ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เมืองเหลียนหยุนกัง

เมืองเหลียนหยุนกัง

เมืองเหลียนหยุนกัง (Lianyungang City) หรือชื่อเดิมคือ "ไห่โจว" เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเจียงซู จัดเป็นเมืองขนาดใหญ่ประเภทที่ 2 ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลตอนกลางของจีน หันหน้าไปทางทะเลเหลืองทางทิศตะวันออก และมีพรมแดนติดกับเมืองซูโจวและซูฉี

เมืองเหลียนหยุนกัง

เหลียนหยุนกัง หรือชื่อเดิมว่า "ไห่โจว" เป็นเมืองระดับมณฑลในมณฑลเจียงซู จัดเป็นเมืองใหญ่ประเภทที่ 2 ตั้งอยู่บนชายฝั่งตอนกลางของจีน หันหน้าไปทางทะเลเหลืองทางทิศตะวันออก ติดกับซูโจวและซูเฉียนทางทิศตะวันตก ฮวาอานและเหยียนเฉิงทางทิศใต้ และริจ้าวและหลินอี้ของมณฑลชานตงทางทิศเหนือ มีพื้นที่บนบก 7,615 ตารางกิโลเมตร และพื้นที่ทางทะเล 7,516 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนมิถุนายน 2566 เหลียนหยุนกังปกครอง 3 อำเภอและ 3 ตำบล ณ สิ้นปี 2567 มีประชากร 4.5817 ล้านคน เทือกเขาหยุนไท่ทอดยาวผ่านเขตเมือง และอ่าวไห่โจวมีเกาะหิน 20 เกาะ เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 2 แห่ง (เกาะเหลียนเต่าและภูเขาฮวากัวซาน) และแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A อีก 14 แห่ง ในสมัยราชวงศ์ฉิน ได้มีการก่อตั้งอำเภอฉู่เซียนขึ้น ในสมัยราชวงศ์เว่ยตะวันออก (ราชวงศ์เหนือ ค.ศ. 549) เมืองไห่โจวถูกก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1685 ได้มีการจัดตั้งด่านศุลกากรเจียงซูขึ้นที่ภูเขาหยุนไท่ ในปี ค.ศ. 1912 ไห่โจวถูกแบ่งออกเป็นอำเภอตงไห่และอำเภอกวนหยุน ในปี ค.ศ. 1933 เมืองนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าเหลียนหยุนกัง เนื่องจากหันหน้าไปทางเกาะเหลียนเต่าและด้านหลังติดกับภูเขาหยุนไท่ ในปี ค.ศ. 1984 ได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งใน 14 เมืองชายฝั่งเปิดแห่งแรกของจีน เหลียนหยุนกังเป็นศูนย์กลางสำคัญของโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง เป็นศูนย์กลางการพัฒนาคุณภาพสูงสำหรับพื้นที่ชายฝั่ง และเป็นเมืองชายทะเลที่สวยงามและน่าอยู่อาศัย นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรของประเทศ จุดเริ่มต้นทางตะวันออกของสะพานทวีปยูเรเซียใหม่ เมืองท่าระหว่างประเทศ เมืองอารยธรรมแห่งชาติ และเมืองสุขภาพแห่งชาติ บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกิดในเหลียนหยุนกัง ได้แก่ สวีเหวิน (บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งราชวงศ์ถังใต้), นักเขียนบทความ จูจื่อชิง, อัครมหาเสนาบดี หูซงเนียน, แม่ทัพหมี่จู และพระนางเซียวจวงรุ่ยแห่งราชวงศ์หมิง ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเหลียนหยุนกังมีมูลค่า 483.094 พันล้านหยวน (ประมาณ 67.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าในราคาคงที่

ประวัติศาสตร์

ในสมัยราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง พื้นที่นี้เป็นของชาวตงอี้แห่งเหรินฟางในเมืองซูโจว ในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของชิงโจว (หรือเหยียนโจว) ในสมัยราชวงศ์ชุนชุมและสมัยราชวงศ์จ้านกั๋ว พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐหลู่และรัฐฉู่ตามลำดับ ในสมัยราชวงศ์ฉิน พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลตงไห่ ซึ่งปกครอง 12 อำเภอ รวมทั้งเมืองฉู่เซียน

ตลอดสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ฮั่นตะวันออก สามก๊ก และจิน พื้นที่นี้ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลตงไห่ โดยมีจำนวนอำเภอแตกต่างกันไป ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ มีการปรับโครงสร้างการบริหารเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โดยมีการจัดตั้งและย้ายมณฑลต่างๆ เช่น ตงกวน หลางหย่า และเป่ยไห่ ราชวงศ์เว่ยตะวันออกได้จัดตั้งมณฑลหลางหย่าขึ้นที่ไห่โจว (ฉู่เซียน) โดยมีมณฑลอยู่ภายใต้การปกครอง 6 แห่ง ราชวงศ์ฉีเหนือและโจวเหนือยังคงปกครองไห่โจวโดยมีมณฑลอยู่ภายใต้การปกครอง 5 แห่ง

ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 998) ไห่โจวเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองหวยหนาน ต่อมาเป็นเขตปกครองหวยหนานตะวันออก (ค.ศ. 1073) ในปี ค.ศ. 1164 ไห่โจวถูกยกให้แก่ราชวงศ์จินภายใต้สนธิสัญญาหลงซิง ราชวงศ์หยวนได้ยกฐานะให้เป็นเส้นทางไห่โจว (ค.ศ. 1279) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองไห่หนิง และจากนั้นเป็นตำบลไห่หนิง ในปี ค.ศ. 1368 ราชวงศ์หมิงได้ฟื้นฟูชื่อไห่โจวกลับมาอยู่ภายใต้เมืองหวยหนานอีกครั้ง

ในปี ค.ศ. 1667 มณฑลเจียงซูได้รับการก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1724 ไห่โจวกลายเป็นอำเภอที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรง ดูแลอำเภอกานหยูและซู่หยาง ในปี ค.ศ. 1912 ไห่โจวได้รับการปรับโครงสร้างใหม่เป็นอำเภอตงไห่ ในปี ค.ศ. 1933 ได้มีการใช้ชื่อเหลียนหยุนกัง ในปี ค.ศ. 1935 รัฐบาลแห่งชาติได้ก่อตั้งเมืองเหลียนหยุนขึ้น ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น รัฐบาลต่อต้านได้ปฏิบัติการอยู่ทั้งสองฝั่งของทางรถไฟหลงไห่ ในปี ค.ศ. 1948 เขตพิเศษซินไห่เหลียนได้รับการก่อตั้งขึ้น

หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949) เมืองซินไห่เหลียนก็ถูกก่อตั้งขึ้น ในปี ค.ศ. 1953 เมืองนี้ถูกผนวกเข้ากับมณฑลเจียงซู ในปี ค.ศ. 1961 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเหลียนหยุนกัง ในปี ค.ศ. 1962 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองภายใต้การปกครองของมณฑล ในปี ค.ศ. 1983 ได้รับมอบหมายให้ดูแลอำเภอกานหยู ตงไห่ และกวนหยุน และในปี ค.ศ. 1996 อำเภอกวนหนานถูกโอนมาอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเหลียนหยุนกัง

หน่วยงานบริหาร

วิวัฒนาการของแผนก

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 อำเภอหยุนไท่ถูกยุบ และพื้นที่ต่างๆ ถูกจัดสรรใหม่ไปยังอำเภอเหลียนหยุนและอำเภอซินปู่ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 เทศมณฑลกานหยูถูกเปลี่ยนเป็นอำเภอกานหยู ในขณะที่อำเภอซินปู่และอำเภอไห่โจวถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นอำเภอไห่โจวใหม่

รายละเอียดแผนก

ณ ปี 2023 เมืองเหลียนหยุนกังปกครอง 3 เขตและ 3 อำเภอ ประกอบด้วย 30 ตำบล 55 เมือง และ 5 อำเภอ ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่ 69 ถนนเฉาหยางตะวันออก เขตไห่โจว

ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองเหลียนหยุนกังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของมณฑลเจียงซู ระหว่างละติจูด 33°58'55" เหนือ และ 35°08'30" เหนือ และลองจิจูด 118°24'03" ตะวันออก และ 119°54'51" ตะวันออก หันหน้าไปทางทะเลเหลืองทางทิศตะวันออก ติดกับเมืองริจ้าว (มณฑลชานตง) ทางทิศเหนือ และเชื่อมต่อกับเมืองหลินอี้ (มณฑลชานตง) ซูโจว ซูเฉียน ฮวาอาน และเหยียนเฉิง ความยาวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 129 กิโลเมตร ความยาวจากเหนือไปใต้ประมาณ 132 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 7,615 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทางทะเล 6,677 ตารางกิโลเมตร พื้นที่เมือง 182 ตารางกิโลเมตร

ภูมิประเทศ

เมืองนี้มีภูมิประเทศที่หลากหลาย ทั้งที่ราบ ทะเล และภูเขา ลาดเอียงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ ลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วย 4 เขต ได้แก่ พื้นที่เนินเขาทางตะวันตก (ระดับความสูง 100-200 เมตร พื้นที่ 1,730 ตารางกิโลเมตร) ที่ราบตอนกลาง (ระดับความสูง 3-5 เมตร พื้นที่ 5,409 ตารางกิโลเมตร) พื้นที่ชายฝั่งทางตะวันออก และพื้นที่เทือกเขาหยุนไท่ เทือกเขาหยุนไท่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาอี้เมิ่ง มี 214 ยอดเขา ยอดเขาหลักคือยอดเขาหยุนหนู สูง 624.4 เมตร ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในมณฑลเจียงซู ชายฝั่งมีความยาว 204.82 กิโลเมตร รวมถึงชายฝั่งหินแข็งน้ำลึก 40.2 กิโลเมตร ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของมณฑลเจียงซู น่านน้ำของเมืองมีเกาะ 20 เกาะ รวมพื้นที่ 6.94 ตารางกิโลเมตร โดยเกาะเหลียนเต่าตะวันออก-ตะวันตกเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเจียงซู มีพื้นที่ 6.07 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ

เมืองเหลียนหยุนกังตั้งอยู่ในเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างภูมิอากาศอบอุ่นและกึ่งเขตร้อน มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน แสงแดดส่องถึงตลอดวัน และปริมาณน้ำฝนปานกลาง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 14.5 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 883.9 มิลลิเมตร และช่วงปลอดน้ำค้างแข็ง 215 วัน สภาพภูมิอากาศจัดอยู่ในประเภทมรสุมชื้นที่ได้รับอิทธิพลจากทะเล

อุทกวิทยา

เมืองเหลียนหยุนกังตั้งอยู่บริเวณตอนล่างของลุ่มน้ำห้วยและระบบน้ำอี้ซู่ซี เมืองนี้มีทางน้ำระดับจังหวัด 82 แห่ง รวมถึงคลองระดับลุ่มน้ำ 4 แห่ง คลองระดับภูมิภาค 18 แห่ง และทางน้ำระดับอำเภอ/ตำบล 605 แห่ง รวมระยะทาง 2,425 กิโลเมตร มีอ่างเก็บน้ำ 167 แห่ง (ขนาดใหญ่ 3 แห่ง ขนาดกลาง 8 แห่ง และขนาดเล็ก 156 แห่ง) รวมความจุ 1.25 พันล้านลูกบาศก์เมตร เมืองนี้ทำหน้าที่เป็น "ทางระบายน้ำท่วม" โดยระบายน้ำท่วมจากพื้นที่ต้นน้ำเกือบ 80,000 ตารางกิโลเมตรลงสู่ทะเลในช่วงฤดูน้ำท่วม

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรชีวภาพ

เมืองนี้มีพืชมีท่อลำเลียงบนบก 1,331 ชนิด กระจายอยู่ใน 154 วงศ์ (คิดเป็น 39.07% ของพืชทั้งหมดในมณฑลเจียงซู) ซึ่งรวมถึงเฟิร์น 46 ชนิด พืชเมล็ดเปลือย 26 ชนิด และพืชดอก 1,259 ชนิด แพลงก์ตอนพืชน้ำจืดมี 493 ชนิด กระจายอยู่ใน 8 ไฟลัม สัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกมี 367 ชนิด รวมถึงสัตว์หายากและใกล้สูญพันธุ์ เช่น นกกระเรียนหัวขาว นกกระเรียนขาว นกปากนกแก้ว และแมวป่า ปลาในน้ำจืดมี 65 ชนิด กระจายอยู่ใน 22 วงศ์

ทรัพยากรแร่

มีการระบุประเภททรัพยากรแร่ 49 ชนิด รวมถึงแร่ที่ไม่ใช่โลหะ 33 ชนิด แร่โลหะ 11 ชนิด และแร่พลังงาน/น้ำ-ก๊าซ 5 ชนิด แร่ที่มีลักษณะเฉพาะ ได้แก่ เซอร์เพนไทน์ ฟอสฟอรัส ควอตซ์แบบเส้นแร่ หินอ่อน รูไทล์ และแร่ในกลุ่มเอคลอไจต์ เวอร์มิคูไลต์ ไมกา และทับทิมการ์เนต ผลิตได้เฉพาะในมณฑลเจียงซูเท่านั้น แหล่งสำรองแร่ของอำเภอตงไห่มีปริมาณและคุณภาพเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ

เมืองนี้มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในการพัฒนาทรัพยากรพลังงานความร้อนใต้พิภพ บ่อน้ำพุร้อนตงไห่ ซึ่งมีชื่อเสียงที่สุด ได้รับการบรรจุอยู่ในสารานุกรมฉบับย่อของอังกฤษในปี 1963 และจัดอยู่ในประเภทน้ำแร่ร้อนที่มีส่วนประกอบของฟลูออรีนและซิลิคอน มีอุณหภูมิทางออก 82 องศาเซลเซียส และได้รับการยกย่องว่าเป็น "บ่อน้ำพุร้อนอันดับหนึ่งในภาคตะวันออกของจีน"

ประชากร

จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (พฤศจิกายน 2020) จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้มีจำนวน 4,599,360 คน ณ สิ้นปี 2024 จำนวนประชากรลดลงเหลือ 4.5817 ล้านคน ลดลง 12,300 คนเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ประชากรประกอบด้วยกลุ่มอายุ 0-14 ปี จำนวน 780,700 คน กลุ่มอายุ 15-59 ปี จำนวน 2,708,300 คน และกลุ่มอายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวน 1,092,700 คน อัตราการเกิดอยู่ที่ 5.69 ต่อพันคน อัตราการตายอยู่ที่ 7.50 ต่อพันคน และอัตราการเติบโตตามธรรมชาติอยู่ที่ -1.81 ต่อพันคน อัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 64.5% เมืองนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์ 49 กลุ่ม โดยชาวฮั่นเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุด

การเมือง

การปกครองเมืองนี้เป็นไปตามมาตรฐานการบริหารเทศบาลของจีน โดยมีคณะกรรมการพรรคเทศบาล รัฐบาลประชาชน และสภาประชาชนเป็นผู้นำ

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

เมืองเหลียนหยุนกังเป็นที่ตั้งของเขตการค้าเสรีนำร่องจีน (เจียงซู) เขตสาธิตความร่วมมือระดับภูมิภาคตะวันออก-กลาง-ตะวันตกแห่งชาติ และอุทยานโลจิสติกส์นานาชาติ SCO (เหลียนหยุนกัง)

ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคแตะระดับ 483.094 พันล้านหยวน (ประมาณ 67.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.0% เมื่อคิดจากราคาคงที่ โดยภาคเกษตรกรรม ภาคอุตสาหกรรม และภาคบริการ มีมูลค่าเพิ่มขึ้น 47.951 พันล้านหยวน 205.836 พันล้านหยวน และ 229.307 พันล้านหยวน ตามลำดับ

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของภูมิภาคอยู่ที่ 466.313 พันล้านหยวน (ประมาณ 64.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.8% โดยมี GDP ต่อหัวอยู่ที่ 101,641 หยวน (ประมาณ 14,100 ดอลลาร์สหรัฐ) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 2.1% รายได้จากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 28.707 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 12.1% และรายจ่ายอยู่ที่ 59.644 พันล้านหยวน (ประมาณ 8.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 3.8%

อุตสาหกรรมหลัก

ในปี 2024 ผลผลิตธัญพืชอยู่ที่ 3.6892 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 0.1% การชำแหละปศุสัตว์ประกอบด้วยสุกร 2.7909 ล้านตัว โค 36,500 ตัว แกะ 161,200 ตัว และสัตว์ปีก 89.72 ล้านตัว ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำมีปริมาณรวม 896,500 ตัน เพิ่มขึ้น 7.9%

อุตสาหกรรมรอง

ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 7.8% โดยผลผลิตรวมเพิ่มขึ้น 6.0% ภาคการผลิตเติบโต 6.3% ขณะที่ภาคเหมืองแร่ลดลง 19.2% กำไรของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ลดลงเหลือ 31.563 พันล้านหยวน (ประมาณ 4.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ลดลง 12.3% มูลค่าสัญญาก่อสร้างอยู่ที่ 91.178 พันล้านหยวน (ประมาณ 12.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีผลผลิตรวม 65.235 พันล้านหยวน (ประมาณ 9.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

อุตสาหกรรมบริการ

ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภครวมอยู่ที่ 147.769 พันล้านหยวน (ประมาณ 20.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 4.7% การค้าต่างประเทศรวมอยู่ที่ 159.095 พันล้านหยวน (ประมาณ 22.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 17.0% การลงทุนจากต่างประเทศที่ใช้จริงอยู่ที่ 189 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินฝากของสถาบันการเงินอยู่ที่ 593.757 พันล้านหยวน (ประมาณ 82.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และสินเชื่ออยู่ที่ 785.32 พันล้านหยวน (ประมาณ 109.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีบริษัทจดทะเบียนในประเทศ 12 แห่ง โดยมีมูลค่าตลาดรวม 384.119 พันล้านหยวน (ประมาณ 53.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) รายได้จากเบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 13.674 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 7.0%

กิจการสังคม

การศึกษา

ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีสถาบันอุดมศึกษาปกติ 5 แห่ง โดยมีนักศึกษาลงทะเบียนเรียน 65,500 คน (ไม่รวมนักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอก) นักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกมีจำนวน 791 คน การศึกษาระดับอาชีวศึกษาตอนปลายมีนักเรียน 37,600 คน โรงเรียนมัธยมปลายปกติมีนักเรียน 129,400 คน โรงเรียนมัธยมต้นมีนักเรียน 222,900 คน และโรงเรียนประถมศึกษามีนักเรียน 369,400 คน นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนอนุบาล 551 แห่ง โดยมีเด็ก 107,400 คน

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ในปี 2024 มีการอนุมัติสิทธิบัตรทั้งหมด 7,142 ฉบับ รวมถึงสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ 2,567 ฉบับ (เพิ่มขึ้น 42.1%) สิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์ที่มีผลบังคับใช้แล้วมีจำนวน 9,765 ฉบับ การลงทุนด้านการวิจัยและพัฒนาคิดเป็น 2.6% ของ GDP ซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในมณฑลเจียงซูตอนเหนือ เมืองนี้มีวิสาหกิจไฮเทค 790 แห่ง และ SMEs ด้านเทคโนโลยี 2,277 แห่ง มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีอยู่ที่ 9.604 พันล้านหยวน (ประมาณ 1.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) โครงการสำคัญๆ ได้แก่ โรงงานทดสอบกังหันก๊าซประสิทธิภาพสูงคาร์บอนต่ำ และศูนย์วิจัยไท่หูเหลียนหยุนกัง

กิจการวัฒนธรรม

เมืองนี้มีศูนย์วัฒนธรรม 7 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 8 แห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียน 12 แห่ง และหอศิลป์สาธารณะ 2 แห่ง จำนวนผู้สมัครใช้บริการเคเบิลทีวีดิจิทัลอยู่ที่ 384,800 ราย

กีฬา

พื้นที่สนามกีฬาต่อหัวประชากรอยู่ที่ 4.09 ตารางเมตร เมืองนี้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันระดับจังหวัดขึ้นไป 18 รายการ และได้รับรางวัลเหรียญทอง 109 เหรียญ เหรียญเงิน 127 เหรียญ และเหรียญทองแดง 137 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนจังหวัด

การดูแลสุขภาพ

ณ สิ้นปี 2024 เมืองนี้มีสถานพยาบาล 3,016 แห่ง รวมถึงโรงพยาบาล 91 แห่งที่มีเตียง 30,300 เตียง มีบุคลากรทางการแพทย์ 36,500 คน รวมถึงแพทย์ที่ได้รับใบอนุญาต 15,300 คน และพยาบาลวิชาชีพ 16,100 คน

ประกันสังคม

ณ สิ้นปี 2567 มีผู้เข้าร่วมโครงการประกันบำนาญขั้นพื้นฐานในเขตเมืองและชนบทจำนวน 3.008 ล้านคน และผู้เข้าร่วมโครงการประกันสุขภาพขั้นพื้นฐานจำนวน 4.4963 ล้านคน เงินบำนาญขั้นพื้นฐานขั้นต่ำของจังหวัดได้รับการปรับเพิ่มเป็น 228 หยวนต่อเดือน เพิ่มขึ้น 9.6% มีสถานดูแลผู้สูงอายุ 103 แห่ง มีเตียงรวม 10,261 เตียง และสถานสงเคราะห์เด็ก 1 แห่ง มีเตียง 200 เตียง

การขนส่ง

ภาพรวม

เมืองเหลียนหยุนกังตั้งอยู่บนจุดตัดของเขตอุตสาหกรรมสะพานทวีปยูเรเซียใหม่ วงเศรษฐกิจเอเชียแปซิฟิก วงเศรษฐกิจรอบทะเลโป๋ไห่ และวงเศรษฐกิจสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี เป็นจุดยุทธศาสตร์ทางตะวันออกของสะพานทวีปยูเรเซียใหม่ เป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งเปิดแห่งแรกของจีน และเป็นท่าเรือที่สะดวกที่สุดสำหรับภาคกลางและภาคตะวันตกของจีน นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งใน 42 ศูนย์กลางการขนส่งแบบครบวงจรของประเทศ

ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทางถนนอยู่ที่ 26.966 พันล้านตัน-กิโลเมตร ปริมาณการขนส่งสินค้าทางน้ำอยู่ที่ 24.704 พันล้านตัน-กิโลเมตร ปริมาณผู้โดยสารที่ใช้บริการสนามบินอยู่ที่ 1.5616 ล้านคน และปริมาณสินค้าที่ขนส่งผ่านท่าเรืออยู่ที่ 346 ล้านตัน ซึ่งรวมถึงตู้คอนเทนเนอร์ 6.69 ล้าน TEU

ทางหลวง

โครงข่ายทางหลวงของเมืองนี้เป็นทางด่วนเต็มรูปแบบ โดยมีทางด่วนยาว 336 กิโลเมตร คิดเป็นความหนาแน่น 451 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร ทางด่วนเสินไห่ (เสินหยาง-ไห่โข่ว) และทางด่วนเหลียนฮั่ว (เหลียนหยุนกัง-ฮั่วเออร์โกส) ซึ่งเป็นทางด่วนที่ยาวที่สุดของจีนทั้งแนวเหนือ-ใต้และตะวันออก-ตะวันตก ตัดกันที่นี่

ทางรถไฟ

เหลียนหยุนกังเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นทางรถไฟสายหลักหลงไห่และรถไฟชายฝั่ง และเป็นจุดตัดของเส้นทางรถไฟความเร็วสูง "แปดแนวตั้งและแปดแนวนอน" ของจีน เมืองนี้มีสถานีผู้โดยสาร 6 แห่ง และมีทางรถไฟยาว 405 กิโลเมตรเชื่อมไปยังเมืองสำคัญต่างๆ ทั่วประเทศ เมืองนี้จัดการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ผ่านสะพานยูเรเซียใหม่กว่า 90% โดยมีรถไฟขนส่งสินค้าไปยังอัลมาตี ทาชเคนต์ และอิสตันบูล ทางรถไฟชิงเต่า-เหยียนเฉิงเปิดให้บริการในปี 2018 ทางรถไฟความเร็วสูงเหลียนหยุนกัง-เจิ้นเจียงในปี 2020 และทางรถไฟความเร็วสูงซูโจว-เหลียนหยุนกังในปี 2021 ทำให้เส้นทางรถไฟความเร็วสูงแนวนอนที่ยาวที่สุดจากเหลียนหยุนกังไปยังอุรุมฉีเสร็จสมบูรณ์

การบิน

สนามบินนานาชาติเหลียนหยุนกังฮวากัวซาน ตั้งอยู่ในเมืองเซียวอี้ อำเภอกวนหยุน ห่างจากตัวเมือง 21 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2021 มีพื้นที่บินระดับ 4D รันเวย์ยาว 2,800 เมตร และอาคารผู้โดยสารขนาด 30,000 ตารางเมตร เป็นสนามบินนานาชาติที่ใหญ่เป็นอันดับสามของมณฑลเจียงซู ให้บริการพื้นที่ตอนเหนือของมณฑลเจียงซูและตอนใต้ของมณฑลซานตง

การขนส่งทางน้ำ

ท่าเรือเหลียนหยุนกัง ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของอ่าวไห่โจว เป็นหนึ่งในท่าเรือสำคัญ 10 อันดับแรกของจีน และเป็นท่าเรือขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ 100 อันดับแรกของโลก โดยมีเส้นทางการเดินเรือทั้งใกล้และไกลกว่า 50 เส้นทาง เป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลเจียงซู และเป็นทางออกที่ประหยัดที่สุดสำหรับภาคกลางและตะวันตกของจีน ท่าเรือแห่งนี้เคยมีชื่อเดิมว่า ไห่โจว ฉู่กัง ซึ่งทำการค้ากับเวียดนาม เมียนมาร์ อินเดีย และศรีลังกามาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่น ในปี ค.ศ. 1685 รัฐบาลราชวงศ์ชิงได้กำหนดให้เป็นหนึ่งในสี่ท่าเรือศุลกากรแห่งแรก และในปี ค.ศ. 2021 ได้รับการกำหนดให้เป็นท่าเรือศูนย์กลางระหว่างประเทศ

ท่าเรือแห่งนี้มีผังเมืองแบบ "ตัวท่าเรือเดียว สองปีก" คือ พื้นที่ท่าเรือหลักเหลียงหยู ปีกด้านใต้ตั้งอยู่ที่ซูเหว่ยและกวนเหอ และปีกด้านเหนือตั้งอยู่ที่กานหยูและเกาะเฉียนซาน อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศได้รับการออกแบบให้รองรับผู้โดยสารได้ 480,000 คนต่อปี ให้บริการเส้นทางไปยังอินชอนและพยองแท็ก (เกาหลีใต้) และเส้นทางล่องเรือไปยังญี่ปุ่น เมืองนี้มีทางน้ำที่ได้รับการจัดประเภทแล้ว 83 แห่ง รวมระยะทาง 1,138 กิโลเมตร เชื่อมต่อกับคลองใหญ่ปักกิ่ง-หางโจว

ระบบขนส่งสาธารณะ

ระบบรถโดยสารด่วนพิเศษ (BRT) เหลียนหยุนกัง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2555 นับเป็นสาย BRT สายที่สามในมณฑลเจียงซู และเป็นเมืองที่ 16 ในประเทศจีนที่สร้างระบบ BRT เครือข่ายประกอบด้วยสายหลัก (B1, B2, B3) สายวงแหวน สายด่วน และสายเชื่อมต่อ รวมระยะทาง 136.9 กิโลเมตร รถไฟชานเมืองเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2562 ระยะทาง 35.1 กิโลเมตร มี 5 สถานี โครงการรถไฟฟ้ารางเบาที่วางแผนไว้มี 7 สาย (ในเมือง 4 สาย, รถไฟชานเมืองด่วน 2 สาย, รถไฟชานเมือง 1 สาย) นอกจากนี้ยังมีระบบจักรยานสาธารณะให้บริการ 122 สถานี ครอบคลุมถนนสายหลัก 19 สาย

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

ณ สิ้นปี 2020 เมืองนี้มีแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครอง 207 แห่ง รวมถึงแหล่งมรดกระดับชาติ 9 แห่ง เช่น ภาพเขียนบนหินเจียงจุนยา เจดีย์วัดไห่ชิง ซากปรักหักพังเทงฮั่วหลัว และภาพแกะสลักบนหน้าผาคงหวัง ภาพแกะสลักบนหน้าผาคงหวัง ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นภาพแกะสลักบนหน้าผาทางพุทธศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดของจีน เก่าแก่กว่าตุนหวงประมาณ 100-200 ปี

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

เมืองนี้มีโครงการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ 6 โครงการ และผู้ถ่ายทอดมรดกระดับจังหวัด 30 ราย

วัฒนธรรมทางทะเล

ในสมัยราชวงศ์ถัง คลองยาว 80 กิโลเมตรเชื่อมต่อเมืองไห่โจวกับการค้าทางทะเล ทำให้เมืองนี้กลายเป็นท่าเรือการค้าที่เจริญรุ่งเรือง ในสมัยราชวงศ์ซ่ง ไห่โจวเป็นหนึ่งในสี่ท่าเรือสำคัญสำหรับการค้ากับเกาหลี ในปี ค.ศ. 1685 ได้มีการก่อตั้งด่านศุลกากรเจียงซูขึ้นที่ภูเขาหยุนไท่ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ด่านศุลกากรหลักของราชวงศ์ชิงตอนต้น

ศุลกากร

ตำนานเล่าว่า จักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงเสด็จเยือนบริเวณแม่น้ำเส้าเซียงและแม่น้ำเหยียนเพื่อทอดพระเนตรการแข่งเรือมังกร และทรงเปลี่ยนชื่อเรือ "ฟีนิกซ์" เดิมเป็น "เรือมังกร" เรือหลากสีสันเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ของสุขภาพ อำนาจ อายุยืน และสันติสุข

ภาษาถิ่น

เมืองเหลียนหยุนกังมีพื้นที่ภาษาถิ่นสองแบบ ได้แก่ ภาษาจีนกลางเจียงฮวาย (กลุ่มย่อยหงเฉา) ซึ่งมีผู้พูดประมาณ 70% ของประชากรในเขตเมือง กวนหยุน กวนหนาน และตงไห่ตอนใต้ และภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง (กลุ่มย่อยซูฮวาย) ซึ่งพูดกันในอำเภอตงไห่ตอนเหนือ

ละคร

ประเพณีการแสดงละครท้องถิ่นประกอบด้วยรูปแบบศิลปะการแสดงเจียงฮวายประจำภูมิภาค

เหตุการณ์สำคัญ

แหล่งโบราณสถานจิ่วหลงโข่วบนภูเขาจินผิง อาจเกี่ยวข้องกับการย้ายเมืองหลวงของพระเจ้ากู่เจี้ยนแห่งแคว้นเย่ว์ไปยังหลางหย่า นักโบราณคดีพบเศษเครื่องปั้นดินเผาแบบเย่ว์จากช่วงปลายยุคฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง และต้นยุคสงครามระหว่างรัฐ ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ วีรบุรุษเหลียงซาน ซ่งเจียง ถูกซุ่มโจมตีที่ไห่โจวและยอมจำนนต่อเจ้าเมืองจางซู่เย่ การรบที่ห้วยไห่ (6 พฤศจิกายน 1948 - 10 มกราคม 1949) เป็นการรบครั้งสำคัญระหว่างกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนและกองกำลังชาตินิยม ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ไห่โจว (ปัจจุบันคือเหลียนหยุนกัง) ไปจนถึงแม่น้ำห้วยไห่

จุดชมวิว

เหลียนหยุนกังเป็น "เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน" ที่มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ 2 แห่ง (ภูเขาหัวกัวซานและเกาะเหลียนเต่า) แหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A อีก 14 แห่ง และแหล่งท่องเที่ยวอีกเกือบ 210 แห่ง ภูเขาหัวกัวซานเป็นแรงบันดาลใจให้กับนวนิยายคลาสสิกเรื่อง "ไซอิ๋ว" สถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ได้แก่ ภูเขาคงหวัง ภูเขาหยูหวาน และภูเขาต่อต้านญี่ปุ่นกานหยู แหล่งโบราณคดีสมัยยุคหินเก่าที่ภูเขาจินผิงและอำเภอตงไห่เป็นแหล่งโบราณคดีที่มีชั้นดินต่อเนื่องเพียงแห่งเดียวบนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ณ สิ้นปี 2022 เมืองนี้มีแหล่งท่องเที่ยวระดับ A ของประเทศ 43 แห่ง อุทยานธรณีวิทยาแห่งชาติ 1 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 1 แห่ง อุทยานทางทะเลแห่งชาติ 1 แห่ง และแหล่งวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับชาติ 9 แห่ง โดยมี 1 แห่งที่อยู่ระหว่างการยื่นขอขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

อาหารและเครื่องดื่มพิเศษ

เมืองนี้มีเครื่องหมายการค้าบ่งชี้แหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ 12 รายการ และผลิตภัณฑ์บ่งชี้แหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ 12 รายการ ได้แก่ ชาหมอกเหลียนหยุนกัง สาหร่ายเหลียนหยุนกัง ถั่วเหลืองกวนหยุน ปูว่ายน้ำกานหยู กุ้งขาวกานหยู ข้าวตงไห่ คริสตัลตงไห่ ห่านลมหัวกัวซาน เหล้าถังโกว และน้ำส้มสายชูหมักปานปู่

บุคคลสำคัญ

บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์จาก Lianyungang ได้แก่ Xu Wen บรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง Southern Tang, นักเขียนเรียงความ Zhu Ziqing, นายกรัฐมนตรี Hu Songnian, นายพล Mi Zhu และจักรพรรดินีราชวงศ์หมิง Xiaozhuang Rui

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ภายนอก

เมืองเหลียนหยุนกังรักษาความร่วมมือระหว่างประเทศผ่านบทบาทในฐานะเมืองศูนย์กลางของโครงการริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางและท่าเรือระหว่างประเทศ โดยมีเส้นทางการขนส่งเชื่อมต่อท่าเรือสำคัญต่างๆ ทั่วเอเชียและยุโรป

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

เมืองเหลียนหยุนกังได้รับรางวัลระดับชาติมากมาย รวมถึงรางวัลเมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองสุขภาพแห่งชาติ เมืองท่องเที่ยวดีเด่นของจีน และเมืองศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรแห่งชาติ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

ทะเลสาบเวสต์อันเรียวบาง

อุทยานทะเลสาบตะวันตกอันเรียวยาว ตั้งอยู่ในเขตหานเจียง เมืองหยางโจว มณฑลเจียงซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ มีชื่อเสียงในด้านรูป…

เมืองโบราณโจวจวง

เมืองโบราณโจวจวงตั้งอยู่ในเมืองคุนซาน เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู เป็นหนึ่งในหกเมืองโบราณของภูมิภาคเจียงหนาน และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของป…

เขตทิวทัศน์จงซาน

อุทยานแห่งชาติจงซาน ตั้งอยู่ในเขตซวนหวู่ เมืองหนานจิง มณฑลเจียงซู เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจีน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ…

เขตทัศนียภาพทะเลสาบหยุนหลง

อุทยานทัศนียภาพทะเลสาบหยุนหลง ตั้งอยู่ในเขตฉวนซาน เมืองซูโจว มณฑลเจียงซู เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ และเป็นอุทยานทัศนียภาพธรรม…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว