ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองผู่เถียน

เมืองผู่เถียน

เมืองผู่เถียน (Putian City) เดิมชื่อซิงฮวา (Xinghua) หรือเรียกอีกชื่อว่าซิงอัน (Xing'an), ผู่หยาง (Puyang) หรือผู่เซียน (Puxian) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตอนกลางของมณฑลฝูเจี้ยน ระหว่างละติจูด 24°59'-25°46' เหนือ และลองจิจูด 118°27'-119°56' ตะวันออก

เมืองผู่เถียน

เมืองผู่เถียน หรือชื่อเดิม ซิงฮวา เรียกอีกชื่อว่า ซิงอัน ผู่หยาง หรือผู่เซียน เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตอนกลางของมณฑลฝูเจี้ยน ระหว่างละติจูด 24°59'-25°46' เหนือ และลองจิจูด 118°27'-119°56' ตะวันออก มีพื้นที่ 4,127.7 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2567 มีประชากรถาวร 3,192,000 คน ณ เดือนมกราคม 2569 ประกอบด้วย 4 อำเภอ 1 ตำบล และ 1 คณะกรรมการบริหาร สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมเขตร้อนชื้น มีแสงแดดส่องถึง อุณหภูมิเหมาะสม ภูมิประเทศสูงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและต่ำทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วยภูเขา 45% ที่ราบ/แอ่ง 20.6% และเนินเขา/ที่ราบชายฝั่ง 34.4% มีระบบแม่น้ำหลัก 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำมู่หลานซี แม่น้ำเหยียนโช่วซี และแม่น้ำฉิวลู่ซี เมืองผู่เถียนมีมรดกทางประวัติศาสตร์อันยาวนานกว่า 20,000 ปี มีการก่อตั้งอำเภอผู่เถียนในปี 568 และจัดตั้งเป็นเมืองระดับจังหวัดในปี 1983 เป็นที่รู้จักในนาม "เมืองชายฝั่งโจวลู่" และ "ดินแดนแห่งชื่อเสียงทางวรรณกรรม" นับตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง มีขุนนางชั้นจินซือ 2,482 คน ขุนนางชั้นจวงหยวน 21 คน และอัครมหาเสนาบดี 17 คน ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติในปี 2023 และในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 357.952 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%

วิวัฒนาการของชื่อ

ผู่เถียนและชื่อเรียกอื่นๆ

ชื่อ "ผู่เถียน" ปรากฏครั้งแรกใน "หนังสือของเฉิน" (ศตวรรษที่ 6) เดิมเขียนว่า "ผู่เถียน" (หมายถึง "ทุ่งกก") ต่อมาจึงได้กำหนดมาตรฐานเป็น "ผู่เถียน" ชื่อนี้มีความเกี่ยวข้องกับทะเล ต้นกก และทุ่งนา ส่วน "ผู่หยาง" นั้นใช้กันมาตั้งแต่สมัยกลางราชวงศ์ถัง อำเภอนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 568 และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "หลี่เฉิง" (เมืองลิ้นจี่) เนื่องจากมีลิ้นจี่ที่มีชื่อเสียง

อำเภอเซียนหยูและชื่อเรียกอื่นๆ

เดิมชื่อชิงหยวน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 699 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "เซียนโย่ว" (เมืองแห่งเซียน) ตามตำนานของพี่น้องตระกูลเหอทั้งเก้าที่บรรลุความเป็นอมตะด้วยปลาคาร์พ ชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งคือ "หลี่เฉิง" (เมืองปลาคาร์พ)

มหาวิทยาลัยซิงฮวาและชื่อเรียกอื่นๆ

ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งจนถึงราชวงศ์ชิง ทั้งสองอำเภออยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพซิงฮวา เขตปกครองซิงอัน เส้นทางซิงฮวา และเขตปกครองซิงฮวา ตามลำดับ จึงเป็นที่มาของชื่อเรียกทั่วไปว่า "ซิงฮวา" (หรือ "ฮิงฮวา" ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) หลังจากการปลดปล่อย เขตปกครองผู่เถียนได้ปกครอง 7 อำเภอ และในปี 1983 ผู่เถียนและเซียนหยูได้รวมเข้าเป็นเมืองผู่เถียน

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนราชวงศ์ฉินจนถึงราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้

มีกิจกรรมของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคหินใหม่ 5000 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ ไม่มีระบบการปกครองระดับอำเภอ ต่อมาอยู่ภายใต้การปกครองของหยางโจว เซเว่นหมิน เย่ว์ ไป่เย่ว์ มณฑลหมินจง อาณาจักรหมินเย่ว์ มณฑลไคว่จี้ มณฑลเจี้ยนอัน และมณฑลจินอัน ตามลำดับ ในปี 568 ได้มีการจัดตั้งอำเภอผู่เถียนขึ้น แต่ก็ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา

ซุยถังถึงซ่งหยวน

ในปี 589 อำเภอผู่เถียนได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ แต่ก็ถูกยุบไปในไม่ช้า ในปี 622 ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ภายใต้การปกครองของเฟิงโจว ในปี 699 ผู่เถียนฝั่งตะวันตกกลายเป็นอำเภอชิงหยวน ในปี 742 ชิงหยวนเปลี่ยนชื่อเป็นเซียนโย่ว ในปี 979 กองทัพซิงฮวาได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อปกครองผู่เถียน เซียนโย่ว และบางส่วนของอำเภออื่นๆ ในปี 985 ถูกผนวกเข้ากับเขตปกครองฝูเจี้ยน ในปี 1277 เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซิงอัน ในปีเดียวกันนั้นเอง กองทัพหยวนได้ยึดครองมณฑลนี้ หยวน: เส้นทางซิงฮวา ในปี 1313 ที่ตั้งของอำเภอซิงฮวาถูกย้าย ในปี 1367 ยอมจำนนต่อราชวงศ์หมิง

หมิงชิง

ในปี ค.ศ. 1369 เส้นทางซิงฮวาได้กลายเป็นมณฑลซิงฮวา ในปี ค.ศ. 1448 มีการปรับโครงสร้างการบริหาร ราชวงศ์ชิงยังคงรักษาระบบนี้ไว้ ในปี ค.ศ. 1624 ได้มีการจัดทำ "แผนที่มณฑลซิงฮวา" ขึ้น

สาธารณรัฐจีน

ในปี 1912 ได้มีการสถาปนาสาธารณรัฐ ในปี 1913 ได้มีการยุบเขตปกครองซิงฮวา ในปี 1926 ได้มีการโอนอำนาจการปกครองโดยตรงไปยังมณฑล ในปี 1934 เหตุการณ์ฝูเจี้ยนได้ยุติลง มีการจัดตั้งหน่วยงานตรวจสอบทางปกครอง 10 แห่ง จนถึงปี 1949 อยู่ภายใต้หน่วยงานตรวจสอบที่ 4

สาธารณรัฐประชาชนจีน

วันที่ 21 และ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2492: เมืองผู่เถียนและเซียนหยูได้รับการปลดปล่อย ในปี พ.ศ. 2513 ได้ย้ายจากเมืองจินเจียงไปอยู่ในเขตพิเศษหมินโหว ซึ่งต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองผู่เถียน ในปี พ.ศ. 2514 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตพิเศษผู่เถียน แล้วจึงกลายเป็นเมืองผู่เถียน ในปี พ.ศ. 2526 ได้จัดตั้งเมืองผู่เถียนระดับเมืองขึ้น ในปี พ.ศ. 2545 ได้ยุบอำเภอผู่เถียน และจัดตั้งอำเภอหลี่เฉิงและอำเภอซิวหยูขึ้นแทน

ภูมิศาสตร์ธรรมชาติ

ที่ตั้ง

ชายฝั่งตอนกลางของมณฑลฝูเจี้ยน ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 24°59'-25°46' เหนือ และลองจิจูด 118°27'-119°56' ตะวันออก หันหน้าเข้าสู่ช่องแคบไต้หวัน (ทิศตะวันออกเฉียงใต้) ติดกับเมืองฝูชิง (ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) เมืองฉวนโจว (ทิศตะวันตกเฉียงใต้) เมืองเต๋อฮวา และเมืองหย่งไท่ (ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ) มีความยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 122.4 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 80.5 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 4,127.7 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมมหาสมุทรเขตร้อนชื้น ค่าเฉลี่ยรังสีแสงอาทิตย์: 110.41 กิโลแคลอรี/ตารางเซนติเมตร แสงแดดเฉลี่ยต่อปี: 1,995.9 ชั่วโมง (45%) อุณหภูมิเฉลี่ย: 16-21 องศาเซลเซียส ลดลงจากชายฝั่งสู่แผ่นดิน ปลอดน้ำค้างแข็ง: 316-350 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี: 1,000-2,300 มิลลิเมตร (ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ 2,300 มิลลิเมตรขึ้นไป; ที่ราบตอนกลาง 1,200-1,600 มิลลิเมตร; ชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ 900-1,300 มิลลิเมตร) 4 ฤดู: ฤดูฝนฤดูใบไม้ผลิ (20%), ฤดูฝนพลัม (32-34%), ฤดูพายุไต้ฝุ่น/พายุฝนฟ้าคะนอง (32-36%), ฤดูแล้ง (10-20%) ลมมรสุม: ตะวันออกเฉียงเหนือในฤดูหนาว, ตะวันออกเฉียงใต้ในฤดูร้อน เฉลี่ย 4-8 พายุไต้ฝุ่นต่อปี (สูงสุด 11 ลูก) ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคม-กันยายน

ธรณีวิทยา

แท่นหินภูเขาไฟหมิงไห่ ชั้นหินฐาน: หินแปร ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: หินภูเขาไฟยุคมีโซโซอิก ทิศกลาง: หินภูเขาไฟ + หินแกรนิตยุคหยานซาน ทิศตะวันออก/ตะวันออกเฉียงใต้: หินแกรนิต ดินแดง ตะกอนยุคควอเทอร์นารี แบ่งออกเป็น 4 ช่วงวิวัฒนาการทางธรณีวิทยา: จินหนิง-คาเลโดเนียน เฮอร์ซีเนียน-อินโดซิเนียน หยานซาน และหิมาลัย ช่วงหยานซานเป็นช่วงที่สร้างโครงสร้างพื้นฐานทางภูมิประเทศและก่อให้เกิดแหล่งแร่ส่วนใหญ่

ภูมิประเทศ

ทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง ทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ: ยอดเขาสูง 600-1,500 เมตร ทิศตะวันออกเฉียงใต้: เกาะและเนินเขาชายฝั่งสูงต่ำกว่า 50 เมตร ภาคกลาง: ที่ราบซิงฮวาและที่ราบตะวันออก-ตะวันตก อ่าวสำคัญ 3 แห่ง: อ่าวซิงฮวา อ่าวผิงไห่ อ่าวเหมยโจว ชายฝั่งยาว 336 กิโลเมตร เกาะ 267 เกาะ (มีผู้คนอาศัยอยู่ 11 เกาะ) ที่ราบหลัก 2 แห่ง รวมพื้นที่ 816.7 ตารางกิโลเมตร ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบตาราง: ภูเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ที่ราบตอนกลาง คาบสมุทรและที่ราบชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

อุทกวิทยา

ระบบแม่น้ำหลัก 3 ระบบ ได้แก่ แม่น้ำมู่หลานซี (ยาว 168 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำกว่า 2,000 ตารางกิโลเมตร ใหญ่ที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยนตอนกลาง) แม่น้ำเหยียนโช่วซี (ยาว 189 กิโลเมตร เป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำมู่หลานซี) และแม่น้ำฉือลู่ซี (ยาว 150 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำ 709 ตารางกิโลเมตร) เขื่อนมู่หลาน (สร้างในปี 1083): สถานที่อนุรักษ์แห่งชาติ โครงการน้ำอเนกประสงค์ที่ใช้ชลประทานพื้นที่กว่า 200,000 หมู่ อ่างเก็บน้ำหลัก ได้แก่ ตงจุน (4.35 พันล้านลูกบาศก์เมตร) กู่หยาง ตงฟางหง ตงซี และเจียงเกอ การผันน้ำจากภายนอก: เขื่อนโค้งสูง 15 เมตร คลองยาว 33 กิโลเมตร

ดิน

ดินมี 6 อันดับ 9 ชนิด 21 ชนิดย่อย 42 สกุล รวมทั้งหมด 4.6688 ล้านหมู่ ส่วนใหญ่เป็นดินแดงและดินนา

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ภัยแล้ง: ภัยพิบัติทางธรรมชาติหลัก ภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิ (ชายฝั่ง), ภัยแล้งในฤดูร้อน (ส่งผลกระทบต่อพืชผลอย่างรุนแรง), ภัยแล้งในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว (พบได้ทั่วไป) พายุไต้ฝุ่น: เฉลี่ย 4-8 ลูกต่อปี ลมชายฝั่งมีความแรงถึงระดับ 12 ขึ้นไป ช่วงปี 1950-1991: เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ 11 ครั้ง ปี 1604: เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8 ริกเตอร์นอกชายฝั่ง ความรุนแรงระดับ X+ ที่จุดศูนย์กลาง สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อชายฝั่ง

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปี 2022: ปริมาณน้ำรวม 3.035 พันล้านลูกบาศก์เมตร (น้ำผิวดิน 1.825 พันล้านลูกบาศก์เมตร น้ำบาดาล 698 ล้านลูกบาศก์เมตร) มีอ่างเก็บน้ำ 219 แห่ง (ขนาดใหญ่ 2 แห่ง ขนาดกลาง 8 แห่ง) ความจุรวม 824 ล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำต่อหัวประชากร: ประมาณ 1/3 ของค่าเฉลี่ยระดับจังหวัด ถือว่าค่อนข้างขาดแคลน

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด: 4,200 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เพาะปลูก: 729,679 หมู่ (นาข้าว 448,843 หมู่ ไร่นา 244,763 หมู่)

ทรัพยากรแร่

โลหะ: เหล็ก แมงกานีส อะลูมิเนียม สังกะสี นิกเกล เงิน ทังสเตน ทองแดง ยูเรเนียม อโลหะ: ดินขาว เซอร์เพนไทน์ ทัลก์ ไพโรฟิลไลต์ หินแกรนิต โพแทสเฟลด์สปาร์ ซิลลิมาไนต์ ผลึก ปิโตรเลียม สารส้ม ตะกั่ว-สังกะสี: 6.112 ล้านตัน เหล็ก: มากกว่า 5 ล้านตัน ทองแดง: มากกว่า 6 ล้านตัน แมงกานีส: 840,000 ตัน ดินขาว: 80 ล้านตัน หินแกรนิต: ประมาณ 1 พันล้านตัน ซิลลิมาไนต์ที่ซานติง: หายากในระดับโลก

ทรัพยากรเกาะ

แนวชายฝั่ง: 223.9 กม. 3 คาบสมุทร: ผิงไห่, ผู่ซี, หลี่ฉวน เกาะมากกว่า 150 เกาะ (มีผู้คนอาศัยอยู่ 12 เกาะ) เกาะหนานหริ: 59.02 ตารางกิโลเมตร (ใหญ่ที่สุด เป็นอันดับ 4 ในมณฑลฝูเจี้ยน) เกาะเหมยโจว: 18.08 ตารางกิโลเมตร (ใหญ่เป็นอันดับ 2 รูปร่างคล้ายคิ้ว)

ทรัพยากรทางทะเล

พื้นที่ทะเล: 11,000 ตารางกิโลเมตร มีการระบุชนิดปลา กุ้ง ปู และหอย 769 ชนิด เป็นฟาร์มเลี้ยงสัตว์น้ำแห่งชาติ เป็นแหล่งอุตสาหกรรมหอยเป๋าฮื้อ หอยกาบ หอยนางรม ปลิงทะเล สาหร่ายทะเล กุ้ง และเป็นฐานการเพาะเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อ หอยกาบ การผลิตปลาไหล กุ้ง และสาหร่ายทะเลของประเทศ ผลผลิตทางการประมงในปี 2021: 13.435 พันล้านหยวน (52.32% ของผลผลิตทางการเกษตรทั้งหมด)

ทรัพยากรพืช

215 วงศ์ 1,403 ชนิด พืชพรรณ: ป่าธรรมชาติ ป่าปลูก ทุ่งหญ้า ป่าเศรษฐกิจ สวนผลไม้ ชายฝั่ง 4 ประเภทป่า: สนมาสซอน เฟอร์จีน ไผ่โมโซ และไม้ใบกว้าง 203 วงศ์ 814 ชนิดสมุนไพร (เซฟาโลแท็กซัส ยูคอมเมีย กีวี สายน้ำผึ้ง แปะก๊วย คอปติส อบเชย ปารีส โพลีฟิลลา ดอกบัวทอง) 51 พันธุ์ผลไม้: ลิ้นจี่ ลำไย ลูกพลับ ส้มโอ (4 ผลไม้ที่มีชื่อเสียง) 32 ชนิดปลูก + 19 ชนิดป่า/กึ่งป่า

ทรัพยากรสัตว์

สัตว์เลี้ยงในประเทศ: โค (สำหรับไถนา/นม/เนื้อ), แกะ (หลายสายพันธุ์), สุกร (สุกรดำผู่เถียน: สายพันธุ์ชั้นยอดของประเทศ), สัตว์ปีก (ไก่ฟ้า, เป็ดมาลลาร์ด) สัตว์ป่า: 37 อันดับ มากกว่า 500 ชนิด 323 สัตว์มีกระดูกสันหลังในน้ำ 306 สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง (38 ชนิดมีมูลค่าทางเศรษฐกิจ: กุ้ง, ปู, หอย, หอยกาบ, หอยนางรม, หอยแมลงภู่, หอยแครง, สาหร่ายทะเล)

ทรัพยากรป่าไม้

ปี 2023: ปลูกป่า 3,381.5 เฮกตาร์ พื้นที่ป่าปกคลุม: 45.10% เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 2 แห่ง (208.56 ตารางกิโลเมตร) พื้นที่สีเขียวใหม่: 433.48 เฮกตาร์ พื้นที่สีเขียวต่อหัวประชากร: 16.26 ตารางเมตร อัตราพื้นที่สีเขียว: 40.4%

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมกราคม 2569: ประกอบด้วย 4 เขต (หลี่เฉิง เฉิงเซียง ฮั่นเจียง และซิวหยู) และ 1 อำเภอ (เซียนหยู) รวมทั้งคณะกรรมการบริหารเกาะเหมยโจว และคณะกรรมการบริหารชายฝั่งทางเหนือของอ่าวเหมยโจว ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 2169 ถนนหลี่เฉิงกลาง เขตเฉิงเซียง

การเมือง

ประชากร

ขนาดประชากร

สำมะโนประชากรครั้งที่ 7 (1 พฤศจิกายน 2020): 3,210,714 คน ณ สิ้นปี 2023: 3,179,000 คน (ในเมือง 2,067,600 คน คิดเป็นร้อยละ 65.04 ของประชากรในเมือง) อัตราการเกิด: 5.96 ต่อพันคน อัตราการตาย: 7.21 ต่อพันคน การลดลงตามธรรมชาติ: -1.25 ต่อพันคน จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 3,674,800 คน ณ สิ้นปี 2024: ประชากรถาวร 3,192,000 คน ประชากรที่ลงทะเบียน 3,667,400 คน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

48 กลุ่มชาติพันธุ์: ส่วนใหญ่ของชาวฮั่น รวมทั้งฮุย, แม้ว, ถู่เจีย, ยี่, บูเย, เช, จวง, ตง, ไป๋

ภาษา

ภาษาถิ่นผู่เถียน (ภาษาถิ่นผู่เซียน): เป็นกลุ่มภาษาถิ่นหมิ่นที่แยกตัวออกมา ไม่ใช่ทั้งหมิ่นตะวันออกหรือหมิ่นใต้ ได้รับอิทธิพลจากทั้งภาษาถิ่นฝูโจวและหมิ่นหนานเนื่องจากตั้งอยู่ระหว่างสองภาษานี้ ในอดีตเรียกว่า "ภาษาถิ่นซิงฮวา"

ความเชื่อทางศาสนา

4 ศาสนา: พุทธ เต๋า คริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก สถานที่ทางพุทธศาสนา: Baisha Huifeng Tang, วัด Baitang Feilai, วัด Daitou Donglin Fu Dongting สถานที่ลัทธิเต๋า: พระราชวัง Dongqiao Jiaxing, วัดเทพเจ้าเมือง Xinghua

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในอดีต เมืองนี้มีการพัฒนาด้านการค้าอย่างมาก หลังจากการปฏิรูป พ่อค้าในเมืองผู่เถียนได้สร้างอุตสาหกรรมรองเท้า ทองคำ/เครื่องประดับ และเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีขึ้นมา ในช่วงทศวรรษ 1980-1990 มีการผลิตนาฬิกาและเครื่องคิดเลขอิเล็กทรอนิกส์ (ครองส่วนแบ่งตลาด 70% ของประเทศ) และฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์แห่งชาติ ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 344.274 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.5% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 15.236 พันล้านหยวน (4.4%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 160.992 พันล้านหยวน (46.8%) และอุตสาหกรรมขั้นที่สาม 168.046 พันล้านหยวน (48.8%) รายได้สุทธิต่อหัว 41,033 หยวน (ในเมือง 50,677 หยวน ในชนบท 28,093 หยวน) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน 23.863 พันล้านหยวน ลดลง 5.4% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 2.1% (อุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น 16.4% อุปกรณ์เพิ่มขึ้น 33.5%) ในปี 2025: 357.952 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.3%

อุตสาหกรรมหลัก

โมเดลฟาร์มทะเล "ดิจิทัล+" "พลังงานลม+" "เทคโนโลยี+" ปี 2025: ผลผลิตทางการเกษตรรวม 29.465 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.1% ธัญพืช: 195,200 ตัน ผัก: 750,300 ตัน ผลไม้: 272,600 ตัน (ลูกพลับ 80,500 ตัน; ลำไย 31,400 ตัน; ลิ้นจี่ 1,500 ตัน; ส้มโอ 113,900 ตัน) การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ: 1,168,500 ตัน เพิ่มขึ้น 4.3%

อุตสาหกรรมรอง

10 อุตสาหกรรมหลัก: รองเท้า, อิเล็กทรอนิกส์, อุปกรณ์ไฮเอนด์, สิ่งทอ/เส้นใยเคมี, วัสดุใหม่, ศิลปะและหัตถกรรม, การแปรรูปอาหาร, การแพทย์และสุขภาพ, ไม้แปรรูป, การก่อสร้าง, พลังงาน ปี 2025: มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 5.5% (22 จาก 34 อุตสาหกรรมเติบโต) วัสดุใหม่เพิ่มขึ้น 21.8% การแพทย์และสุขภาพเพิ่มขึ้น 20.7% อุตสาหกรรมท่าเรือเพิ่มขึ้น 11.7% การผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเพิ่มขึ้น 17.8% การผลิตอุปกรณ์เพิ่มขึ้น 14.4%

อุตสาหกรรมบริการ

ธุรกิจค้าส่ง/ค้าปลีก: มูลค่าเพิ่มในปี 2025 เพิ่มขึ้น 7.8% บริการเพื่อผลกำไรเพิ่มขึ้น 10.6% ยอดขายปลีกรวม: ปี 2024: 196.732 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% (NEV เพิ่มขึ้น 46.7% การค้าปลีกออนไลน์เพิ่มขึ้น 17.9%) การค้าต่างประเทศ: 69.29 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.9% เงินฝากรวม: 337.848 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.9% สินเชื่อรวม: 302.756 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.1% เบี้ยประกันภัย: 7.957 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 2.8%

โซนการใช้งาน

เขตพัฒนาแห่งชาติ/ระดับจังหวัด 6 แห่ง ได้แก่ เขตเทคโนโลยีขั้นสูงผู่เถียน (ระดับชาติ พื้นที่ 11.05 ตารางกิโลเมตร มีวิสาหกิจ 339 แห่ง แบ่งเป็น 5 สาขา) เขตพัฒนาเศรษฐกิจหลี่เฉิง เขตชายฝั่งทางเหนือของอ่าวเหมยโจว (พื้นที่ 131 ตารางกิโลเมตร ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศปี 2021 มูลค่า 10.476 พันล้านหยวน) เขตพัฒนาเศรษฐกิจอ่าวเหมยโจว เขตหัวหลินผู่เถียน และเขตพัฒนาเศรษฐกิจเซียนหยู

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ศูนย์นวัตกรรมระดับจังหวัด 1 แห่ง, ศูนย์บ่มเพาะระดับชาติ 1 แห่ง, ศูนย์บ่มเพาะระดับจังหวัด 3 แห่ง, พื้นที่สร้างสรรค์ระดับชาติ 2 แห่ง, ระดับจังหวัด 29 แห่ง วิสาหกิจไฮเทค 391 แห่ง, ศูนย์เทคโนโลยีวิสาหกิจระดับชาติ 2 แห่ง, ระดับจังหวัด 47 แห่ง, ระดับเทศบาล 148 แห่ง, การอนุมัติสิทธิบัตร 3,508 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 320 รายการ), สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกต้อง 1,967 รายการ (2.19 ต่อ 10,000), สถาบันทดสอบที่ได้รับการรับรองจาก CMA 99 แห่ง, สถานีตรวจสอบแผ่นดินไหวระดับมืออาชีพ 73 แห่ง, สถานีตรวจสอบทางทะเล 33 แห่ง

การศึกษา

มหาวิทยาลัย: นักศึกษา 54,267 คน (นักศึกษาใหม่ 17,247 คน, จบการศึกษาแล้ว 15,121 คน) อาชีวศึกษา: 30,598 คน มัธยมปลาย: 81,232 คน มัธยมต้น: 136,862 คน ประถมศึกษา: 291,141 คน อนุบาล: 96,302 คน การศึกษาพิเศษ: 2,629 คน อัตราการสำเร็จการศึกษาภาคบังคับ: 103.81%

วัฒนธรรม

คณะศิลปะ 4 คณะ, หอจดหมายเหตุ 7 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 5 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 6 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 7 แห่ง การแสดงมากกว่า 4,000 รายการ (ผู้ชม 551,300 คน) โรงภาพยนตร์ 29 แห่ง, จอฉาย 171 จอ, รายได้จากการขายตั๋ว 120.5891 ล้านหยวน การครอบคลุมทางวิทยุ/โทรทัศน์: 100% หนังสือพิมพ์ 8 ฉบับ, วารสาร 9 ฉบับ

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 1,462 แห่ง: โรงพยาบาล 67 แห่ง, ศูนย์สุขภาพ 51 แห่ง, คลินิกหมู่บ้าน 868 แห่ง บุคลากรทางการแพทย์ 20,688 คน (แพทย์ 7,634 คน, พยาบาล 6,408 คน, แพทย์ประจำหมู่บ้าน 1,625 คน) เตียงผู้ป่วย 17,481 เตียง โรงพยาบาลระดับ IIIA หลายแห่ง

กีฬา

ได้รับรางวัล 31 เหรียญทอง 22 เหรียญเงิน 19 เหรียญทองแดง ในระดับชาติ+ และ 61 เหรียญทอง 52 เหรียญเงิน 54 เหรียญทองแดง ในระดับเยาวชนจังหวัด ลงทุน 16.89 ล้านหยวน สร้างสวนกีฬาอัจฉริยะ 1 แห่ง สระว่ายน้ำ 4 แห่ง สนามกีฬาอเนกประสงค์ 10 แห่ง สนามบาสเกตบอล 6 แห่ง สนามฟุตบอล 7 แห่ง ชุดเส้นทางออกกำลังกาย 62 ชุด และโต๊ะปิงปองกลางแจ้ง 50 ชุด รายได้จากการจับฉลาก: 1.068 พันล้านหยวน

ประกันสังคม

เงินบำนาญพนักงาน: 830,200 (เพิ่มขึ้น 25,700) ค่ารักษาพยาบาล: 3,140,200 เงินว่างงาน: 310,000 (เพิ่มขึ้น 7,100) ค่าครองชีพขั้นต่ำในเมือง: 2,466 ในชนบท: 51,686 (เพิ่มขึ้น 959) เงินช่วยเหลือพิเศษ: 4,538 เตียงดูแลผู้สูงอายุ: 20,439 เตียง (7,956 เตียงในสถานพยาบาล, 5,692 เตียงแบบดูแลระยะยาว) สถานบริการชุมชน: 1,034 แห่ง เงินจากการจับสลาก: 347 ล้านหยวน, กองทุนสวัสดิการ: 108 ล้านหยวน

การปกป้องสิ่งแวดล้อม

พื้นที่เพาะปลูก: 3,381.5 เฮกตาร์ พื้นที่ป่าปกคลุม: 45.10% เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 2 แห่ง (208.56 ตารางกิโลเมตร) พื้นที่ทัศนียภาพ 4 แห่ง (ระดับชาติ 1 แห่ง ระดับจังหวัด 3 แห่ง รวม 120.6 ตารางกิโลเมตร) คุณภาพน้ำ: 20 ส่วน อยู่ในระดับ 1-3 คุณภาพอากาศดีเยี่ยม: 96.4% (364/365 วัน) ดัชนีคุณภาพอากาศ: 2.58 มลพิษหลัก: โอโซน

การขนส่ง

ภาพรวม

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13: ระบบขนส่งแบบบูรณาการ เน้นท่าเรือเป็นศูนย์กลาง โดยมีทั้งทางรถไฟ ทางหลวง และทางน้ำ ท่าเรือแร่เหล็กหลัวหยูขนาด 400,000 ตัน (ใหญ่ที่สุดในชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้) คลองหลักอ่าวเหม่ยโจวขนาด 300,000 ตัน ปี 2023: ทางหลวง 6,560 กม., ทางด่วน 260.82 กม., ทางรถไฟ 148.6 กม. ปริมาณสินค้า: 63.2476 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 12.9%) ผู้โดยสาร: 14.041 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 74.3%)

ทางหลวง

รวมทั้งหมด: 6,560 กม. ความหนาแน่น: 153.05 กม./100 กม.² (อันดับ 2 ในมณฑลฝูเจี้ยน) ทางด่วน: 260.82 กม. ("สองสายแนวตั้ง สองสายแนวนอน") 94% ของตำบลต่างๆ อยู่ภายใน 30 นาทีจากทางด่วน ทางหลวงแห่งชาติ/จังหวัด 513.53 กม. (81.5% เป็นทางหลวงชั้น 2 ขึ้นไป) เครือข่าย "สามสายแนวตั้ง หนึ่งสายแนวนอน สามสายเชื่อมต่อ"

ทางรถไฟ

ทางรถไฟ 4 สาย: ฟู่เซี่ย, หยงปู่ (2013), ทางรถไฟความเร็วสูงฟู่เซี่ย, และเส้นทางท่าเรืออ่าวเหม่ยโจว ระยะทาง 148.6 กิโลเมตร "หนึ่งสายแนวตั้ง หนึ่งสายแนวนอน สามสายแยก" สถานีผู้โดยสาร 3 แห่ง: ผู่เถียน, หานเจียง, เซียนหยู สถานีผู่เถียน: สถานีกลางสำคัญบนทางรถไฟฟู่เซี่ย สถานีปลายทางของทางรถไฟเซียงปู่

การขนส่งทางน้ำ

เส้นทางเดินเรือ: เหวินเจีย-เหมยโจว, ซื่อเฉิง-หนานรี, เหมยโจว-คินเหมิน/หม่าจู/เผิงหู/ไท่จง ท่าเรือหลัก: ซิ่วหยู (ชายฝั่งน้ำลึก 30 กม., ท่าเทียบเรือมากกว่า 150 แห่ง, ความจุ 10,000-200,000 ตัน), ซานเจียงโข่ว, เฟิงติง ปี 2020: อนุมัติท่าเทียบเรือแร่เหล็กขนาด 400,000 ตัน (แห่งแรกทางใต้ของหนิงโป-โจวซาน) ปี 2023: ปริมาณสินค้าผ่านท่าเรือ 72.4317 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 35.0%) ตู้คอนเทนเนอร์: 21,618 TEU (เพิ่มขึ้น 38.4%)

การบิน

สนามบินผู่เถียน: การคัดเลือกสถานที่ตั้ง น่านฟ้า ขั้นตอนการบิน และการวิเคราะห์ทางอุตุนิยมวิทยาเสร็จสมบูรณ์แล้วในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 ขณะนี้อยู่ในขั้นตอนเตรียมการก่อสร้าง

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ภาพรวม

มรดกทางประวัติศาสตร์อันล้ำค่า "ดินแดนแห่งชื่อเสียงทางวรรณกรรม" และ "เมืองชายฝั่งโจวลู่" นับตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง มีขุนนาง 2,482 คน ขุนนางชั้นจวงหยวน 21 คน และนายกรัฐมนตรี 17 คน ได้รับการประกาศให้เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติในปี 2023 มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น ได้แก่ วัดหม่าจู่เหม่ยโจว เขตประวัติศาสตร์เมืองซิงฮวา และงิ้วผู่เซียน

วัฒนธรรมมินเยว่

เมืองผู่เถียนเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรหมินเยว่ กษัตริย์หยูซานก่อกบฏในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก แม่ทัพโจวหลี่ปฏิเสธที่จะยอมจำนน สลักคำสุดท้ายไว้บนหน้าผาแล้วกระโดดลงไปฆ่าตัวตาย สระแม่ทัพและวัดแม่ทัพสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงท่าน มีการจัดพิธีบูชาประจำปีในวันที่ 16 และ 19 ของปฏิทินจันทรคติ

วัฒนธรรมทางทะเล

การต่อเรือและการเดินเรือของชาวผู่เถียน: ซู่ตงโปบันทึกไว้ว่าเขาเฝ้ารอเรือของกัปตันเหอจิ่วแห่งผู่เถียนแล่นผ่านช่องแคบฉงโจวเสมอ สมัยราชวงศ์ซ่ง: เซี่ยเหวินตานนำส้มโอมายังญี่ปุ่น (ส้มโอ "บุนตัน") ค้นพบต้นฉบับหนังสือการเดินเรือ "เส้นทางน้ำ"

วัฒนธรรมของชาวประมงหญิง

สตรีชาวเหม่ยโจว: หนึ่งในสามกลุ่มชาวประมงหญิงของมณฑลฝูเจี้ยน สืบเชื้อสายมาจากชาวดาน (ชนเผ่าที่อาศัยอยู่บนเรือ) มีประเพณีทำขนมปังมาจู่และเสื้อมาจู่ (กางเกงสามส่วนสีแดง-น้ำเงิน: สีน้ำเงินหมายถึงทะเล สีแดงหมายถึงไฟ หมายความว่าน้ำชนะไฟและไฟชนะน้ำเพื่อความปลอดภัย) วัฒนธรรมโบราณของชาวดานได้รับการอนุรักษ์ไว้

วัฒนธรรมชาวจีนโพ้นทะเล

ชาวจีนโพ้นทะเลเชื้อสายผู่เถียนกว่า 1.7 ล้านคน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งและหยวน ชาวผู่เถียนได้อพยพไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หลังสงครามฝิ่น เกิดการค้า "ลูกหมู" ขึ้น "ลูกหมูถูกส่งไปต่างประเทศ และไม่เคยกลับมามีชีวิตอีกเลย" ปัจจุบัน ชาวผู่เถียนพลัดถิ่นกระจายไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบอาชีพหลากหลาย ตั้งแต่ส่งขนมปัง ทำผม ขัดรองเท้า ไปจนถึงอุตสาหกรรมใหม่ๆ

ศุลกากร

เทศกาลโคมไฟมาจู: ขบวนแห่รูปปั้นมาจูพร้อมร่างทรง ("จี้ถง"), วงดนตรีกลอง และการแสดงเก้าอี้มีด พิธีกรรมตีตัวด้วย "ลูกเหล็ก" ที่ไป่ถัง "วังฉวน" (การส่งเรือพระราชา): ประเพณีที่มีมานานกว่า 600 ปี มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมณฑล บทกวีฤดูใบไม้ผลิหัวขาว (แถบกระดาษสีขาวบนพื้นสีแดง): เพื่อรำลึกถึงการต่อต้านโจรสลัด "ปีใหม่สองเท่า": คืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ บวกกับวันที่ 4/5 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ "ปีใหญ่" — ประเพณีอันเป็นเอกลักษณ์ที่มีมานานกว่า 400 ปี เพื่อรำลึกถึงวีรบุรุษผู้ต่อต้านโจรสลัดญี่ปุ่น เทศกาลโคมไฟที่ยาวนานที่สุดในจีน (วันที่ 6-29 ของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ): "ประเพณีแตกต่างกันทุกๆ 10 ลี้ หนึ่งหมู่บ้านหนึ่งประเพณี"

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง 579 แห่ง: ระดับชาติ 12 แห่ง ระดับจังหวัด 62 แห่ง และระดับเทศบาล 184 แห่ง อาคารสมัยใหม่ที่ยอดเยี่ยม 22 แห่ง และอาคารประวัติศาสตร์ 257 แห่ง หมู่บ้านประวัติศาสตร์แห่งชาติ 1 แห่ง เมืองประวัติศาสตร์ระดับจังหวัด 3 แห่ง หมู่บ้านประวัติศาสตร์ระดับจังหวัด 5 แห่ง หมู่บ้านดั้งเดิม 3 แห่ง และถนนประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับจังหวัด 2 แห่ง

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

วัฒนธรรมมาจู: มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของโลกโดยองค์การยูเนสโก (2009) บรรจุอยู่ใน "แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13" (2016) ความเชื่อของมาจู: สืบเนื่องมาจากลัทธิชamanismทางทะเลของไป่เยว่ พัฒนาจาก "แม่มด" เป็น "เทพธิดา" และแพร่กระจายไปทั่วโลก "ที่ใดมีน้ำทะเล ที่นั่นมีชาวจีน ที่ใดมีชาวจีน ที่นั่นมีมาจู" องค์การสหประชาชาติยกให้เป็น "เทพธิดาแห่งสันติภาพ" (ทศวรรษ 1980) มีพิธีกรรมร่วมกันระหว่างวัดมาจูทั้งสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน

งิ้วผู่เซียน (งิ้วซิงฮวา): หนึ่งในรูปแบบงิ้วที่เก่าแก่ที่สุดของจีนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มีบทละครดั้งเดิมมากกว่า 5,000 เรื่อง มีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง ได้รับการปรับมาตรฐานในสมัยราชวงศ์หมิง และเปลี่ยนชื่อเป็นงิ้วผู่เซียนในปี 1954 มีทำนองดนตรีมากกว่า 1,000 เพลง และรูปแบบการตีกลองมากกว่า 300 แบบ ถือเป็น "ฟอสซิลที่มีชีวิต" ของศิลปะงิ้วจีน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติ (2006) มีการแสดงทั่วมณฑลฝูเจี้ยนและชุมชนชาวจีนโพ้นทะเล

สัญลักษณ์เมือง

ดอกไม้ประจำเมือง: กุหลาบจีน (1993) ต้นไม้ประจำเมือง: ต้นลิ้นจี่ เขต ถนน และทางหลวงที่ตั้งชื่อตามลิ้นจี่: เขตหลี่เฉิง ถนนหลี่เฉิง ถนนหลี่ฮั่น ถนนหลี่หยวน

อาหารท้องถิ่น

อาหารขึ้นชื่อ: ผัดหมี่, "หมูลิ้นจี่" (หมูรูปทรงลิ้นจี่), เต้าหู้ตุ๋น, ปลาโดว์เต้าหู้, เนื้อแกะตุ๋น, เกี๊ยวโปรตีน รสชาติ: เข้มข้น กลมกล่อม หอมกลิ่นเครื่องเทศ มีรสชาติสะอาด สดชื่น กลมกล่อม และหวานเล็กน้อย ผัดหมี่ซิงฮวา: อาหารหลักในวันส่งท้ายปีเก่า รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส รสชาติเข้มข้น สามารถต้ม ผัด หรือทอดได้ เต้าหู้ตุ๋น: อาหารจานหลักในงานเลี้ยง อาหารเพื่อสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุ

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

จุดชมวิว

ภาพรวม

เขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับจังหวัด 2 แห่ง (208.56 ตารางกิโลเมตร) และพื้นที่ทัศนียภาพ 4 แห่ง (ระดับชาติ 1 แห่ง ระดับจังหวัด 3 แห่ง รวม 120.6 ตารางกิโลเมตร)

จุดชมวิวหลัก

วัดกวงฮวา (กวงฮวาซี่): สร้างขึ้นในปี 558 บนภูเขาฟีนิกซ์ เป็นหนึ่งในสี่วัดสำคัญของมณฑลฝูเจี้ยน ในปี 1983 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นวัดพุทธสำคัญระดับชาติ ในปี 1990 ได้รับการจัดอันดับให้เป็น "วัดต้นแบบ" (อันดับ 1 ของประเทศ) "สมบัติสามอย่าง" ได้แก่ เจดีย์ศากยมุนี ระฆังเหล็ก และหอพระอรหันต์ 500 องค์

เกาะเหม่ยโจว: พื้นที่ 16 ตารางกิโลเมตร แหล่งท่องเที่ยวระดับชาติ มีหาดทรายสีทอง 13 แห่ง และแนวชายฝั่งที่เกิดจากการกัดเซาะยาว 5 กิโลเมตร เป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมมาจู่ วัดบรรพบุรุษมาจู่: สถานที่แสวงบุญของผู้ศรัทธากว่า 200 ล้านคน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เมกกะแห่งตะวันออก" เจิ้งเหอเคยมาเยือนที่นี่ก่อนการเดินทางสำรวจของเขา

บุคคลที่มีชื่อเสียง

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

การแลกเปลี่ยนภายนอก

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

ถนนคนเดินจงซาน

ถนนคนเดินจงซานตั้งอยู่ในเขตซิมิง เมืองเซี่ยเหมิน มณฑลฟูเจี้ยน เป็นหนึ่งในถนนการค้าและแลนด์มาร์คสำคัญที่สุดของเมืองเซี่ยเหมิน โดดเด่นด้วยสถา…

เจิงชัวอัน

หมู่บ้านเจิ้งฉัวอันตั้งอยู่ที่ถนนปินไห่ เขตซิมิง เมืองเซี่ยเหมิน มณฑลฟูเจี้ยน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเซี่ยเหมิน ทางตะวันออกของถน…

กระเช้าลอยฟ้าเซียะเหมินจงกู่

กระเช้าลอยฟ้าเซี่ยเหมินจงกู่ ตั้งอยู่ในเขตซิมิง เมืองเซี่ยเหมิน มณฑลฟูเจี้ยน ภายในอุทยานแห่งชาติเทือกเขาว่านซือและเกาะกู่หลางหยู อยู่ติดกับ…

ตึกแฝดเซียะเหมิน

ตึกแฝดเซี่ยเหมินตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเซี่ยเหมินในเขตเหยียนหวู่ อำเภอซิมิง เมืองเซี่ยเหมิน มณฑลฟูเจี้ยน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 3A ข…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว