ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองหยานเฉิง

เมืองหยานเฉิง

เมืองเหยียนเฉิง (Yancheng City) ซึ่งในอดีตเรียกว่าเหยียนตู (Yandu) เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซู ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของจีนเลียบทะเลเหลือง เป็นเมืองสำคัญในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และเป็นส่วนหนึ่งของมหานครเซี่ยงไฮ้

เมืองหยานเฉิง

เมืองเหยียนเฉิง หรือที่รู้จักในอดีตว่าเหยียนตู เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซู ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของจีนริมทะเลเหลือง เป็นเมืองสำคัญในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี และเป็นส่วนหนึ่งของมหานครเซี่ยงไฮ้ เมืองนี้มีพื้นที่ 17,700 ตารางกิโลเมตร เป็นที่ราบ และเป็นประตูทางทะเลสำหรับเขตเศรษฐกิจเชิงนิเวศแม่น้ำห้วย และได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองพื้นที่ชุ่มน้ำนานาชาติ เป็นที่ตั้งของมรดกทางธรรมชาติโลกแห่งเดียวของมณฑลเจียงซู คือแหล่งที่อยู่อาศัยของนกอพยพตามชายฝั่งทะเลเหลือง (โป๋ไห่) และเป็นที่ตั้งของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติสำหรับนกกระเรียนมงกุฎแดงและกวางเปเรดาวิด ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีประชากร 6.611 ล้านคน และมี GDP 804.53 พันล้านหยวน (ประมาณ 113.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ประวัติศาสตร์

ก่อนสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก พื้นที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวหวยอี้ ในปี 201 ก่อนคริสต์ศักราช ได้มีการก่อตั้งอำเภอเหยียนตูขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ในปี 413 คริสต์ศักราช ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเหยียนเฉิง ซึ่งหมายถึง "เมืองที่ล้อมรอบด้วยนาเกลือ" ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ พื้นที่นี้ถูกจัดระเบียบเป็นมณฑลเสิ่นหยางและเหยียนเฉิง ในช่วงปลายราชวงศ์สุย ผู้นำการลุกฮือของชาวนา เว่ยเช่อ ได้ประกาศตนเป็นกษัตริย์และก่อตั้งเมืองเสิ่นโจวขึ้น ในสมัยราชวงศ์ถัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของฉู่โจว ในสมัยราชวงศ์หยวน อยู่ภายใต้การปกครองของหยางโจวและหัวอาน ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง พื้นที่นี้ถูกแบ่งออกเป็นมณฑลหยางโจวและหัวอาน โดยมีการก่อตั้งอำเภอฟู่หนิงในปี 1731 และอำเภอตงไท่ในปี 1768

ในสมัยสาธารณรัฐจีน พื้นที่นี้ได้ผ่านการปรับโครงสร้างการบริหารหลายครั้ง ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2483 กองทัพที่สี่ใหม่ที่มุ่งหน้าไปทางเหนือและกองทัพที่แปดที่มุ่งหน้าไปทางใต้ได้รวมกำลังกันที่ไป่จือซื่อโข่ว จัดตั้งกองบัญชาการใหญ่ภาคกลางของจีนขึ้น หลังจากเหตุการณ์ทางตอนใต้ของมณฑลอานฮุย กองทัพที่สี่ใหม่ได้สร้างกองบัญชาการขึ้นใหม่ที่เมืองเหยียนเฉิง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2484 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานบริหารเขตเหยียนฟู่ขึ้น ซึ่งปกครองเจ็ดอำเภอ และในปี พ.ศ. 2490 เมืองเหยียนเฉิงก็ได้รับการปลดปล่อย

หลังปี 1949 เขตพิเศษเหยียนเฉิงถูกจัดตั้งขึ้น และมีการปรับเปลี่ยนการบริหารหลายครั้งในช่วงหลายทศวรรษต่อมา ในปี 1983 ระบบเมืองระดับจังหวัดได้ถูกนำมาใช้ ทำให้เหยียนเฉิงได้รับการจัดตั้งเป็นเมืองระดับจังหวัด

หน่วยงานบริหาร

การเปลี่ยนแปลงการแบ่งส่วน

ในปี 1983 เมืองเหยียนเฉิงได้นำระบบการปกครองแบบเมือง-อำเภอมาใช้ ตงไท่กลายเป็นเมืองระดับอำเภอในปี 1987 ในปี 1996 เขตชานเมืองถูกปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอเหยียนตู และต้าเฟิงกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2003 เขตเมืองถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตติงหู และอำเภอเหยียนตูกลายเป็นเขตเหยียนตู ในปี 2015 เมืองต้าเฟิงซึ่งเป็นเมืองระดับอำเภอถูกเปลี่ยนสถานะเป็นเขตต้าเฟิง

รายละเอียดแผนก

ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2569 เมืองเหยียนเฉิงปกครองพื้นที่ 3 เขต (ติงหู เหยียนตู และต้าเฟิง) 5 อำเภอ (เซียงสุ่ย ปินไห่ ฟู่หนิง เช่อหยาง และเจียนหู) และเมืองระดับอำเภอ 1 แห่ง (ตงไท่) พร้อมด้วยเขตพัฒนา 2 แห่ง ได้แก่ เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเหยียนเฉิง และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคเจียงซูเหยียนหนาน สำนักงานใหญ่ของเทศบาลตั้งอยู่บนถนนชิจี้ ในเขตเหยียนตู

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองหยานเฉิงตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของประเทศจีน ในมณฑลเจียงซูตอนตะวันออก ระหว่างละติจูด 32°34'–34°28' เหนือ และลองจิจูด 119°27'–120°54' ตะวันออก มีพรมแดนติดกับทะเลเหลืองทางทิศตะวันออก หนานตงและไท่โจวทางทิศใต้ ฮวาอานและหยางโจวทางทิศตะวันตก และตรงข้ามกับเหลียนหยุนกังทางทิศเหนือ โดยมีแม่น้ำกวนคั่นกลาง พื้นที่ทั้งหมด 17,700 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่ราบชายฝั่ง 4,553 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 70% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลเจียงซู และมีชายฝั่งยาว 582 กิโลเมตร (56% ของชายฝั่งทั้งหมดของมณฑล) ชายฝั่งทางใต้ของปากแม่น้ำเชอหยางยังคงขยายตัวออกสู่ทะเลอย่างต่อเนื่องในอัตรามากกว่า 10 ตารางกิโลเมตรต่อปี

ภูมิประเทศ

ตัวเมืองตั้งอยู่บนที่ราบทั้งหมด โดยมีพื้นที่สูงที่สุดอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ และพื้นที่ต่ำกว่าอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกเฉียงเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่มีความสูงต่ำกว่า 5 เมตร โดยมีความแตกต่างของระดับความสูงสัมพัทธ์สูงสุดน้อยกว่า 8 เมตร สามารถแบ่งที่ราบออกเป็น 3 ภูมิภาค ได้แก่ ที่ราบหวงหวย (ทางเหนือของคลองชลประทานหลักซูเป่ย) ที่ราบลี่เซี่ยเหอ (ประมาณ 4,000 ตารางกิโลเมตร) และที่ราบชายฝั่ง (ประมาณ 7,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งคิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่เมือง)

ภูมิอากาศ

เมืองหยานเฉิงตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภูมิอากาศกึ่งเขตร้อนทางเหนือและภูมิอากาศอบอุ่น โดยมีคลองชลประทานหลักซูเป่ยเป็นตัวแบ่งเขต ภูมิอากาศได้รับอิทธิพลจากมหาสมุทรอย่างมาก ทำให้ฤดูใบไม้ผลิเย็นกว่าและมาช้ากว่า ฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นกว่า และมีปริมาณน้ำฝนมากกว่ามณฑลเจียงซูตะวันตกในละติจูดเดียวกัน มรสุมมีความชัดเจน: ฤดูหนาวนำพาลมหนาวจากทางเหนือ ในขณะที่ฤดูร้อนนำพาลมอบอุ่นชื้นจากทางใต้พร้อมปริมาณน้ำฝนมากมาย

อุทกวิทยา

เมืองหยานเฉิงมีเครือข่ายแม่น้ำที่หนาแน่น โดยมีแม่น้ำสายหลัก 12 สายที่มีความยาวเกิน 50 กิโลเมตร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของระบบแม่น้ำห้วย ชายฝั่งยาว 582 กิโลเมตร ทอดยาวจากประตูระบายน้ำซิงกังทางใต้ไปจนถึงปากแม่น้ำกวนทางเหนือ นอกชายฝั่งมีระบบสันดอนทรายแผ่ขยายเป็นแนวรัศมี 200 กิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ และ 90 กิโลเมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก โดยส่วนหลักอยู่ในน่านน้ำของหยานเฉิง พื้นที่ทางทะเลของเมืองครอบคลุม 18,900 ตารางกิโลเมตร รวมถึงน่านน้ำภายใน 12,100 ตารางกิโลเมตร และน่านน้ำอาณาเขต 6,753 ตารางกิโลเมตร ในปี 2019 หยานเฉิงได้รับการกำหนดให้เป็น "เมืองกลุ่มที่สามสำหรับการสาธิตการบำบัดน้ำเสียที่มีกลิ่นเหม็น"

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรน้ำ

ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,014.7 มิลลิเมตร (15.41 พันล้านลูกบาศก์เมตร) โดยมีปริมาณน้ำไหลบ่าเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 3.96 พันล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำไหลบ่าต่อหัวประชากรอยู่ที่เพียง 499 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งคิดเป็น 18.7% ของค่าเฉลี่ยระดับประเทศ ทำให้เมืองเหยียนเฉิงเป็นพื้นที่ที่ขาดแคลนน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ซึ่งเป็นช่วงที่มีการชลประทานสูงสุด น้ำจะขาดแคลนอย่างมาก โดยเฉพาะทางใต้ของเมืองดู่หลงกังและทางเหนือของแม่น้ำเหลืองที่ถูกทิ้งร้าง

ทรัพยากรที่ดิน

พื้นที่ทั้งหมดของเมืองมีขนาด 16,931.3 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม (64.74%) พื้นที่ก่อสร้าง (16.38%) และที่ดินว่างเปล่า (18.88%) พื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำขนาด 455,300 เฮกตาร์ คิดเป็น 70% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลเจียงซู โดยมีพื้นที่ 1,300 ตารางกิโลเมตรที่สามารถพัฒนาได้ กระจายอยู่ในเขตตงไท่ ต้าเฟิง เชหยาง ปินไห่ และเซียงสุ่ย

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองหยานเฉิงมีพืชพรรณที่อุดมสมบูรณ์ รวมถึงไม้ยืนต้น 201 ชนิดจาก 63 วงศ์ พืชเศรษฐกิจกว่า 300 ชนิด และพืชสมุนไพร 420 ชนิด มีปลา 150 ชนิดจาก 17 อันดับและ 73 วงศ์ โดยมีปลามากกว่า 30 ชนิดที่เป็นเป้าหมายของการประมงเชิงพาณิชย์ ทรัพยากรลูกปลาไหลมีมากมาย โดยคิดเป็นกว่า 45% ของปริมาณทั้งหมดในประเทศ มวลชีวภาพของหอยในเขตน้ำขึ้นน้ำลงมีประมาณ 100,000 ตัน รวมถึงหอยกาบประมาณ 60,000 ตัน ในเดือนกันยายนปี 2025 การแข่งขันดูนกระดับชาติที่พื้นที่ชุ่มน้ำเทียว่จือได้บันทึกนกไว้ 212 ชนิด รวมถึงการพบเห็นนกนางแอ่นปากสั้นเป็นครั้งแรก

ทรัพยากรแร่

หยานเฉิงเป็นพื้นที่ที่มีแร่ธาตุน้อย ทรัพยากรหลักได้แก่ ดินเหนียว พลังงานความร้อนใต้พิภพ น้ำแร่ และปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติบางส่วน แหล่งดินเหนียวที่มีซิลิกาสูงมีปริมาณรวม 2.815 ล้านตัน กระจุกตัวอยู่ในเมืองกัวเมิ่ง อำเภอหยานตู ปริมาณสำรองปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติที่พิสูจน์แล้วมีถึง 80 พันล้านลูกบาศก์เมตร โดยมีปริมาณสำรองรวมที่คาดการณ์ไว้ 200 พันล้านลูกบาศก์เมตร ทำให้เป็นแหล่งน้ำมันและก๊าซบนบกที่ใหญ่ที่สุดในชายฝั่งตะวันออกของจีน แอ่งตะกอนทะเลเหลืองครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 100,000 ตารางกิโลเมตร จัดอยู่ในอันดับที่สองของประเทศในบรรดาแอ่งน้ำมันและก๊าซในทะเล

ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2563) ประชากรในเมืองเหยียนเฉิงมีจำนวน 6,709,629 คน คิดเป็น 7.92% ของประชากรทั้งหมดในมณฑลเจียงซู และเมื่อสิ้นปี 2568 ประชากรจะเพิ่มขึ้นเป็น 6.611 ล้านคน โดยเป็นประชากรในเขตเมือง 4.4889 ล้านคน อัตราการเป็นเมืองเพิ่มขึ้นเป็น 67.9% เพิ่มขึ้น 0.9 จุดเปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองหยานเฉิงอยู่ที่ 804.53 พันล้านหยวน (ประมาณ 113.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.4% เมื่อคิดที่ราคาคงที่ โดยภาคการผลิตขั้นต้น ภาคการผลิตขั้นกลาง และภาคบริการ มีส่วนร่วมคิดเป็น 87.36 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%), 302.22 พันล้านหยวน (ประมาณ 42.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.4%) และ 414.95 พันล้านหยวน (ประมาณ 58.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.5%) ตามลำดับ GDP ต่อหัวอยู่ที่ 121,000 หยวน (ประมาณ 17,041 ดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 15.0% โดยการลงทุนในภาคการผลิตลดลง 12.8% และการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ลดลง 21.3% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 51.57 พันล้านหยวน (ประมาณ 7.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.9%) โดยรายได้จากภาษีอยู่ที่ 34.70 พันล้านหยวน รายจ่ายงบประมาณแผ่นดินโดยรวมอยู่ที่ 109.90 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้สุทธิต่อหัวอยู่ที่ 45,731 หยวน (ประมาณ 6,440 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.1%) โดยประชากรในเมืองมีรายได้เฉลี่ย 53,128 หยวน (ประมาณ 7,482 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.5%) และประชากรในชนบทมีรายได้เฉลี่ย 33,432 หยวน (ประมาณ 4,709 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.6%) ทำให้มีอัตราส่วนรายได้ระหว่างเมืองและชนบทอยู่ที่ 1.59:1 ค่าใช้จ่ายในการบริโภคต่อหัวอยู่ที่ 27,821 หยวน (ประมาณ 3,920 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.0%)

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2568 มีการปลูกธัญพืชบนพื้นที่ 14.96 ล้านหมู่ (ประมาณ 997,000 เฮกตาร์) โดยมีผลผลิตรวม 7.201 ล้านตัน ซึ่งสูงกว่า 7 ล้านตันติดต่อกันเป็นปีที่ 11 ผลผลิตเรพซีดอยู่ที่ 154,000 ตัน (+1.4%) ผัก 14.047 ล้านตัน (+2.9%) การผลิตปศุสัตว์เติบโตขึ้น โดยมีการชำแหละสุกร 4.674 ล้านตัว (+6.9%) สัตว์ปีก 115.71 ล้านตัว (+13.5%) และการผลิตไข่อยู่ที่ 786,000 ตัน (+1.9%)

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมรวมในปี 2025 อยู่ที่ 238.217 พันล้านหยวน (ประมาณ 33.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพิ่มขึ้น 6.4%) โดยภาคการผลิตเติบโต 6.9% อุตสาหกรรมขนาดใหญ่มีการเติบโตอย่างแข็งแกร่งในกลุ่มรถยนต์ (+18.8%) อุปกรณ์ทั่วไป (+15.6%) และข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ (+7.9%) มูลค่าเพิ่มจากการผลิตรถยนต์เติบโต 19.2% ซึ่งมีส่วนสนับสนุนการเติบโตของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ 1.3 จุดเปอร์เซ็นต์ ผลิตภัณฑ์พลังงานใหม่เติบโตอย่างรวดเร็ว โดยรถยนต์พลังงานใหม่เติบโต 1.4 เท่า และแบตเตอรี่ไฟฟ้าเติบโต 18.0% มูลค่าสัญญาการก่อสร้างอยู่ที่ 287.99 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2025 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 289.47 พันล้านหยวน (ประมาณ 40.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.7%) ยอดขายปลีกออนไลน์จากวิสาหกิจที่มียอดขายเกินโควตาอยู่ที่ 9.04 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 11.5%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 155.53 พันล้านหยวน (ประมาณ 21.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 6.0%) โดยการส่งออกอยู่ที่ 108.24 พันล้านหยวน (ประมาณ 15.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.6%) สินค้าส่งออก "สามกลุ่มใหม่" ได้แก่ แบตเตอรี่ลิเธียม เซลล์แสงอาทิตย์ และรถยนต์พลังงานใหม่ มีมูลค่ารวม 19.437 พันล้านหยวน คิดเป็น 18.0% ของการส่งออกทั้งหมด รายได้จากไปรษณีย์และโทรคมนาคมอยู่ที่ 12.97 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 2.1%) โดยมีการจัดส่งด่วน 562 ล้านครั้ง (เพิ่มขึ้น 13.5%) เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยว 62.807 ล้านคน (+11.9%) สร้างรายได้จากการใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยว 66.199 พันล้านหยวน (+10.4%) ซึ่งรวมถึงรายได้จากเงินตราต่างประเทศ 92.39 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (+37.7%) ยอดเงินฝากของสถาบันการเงิน ณ สิ้นปีอยู่ที่ 1,308.57 พันล้านหยวน (+10.0%) และยอดเงินกู้ 1,558.56 พันล้านหยวน (+16.4%) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 26.714 พันล้านหยวน (ประมาณ 3.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, +7.8%)

กิจการสังคม

การศึกษา

ในปี 2025 เมืองหยานเฉิงมีมหาวิทยาลัยทั่วไป 7 แห่ง มีนักศึกษาลงทะเบียน 103,900 คน โรงเรียนอาชีวศึกษา 12 แห่ง โรงเรียนมัธยมปลาย 55 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 245 แห่ง และโรงเรียนประถมศึกษา 271 แห่ง มีเด็กอนุบาล 92,300 คน และมีบุคลากรทั้งหมด 89,800 คน ซึ่งรวมถึงครูประจำ 77,100 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

จำนวนสิทธิบัตรที่ได้รับอนุมัติทั้งหมดอยู่ที่ 15,431 ฉบับ (-22.7%) ซึ่งรวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 3,380 ฉบับ สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้จริงอยู่ที่ 22,618 ฉบับ (+9.7%) คิดเป็น 33.90 ฉบับต่อประชากร 10,000 คน เมืองนี้มีการเพิ่มวิสาหกิจไฮเทคระดับชาติ 558 แห่ง บริษัท "ยักษ์ใหญ่ขนาดเล็ก" เฉพาะทางระดับชาติ 50 แห่ง และวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมเฉพาะทางระดับจังหวัด 736 แห่ง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสถิติสูงสุด

วัฒนธรรม

เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง (9 แห่งอยู่ในระดับชั้นนำของประเทศ) ห้องสมุด 10 แห่ง (ทั้งหมดอยู่ในระดับชั้นนำของประเทศ) และพิพิธภัณฑ์ 15 แห่ง ในปี 2025 มีการสร้างสรรค์ละครเวทีขนาดใหญ่ 6 เรื่อง และบทละครใหม่ 48 เรื่อง ละครรำต้นฉบับเรื่อง "ดอกไม้บานสะพรั่ง" เปิดตัวรอบปฐมทัศน์และได้รับเสียงชื่นชมอย่างมาก ผลงาน 47 ชิ้นได้รับรางวัลระดับจังหวัดหรือสูงกว่า รวมถึงรางวัลดาวเด่นแห่งชาติและรางวัลเหวินฮวาแห่งชาติ ละครงิ้วห้วยคลาสสิก 4 เรื่องได้รับการนำเสนอที่ศูนย์ศิลปะการแสดงแห่งชาติ

กีฬา

พื้นที่สนามกีฬาต่อหัวประชากรอยู่ที่ 5.02 ตารางเมตร ในการแข่งขันกีฬา นักกีฬาจากหยานเฉิงได้รับรางวัลชนะเลิศระดับนานาชาติ 7 รายการ ระดับชาติ 126 รายการ และระดับจังหวัด 107 รายการ คูไอ หม่าน คว้าเหรียญทองประเภทหญิงคู่ในการแข่งขันเทเบิลเทนนิสชิงแชมป์โลก และนักกีฬาจากหยานเฉิง 25 คน คว้าเหรียญทอง 4 เหรียญ เหรียญเงิน 3 เหรียญ และเหรียญทองแดง 3 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 15

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2025 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 3,795 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาลและศูนย์สุขภาพชุมชน 343 แห่ง และศูนย์ควบคุมโรค 10 แห่ง มีจำนวนเตียงทั้งหมด 44,200 เตียง และมีบุคลากรทางการแพทย์ 57,400 คน ซึ่งรวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 25,300 คน และพยาบาลวิชาชีพ 23,000 คน

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2568 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญพนักงานบริษัท 1.23 ล้านคน และโครงการประกันบำนาญประชาชนในเขตเมืองและชนบท 1.8672 ล้านคน เมืองนี้ให้ความช่วยเหลือทางสังคมแก่ประชาชน 123,100 คน โดยแจกจ่ายเงินจำนวน 1.238 พันล้านหยวน (ประมาณ 174 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และให้ความช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ชั่วคราวแก่ประชาชน 22,500 คน รวมเป็นเงิน 28.09 ล้านหยวน (ประมาณ 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นอกจากนี้ เมืองนี้ยังดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 161 แห่ง โดยมีเตียงรองรับ 19,470 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเหยียนเฉิงมีเครือข่ายการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจร 5 ด้าน ได้แก่ ทางหลวง ทางรถไฟ การบิน การขนส่งทางทะเล และทางน้ำภายในประเทศ สนามบินนานาชาตินานหยางและท่าเรือต้าเฟิงเป็นท่าเรือเปิดชั้นหนึ่งของประเทศ ทำให้เหยียนเฉิงเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองระดับจังหวัดที่มีทั้งท่าอากาศยานและท่าเรือน้ำชั้นหนึ่ง ณ สิ้นปี 2568 เมืองนี้มีถนนยาว 26,537 กิโลเมตร (ทางด่วน 507.4 กิโลเมตร ถนนชั้นหนึ่ง 1,921.4 กิโลเมตร) โดยมีความหนาแน่นของถนน 149.8 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร สนามบินรองรับผู้โดยสาร 2.035 ล้านคน (+15.2%) และสินค้า 7,098 ตัน (+32.1%) ปริมาณผู้โดยสารทางรถไฟสูงถึง 23.187 ล้านคน (+5.5%)

ทางหลวง

เมืองเหยียนเฉิงมีทางด่วนสายหลัก 3 สาย ได้แก่ ทางด่วนเสิ่นหยาง-ไห่โข่ว (G15) ทางด่วนเหยียนเฉิง-จิงเจียง (S29 ซึ่งเป็นวงแหวนด้านตะวันตกและเหนือ) และทางด่วนเหยียนเฉิง-ลั่วหยาง (G1516 เดิมชื่อทางด่วนเหยียนหวย ซึ่งเป็นวงแหวนด้านใต้) ทางด่วน G15 สร้างขึ้นเป็น 3 ส่วนตั้งแต่ปี 1999 และแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปี 2006 ด้วยงบประมาณลงทุนรวมประมาณ 20.044 พันล้านหยวน (ประมาณ 2.82 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ทางด่วนเหยียนเฉิง-ลั่วหยางมีความยาว 308.43 กิโลเมตร ด้วยงบประมาณลงทุน 12.276 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.73 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเป็นเส้นทางคมนาคมหลักจากตะวันออกไปตะวันตก ผ่านภาคกลางและภาคเหนือของมณฑลเจียงซู

ทางรถไฟ

เมืองเหยียนเฉิงขาดบริการรถไฟมาเป็นเวลานาน การก่อสร้างส่วนของทางรถไฟซินชางไปยังเหยียนเฉิงเริ่มขึ้นในปี 1998 (ลงทุน 1.7 พันล้านหยวน หรือประมาณ 239 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเปิดให้บริการผู้โดยสารในปี 2005 ทางรถไฟชิงเต่า-เหยียนเฉิงเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2018 ทำให้มีการให้บริการรถไฟ EMU เป็นครั้งแรก ทางรถไฟความเร็วสูงซูโจว-เหยียนเฉิงเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2019 นำเหยียนเฉิงเข้าสู่ยุคของรถไฟความเร็วสูงด้วยสถานีเหยียนเฉิงแห่งใหม่ ทางรถไฟความเร็วสูงเหยียนเฉิง-หนานตงเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2020 ช่วยลดเวลาการเดินทางไปยังปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้อย่างมาก ณ เดือนมกราคม 2021 สถานีเหยียนเฉิงให้บริการรถไฟ 132 เที่ยวต่อวันไปยังเมืองสำคัญต่างๆ รวมถึงปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เทียนจิน ฉงชิ่ง หนานจิง และหางโจว

การบิน

สนามบินนานาชาติเหยียนเฉิงหนานหยาง (IATA: YNZ) ตั้งอยู่ในเขตติงหู ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 8.3 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2543 มีรันเวย์ยาว 2,800 เมตร (ระดับ 4C) สามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส A320 ได้ เหยียนเฉิงเป็นเมืองแรกในมณฑลเจียงซูและเมืองที่สิบของประเทศที่มีท่าเรือเปิดระดับเฟิร์สคลาสทั้งทางอากาศและทางทะเล สนามบินแห่งนี้ให้บริการเส้นทางภายในประเทศไปยังเมืองสำคัญต่างๆ เช่น ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว คุนหมิง เซียะเหมิน และฮาร์บิน รวมถึงเส้นทางระหว่างประเทศไปยังโซล ชิซูโอกะ และโอซาก้า โดยมีเส้นทางระหว่างประเทศให้บริการ 4 เส้นทาง

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบขนส่งมวลชนของเมืองเหยียนเฉิงให้บริการ 114 เส้นทาง (รวมถึง 14 เส้นทาง BRT) รวมระยะทาง 2,503.2 กิโลเมตร บริการรถโดยสารประจำทางครอบคลุมทุกตำบลในเขตติงหูและเหยียนตู เครือข่ายทางด่วนในเมืองมีโครงสร้างเป็นตาราง โดยมีถนนวงแหวนสี่สาย (ตะวันตก ใต้ ตะวันออก และเหนือ) บวกกับถนนชิงเนียนที่วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก และถนนฟางกงที่วิ่งจากเหนือไปใต้ การก่อสร้างดำเนินการในสี่เฟสตั้งแต่ปี 2013 ถึง 2021 โดยการลงทุนเฟสที่ 4 มีมูลค่ารวมประมาณ 4.4 พันล้านหยวน (ประมาณ 620 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ที่มาของชื่อ

เมืองเหยียนเฉิงก่อตั้งขึ้นในชื่ออำเภอเหยียนตูเมื่อปี 119 ก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก อักษร "ตู" หมายถึงคลองขนส่งเกลือ เนื่องจากพื้นที่นี้เต็มไปด้วยแหล่งผลิตเกลือ ในปี 411 คริสต์ศักราช ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเหยียนเฉิง ("เมืองเกลือ") ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากวลีที่ว่า "เมืองนี้ล้อมรอบด้วยทุ่งเกลือ"

ประเพณีพื้นบ้าน

ในพื้นที่ชนบทของเมืองหยานเฉิงและฝูหนิง พิธีกรรมทางไสยศาสตร์ในอดีตประกอบด้วยการสวดมนต์ขอพรให้เก็บเกี่ยวผลผลิตได้ดี (งานชิงเมี่ยวและเจียเมี่ยว) และพิธีกรรมป้องกันภัยพิบัติ (งานไท่ผิงและหั่วซิง) การแสดงเหล่านี้ค่อยๆ พัฒนาไปเป็นงิ้วเซียงหั่ว ซึ่งเป็นละครพื้นบ้านที่ผูกพันกับความเชื่อทางจิตวิญญาณในท้องถิ่น และได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการราวปี 1862 ดนตรีขับร้องของงิ้วเซียงหั่วผสมผสานทำนองเซียงหั่วท้องถิ่นเข้ากับองค์ประกอบจากประเพณีฮวาเติ้งจื่อ

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่นเหยียนเฉิงจัดอยู่ในกลุ่มภาษาจีนกลางเจียงฮวาย แบ่งออกเป็นสามพื้นที่ย่อย ได้แก่ ปินฟู่ (ฟู่หนิง ปินไห่ เซียงสุ่ยตอนใต้ เช่อหยางตอนเหนือ) เจียนหยาน (ติงหู หยานตู เจียนหู เช่อหยางตอนใต้ ต้าเฟิงตอนเหนือ) และเฟิงไท่ (ต้าเฟิง ตงไท่) ปินฟู่และเจียนหยานอยู่ในกลุ่มย่อยหงเฉา ในขณะที่เฟิงไท่มีลักษณะเด่นของไท่หรู ด้วยการแพร่หลายของภาษาจีนกลางมาตรฐาน ความแตกต่างด้านการออกเสียงระหว่างรุ่นต่างๆ จึงเด่นชัดมากขึ้นเรื่อยๆ

ศิลปะการแสดง

งิ้วห้วย หรือที่รู้จักกันในชื่องิ้วเจียงห้วย เป็นที่นิยมในมณฑลเจียงซู เซี่ยงไฮ้ และบางส่วนของมณฑลอานฮุย มีต้นกำเนิดมาจากเพลงพื้นบ้านและการเล่าเรื่องในพื้นที่เหยียนเฉิง-ฟู่หนิงในช่วงกลางราชวงศ์ชิง พัฒนาจากการร้องเพลงอย่างง่ายไปสู่รูปแบบละครเต็มรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลจากงิ้วอานฮุยและงิ้วปักกิ่ง ในช่วงทศวรรษ 1930 ศิลปินเช่น ไต้เป่าหยู และเหลียงกวงหยู ได้สร้างสรรค์ "ทำนองสีคันธนู" โดยมีเครื่องดนตรีเอ้อร์หูประกอบ ทำให้ศิลปะแขนงนี้ก้าวหน้าไปอย่างมาก ในปี 1912 งิ้วห้วยได้ถูกนำเข้ามาในเซี่ยงไฮ้โดยเหอคงเต๋อและเฉินต้าซาน

งิ้วห้วยสมัยใหม่ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น ด้วยผลงานอย่างเช่น "แตกชาม" (แสดงไปแล้วกว่า 1,000 ครั้ง และถูกดัดแปลงโดยงิ้วประเภทต่างๆ กว่า 30 ประเภท), "การแต่งงานแปลกประหลาด", "เรื่องเล็กน้อย", "ข้าราชการหมู่บ้าน" และ "ส่งคุณข้ามแม่น้ำ" ซึ่งได้รับรางวัลอันทรงเกียรติมากมาย รวมถึงรางวัลโครงการห้าหนึ่ง, รางวัลเหวินฮวา และรางวัลดอกบ๊วยละครจีน นักแสดงจากเมืองเหยียนเฉิง 5 คนได้รับรางวัลดอกบ๊วย ได้แก่ เหลียงเหว่ยผิง, เหลียงกัวหยิง, หวังซู่หลง, เฉินเฉิง และเฉินหมิงกวง

สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม

ณ สิ้นปี 2025 เมืองหยานเฉิงมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA 1 แห่ง ระดับ AAAA 24 แห่ง ระดับ AAA 33 แห่ง และระดับ AA 4 แห่ง ชายฝั่งยาว 582 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ราบลุ่มชายฝั่งกว้างใหญ่ 6.83 ล้านหมู่ (ประมาณ 455,000 เฮกตาร์) คิดเป็น 75% ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลเจียงซู และหนึ่งในเจ็ดของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศ โดยมีพื้นที่เพิ่มขึ้นปีละ 50,000 หมู่ พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติสำหรับนกกระเรียนมงกุฎแดงและกวางเปเรดาวิด และเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าคุ้มครองแห่งชาติเกือบ 100 ชนิด

พื้นที่อาศัยของนกอพยพบริเวณชายฝั่งทะเลเหลือง (โป๋ไห่) (ระยะที่ 1) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2562 ซึ่งเป็นมรดกทางธรรมชาติโลกแห่งที่ 14 ของจีน และเป็นแห่งแรกของมณฑลเจียงซู พื้นที่ระยะที่ 1 ครอบคลุมบางส่วนของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติสำหรับนกหายากในพื้นที่ชุ่มน้ำหยานเฉิง เขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติสำหรับกวางดาวิดเปอเรต้าเฟิงทั้งหมด อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำเทียว่จือ และพื้นที่คุ้มครองในตงไท่ การขึ้นทะเบียนครั้งนี้ถือเป็นมรดกโลกพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งแห่งแรกของจีน และได้รับการยอมรับว่าเป็นแบบอย่างสำหรับการอนุรักษ์มรดกในภูมิภาคที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและมีประชากรหนาแน่น

อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ

บุคคลสำคัญ

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองหยานเฉิงได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติและนานาชาติมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ เมืองพื้นที่ชุ่มน้ำนานาชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน เมืองต้นแบบสนับสนุนสองด้านแห่งชาติ (6 ครั้งติดต่อกัน ตั้งแต่ครั้งที่ 6 ถึง 12) เมืองสวนแห่งชาติ เมืองนวัตกรรมแห่งชาติ เมืองศูนย์กลางชายฝั่งมณฑลเจียงซู เมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมณฑลเจียงซู เมืองที่มีเสน่ห์โดดเด่นของจีนประจำปี 2012 และเมืองที่ร่ำรวยครบวงจร 100 อันดับแรกของประเทศ ในปี 2019 เมืองหยานเฉิงได้รับการจัดอันดับที่ 54 ในบรรดา 100 เมืองชั้นนำของจีน และอันดับที่ 14 ด้านสภาพแวดล้อมทางธุรกิจในกลุ่มเมืองที่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจสูง ในปี 2021 ได้รับการประกาศให้เป็นเขตสาธิตอารยธรรมเชิงนิเวศแห่งชาติ และในปี 2023 ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในกลุ่มแรกของเมืองนำร่องด้านการจัดการคาร์บอนสูงสุด

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

ทะเลสาบเวสต์อันเรียวบาง

อุทยานทะเลสาบตะวันตกอันเรียวยาว ตั้งอยู่ในเขตหานเจียง เมืองหยางโจว มณฑลเจียงซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ มีชื่อเสียงในด้านรูป…

เมืองโบราณโจวจวง

เมืองโบราณโจวจวงตั้งอยู่ในเมืองคุนซาน เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู เป็นหนึ่งในหกเมืองโบราณของภูมิภาคเจียงหนาน และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของป…

เขตทิวทัศน์จงซาน

อุทยานแห่งชาติจงซาน ตั้งอยู่ในเขตซวนหวู่ เมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจีน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

เขตทัศนียภาพทะเลสาบหยุนหลง

อุทยานทัศนียภาพทะเลสาบหยุนหลง ตั้งอยู่ในเขตฉวนซาน เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นอุทยานทัศนียภาพธรรม…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว