ง), คาทอลิก (8 แห่ง), ลัทธิเต๋า (7 แห่ง) สถานที่จดทะเบียน 365 แห่ง ผู้ศรัทธากว่า 100,000 คน นักบวช 417 คน สถานที่เกี่ยวกับความเชื่อพื้นบ้าน 1,785 แห่ง
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
1. มรดกทางวัฒนธรรมโลก (ฝูเจี้ยน หย่งติ้ง ตูโหลว: อาคาร 23 หลัง รวมถึงกลุ่มอาคารชูซี หงเคิง เกาเป่ย และหอคอยเหยียนเซียงและเจิ้นฟู่) 16 แหล่งมรดกแห่งชาติ (124 จุด) 137 แห่งระดับมณฑล (241 จุด) 533 แห่งระดับอำเภอ (565 จุด)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ประกอบด้วยรายการระดับชาติ 10 รายการ ระดับจังหวัด 58 รายการ และระดับเทศบาล 267 รายการ
สัญลักษณ์เมือง
ดอกไม้ประจำเมือง: กล้วยไม้เจี้ยนและดอกคามิเลีย ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นการบูร
ที่มาของชื่อ
ที่ภูเขาชุยผิง ห่างจากสะพานหลงจินไปทางทิศตะวันออก 4 ลี้ มีถ้ำหินมังกร (หลงหยานตง) อายุหลายพันปี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมือง ถ้ำนี้มีลวดลายบนหินคล้ายเกล็ดมังกร
จุดชมวิว
ภาพรวม
2 ใน 10 แบรนด์การท่องเที่ยวชั้นนำของมณฑลฝูเจี้ยน ได้แก่ "ถ้ำฮักกาอันลึกลับ" และ "สถานที่ประชุมกู่เถียนอันรุ่งโรจน์" มีธีมการท่องเที่ยว 3 ธีม ได้แก่ การเดินทางของชาวฮักกา (ถ้ำหย่งติ้ง) การเดินทางสีเขียว (ภูเขากวนจือ ถ้ำหลงคง ลำธารจิ่วเผิง ภูเขาบ๊วย) และการเดินทางสีแดง (สถานที่ประชุมกู่เถียน) มีพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 54 แห่ง (3 แห่งระดับ 5A, 12 แห่งระดับ 4A, 38 แห่งระดับ 3A) และมีพื้นที่ระดับ 5A จำนวน 3 แห่ง ได้แก่ ถ้ำหย่งติ้ง พื้นที่ท่องเที่ยวกู่เถียน และภูเขากวนจือ (เพิ่มเมื่อธันวาคม 2024) เมืองหลงหยานมีพื้นที่ระดับ 5A มากที่สุดในบรรดาเมืองต่างๆ ของมณฑลฝูเจี้ยน
การท่องเที่ยวเชิงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สวนสนุก Zhigao Shenzhou Happy Park: พื้นที่ประมาณ 1 ล้านตารางเมตร ลงทุน 3.5 พันล้านหยวน มี 6 โซนธีม 6 โครงการโรงภาพยนตร์ และเครื่องเล่นมากกว่า 30 ชนิด เป็นสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน
บุคคลที่มีชื่อเสียง
ตลาดหลักทรัพย์ไต้หวัน
ส่งเสริมความร่วมมือระหว่างสื่อไต้หวันในโครงการ "ย้อนรอยเส้นทางการอพยพของชาวฮักกา" สนับสนุนวิสาหกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมของไต้หวันในเมืองหลงหยาน ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ศิลปะ วัดบรรพบุรุษ และลำดับวงศ์ตระกูลของชาวฮักการะหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน
เมืองพี่น้อง
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองอารยธรรมแห่งชาติ, เมืองสวนแห่งชาติ, เมืองป่าแห่งชาติ, เขตสาธิตการก่อสร้างอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ, เขตสาธิตการพัฒนาการเงินแบบบูรณาการแห่งชาติ
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม