เมืองหนานปิง
เมืองหนานผิง (Nanping City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาหวู่หยี (Wuyi Mountains) บริเวณรอยต่อของมณฑลฝูเจี้ยน เจ้อเจียง และเจียงซี เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หมินเป่ย" (Minbei) หรือฝูเจี้ยนเหนือ
เมืองหนานปิง
เมืองหนานผิงเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลฝูเจี้ยนทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาหวู่หยี บริเวณรอยต่อของมณฑลฝูเจี้ยน เจ้อเจียง และเจียงซี รู้จักกันในชื่อ "หมินเป่ย" (ฝูเจี้ยนเหนือ) มีพื้นที่ทั้งหมด 26,300 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองระดับจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยนในด้านพื้นที่ ณ เดือนมิถุนายน 2566 ประกอบด้วย 2 อำเภอ 5 ตำบล และ 3 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2566 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 2,630,000 คน หนานผิงเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีการพัฒนาเร็วที่สุดในภาคใต้ของจีน มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 4,000 ปี เป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมฝูเจี้ยน (ชื่อ "ฝูเจี้ยน" มาจากฝูโจวและเจียนโจว โดยเจียนโจวในปัจจุบันคือเจียนโอวในหนานผิง) เป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมหมินเยว่ วัฒนธรรมลัทธิขงจื๊อใหม่ของจูซี วัฒนธรรมชาหวู่หยี และวัฒนธรรมไท่เก๊กของจางซานเฟิง จูซี นักคิดลัทธิขงจื๊อใหม่ชื่อดัง อาศัยอยู่ในหนานผิงเป็นเวลา 50 ปี โดยเรียกที่นี่ว่า "หมู่บ้านจั่วลู่แห่งมิน" และ "แหล่งรวมปัญญาชนแห่งภาคใต้" หนานผิงมีเทือกเขาอู่หยี ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติโลกของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมของภูมิภาคอยู่ที่ 218.973 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%
ประวัติศาสตร์
ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน (221–206 ปีก่อนคริสตกาล) พื้นที่นี้เป็นของชาวไป่เยว่ ระหว่างปี ค.ศ. 196–205 ได้มีการจัดตั้งสี่อำเภอภายใต้การปกครองของกองบัญชาการไคว่จี้ ในปี ค.ศ. 260 ได้มีการจัดตั้งกองบัญชาการเจี้ยนอัน ในสมัยราชวงศ์ถัง (618–907) ได้มีการจัดตั้งเมืองเจี้ยนโจว ในสมัยห้าราชวงศ์ พื้นที่นี้เป็นของราชวงศ์หมิ่น ในปี ค.ศ. 946 เมืองเจี้ยนโจวได้เปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพจงอี้ ในปี ค.ศ. 946 ราชวงศ์ถังใต้ได้ก่อตั้งเมืองเจี้ยนโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (960–1279) พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นเขตปกครองเจี้ยนหนิง หนานเจี้ยนโจว และกองทัพเส้าอู่ ในสมัยราชวงศ์หยวน (1271–1368) ได้มีการสร้างเส้นทางคมนาคมขึ้น ในสมัยราชวงศ์หมิง (1368–1644) และราชวงศ์ชิง (1644–1912) มีสามเขตปกครอง (เจี้ยนหนิง หยานผิง เส้าอู่) ดำรงอยู่ร่วมกัน ในปี 1913 ระบบการปกครองระดับจังหวัดถูกยกเลิก ในปี 1949 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) ได้ปลดปล่อยพื้นที่นี้ ในปี 1956 เขตพิเศษเจียนหยางถูกรวมเข้ากับเขตพิเศษหนานผิง ในปี 1994 ได้มีการจัดตั้งเมืองหนานผิงระดับจังหวัดขึ้น ในปี 2014 รัฐบาลเมืองได้ย้ายจากเหยียนผิงไปยังเขตเจียนหยาง และย้ายอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม 2020
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนมิถุนายน 2023: 2 เขต (หยานผิง, เจียนหยาง), 3 เมืองระดับเทศมณฑล (หวู่หยีซาน, เจียนโอว, เฉาหวู่) และ 5 มณฑล (ซุ่นชาง ผู่เฉิง กวางเจ๋อ ซงซี เจิ้งเหอ) โดยมี 43 เมือง 72 เมือง 24 ตำบล 281 ชุมชน และ 1,636 หมู่บ้าน หน่วยงานราชการประจำเมืองอยู่ที่เลขที่ 36 ถนนหนานหลิน เขตเจียนหยาง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
มณฑลฝูเจี้ยนตอนเหนือ ตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 117°00'–119°25' และละติจูดเหนือ 26°30'–28°20' บริเวณรอยต่อของมณฑลฝูเจี้ยน เจ้อเจียง และเจียงซี ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 230 กิโลเมตร ทั้งแนวตะวันออก-ตะวันตก และเหนือ-ใต้ พื้นที่ทั้งหมด 26,300 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
ภูมิประเทศได้รับอิทธิพลอย่างมากจากการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก เทือกเขาส่วนใหญ่วางตัวในแนวตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ มีภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ กระจายอยู่ทั่วไป หุบเขามีรูปร่างเป็นตัว V หรือ U มีเทือกเขาหลัก 4 แห่ง ได้แก่ เทือกเขาหวู่หยี (ตะวันตกเฉียงเหนือ ยอดเขาหลักคือหวงกังซาน สูง 2,160.8 เมตร สูงที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยนและสูงที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่) เทือกเขาซานหลิง (สาขาของเทือกเขาหวู่หยี) เทือกเขาเซียนเซียหลิง (เหนือ-ใต้ ตามแนวชายแดนฝูเจี้ยน-เจ้อเจียง) และเทือกเขาจิ่วเฟิงซาน (ตะวันออกเฉียงใต้) มียอดเขาสูงกว่า 1,300 เมตร จำนวน 209 ยอด โดย 12.09% สูงกว่า 1,000 เมตร 44.03% อยู่ระหว่าง 500-1,000 เมตร 21.38% อยู่ระหว่าง 300-500 เมตร และ 22.50% ต่ำกว่า 300 เมตร
อุทกวิทยา
แม่น้ำทั้งหมดเป็นแม่น้ำที่ไหลออกสู่ทะเล ได้รับน้ำจากฝน มีระยะทางสั้น กระแสน้ำเชี่ยว และมีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลมาก ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี: 1,040 มม. (สูงถึง 1,960 มม. ใกล้กับยอดเขาอู๋อี้ ซึ่งเป็นยอดเขาสูงที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน) มีแม่น้ำ 176 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 50 ตารางกิโลเมตร แม่น้ำสายหลัก: แม่น้ำหมินเจียง (แม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลฝูเจี้ยน ความยาวรวม 541 กิโลเมตร โดย 75 กิโลเมตรอยู่ในหนานผิง), เจียนซี (ลำน้ำสายหลักยาว 294 กิโลเมตร พื้นที่ลุ่มน้ำ 1.64 ล้านตารางกิโลเมตร เหนือเหยียนผิง), ฟู่ถุนซี (ลำน้ำสายหลักยาว 285 กิโลเมตร), ซาซี (เชื่อมต่อที่ซาซีโข่ว)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรที่ดิน
พื้นที่ทั้งหมด: 39.4195 ล้านหมู่ (21.2% ของมณฑลฝูเจี้ยน) ต่อหัว: 13 หมู่ (เทียบกับระดับมณฑล 7.2 หมู่) พื้นที่เพาะปลูก: 3.5765 ล้านหมู่ (17.84% ของระดับมณฑล) พื้นที่ป่า: 30.554 ล้านหมู่ (24.47% ของระดับมณฑล อันดับ 1 ในมณฑลฝูเจี้ยน) พื้นที่ป่าต่อหัว: 10.4 หมู่ (15.6 หมู่ต่อประชากรเกษตรกรรม)
ทรัพยากรพลังงานน้ำ
ศักยภาพไฟฟ้าพลังน้ำตามทฤษฎี: 3.8737 ล้านกิโลวัตต์ (อันดับ 1 ในบรรดาเมืองฝูเจี้ยน) ลุ่มน้ำ Jianxi: 2.009 ล้านกิโลวัตต์ ลุ่มน้ำ Futunxi: 1.301 ล้านกิโลวัตต์ หมิ่นเจียง (เอี้ยนผิง-โหย่วซีโข่ว): 366,000 กิโลวัตต์
ทรัพยากรป่าไม้
พื้นที่ป่าไม้สำคัญทางตอนใต้ รู้จักกันในชื่อ "ขุมทรัพย์สีเขียว" และ "ทะเลป่าทางใต้" พื้นที่ป่าปกคลุม: 78.89% (อันดับ 2 ในมณฑลฝูเจี้ยน) ปริมาณไม้ยืนต้น: 188 ล้านลูกบาศก์เมตร (อันดับ 1 ในมณฑลฝูเจี้ยน) พื้นที่ป่าไม้: 32.539 ล้านหมู่ (82.5% ของพื้นที่ทั้งหมด) พื้นที่ป่า: 31.132 ล้านหมู่ รวมถึงไผ่ 6.527 ล้านหมู่ (ไผ่โมโซ 6.435 ล้านหมู่ คิดเป็น 10% ของประเทศ และ 40% ของมณฑล) ป่าสาธารณประโยชน์เชิงนิเวศ: 8.366 ล้านหมู่ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติครอบคลุม 7.04% ของพื้นที่ทั้งหมด
ทรัพยากรแร่
มีการค้นพบแร่ธาตุ 76 ชนิด โดย 59 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว แร่ธาตุแข็ง 50 ชนิดอยู่ในตารางปริมาณสำรองของจังหวัด มีเหมืองทั้งหมด 170 แห่ง ปริมาณสำรองที่สำคัญในฝูเจี้ยน ได้แก่ ยูเรเนียม แทนทาลัม ไนโอเบียม ทองคำ ฟลูออไรต์ ไพโรฟิลไลต์ ไพไรต์ กราไฟต์ และไดออปไซด์ นอกจากนี้ยังมีความสำคัญในด้าน ตะกั่ว สังกะสี ทองแดง หินปูน หินประดับ และดินขาว
ทรัพยากรสัตว์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประมาณ 100 ชนิด (22 วงศ์ 46 สกุล ประมาณ 1/4 ของประเทศ) นกประมาณ 400 ชนิด (มากกว่า 1/3 ของประเทศ) สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 33 ชนิด ปลาในลำธารบนภูเขา 33 ชนิด แมลงมากกว่า 2,000 ชนิด (31 อันดับ มากกว่า 200 วงศ์) เขตอนุรักษ์ธรรมชาติหวู่หยี: "อาณาจักรงู" มีงู 63 ชนิด (39% ของประเทศ 82% ของจังหวัด) รวมถึงงูพิษห้าขั้นมากกว่า 500,000 ตัว ปลา 138 ชนิด (17 วงศ์) เต่าเกือบ 60 ชนิด สัตว์หายาก: หมูป่า หมี เสือดาวลายเมฆ ลิงแสม ซอโรว์ แมวทอง ชะมดใหญ่ และนกคุ้มครอง เช่น ไก่ฟ้าท้องเหลือง
ทรัพยากรพืช
มีพืชมากกว่า 1,790 ชนิด รวมทั้งพืชมีเมล็ดมากกว่า 1,200 ชนิด (110 วงศ์) พืชป่ามากกว่า 400 ชนิด ไผ่มากกว่า 80 ชนิด พืชสมุนไพรมากกว่า 700 ชนิด (เช่น อลิสมา, แมกโนเลีย ออฟฟิซิแนลิส, ชาเก้าข้อ, ปารีส โพลีฟิลลา, มาโฮเนีย) เฟิร์น มอส ไลเคน และเห็ดรามากกว่า 760 ชนิด รวมถึงไม้หายากและมีค่า เช่น แปะก๊วย (ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต), ฟีบี, ไม้ชมพู, ไม้จันทน์, ไม้ยิว และพืชคุ้มครองระดับ 1-4 ของมณฑลฝูเจี้ยน 2 ใน 3 ส่วน
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2023: 2,630,000 คน (ในเมือง 1,638,000 คน คิดเป็นอัตราการเป็นเมือง 62.28%) อัตราการเกิด: 5.68 ต่อพันคน อัตราการตาย: 8.33 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -2.65 ต่อพันคน จำนวนผู้จดทะเบียน: 3,120,700 คน (ลดลง 16,100 คน)
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 209.03 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 39.345 พันล้านหยวน (18.8%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 69.006 พันล้านหยวน (33.0%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 100.679 พันล้านหยวน (48.2%) รายได้สุทธิต่อหัว: 36,192 หยวน (ในเมือง 44,815; ในชนบท 24,832) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 16.266 พันล้านหยวน (ลดลง 0.9%) รายได้จากท้องถิ่น: 11.484 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 1.3%) รายจ่าย: 40.303 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.0%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 6.0% (โครงสร้างพื้นฐานเพิ่มขึ้น 36.2% ภาคเอกชนลดลง 8.4%) ในปี 2025: 218.973 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.0%
อุตสาหกรรมหลัก
"แหล่งผลิตธัญพืชของฝูเจี้ยน" "ทะเลป่าทางใต้" "บ้านเกิดไม้ไผ่ของจีน" ผลผลิตธัญพืช: อันดับ 1 ในฝูเจี้ยน พื้นที่เพาะปลูกและป่าไม้: 1/4 ของมณฑล ไม้แปรรูป: 1/3 ของมณฑล พื้นที่ปลูกชา: 1/5 ของมณฑล ไม้ไผ่โมโซ: 1/10 ของประเทศ มี "บ้านเกิดไม้ไผ่ของจีน" 3 แห่ง (เจียนโอ่ว ซุนชาง อู๋ยี่ซาน) "บ้านเกิดชาน้ำมันของจีน" 2 แห่ง (ผู่เฉิง ซุนชาง) และ "บ้านเกิดเกาลัดของจีน" 3/4 ของประเทศ ผลผลิตทางการเกษตรรวม: 70.074 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.4% ผลผลิตธัญพืช: เพิ่มขึ้น 0.5% ผัก: เพิ่มขึ้น 4.0% ชา: เพิ่มขึ้น 5.3% เห็ด: เพิ่มขึ้น 7.8% ผลไม้: เพิ่มขึ้น 2.9% เนื้อสัตว์: เพิ่มขึ้น 1.7%
อุตสาหกรรมรอง
มณฑลฝูเจี้ยนเป็นฐานอุตสาหกรรมสำคัญที่มีอุตสาหกรรมลวด/สายเคเบิล กระดาษ แปรรูปอาหาร ไม้ไผ่/ไม้แปรรูป สิ่งทอ และชิ้นส่วนรถยนต์ มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 7.3% (บริษัทร่วมทุนเพิ่มขึ้น 6.8% บริษัทต่างชาติ/HMT เพิ่มขึ้น 12.5%) การผลิตสารเคมีเพิ่มขึ้น 29.2% สินค้าวัฒนธรรม/กีฬาเพิ่มขึ้น 16.5% การแปรรูปอาหารเพิ่มขึ้น 8.1% เฟอร์นิเจอร์เพิ่มขึ้น 84.3% เหล็กเพิ่มขึ้น 42.1% กระดาษเพิ่มขึ้น 21.4%
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: 87.329 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% การค้าต่างประเทศ: 13.081 พันล้านหยวน ลดลง 12.8% (ส่งออก 12.536 พันล้านหยวน) การลงทุนจากต่างประเทศจริง: 43.83 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 65.8% เงินฝากรวม: 323.107 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 1.9% เงินกู้รวม: 241.393 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.6% เบี้ยประกันภัย: 6.946 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 11.3% จำนวนนักท่องเที่ยว: 75.605 ล้านคน เพิ่มขึ้น 47.2% รายได้จากการท่องเที่ยว: 77.415 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 58.1%
กิจการสังคม
การศึกษา
มหาวิทยาลัย 5 แห่ง (นักศึกษา 57,523 คน), โรงเรียนอาชีวศึกษา 15 แห่ง (นักศึกษา 23,588 คน), โรงเรียนมัธยมศึกษา 174 แห่ง (นักศึกษา 154,966 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 263 แห่ง (นักศึกษา 188,828 คน), โรงเรียนอนุบาล 485 แห่ง (นักศึกษา 68,839 คน), และสถานศึกษาพิเศษ 9 แห่ง (นักศึกษา 942 คน)
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
งบประมาณด้านการวิจัยและพัฒนา: 2.464 พันล้านหยวน (1.11% ของ GDP) ห้องปฏิบัติการสำคัญระดับจังหวัด 9 แห่ง ศูนย์วิศวกรรมระดับจังหวัด 22 แห่ง วิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 242 แห่ง การอนุมัติสิทธิบัตร 2,953 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 278 รายการ) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 1,432 รายการ (5.402 ต่อประชากร 10,000 คน) สถาบันทดสอบที่ได้รับการรับรองจาก CMA 125 แห่ง
วัฒนธรรม
คณะศิลปะ 4 คณะ, สถานที่จัดการแสดง 10 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง, สถานีวัฒนธรรม 142 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 10 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 10 แห่ง (หนังสือ 2.3754 ล้านเล่ม), สถานีวิทยุ 10 แห่ง และสถานีโทรทัศน์ 10 แห่ง ความครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์: 99.75%
กีฬา
กิจกรรมกีฬา 335 รายการ สวนกีฬาอัจฉริยะใหม่ 3 แห่ง สนามกีฬาอเนกประสงค์ 3 แห่ง และสระว่ายน้ำ 4 แห่ง
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 682 แห่ง: โรงพยาบาล 50 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 115 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 19,439 คน (แพทย์ 6,545 คน, พยาบาล 8,949 คน) เตียงผู้ป่วย 16,770 เตียง (โรงพยาบาล 13,004 เตียง, ศูนย์สุขภาพ 2,615 แห่ง)
ประกันสังคม
เงินบำนาญพนักงาน: 809,176 (เพิ่มขึ้น 34,432) ค่ารักษาพยาบาลในเมืองและชนบท: 2,317,941 อัตราการว่างงาน: 270,499 (เพิ่มขึ้น 4,846) การบาดเจ็บจากการทำงาน: 558,326 (เพิ่มขึ้น 9,163) การคลอดบุตร: 219,721 ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 8,336 (เพิ่มขึ้น 195) ในชนบท: 55,672 (เพิ่มขึ้น 2,052) ความยากลำบากพิเศษ 7,455 เตียงดูแลผู้สูงอายุ 28,100 เตียง (17,100 เตียงในสถานพยาบาล, 43.5 เตียงต่อผู้สูงอายุ 1,000 คน) ศูนย์บริการผู้สูงอายุชุมชน 323 แห่ง ยอดขายสลากกินแบ่งรัฐบาล: 1.689 พันล้านหยวน งานใหม่ในเมือง 14,700 ตำแหน่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
เส้นทางยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อมณฑลฝูเจี้ยนกับสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และให้บริการพื้นที่ตอนกลางและตะวันตกของประเทศ มีสนามบิน 1 แห่ง (ท่าเรือชั้น 1), ทางด่วน 9 สาย, ทางรถไฟ 3 สาย, ทางด่วน 2 สาย และทางรถไฟ 2 สายอยู่ระหว่างการก่อสร้าง รถไฟความเร็วสูงเหอฟู่: หนานผิง-ฝูโจว ประมาณ 1 ชั่วโมง, เซียะเหมิน ประมาณ 2.5 ชั่วโมง, เซี่ยงไฮ้ น้อยกว่า 4 ชั่วโมง, ปักกิ่ง ประมาณ 7 ชั่วโมง ระยะทางรวมของทางด่วน: 16,231.24 กิโลเมตร (ทางด่วน 1,042.58 กิโลเมตร) ทางรถไฟ: 700.29 กิโลเมตร ปริมาณการขนส่งสินค้า: 51.2929 ล้านตัน ปริมาณผู้โดยสาร: 17.4066 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 74.5%)
การบิน
สนามบินหวู่หยี่ซาน: ห่างจากที่ทำการรัฐบาลเมือง 50 กิโลเมตร ให้บริการเครื่องบินรุ่น B737 และ MD82 เส้นทางบินไปยังเซี่ยเหมิน เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง กวางโจว ซีอาน จี่หนาน ชิงเต่า ฉงชิ่ง และฮ่องกง เป็นท่าอากาศยานระดับ 1 ของประเทศ
ทางรถไฟ
รถไฟความเร็วสูงเหอฟู่ (เปิดให้บริการ มิถุนายน 2558 วิ่งผ่านมินเป่ยทั้งหมด), ทางรถไฟหนานหลง (เปิดให้บริการ พฤศจิกายน 2561 เส้นทางหนานผิง-หลงหยาน ใช้เวลา 1 ชั่วโมง เส้นทางเซี่ยเหมิน 2.5 ชั่วโมง), ทางรถไฟฉู่หนิง (เปิดให้บริการ กันยายน 2563 สิ้นสุดประวัติศาสตร์ "ไม่มีทางรถไฟ" ของสมัยซ่งซีและเจิ้งเหอ) รวมระยะทาง 848 กิโลเมตร ประกอบด้วยทางรถไฟอิงเซี่ย เฟิงฟู่ และไหวหนาน สถานีไหลโจว: สถานีจัดลำดับรถไฟที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลฝูเจี้ยน เป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญของจีนตะวันออก
ทางหลวง
เครือข่ายทางด่วน "สี่แนวตั้ง สามแนวนอน สามทางเชื่อมต่อ" ประกอบด้วยทางด่วน 9 สาย ได้แก่ ฟู่หยิน ปูหนาน หนิงหวู่ ซงเจี้ยน และหลงปู่ รวมระยะทาง 1,045 กิโลเมตร (อันดับ 1 ในมณฑลฝูเจี้ยน) ร้อยละ 83 ของตำบลต่างๆ อยู่ภายในระยะเวลาเดินทาง 30 นาทีจากทางด่วน ทางหลวงแห่งชาติ/ระดับมณฑล 1,668 กิโลเมตร (ร้อยละ 69.4 เป็นทางหลวงชั้น 2 ขึ้นไป) การก่อสร้างถนนในชนบท 2,024 กิโลเมตร และ "ถนนอุตสาหกรรมสามสาย" 365 กิโลเมตร อันดับ 1 ในมณฑลฝูเจี้ยนสำหรับ "ถนนชนบทที่ดีสี่สาย"
การขนส่งทางน้ำ
แม่น้ำหมินเจียงและลำน้ำสาขาสามารถเดินเรือได้แล้ว คลองชุยโข่ว-ซาซีโข่วสร้างเสร็จแล้ว ท่าเรือหนานผิงและพื้นที่ท่าเรือเมืองใหม่เหยียนผิงกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (ท่าเรือแม่น้ำในแผ่นดินที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลฝูเจี้ยน)
ระบบขนส่งทางราง
รถไฟฟ้ารางเบาเพื่อการท่องเที่ยวเขตใหม่หวู่หยี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2565
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
หนานผิงเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมฝูเจี้ยน เจียนโญวมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,800 ปี ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีการก่อตั้งอำเภอเจียนอัน ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าอำเภอแรกสุดของ "ฝูเจี้ยน" และในสมัยราชวงศ์ถัง มีการก่อตั้งเมืองเจียนโจว ชื่อ "ฝูเจี้ยน" มาจากการรวมอักษรตัวแรกของฝูโจวและเจียนโจวเข้าด้วยกัน
วัฒนธรรมมินเยว่
ซากเมืองโบราณเฉิงชุน (อายุ 2,200 ปี พื้นที่ 14.6 ตารางกิโลเมตร) ในภูเขาอู๋อี้ซาน เป็นแหล่งมรดกโลกที่ได้รับการคุ้มครองโดยรัฐบาลแห่งชาติและองค์การยูเนสโก เป็นเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน และเป็นหนึ่งในเมืองสมัยราชวงศ์ฮั่นที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในประเทศจีน ผังเมืองของเมืองนี้มีอิทธิพลต่อเมืองต่างๆ ในภาคใต้ของจีนและเอเชียตะวันออก/เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วัฒนธรรมพื้นบ้าน
เจียนเหยา: หนึ่งในแปดเตาเผาที่มีชื่อเสียงของจีน ผลิตเครื่องปั้นดินเผาเจียนจ้าน (Jian ware) ที่มีลวดลายเฉพาะตัว เช่น ขนกระต่าย ขนนกกระทา และหยดน้ำมัน เป็นเครื่องถ้วยชาสมัยราชวงศ์ซ่ง และเป็นเครื่องลายครามสีดำที่เป็นตัวแทนของจีน
การพิมพ์บล็อกแบบเจี้ยนหยาง: เริ่มต้นในสมัยห้าราชวงศ์ และรุ่งเรืองที่สุดในสมัยราชวงศ์ซ่ง เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองหลวงแห่งหนังสือ" และเป็นหนึ่งในสามศูนย์กลางการพิมพ์บล็อกที่สำคัญของจีน "ฉบับมาซา" (ฉบับเจี้ยน) มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับฉบับเจ้อเจียงและเสฉวน
วัฒนธรรมจูซี
จูซี (ค.ศ. 1130–1200) อาศัยอยู่ในเมืองหมินเป่ยเป็นเวลา 50 ปี และกลายเป็นผู้สังเคราะห์วัฒนธรรมจีนดั้งเดิมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรองจากขงจื๊อและเม่งจื๊อ “ลัทธิขงจื๊อใหม่” ของเขามีอิทธิพลต่อความคิดในเอเชียตะวันออกมานานกว่า 700 ปี “คัมภีร์สี่เล่มรวม” ของเขากลายเป็นตำราสอบราชการของราชวงศ์หมิงและชิง ความคิดของเขายังแพร่กระจายไปยังญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม ฝรั่งเศส และเยอรมนี คำกล่าวสรรเสริญทางประวัติศาสตร์: “ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันออกมีขงจื๊อ ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้มีจูซี ในวัฒนธรรมจีนโบราณ มีภูเขาไท่และภูเขาอู่หยี”
วัฒนธรรมชา
ประวัติศาสตร์ของชาเริ่มต้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น หนานผิงผลิตชาเขียว ชาแดง ชาอู่หลง และชาขาว ชาหินอู่หยี: "กลิ่นหินหอมกลิ่นดอกไม้" โดยมีต้าหงเปาเป็น "ราชาแห่งชา" เทคนิคการผลิตชาหินอู่หยีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ (2006) และเป็นเทคนิคการชงชาอู่หลงที่เป็นตัวแทนของจีนเพื่อเสนอชื่อต่อองค์การยูเนสโก "เส้นทางชาหมื่นไมล์" ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อเบื้องต้นของมรดกทางวัฒนธรรมโลกของจีน (2019)
วัฒนธรรมสงครามต่อต้าน
ทั้ง 10 อำเภอล้วนเป็นฐานที่มั่นเก่าแก่ของการปฏิวัติ คณะกรรมการพรรคประจำมณฑลฝูเจี้ยนเคยประจำการอยู่ที่เมืองหมินเป่ยหลายครั้ง เหตุการณ์ "การลุกฮือฉีซือ" อันโด่งดังเกิดขึ้นที่เชิงเขาอู๋อี้ เหมาเจ๋อตุงเขียนไว้ว่า "วันนี้จะไปที่ไหน? ตรงไปที่เชิงเขาอู๋อี้"
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
จุดชมวิว
สถานที่ท่องเที่ยวมากกว่า 150 แห่ง ภูเขาอู่หยี: พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ชุดแรก พื้นที่ระดับ 4A 13 แห่ง พื้นที่ระดับ 3A 17 แห่ง รวมทั้งหมด 69 แห่ง อุทยานแห่งชาติ 1 แห่ง (อุทยานแห่งชาติภูเขาอู่หยี) พื้นที่คุ้มครอง 48 แห่ง (เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ 9 แห่ง พื้นที่ท่องเที่ยว 11 แห่ง อุทยานป่าไม้ 24 แห่ง อุทยานธรณีวิทยา 3 แห่ง อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติ 1 แห่ง)
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
บุคคลที่มีชื่อเสียง
"สี่ปราชญ์แห่งหนานผิง" (หรือ "สี่ปราชญ์แห่งสำนักหมิน"): หยางซือ, หลัวฉงหยาน, หลี่ถง และจูซี — ปรมาจารย์ลัทธิขงจื๊อใหม่สี่ท่านแห่งราชวงศ์ซ่งจากหนานผิง ผู้สืบทอดความคิดทางวิชาการอย่างต่อเนื่อง หนานผิงมีถนนสี่ปราชญ์ จัตุรัสสี่ปราชญ์ และอนุสาวรีย์เพื่อรำลึกถึงพวกเขา จือหรงฮุย (ชาวเมืองเจียนหยาง): สมาชิกสมาคมนักเขียนพู่กันจีนและองค์กรศิลปะอื่นๆ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม