ซูเฉียน
ซู่เฉียน (Suqian) หรือเรียกย่อว่า "ซู" และในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อ เซี่ยเซียง (Xiaxiang), ซูหยู (Suyu) และจงหวู่ (Zhongwu) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซูตอนเหนือของประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 8,524 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 ประชากรที่ลงทะเบียนไว้...
ซูเฉียน
ซู่เฉียน (Suqian) หรือเรียกย่อว่า "ซู" และในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อ เซี่ยเซียง (Xiaxiang), ซูหยู (Suyu) และจงหวู่ (Zhongwu) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซูตอนเหนือ ประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 8,524 ตารางกิโลเมตร ณ สิ้นปี 2025 มีประชากรที่ลงทะเบียนไว้ 5,808,000 คน เมืองนี้บริหารจัดการ 2 เขต และ 3 อำเภอ โดยมี 67 ตำบล และ 28 ตำบลย่อย ภาษาท้องถิ่นเป็นภาษาจีนกลางภาคกลางและภาษาจีนกลางเจียงหวย ซู่เฉียนมีลักษณะเป็นที่ราบกว้างใหญ่และแหล่งน้ำหนาแน่น ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของภูมิภาคที่มีแหล่งน้ำทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซู เช่น ทะเลสาบหงเจ๋อ (Hongze Lake), ทะเลสาบหลัวมา (Luoma Lake), คลองใหญ่ (Grand Canal) และแม่น้ำเหลืองโบราณ (Yellow River) พื้นที่เกือบหนึ่งในสี่ของเมืองปกคลุมด้วยน้ำ สภาพภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมเขตอบอุ่น โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 14.1 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝน 899.9 มิลลิเมตร เมืองซู่เฉียนมีอารยธรรมยาวนานกว่า 5,000 ปี และประวัติศาสตร์เมืองกว่า 2,700 ปี ในปี 1996 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับจังหวัด เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 53 แห่ง (ระดับ 5A 1 แห่ง และระดับ 4A 9 แห่ง) และโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 โครงการ ซู่เฉียนได้รับรางวัล China Habitat Environment Award, National Ecological Garden City และ National Double Support Model City ระบบอุตสาหกรรม "615" ของเมืองมุ่งเน้นไปที่กลุ่มอุตสาหกรรม 6 กลุ่ม ได้แก่ พลังงานใหม่ สิ่งทอระดับสูง อาหารสีเขียว อุปกรณ์ไฟฟ้าและเครื่องกล เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านสีเขียว และวัสดุใหม่ ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 502.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 70.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6%
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
ยุคก่อนราชวงศ์ฉิน
หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ในพื้นที่นี้มานานกว่า 7,000 ปี ในช่วงต้นราชวงศ์โจว พื้นที่นี้เป็นของรัฐซูและรัฐจงหวู่ ในปี 512 ก่อนคริสต์ศักราช รัฐหวู่ได้พิชิตทั้งสองรัฐ หลังจากที่รัฐหวู่ล่มสลาย พื้นที่นี้ก็เปลี่ยนมือไปมาระหว่างรัฐเย่ว์ รัฐฉู่ รัฐซ่ง และรัฐฉี ก่อนที่จะถูกผนวกเข้ากับรัฐฉู่โดยสมบูรณ์
ราชวงศ์ฉิน
ในปี 224 ก่อนคริสตกาล ราชวงศ์ฉินได้ยึดครองพื้นที่นี้ หลังจากรวมชาติในปี 221 ก่อนคริสตกาล ได้มีการจัดตั้งมณฑลขึ้น 4 มณฑล ได้แก่ เซี่ยเซียง ชิวโย่ว ซู และหลิง ในช่วงสงครามระหว่างฉู่กับฮั่น เซียงหยูได้ผนวกพื้นที่นี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฉู่ตะวันตกของเขา
ราชวงศ์ฮั่น
หลังจากก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลและอาณาจักรต่างๆ มากมาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกมีการปรับโครงสร้างการปกครองหลายครั้ง โดยมณฑลหลินหวยเป็นหน่วยงานปกครองระดับภูมิภาคแห่งแรกที่ปกครองพื้นที่นี้
สามอาณาจักร ผ่านราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้
ในสมัยสามก๊ก พื้นที่นี้เป็นของอาณาจักรเฉาเว่ย ในปี ค.ศ. 405 ราชวงศ์จินตะวันออกได้ก่อตั้งอำเภอซูหยูขึ้น ในสมัยราชวงศ์เหนือและราชวงศ์ใต้ พื้นที่นี้เปลี่ยนมือไปมาหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 578 ราชวงศ์โจวเหนือได้เปลี่ยนชื่อศูนย์กลางการปกครองของพื้นที่นี้
ราชวงศ์สุ่ย ราชวงศ์ถัง และห้าราชวงศ์
ในปี ค.ศ. 583 ราชวงศ์สุยได้จัดระเบียบพื้นที่ภายใต้การปกครองของเมืองซือโจวใหม่ ในปี ค.ศ. 762 ราชวงศ์ถังได้เปลี่ยนชื่ออำเภอซูหยูเป็นอำเภอซูเฉียน เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเกี่ยวกับพระนามของจักรพรรดิไต้จง (หลี่หยู)
ซ่ง หยวน หมิง และชิง
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง เมืองซู่เฉียนเป็นพื้นที่พิพาทระหว่างกองทัพซ่งและจิน ราชวงศ์หยวนได้ก่อตั้งอำเภอเถาหยวนขึ้น ราชวงศ์หมิงได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเถาหยวน และราชวงศ์ชิงยังคงรักษารูปแบบการบริหารเดิมไว้
สาธารณรัฐจีน
ในปี ค.ศ. 1912 สาธารณรัฐได้ยกเลิกเขตปกครองระดับจังหวัดและมณฑล ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น (ค.ศ. 1937-1945) พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ที่มีการแย่งชิงกันอย่างหนัก โดยมีการจัดตั้งรัฐบาลต่อต้านขึ้นหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1946 ได้มีการจัดตั้งอำเภอซู่เฉียนขึ้น และในปี ค.ศ. 1949 ได้มีการจัดตั้งอำเภอซีหงขึ้น และพื้นที่นี้ได้รับการจัดระเบียบใหม่ภายใต้เขตพิเศษหวยหยิน
สาธารณรัฐประชาชนจีน
ในปี 1953 เมื่อมีการก่อตั้งมณฑลเจียงซู พื้นที่นี้จึงอยู่ภายใต้การปกครองของเขตปกครองหวยหยิน ในปี 1987 อำเภอซู่เฉียนได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ และเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 1996 สภาแห่งรัฐได้อนุมัติการจัดตั้งเมืองซู่เฉียนเป็นเมืองระดับจังหวัด โดยรวมเอาซู่เฉียน ซู่หยาง ซีหยาง และซีหงเข้าไว้ด้วยกัน ในปี 2004 อำเภอซู่หยูได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอซู่หยู
หน่วยงานบริหาร
ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 ซู่เฉียนบริหารจัดการ 2 อำเภอ (ซู่เฉิง ซู่หยู) และ 3 ตำบล (ซู่หยาง ซีหยาง ซีหง) โดยมี 28 ตำบลย่อย และ 67 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ถนนหนานหู ตำบลปินเหอ อำเภอซู่เฉิง
ภูมิศาสตร์กายภาพ
ที่ตั้งและขอบเขต
เมืองซู่เฉียนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซู ระหว่างละติจูด 33°12′17″–34°24′38″ เหนือ และลองจิจูด 117°6′19″–119°12′50″ ตะวันออก มีพรมแดนติดกับเมืองหัวอานทางใต้ เมืองเหลียนหยุนกังทางตะวันออก เมืองซูโจวทางเหนือ และมณฑลอานฮุยทางตะวันตก มีพื้นที่ 8,555 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่ดิน 77.6% พื้นที่น้ำ 22.4%)
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะพื้นผิว
ภูมิประเทศทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสูง และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ต่ำ มีที่ราบกว้างใหญ่และเครือข่ายแม่น้ำหนาแน่น พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าระดับความสูง 40 เมตร โดยจุดที่สูงที่สุดอยู่ที่ 71.2 เมตร และจุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ 2.8 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองซู่เฉียนมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่น โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 14.2 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝน 910 มิลลิเมตร และชั่วโมงแสงแดด 2,291 ชั่วโมง ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็งเฉลี่ย 211 วัน ปริมาณน้ำฝนกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ มีแนวโน้มที่จะเกิดภัยแล้งในฤดูใบไม้ผลิ น้ำท่วมในฤดูร้อน และความแห้งแล้งในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว
อุทกวิทยา
ซู่เฉียนตั้งอยู่บริเวณตอนกลางและตอนล่างของลุ่มแม่น้ำห้วยและลุ่มแม่น้ำอี้ซู่ซี ติดกับทะเลสาบหงเจ๋อทางทิศใต้และทะเลสาบหลัวมาทางทิศเหนือ รับน้ำจากพื้นที่ต้นน้ำขนาด 210,000 ตารางกิโลเมตร และเป็นที่รู้จักในฐานะ "ทางระบายน้ำ" ระบบแม่น้ำห้วยครอบคลุมพื้นที่ 4,225.6 ตารางกิโลเมตร และระบบแม่น้ำอี้ซู่ซีครอบคลุมพื้นที่ 4,329.4 ตารางกิโลเมตร ทะเลสาบหงเจ๋อครอบคลุมพื้นที่ 1,248 ตารางกิโลเมตร และทะเลสาบหลัวมาครอบคลุมพื้นที่ 222 ตารางกิโลเมตร
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ปริมาณน้ำผิวดินมีทั้งหมด 1.3575 พันล้านลูกบิดเมตร และปริมาณน้ำใต้ดินมีทั้งหมด 1.0153 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรแร่
ซู่เฉียนอุดมไปด้วยแร่ที่ไม่ใช่โลหะ ได้แก่ ทรายควอตซ์ ไคยาไนต์ ซิลิกา ผลึก แร่ฟอสเฟต และทรายเหลือง แร่ธาตุที่มีศักยภาพ ได้แก่ ไมกา เพชร ทองแดง เหล็ก ปิโตรเลียม และโพแทสเซียม
ประชากร
ณ สิ้นปี 2024 ประชากรอาศัยอยู่ที่ 4,980,000 คน (อัตราการเป็นเมือง 65.60%) อัตราการเกิด 5.70‰ อัตราการตาย 7.63‰ และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติ −1.93‰ ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 5,836,600 คน นอกจากชาวฮั่นแล้ว ยังมีชนกลุ่มน้อยอีก 50 กลุ่มอาศัยอยู่ในเมืองนี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวหุย ชาวเหมียว และชาวอี๋
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) อยู่ที่ 480.185 พันล้านหยวน (ประมาณ 67.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 6.9% GDP ต่อหัวอยู่ที่ 96,447 หยวน (ประมาณ 13,580 ดอลลาร์สหรัฐ) โครงสร้างอุตสาหกรรมอยู่ที่ 8.6:42.4:49.0 (ภาคปฐมภูมิ:ภาคทุติยภูมิ:ภาคตติยภูมิ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 5.6% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 31 พันล้านหยวน ในปี 2025 GDP อยู่ที่ 502.66 พันล้านหยวน (ประมาณ 70.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.6% โดยมีรายได้จากงบประมาณแผ่นดิน 31.66 พันล้านหยวน และผลผลิตภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 543 พันล้านหยวน
อุตสาหกรรมหลัก
ผลผลิตรวมทางการเกษตร ป่าไม้ ปศุสัตว์ และประมง มีมูลค่า 71.913 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.1%) ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 4.1332 ล้านตัน เนื้อสัตว์ 478,800 ตัน (เพิ่มขึ้น 20.6%) และผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ 334,600 ตัน (เพิ่มขึ้น 5.6%)
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 8.4% โดยภาคการผลิตเติบโต 8.6% มีการติดตามผลิตภัณฑ์การผลิตอุปกรณ์ 58 รายการ โดย 65.5% แสดงให้เห็นถึงการเติบโตของผลผลิต ผลผลิตของอุตสาหกรรมการก่อสร้างอยู่ที่ 84.88 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.8%)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 169.147 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 5.5%) โดยยอดขายรถยนต์พลังงานใหม่เติบโต 66.2% มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 8.992 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 584.179 พันล้านหยวน และเงินกู้อยู่ที่ 682.907 พันล้านหยวน รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 12.496 พันล้านหยวน
กิจการสังคม
การศึกษา
เมืองซู่เฉียนมีสถาบันอุดมศึกษาที่มีนักศึกษา 11,700 คน โรงเรียนมัธยมปลาย 5 แห่งที่มีนักเรียน 148,000 คน โรงเรียนมัธยมต้น 55 แห่งที่มีนักเรียน 290,400 คน และโรงเรียนประถมศึกษาที่มีนักเรียน 478,900 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนอนุบาล 533 แห่ง
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2024 มีการอนุมัติสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 1,657 ฉบับ (เพิ่มขึ้น 35.4%) โดยมีสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่ยังมีผลบังคับใช้ 6,004 ฉบับ (12.06 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน เพิ่มขึ้น 33.7%) เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทค 915 แห่ง (เพิ่มขึ้น 16.7%) และไม่มีบริษัทใดประสบความสำเร็จในการสร้างบริษัทระดับยูนิคอร์นระดับชาติ มีการสร้างศูนย์บ่มเพาะธุรกิจเทคโนโลยีระดับจังหวัด 14 แห่ง
วัฒนธรรม
เมืองนี้สร้างโรงละครขนาดเล็กใหม่ 16 แห่ง และจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมกว่า 2,100 รายการ ผลงานศิลปะบนเวที 18 ชิ้นได้รับรางวัลระดับจังหวัดหรือระดับชาติ และมีห้องสมุดระดับชาติชั้นนำ 4 แห่งให้บริการแก่เมืองนี้
กีฬา
การแข่งขันวิ่งมาราธอนซู่เฉียนปี 2024 มีผู้เข้าร่วม 12,592 คน เมืองนี้ได้สร้างสวนกีฬามาตรฐาน 15 แห่ง เส้นทางออกกำลังกายกว่า 600 กิโลเมตร และสนามกีฬาสารพัดประโยชน์กว่า 100 แห่ง ยอดขายสลากกินแบ่งกีฬาสูงถึง 1.14 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 10.32%)
การดูแลสุขภาพ
เมืองซู่เฉียนมีสถานพยาบาล 2,904 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 244 แห่ง มีเตียงผู้ป่วย 35,405 เตียง และบุคลากรทางการแพทย์ 40,628 คน
ประกันสังคม
ระบบประกันบำนาญขั้นพื้นฐานครอบคลุม 3,648,800 คน ประกันการว่างงาน 510,800 คน และประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน 663,200 คน ค่าครองชีพขั้นต่ำอยู่ที่ 645 หยวนต่อคนต่อเดือน เมืองนี้ดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 150 แห่ง และจุดบริการอาหารชุมชน 83 แห่ง
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2024 จำนวนผู้โดยสารทางรถไฟรวม 4.8158 ล้านคน (เพิ่มขึ้น 8.3%) การขนส่งสินค้าทางบก 96.0356 ล้านตัน และปริมาณสินค้าที่ผ่านท่าเรือ 26.7081 ล้านตัน
ทางหลวง
ทางด่วน 5 สายตัดผ่านซูเฉียน ได้แก่ ปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้, ฮวาอาน-ซูโจว, ซินหยาง-หยางโจว, หยานเฉิง-ลั่วหยาง และเหลียนหยุนกัง-ซูเฉียน นอกจากนี้ยังมีทางหลวงแผ่นดินสาย G205, G235 และ G343 รวมทั้งทางหลวงระดับจังหวัดอีก 10 สายที่ประกอบกันเป็นเครือข่ายถนน
ทางรถไฟ
มีทางรถไฟ 3 สายที่ให้บริการเมืองซู่เฉียน ได้แก่ ทางรถไฟความเร็วสูงซูโจว-เหยียนเฉิง ทางรถไฟซินชาง และทางรถไฟซู่หวย โดยมีสถานีทั้งหมด 5 สถานี รวมถึงสถานีซู่เฉียนและสถานีซีหยาง (ซึ่งเป็นสถานีรถไฟความเร็วสูงทั้งคู่)
การขนส่งทางน้ำ
แม่น้ำที่สามารถเดินเรือได้ ได้แก่ คลองแกรนด์คาแนล แม่น้ำซูหง และคลองทะเลสาบเฉิงจื่อ โดยมีท่าเรืออยู่ที่ซู่เฉียน ซีหยาง และซีหง
ระบบขนส่งสาธารณะ
ในปี 2020 เมืองซู่เฉียนมีรถโดยสารประจำทางในเมือง 873 คัน (578 คันเป็นรถพลังงานใหม่) ให้บริการ 59 เส้นทาง รถโดยสารประจำทางในชนบท 315 คัน ให้บริการ 27 เส้นทาง และรถโดยสารประจำทางระหว่างตำบลและหมู่บ้าน 202 เส้นทาง นอกจากนี้ เมืองยังมีสถานีจักรยานสาธารณะ 470 แห่ง พร้อมจักรยาน 10,850 คัน รถแท็กซี่รับจ้าง 2,272 คัน และรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปพลิเคชัน 385 คัน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ที่มาของชื่อ
ในปี ค.ศ. 762 ราชวงศ์ถังได้เปลี่ยนชื่ออำเภอซูหยูเป็นอำเภอซูเฉียน ซึ่งมีความหมายว่า "การย้ายที่ตั้งของศูนย์กลางอำเภอซูหยู" เพื่อหลีกเลี่ยงข้อห้ามเกี่ยวกับพระนามของจักรพรรดิไต้จง
สัญลักษณ์ประจำเมือง
ดอกไม้ในเมือง: ดอกอินทนิลและดอกหอมหมื่นลี้ ต้นไม้ในเมือง: ต้นป็อปลาร์และต้นเจดีย์
เมืองนี้ได้พัฒนาโครงการริเริ่มเพื่อสังคมหลายโครงการ รวมถึง "กฎแห่งความสุภาพ 20 ข้อของซู่เฉียน" "กฎแห่งมารยาทในการให้ของขวัญ 9 ข้อของซู่เฉียน" (เพื่อลดภาระในการให้ของขวัญ) และ "กฎแห่งความซื่อสัตย์ 10 ข้อของซู่เฉียน"
สถานที่ทางประวัติศาสตร์
สถานที่สำคัญๆ ได้แก่ แหล่งโบราณสถานลิงซงหลินจวงในเมืองซีหง แหล่งโบราณสถานมนุษย์เซี่ยเฉาหวัน (แหล่งโบราณสถานมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในจีนตะวันออก) แหล่งโบราณสถานซุนซานจี (แหล่งโบราณสถานยุคหินใหม่ที่เก่าแก่ที่สุดในมณฑลเจียงซู) พระราชวังวัดราชามังกร (ที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกของคลองแกรนด์คาแนล) และบ้านเกิดของเซียงหยู (กษัตริย์ผู้ปกครองแคว้นฉู่ตะวันตก)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองนี้มีโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 4 โครงการ และระดับจังหวัด 32 โครงการ โดยมีผู้สืทอดมรดกที่เป็นตัวแทนระดับชาติ 3 คน และระดับจังหวัด 17 คน
ภาษาถิ่น
ภาษาซู่เฉียนครอบคลุมสองพื้นที่สำเนียง ได้แก่ ซู่หยางและซีหยางอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางเจียงหวย ส่วนซู่หยูและซูเฉิงอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง ภาษาซีหงมีลักษณะเด่นของทั้งสองกลุ่มนี้
ประเพณีพื้นบ้าน
เมืองซู่เฉียนมีศิลปะพื้นบ้านที่หลากหลาย รวมถึงการล่องเรือบนบก การเดินบนไม้ค้ำ การรำเสาดอกไม้ การรำลา การรำมังกรและสิงโต อาหารท้องถิ่นเน้นข้าว ข้าวสาลี ข้าวโพด และมันเทศ โดยนิยมกระเทียม ต้นหอม และพริกเป็นพิเศษ เมืองนี้มีวัฒนธรรมสุราที่ลึกซึ้ง สุราหยางเหอและซวงกู่มีชื่อเสียงระดับประเทศ โดยเฉพาะ "หยางเหอบลูคลาสสิก" ที่สร้างกระแสความนิยมอย่างมากในตลาดไป๋จิ๋วระดับประเทศ รูปแบบงิ้วท้องถิ่น ได้แก่ งิ้วหวยไห่ (ซู่หยางและซีหยาง) งิ้วซีโจว (ซีหง) และงิ้วหวยหง (ซู่หยูและซูเฉิง)
จุดชมวิว
ภาพรวม
ซู่เฉียน บ้านเกิดของเซียงหยู ผู้นำแห่งรัฐฉู่ตะวันตก เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองริมน้ำ เมืองหลวงแห่งสุรา และเมืองสวนสวย จักรพรรดิเฉียนหลงทรงยกย่องว่าเป็น "ทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิที่งดงามที่สุดในโลก" เมืองนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 53 แห่ง (ระดับ 5A 1 แห่ง ระดับ 4A 9 แห่ง) รีสอร์ทท่องเที่ยวระดับชาติ 1 แห่ง และระดับมณฑล 3 แห่ง และหมู่บ้านท่องเที่ยวสำคัญระดับชาติ 2 แห่ง และระดับมณฑล 12 แห่ง
สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำทะเลสาบหงเจ๋อ: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ในอำเภอสีหง ครอบคลุมพื้นที่ 5.2 ตารางกิโลเมตร ภายในเขตสงวนธรรมชาติแห่งชาติทะเลสาบหงเจ๋อ มีพืชพรรณปกคลุมถึง 95% มีนกมากกว่า 200 ชนิด และปลา 67 ชนิด รวมถึงปลาสเตอร์เจียนจีน ป่ากกที่ซับซ้อนแห่งนี้เป็นแหล่งกำเนิดของกองทัพเรือจีนสมัยใหม่
อุทยานแห่งชาติป่าซานไทซาน: อุทยานระดับ 4A ครอบคลุมพื้นที่ 12.7 ตารางกิโลเมตร โดดเด่นด้วยแนวคิด "นาซาน นาซุย นาเดียน" (ภูเขา น้ำ และทุ่งดอกไม้) พร้อมด้วย "ทะเลดอกไม้นาเดียน" ขนาด 2,220 หมู่ ประกอบด้วยทุ่งดอกไม้ 612 แปลง แบ่งเป็นโซนสีเหลือง แดง และม่วง
วัดพระราชวังราชามังกร: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A และหน่วยอนุรักษ์โบราณสถานสำคัญระดับชาติในเมืองจาเหอ สร้างขึ้นในรัชสมัยจักรพรรดิชิงซุนจือ จักรพรรดิเฉียนหลงเคยประทับที่นี่ 5 ครั้งระหว่างการเสด็จประพาสทางใต้ 6 ครั้ง ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในฐานะส่วนหนึ่งของคลองใหญ่
บ้านเกิดของเซียงหยู: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ที่จัดแสดงวัฒนธรรมของเซียงหยูและอารยธรรมฉู่ตะวันตก ผ่านการจำลองการรบและนิทรรศการทางวัฒนธรรม
แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุราหยางเหอ: แหล่งท่องเที่ยวเชิงอุตสาหกรรมระดับ 4A ณ โรงกลั่นหยางเหอ ซึ่งประกอบด้วยเวิร์คช็อปการผลิตสุรา ห้องเก็บสุราใต้ดินอายุร้อยปี และประสบการณ์การชิมสุรา
พิพิธภัณฑ์ต้นป็อปลาร์แห่งประเทศจีน: พิพิธภัณฑ์ระดับ 4A ที่จัดแสดงเรื่องราวการพัฒนาอุตสาหกรรมต้นป็อปลาร์
แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมสุราซวงโกว: แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ณ โรงกลั่นซวงโกว ครอบคลุมพื้นที่ 2.8 ตารางกิโลเมตร และมีแหล่งท่องเที่ยว 18 แห่ง
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
บุคคลสำคัญ
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม