ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองซวนเฉิง

เมืองซวนเฉิง

เมืองซวนเฉิง (Xuancheng City) หรือเรียกย่อว่า "ซวน" และในอดีตเรียกว่า ซวนโจว (Xuanzhou) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนล่าง มีพรมแดนติดกับ...

เมืองซวนเฉิง

เมืองซวนเฉิง หรือเรียกย่อว่า "ซวน" และในอดีตเรียกว่า ซวนโจว เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑล บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซีตอนล่าง มีพรมแดนติดกับเมืองหางโจวและหูโจวของมณฑลเจ้อเจียงทางทิศตะวันออก เมืองหม่าอันซานและหนานจิง ฉางโจว และอู๋ซีของมณฑลเจียงซูทางทิศเหนือ เมืองฉีโจวและอู๋หูทางทิศตะวันตก และภูเขาหวงซานทางทิศใต้ ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเขตภูเขาทางตอนใต้ของอานฮุยและที่ราบลุ่มริมแม่น้ำแยงซี มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมชื้นกึ่งเขตร้อนทางตอนเหนือ มีฤดูกาลที่ชัดเจนและปริมาณน้ำฝนมาก พื้นที่ทั้งหมด 12,340 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2569 เมืองซวนเฉิงบริหารจัดการ 1 อำเภอ 4 ตำบล และดูแลเมืองระดับตำบล 2 แห่งในนามของมณฑล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรที่ลงทะเบียนประมาณ 2.695 ล้านคน เมืองซวนเฉิงเป็นที่ตั้งของศูนย์บัญชาการระดับมณฑลมากว่าพันปี ตั้งอยู่ติดกับมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง ใกล้กับเซี่ยงไฮ้และหางโจว และในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคอู๋เยว่ ในปีที่สองของรัชสมัยหยวนเฟิงแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (109 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการก่อตั้งกองบัญชาการตานหยางขึ้นที่นี่ ตลอดประวัติศาสตร์ เมืองนี้ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของกองบัญชาการ มณฑล และรัฐบาลระดับมณฑล ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นกองบัญชาการซวนเฉิง ซวนโจว และมณฑลหนิงกั่ว ในช่วงต้นของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษซวนเฉิงขึ้น ต่อมาได้รวมเข้ากับเขตพิเศษอู๋หูและภูมิภาคอู๋หู ในปี 1980 ภูมิภาคอู๋หูได้เปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคซวนเฉิง ในเดือนเมษายน 1982 คณะกรรมการพรรคและสำนักงานบริหารภูมิภาคซวนเฉิงได้ย้ายจากอู๋หูมายังซวนเฉิง ในปี 2000 ซวนเฉิงได้รับการยกฐานะจากภูมิภาคเป็นเมือง เมืองซวนเฉิงเป็นเมืองสวนแห่งชาติ เมืองป่าแห่งชาติ เมืองศูนย์กลางของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมระดับมณฑล และเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อน ท่องเที่ยว และดูแลสุขภาพระดับโลก เป็นที่ตั้งของเขตคุ้มครองวัฒนธรรมและระบบนิเวศหุยโจวระดับชาติ (ในอำเภอจี้ซี) และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่สำคัญในภาคใต้ของมณฑลอานฮุย เป็นเมืองเดียวในประเทศจีนที่ได้รับการยกย่องให้เป็น "เมืองแห่งสมบัติสี่ประการแห่งการศึกษา" (พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึก) และงานฝีมือการทำกระดาษซวนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก อุตสาหกรรมชั้นนำของซวนเฉิง ได้แก่ ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ชิ้นส่วนรถยนต์ สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม อาหารและเครื่องดื่ม และพลังงานใหม่ ในปี 2025 ซวนเฉิงมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 214.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.84 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่

ที่มาของชื่อ

ตามที่ระบุใน "ฮั่นซื่อไหวจ้วน" (อรรถาธิบายสำนักกวีฮั่น) "ซวน" หมายถึง การปรากฏ" ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นและยุคสงครามระหว่างรัฐ ซวนเฉิงก็มีชื่อเสียงในฐานะเมืองสำคัญของรัฐอู๋และรัฐฉู่ในภูมิภาคเจียงหนาน ราชวงศ์ฮั่นได้ก่อตั้งอำเภอขึ้นที่นี่ชื่อว่าซวนอี้ และตั้งชื่อเมืองตามนั้นว่าซวนเฉิง

ประวัติศาสตร์

พื้นที่ซวนเฉิงมีอารยธรรมโบราณย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ชางและโจว จากหลักฐานเครื่องมือหินและเครื่องปั้นดินเผาโบราณที่ขุดพบ พื้นที่นี้อยู่ในเขตขยายตัวของวัฒนธรรมเหลียงจูในลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่าง ในช่วงยุคชุนชุม ราชวงศ์อู่ได้ขึ้นมามีอำนาจปกครองภาคตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาราชวงศ์เย่ว์ได้พิชิตอู่ และราชวงศ์ฉู่ได้พิชิตเย่ว์ โดยทั้งสามราชวงศ์ได้ปกครองพื้นที่ซวนเฉิงตามลำดับ หลังจากราชวงศ์ฉินรวมจีนและใช้ระบบมณฑลปกครอง พื้นที่นี้ก็อยู่ในเขตปกครองจาง ในปี 109 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองตานหยางขึ้นที่ว่านหลิง (ปัจจุบันคือเขตซวนโจว) ในปี 281 หลังคริสต์ศักราช เขตปกครองซวนเฉิงได้ถูกแยกออกมาจากเขตปกครองตานหยาง โดยมีที่ว่านหลิงเป็นศูนย์กลาง อยู่ภายใต้การปกครองของหยางโจว ตั้งแต่นั้นมา ซวนเฉิงจึงดำรงอยู่เป็นหน่วยงานปกครองระดับจังหวัดและระดับมณฑล ในสมัยต้นราชวงศ์สุย ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกยกเลิก และพื้นที่นี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นซวนโจว ต่อมาเป็นมณฑลซวนเฉิงในช่วงสั้นๆ ในสมัยต้นราชวงศ์ถัง ซวนโจวถูกก่อตั้งขึ้น เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลซวนเฉิงในช่วงสั้นๆ แล้วกลับมาใช้ชื่อซวนโจวอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1166 ซวนโจวถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหนิงกั่ว ในสมัยราชวงศ์หยวน ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเส้นทางหนิงกั่ว จากนั้นเป็นมณฑลหนิงอัน มณฑลซวนเฉิง และมณฑลซวนโจว หลังจากที่จูหยวนจางยึดครองซวนเฉิงได้ในปี ค.ศ. 1367 ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลหนิงกั่วอีกครั้ง และใช้ชื่อนี้เรื่อยมาจนถึงสมัยราชวงศ์หมิงและชิง

ในปี ค.ศ. 1912 ระบบการปกครองแบบมณฑลถูกยกเลิก และอำเภอต่างๆ อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของมณฑล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 ถึง ค.ศ. 1928 พื้นที่นี้อยู่ในเขตการปกครองอู่หู ในปี ค.ศ. 1932 ได้มีการจัดตั้งเขตการปกครองย่อยขึ้น โดยมีซวนเฉิงเป็นเขตที่เก้า ต่อมาได้ปรับโครงสร้างใหม่เป็นเขตที่หกในปี ค.ศ. 1940 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองพิเศษซวนเฉิงขึ้น โดยปกครองห้าอำเภอ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1950 ได้รวมเข้ากับเขตปกครองพิเศษอู่ตัง ขยายเป็นเจ็ดอำเภอ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1952 เขตปกครองพิเศษซวนเฉิงถูกยกเลิกและรวมเข้ากับเขตปกครองพิเศษอู่หูที่จัดตั้งขึ้นใหม่ เปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคอู่หูในปี ค.ศ. 1971 ในปี ค.ศ. 1980 สภาแห่งรัฐอนุมัติการย้ายสำนักงานบริหารส่วนภูมิภาคจากอู่หูไปยังซวนเฉิง และเปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคซวนเฉิง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1982 สำนักงานได้ย้ายไปยังอำเภอซวนเฉิง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2526 หลายอำเภอถูกโอนไปอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองอู่หูและเมืองหม่าอันซาน เหลือเพียง 5 อำเภอ ในปี พ.ศ. 2530 อำเภอซวนเฉิงถูกแทนที่ด้วยเมืองซวนโจวระดับอำเภอ ในปี พ.ศ. 2531 อำเภอจี้ซีและอำเภอจิงเต๋อถูกเพิ่มเข้ามา ในปี พ.ศ. 2540 อำเภอหนิงกัวกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2543 สภาแห่งรัฐอนุมัติการจัดตั้งเมืองซวนเฉิงระดับจังหวัด โดยเขตซวนโจวเข้ามาแทนที่เมืองซวนโจวระดับอำเภอเดิม เมืองซวนเฉิงได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 อำเภอกว่างเต๋อได้รับการยกระดับเป็นเมืองระดับอำเภอ

หน่วยงานบริหาร

ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2569 เมืองซวนเฉิงบริหารจัดการเขตเทศบาล 1 เขต คือ เขตซวนโจว 4 อำเภอ (หลางซี จี้ซี จิงเต๋อ และจิงเซียน) และเมืองระดับอำเภอ 2 เมือง (หนิงกัวและกวงเต๋อ) ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ในเขตซวนโจว

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้งและอาณาเขต

อำเภอซวนเฉิงตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลอานฮุย ครอบคลุมละติจูด 29°57′–31°19′เหนือ และลองจิจูด 117°58′–119°40′ตะวันออก มีอาณาเขตติดกับอำเภอฉางซิง อำเภออันจี และอำเภอหลินอันของเมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียงทางทิศตะวันออก; อำเภอตังตู อำเภอหม่าอันซาน และอำเภอเกาชุน เมืองลี่หยาง และเมืองอี้ซิง มณฑลเจียงซูทางทิศเหนือ; อำเภอชิงหยาง เมืองฉีโจว และอำเภอนานหลิง และอำเภอว่านจือ เมืองอู่หูทางทิศตะวันตก; และอำเภอเช่อเซียน และอำเภอหวงซาน เมืองหวงซานทางทิศใต้ ห้าในเจ็ดเขตการปกครองระดับอำเภอมีพรมแดนติดกับมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง และสามเขตเชื่อมต่อกับพื้นที่ท่องเที่ยวหวงซาน จิ่วฮวาซาน และทะเลสาบไท่ผิง อาณาเขตของอำเภอทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก 161.5 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 150 กิโลเมตร รวมพื้นที่ทั้งหมด 12,340 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

เมืองซวนเฉิงตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างเนินเขาทางตะวันออกเฉียงใต้และที่ราบลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่าง โดยระดับความสูงลดลงจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ภูเขาทางใต้มีความสูงตั้งแต่ 800 ถึง 1,800 เมตร เนินเขาตอนกลางมีความสูงตั้งแต่ 50 ถึง 500 เมตร และที่ราบทางเหนือมีความสูงต่ำกว่า 50 เมตร มีเทือกเขาสำคัญสามแห่งพาดผ่านพื้นที่ ได้แก่ เทือกเขาหวงซาน เทือกเขาเทียนมู่ และเทือกเขาจิ่วฮวาซาน ภูมิประเทศมีความหลากหลาย ประกอบด้วยภูเขา (2,017.66 ตารางกิโลเมตร) เนินเขา (7,948.36 ตารางกิโลเมตร) และที่ราบ (2,389.64 ตารางกิโลเมตร) ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอดเขาชิงเหลียง สูง 1,787.4 เมตร อยู่ในอำเภอจี้ซี จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 5 เมตร ในตำบลซุยหยาง อำเภอซวนโจว

ภูมิอากาศ

เมืองซวนเฉิงมีภูมิอากาศแบบมรสุมกึ่งเขตร้อน มีฤดูกาลที่ชัดเจน อุณหภูมิอบอุ่น ปริมาณน้ำฝนมาก และแสงแดดส่องถึงเพียงพอ อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 16.0 องศาเซลเซียส โดยเดือนมกราคมเฉลี่ย 3.3 องศาเซลเซียส (ต่ำสุด -16.0 องศาเซลเซียส) และเดือนกรกฎาคมเฉลี่ย 28.0 องศาเซลเซียส (สูงสุด 41.5 องศาเซลเซียส) ช่วงเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 228 วัน ปริมาณแสงแดดเฉลี่ยต่อปี 1,784.1 ชั่วโมง และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,429.6 มิลลิเมตร โดยตกหนักในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม และสูงสุดในเดือนมิถุนายน

อุทกวิทยา

แม่น้ำในเมืองซวนเฉิงอยู่ในลุ่มแม่น้ำแยงซีและลุ่มแม่น้ำเฉียนถาง ลุ่มแม่น้ำแยงซีประกอบด้วยแม่น้ำชิงอี้ (87 กิโลเมตรภายในเมือง) แม่น้ำซุยหยาง (208 กิโลเมตร) และระบบแม่น้ำไท่หู ทะเลสาบสำคัญ ได้แก่ ทะเลสาบหนานยี่ (ประมาณ 189 ตารางกิโลเมตร เป็นทะเลสาบน้ำจืดธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลอานฮุยตอนใต้) ทะเลสาบชิงหลง (32.8 ตารางกิโลเมตร) และทะเลสาบไท่ผิง (88 ตารางกิโลเมตร เป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลอานฮุย)

ดิน

ดินในเมืองซวนเฉิงประกอบด้วย 10 กลุ่ม 23 กลุ่มย่อย 75 สกุล และ 119 ชนิด ดินแดงซึ่งเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุด ครอบคลุมพื้นที่ 52% และเป็นแหล่งเพาะปลูกป่าไม้ ชา หม่อน และผลไม้ ดินนาซึ่งเป็นประเภทดินที่ใช้ในการเพาะปลูกหลัก ครอบคลุมพื้นที่ 17.3% กลุ่มอื่นๆ ได้แก่ ดินสีม่วง (8.6%) ดินหิน (5.6%) ดินหินปูนดำ (5.4%) ดินเหลืองน้ำตาล (3.9%) ดินหิน (2.9%) ดินเหลือง (2.7%) ดินชื้น (1.4%) และดินเหนียวแดง (0.2%)

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมด 1,235,566 เฮกตาร์ โดยเป็นพื้นที่ป่าไม้ 727,283 เฮกตาร์ (58.86%) และพื้นที่เพาะปลูก 215,868 เฮกตาร์ (17.47%) พืชพรรณป่าไม้เป็นป่าดิบชื้นเขตร้อนชื้นตอนกลางที่มีใบกว้าง ส่วนใหญ่เป็นป่าที่เกิดขึ้นใหม่หรือป่าปลูก มีทุ่งหญ้าต่อเนื่องกันมากกว่า 18 แห่ง แต่ละแห่งมีพื้นที่มากกว่า 10,000 หมู่ กระจายอยู่ทั่วเมืองซวนโจว กวางเต๋อ หนิงกัว และจิงเซียน

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำทั้งหมดมีมากถึง 9.316 พันล้านลูกบาศก์เมตร ซวนเฉิงเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีน้ำบาดาลอุดมสมบูรณ์ที่สุดของมณฑลอานฮุย แม้ว่าการสูบน้ำจะยังไม่ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ โดยมีปริมาณน้อยกว่า 40 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปี ปริมาณน้ำที่ส่งผ่านมีประมาณ 3.5 พันล้านลูกบาศก์เมตร ส่วนใหญ่มาจากอ่างเก็บน้ำเฉินชุน ศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำอยู่ที่ 530,000 กิโลวัตต์ โดยสามารถนำมาใช้ได้ 353,000 กิโลวัตต์ ปริมาณน้ำต่อหัวประชากรอยู่ที่ 3,254 ลูกบาศก์เมตร

ทรัพยากรสัตว์ป่า

มีสัตว์ป่ามากกว่า 400 ชนิดอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ สิบชนิดได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ ได้แก่ จระเข้จีน กวางซิกา กวางมุนต์แจ็กดำ เสือดาวลายเมฆ นกกระสาขาว และนกเป็ดน้ำจีน ส่วนอีก 21 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับสอง ได้แก่ ตัวนิ่ม นาก ชะมดอินเดียขนาดใหญ่ เซโรว์ เป็ดแมนดาริน และซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน

ทรัพยากรพืช

มีพืชป่า 1,492 ชนิด ห้าชนิดได้รับการคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ ได้แก่ แปะก๊วย ยิวใต้ และเรดวูดรุ่งอรุณ สิบห้าชนิดได้รับการคุ้มครองระดับสอง ได้แก่ เฟอร์หวงซาน ต้นโทเรย่าจีน และต้นทิวลิปจีน ชนิดพันธุ์หายากระดับมณฑล ได้แก่ ดอกอะซาเลียอันฮุย ต้นแมกโนเลียหวงซาน และต้นแมกโนเลียเทียนมู่

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 55 ชนิดในพื้นที่ทำเหมือง 330 แห่ง แร่ที่ไม่ใช่โลหะเป็นแร่ที่พบมากที่สุด โดยหินปูนเกรดซีเมนต์เป็นแร่ที่มีปริมาณมากที่สุด แร่สำคัญ ได้แก่ หินปูนเกรดซีเมนต์ แคลไซต์ ฟลูออไรต์ ถ่านหิน หินแกรนิต ทองแดง ทังสเตน และโมลิบเดนัม หินปูนมีความเข้มข้นในพื้นที่กวางเต๋อ ซวนโจว จิงเซียน และหนิงกัว แคลไซต์ในพื้นที่จิงเซียน และแร่โลหะในพื้นที่ซวนโจว จี้ซี หนิงกัว และจิงเซียน

ประชากร

ขนาดประชากร

ณ สิ้นปี 2025 จำนวนประชากรที่ลงทะเบียนไว้มีประมาณ 2.695 ล้านคน

องค์ประกอบทางชาติพันธุ์

เมืองซวนเฉิงมีประชากรกลุ่มน้อยที่มีความหลากหลาย โดยมีชนกลุ่มน้อย 45 กลุ่ม รวมกว่า 12,000 คน (ประมาณ 0.5% ของประชากรทั้งหมด) กลุ่มชาติพันธุ์หลักๆ ได้แก่ เช่อ หุย แมนจู เหมียว และจ้วง โดยแต่ละกลุ่มมีสมาชิกมากกว่า 1,000 คน

การเมือง

ที่ทำการเทศบาลเมืองซวนเฉิงตั้งอยู่ในเขตซวนโจว เมืองนี้บริหารงานภายใต้โครงสร้างการปกครองเทศบาลระดับจังหวัดมาตรฐานของสาธารณรัฐประชาชนจีน

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 เมืองซวนเฉิงมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 214.86 พันล้านหยวน (ประมาณ 29.84 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6% เมื่อคิดจากราคาคงที่ โดยภาคอุตสาหกรรมหลักมีส่วนสนับสนุน 18.69 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.60 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.1%) ภาคอุตสาหกรรมรอง 92.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.88 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6%) และภาคอุตสาหกรรมบริการ 103.46 พันล้านหยวน (ประมาณ 14.37 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.3%) สัดส่วนของสามภาคส่วนนี้อยู่ที่ 8.7:43.1:48.2 รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 20.01 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.78 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 1%) โดยเป็นรายได้จากภาษี 12.51 พันล้านหยวน และรายได้ที่ไม่ใช่ภาษี 7.5 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.7%) รายจ่ายงบประมาณอยู่ที่ 37.7 พันล้านหยวน ลดลง 4.1% การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 5.3% ขณะที่การลงทุนในภาคอุตสาหกรรมเติบโต 9.9% และการลงทุนในภาคอสังหาริมทรัพย์ลดลง 22.1% รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 43,518 หยวน (ประมาณ 6,044 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.9%) โดยประชากรในเมืองมีรายได้ 56,362 หยวน (ประมาณ 7,828 ดอลลาร์สหรัฐ) และประชากรในชนบทมีรายได้ 26,969 หยวน (ประมาณ 3,746 ดอลลาร์สหรัฐ) อัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทแคบลงเหลือ 2.09

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2568 มีการเพาะปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 3.305 ล้านหมู่ โดยมีผลผลิตรวม 1.305 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.3%) ผลผลิตผักและเห็ดกินได้อยู่ที่ 644,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.6%) ชา 40,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.2%) และผลไม้สวน 37,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 2.6%) การผลิตเนื้อสัตว์รวม 346,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 1.6%) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 129,000 ตัน (เพิ่มขึ้น 3.4%) กำลังไฟฟ้ารวมของเครื่องจักรกลการเกษตรอยู่ที่ 2.659 ล้านกิโลวัตต์ (เพิ่มขึ้น 0.7%) โดยมีอัตราการใช้เครื่องจักรกลอย่างครอบคลุม 87.2% สำหรับพืชผลหลัก

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2025 มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมโดยรวมอยู่ที่ 75.14 พันล้านหยวน (ประมาณ 10.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.9%) มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.9% โดยภาคการผลิตเติบโต 9.8% ภาคการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 24.1% โดยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และการสื่อสารเติบโต 31.8% สองอุตสาหกรรมชั้นนำ ได้แก่ ชิ้นส่วนรถยนต์และพลังงานใหม่ เติบโต 17.4% ทำให้ส่วนแบ่งตลาดรวมเพิ่มขึ้นจาก 28.2% เป็น 30.5% โดยพลังงานใหม่เติบโต 22.4% และชิ้นส่วนรถยนต์เติบโต 16.1% วิสาหกิจอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีรายได้ 317.56 พันล้านหยวน (ประมาณ 44.11 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.4%) และกำไร 12.6 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.75 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.2%) มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 17.67 พันล้านหยวน ลดลง 1.8% โดยมีวิสาหกิจที่ผ่านเกณฑ์ 458 แห่ง

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 87.51 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.8%) การค้าปลีกออนไลน์ผ่านวิสาหกิจขนาดใหญ่เติบโต 9.8% คิดเป็น 13.9% ของการค้าปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคขนาดใหญ่ทั้งหมด การค้าต่างประเทศรวมอยู่ที่ 27.68 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.84 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.2%) โดยเป็นการส่งออก 25.09 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 6.8%) และการนำเข้า 2.58 พันล้านหยวน การค้ากับกลุ่มประเทศอาเซียนเติบโต 14.6% และกับกลุ่มประเทศโครงการสายไหมเติบโต 4.2% การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศที่แท้จริงอยู่ที่ 280 ล้านหยวน (ประมาณ 38.89 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 13.7%) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 376.81 พันล้านหยวน (ประมาณ 52.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 11.7%) และยอดสินเชื่ออยู่ที่ 346.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 48.11 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 10.6%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 7.63 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.06 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.7%) จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ 2.892 ล้านคน และผู้ใช้บรอดแบนด์แบบมีสายอยู่ที่ 1.413 ล้านคน

กิจการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 โรงเรียนอาชีวศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายมีนักเรียน 5,800 คน (จากจำนวนนักเรียนทั้งหมด 19,400 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นมีนักเรียน 36,800 คน (จากจำนวนนักเรียนทั้งหมด 106,300 คน) โรงเรียนประถมศึกษามีนักเรียน 21,300 คน (จากจำนวนนักเรียนทั้งหมด 133,800 คน) และโรงเรียนอนุบาลมีนักเรียน 48,000 คน วิทยาลัยอาชีวศึกษาและเทคนิคซวนเฉิงมีนักเรียน 4,614 คน (จากจำนวนนักเรียนทั้งหมด 13,905 คน) และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอเฟย วิทยาเขตซวนเฉิง มีนักเรียน 2,812 คน (จากจำนวนนักเรียนทั้งหมด 10,862 คน)

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2025 มีการออกสิทธิบัตร 5,321 ฉบับ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ 851 รายการ เมืองนี้มีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังไม่หมดอายุ 6,951 ฉบับ (27.9 ต่อประชากร 10,000 คน เพิ่มขึ้น 6.1%) มีวิสาหกิจไฮเทค 968 แห่ง (เพิ่มขึ้นสุทธิ 117 แห่ง) และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่จดทะเบียนระดับชาติที่ใช้เทคโนโลยีเป็นหลัก 1,391 แห่ง (เพิ่มขึ้น 6.7%) เมืองนี้มีสถาบันตรวจสอบที่ได้รับการรับรอง 103 แห่ง ผลิตภัณฑ์บ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ระดับชาติ 32 รายการ และเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนที่ยังไม่หมดอายุ 49,000 รายการ

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2568 เมืองซวนเฉิงมีสถานพยาบาล 1,561 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 61 แห่ง และสถานพยาบาลระดับรากหญ้า 1,471 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 21,768 คน (แพทย์ 8,924 คน พยาบาล 10,073 คน) และเตียงผู้ป่วย 17,878 เตียง จำนวนผู้เข้ารับบริการทางการแพทย์รวมทั้งสิ้น 21.583 ล้านครั้ง

วัฒนธรรม

เมืองนี้มีคณะศิลปะการแสดง 46 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 11 แห่ง โรงละครและโรงภาพยนตร์ 22 แห่ง และห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่งที่มีหนังสือ 1.9875 ล้านเล่ม การครอบคลุมของวิทยุและโทรทัศน์สูงถึง 99.97%

กีฬา

เมืองซวนเฉิงมีสถานที่จัดการแข่งขันกีฬา 11,107 แห่ง รวมพื้นที่ทั้งหมด 8.7087 ล้านตารางเมตร ในปี 2025 มีนักกีฬา 1,302 คนเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเยาวชนระดับมณฑลอานฮุย และได้รับรางวัล 41 เหรียญทอง 47 เหรียญเงิน และ 62 เหรียญทองแดง

ประกันสังคม

ในปี 2025 มีการสร้างงานในเมืองใหม่ 47,600 ตำแหน่ง (คิดเป็น 110.7% ของเป้าหมาย) ณ สิ้นปี 2025 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญของบริษัท 852,000 คน โครงการประกันบำนาญของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.401 ล้านคน โครงการประกันการว่างงาน 384,000 คน และโครงการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 561,000 คน ประกันสุขภาพของพนักงานในเมืองมีผู้ลงทะเบียน 588,000 คน และประกันสุขภาพของผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 1.883 ล้านคน มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 167 แห่ง โดยมีเตียงให้บริการ 19,100 เตียง

การขนส่ง

เมืองซวนเฉิงเป็นเมืองเดียวในมณฑลอานฮุยที่ติดกับทั้งมณฑลเจียงซูและมณฑลเจ้อเจียง ในปี 2025 การขนส่งสินค้ามีจำนวน 280 ล้านตัน (ลดลง 10.7%) ปริมาณการผ่านท่าเรือ 13.725 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 0.1%) และการขนส่งผู้โดยสาร 15.65 ล้านเที่ยว (เพิ่มขึ้น 880%) จำนวนยานพาหนะส่วนบุคคลอยู่ที่ 628,000 คัน (เพิ่มขึ้น 3.6%) โดยเป็นรถยนต์ส่วนตัว 573,000 คัน

ทางหลวง

ทางด่วนเจ็ดสาย ได้แก่ G4012 ลี่หยาง-หนิงเต๋อ, G50 เซี่ยงไฮ้-ฉงชิง, G5011 อู่หู-เหอเฟย, S03 ซวนเฉิง-หลี่เฉียว และ S05 ซวนเฉิง-ถงหลู เชื่อมต่อพื้นที่ภายนอก ทำให้สามารถเข้าถึงเขตเมืองหนานจิงและหางโจวได้โดยตรง ซวนเฉิงเป็นเมืองที่สองในมณฑลที่มีทางด่วนวงแหวน

ทางรถไฟ

มีรถไฟความเร็วสูงให้บริการ 4 สาย ได้แก่ สายเหอเฟย-ฝูโจว, ซางชิว-เหอเฟย-หางโจว, หางโจว-หวงซาน และสายซวนเฉิง-จีซี

การบิน

สนามบินอู่หู-ซวนเฉิง ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนร่วมกันจากเมืองอู่หูและเมืองซวนเฉิง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2564 โดยอยู่ห่างจากใจกลางเมืองซวนเฉิงประมาณ 21 กิโลเมตร

การขนส่งทางน้ำ

เมืองซวนเฉิงมีเส้นทางน้ำที่สามารถเดินเรือได้ 22 สาย รวมระยะทาง 423 กิโลเมตร แบ่งเป็นเส้นทางน้ำระดับ 3 จำนวน 54 กิโลเมตร และเส้นทางน้ำระดับ 7 จำนวน 159 กิโลเมตร มีท่าเรือแม่น้ำภายในประเทศ 7 แห่งที่ให้บริการเมืองนี้ ได้แก่ ท่าเรือกลาง ท่าเรือซินเหอจวง ท่าเรือติงปู้ ท่าเรือสุ่ยหยาง ท่าเรือหลางซี ท่าเรือหนิงกัว และท่าเรือจิงเซียน

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

กิจกรรมพื้นบ้าน

การแข่งเรือมังกรที่เถาฮวาถานมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ตำนานเล่าว่าหลังจากที่ขุนศึกเฉินโย่วเหลียงพ่ายแพ้ต่อจูหยวนจางที่ทะเลสาบโปหยางในมณฑลเจียงซี แม่ทัพจางติงเปียนได้พาหลานชายของเขา จางโย่วเปา ไปลี้ภัยที่เถาฮวาถานในจิงเซียน หลานชายได้รับการอุปการะโดยตระกูลจ้ายในท้องถิ่นและเปลี่ยนชื่อเป็นจ้ายจิงหลิว การแข่งเรือมังกรถูกใช้เป็นฉากบังหน้าสำหรับการฝึกทหารเรือ การแข่งเรือมังกรของเถาฮวาถานมีความโดดเด่นด้วยตัวเรือรูปทรงมังกรที่เป็นเอกลักษณ์และการขับขานจังหวะอันทรงพลัง

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่นของเมืองซวนเฉิงกระจายตัวอยู่ในเมืองซวนโจว หลางซี กวางเต๋อ หนิงกัว และจิงเซียน โดยมีความแตกต่างกันอย่างมาก ประกอบด้วยภาษาจีนอู๋ (กลุ่มซวนโจวและไท่หู) ที่พูดโดยชาวพื้นเมือง รวมถึงภาษาถิ่นทางเหนือจากหูเป่ยและเหอหนาน ภาษาจีนกลางเจียงฮวาย และภาษาถิ่นหมิ่น ฮักกา และหูหนานในปริมาณเล็กน้อย ความหลากหลายนี้เกิดจากการอพยพเป็นหลัก ในช่วงสงครามไท่ผิง (ค.ศ. 1860-1864) การสู้รบอย่างดุเดือดได้ทำลายล้างภูมิภาคนี้ ตามมาด้วยโรคระบาดที่เกือบจะทำให้ประชากรในพื้นที่ลดลงจนหมด รัฐบาลชิงได้ดำเนินนโยบายการตั้งถิ่นฐานใหม่ ดึงดูดผู้อพยพจำนวนมากจากเหอหนาน หูเป่ย และอันฮุยตอนเหนือ

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2023 เมืองซวนเฉิงมีแหล่งโบราณสถานสำคัญระดับชาติ 19 แห่ง และระดับจังหวัด 102 แห่ง

ประเพณีพื้นบ้าน

ณ สิ้นปี 2023 เมืองนี้มีรายการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 8 รายการ และระดับจังหวัด 79 รายการ

งานฝีมือ

เมืองซวนเฉิงมีชื่อเสียงด้านงานหัตถกรรมดั้งเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "สมบัติทั้งสี่แห่งการศึกษา" ได้แก่ กระดาษซวน พู่กันซวน หมึก และแท่นฝนหมึก งานหัตถกรรมทำกระดาษซวนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโก

จุดชมวิว

ณ สิ้นปี 2023 เมืองซวนเฉิงมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A ขึ้นไปจำนวน 60 แห่ง สถานที่สำคัญ ได้แก่ สระดอกท้อ (Taohuatan) ในจิงเซียน แหล่งท่องเที่ยวจิ่วฮวาซาน ทะเลสาบไท่ผิง และทะเลสาบหนานยี่

บุคคลสำคัญ

เมืองซวนเฉิงได้ผลิตบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มากมายตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของมณฑลอานฮุยตอนใต้

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองซวนเฉิงได้รับรางวัลและเกียรติยศมากมาย รวมถึงเมืองสวนแห่งชาติ เมืองป่าแห่งชาติ เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมประจำมณฑล และเป็น "เมืองแห่งขุมทรัพย์ทางวิชาการทั้งสี่" แห่งเดียวของจีน

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

แหล่งท่องเที่ยวหมู่บ้านโบราณจาจี

แหล่งท่องเที่ยวหมู่บ้านโบราณจาจีในซวนเฉิง ตั้งอยู่ในหมู่บ้านจาจี ตำบลเถาฮวาถาน อำเภอจิงเซียน เมืองซวนเฉิง มณฑลอานฮุย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวร…

แหล่งท่องเที่ยวหมู่บ้านโบราณซีตี้

แหล่งท่องเที่ยวหมู่บ้านโบราณซีตี้ ตั้งอยู่ในตำบลซีตี้ อำเภออี้เซียน เมืองหวงซาน มณฑลอานฮุย ครอบคลุมพื้นที่ 10.7 ตารางกิโลเมตร เป็นหมู่บ้านจ…

สวนสาธารณะเซียวเหยาจิน

สวนสาธารณะเซียวเหยาจิน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 16 ถนนโชวชุน เขตลู่หยาง เมืองเหอเฟย มณฑลอานฮุย เป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเหอเฟย เป็นแหล่งท่…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว