ท่องเที่ยวจีนในแบบของคุณ
สำรวจแผนที่
จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยว / เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน

เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน

เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน (Yanbian Korean Autonomous Prefecture) (ภาษาเกาหลี: yeonbyeonjoseonjokjajuju) หรือเรียกย่อว่า เหยียนเปียน เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลจี๋หลิน โดยมีเมืองเหยียนจีเป็นเมืองหลวง ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน

เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน

เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน (ภาษาเกาหลี: yeonbyeonjoseonjokjajuju) หรือเรียกย่อว่า เหยียนเปียน เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้มณฑลจี๋หลิน มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองเหยียนจี๋ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ทางตะวันออกของมณฑลจี๋หลิน บริเวณรอยต่อระหว่างจีน รัสเซีย และเกาหลีเหนือ ลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วย "ภูเขาแปดส่วน น้ำหนึ่งส่วน ทุ่งหญ้าครึ่งส่วน และพื้นที่เกษตรกรรมครึ่งส่วน" มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่นทางเหนือ พื้นที่ทั้งหมด 43,318.4 ตารางกิโลเมตร ณ ปี 2024 บริหารจัดการเมืองระดับอำเภอ 6 เมือง และอำเภอ 2 แห่ง ณ สิ้นปี 2024 มีประชากรอาศัยอยู่ถาวร 1,886,200 คน มีประวัติการอยู่อาศัยของมนุษย์ย้อนหลังไป 50,000-15,000 ปี พื้นที่นี้เคยเป็นอาณาเขตของซูเซิน โวจูเหนือ บัลแฮ และอาณาจักรเซี่ยตะวันออก มีท่าเรือติดกับเกาหลีเหนือ 9 แห่ง ท่าเรือติดกับรัสเซีย 2 แห่ง และสนามบินนานาชาติ 1 แห่ง รองรับการขนส่งสินค้าทางท่าเรือของมณฑลจี๋หลินมากกว่า 90% แม่น้ำทูเมนเป็นเส้นทางน้ำสายเดียวของจีนที่เชื่อมต่อกับทะเลญี่ปุ่น ห่างจากชายแดนเพียง 15 กิโลเมตร มณฑลจี๋หลินเป็นพื้นที่ฐานปฏิวัติ ได้รับรางวัล "ต้นแบบความสามัคคีและความก้าวหน้าของชาติพันธุ์แห่งชาติ" ถึง 5 ครั้ง เป็นที่รู้จักในชื่อ "ทะเลป่าฉางไป่" มีพื้นที่ป่าปกคลุม 81.5% และ 70% ของอุทยานแห่งชาติเสือและเสือดาวตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ในมณฑลเหยียนเปียน

ประวัติศาสตร์

ยุคหินเก่าตอนปลาย

แหล่งโบราณคดีเหอหลงต้าตง (50,000–15,000 ปีที่แล้ว) เป็นแหล่งโบราณคดีกลางแจ้งยุคหินเก่าตอนปลายที่เก่าแก่ที่สุด ใหญ่ที่สุด และอุดมสมบูรณ์ทางวัฒนธรรมมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีหลักฐานการใช้หินออบซิเดียนที่เก่าแก่ที่สุดและซากที่อยู่อาศัยแบบวงกลมหินที่อาจมีอยู่ ส่วน "มนุษย์อันตู" (ประมาณ 26,000 ปีที่แล้ว) อาศัยอยู่ในถ้ำตามแนวแม่น้ำบูร์ฮาตง

ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงยุคสงครามระหว่างรัฐ

ในสมัยราชวงศ์หยู พื้นที่นี้เป็นอาณาเขตของราชวงศ์ซีเฉิน ส่วนในสมัยราชวงศ์เซี่ยถึงราชวงศ์โจว เป็นอาณาเขตของราชวงศ์ซูเฉินที่ถวายธนูและลูกศรเป็นเครื่องบรรณาการ วัฒนธรรมยุคหินใหม่ตอนต้นของราชวงศ์ซิงเฉิง (3000–2500 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นวัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเหยียนเปียน

ฉินฮั่นถึงเว่ยจิน

ในสมัยราชวงศ์ฉิน-ฮั่น พื้นที่นี้คืออาณาจักรหวู่จูเหนือ ("วัฒนธรรมตวนเจี๋ย") ในปี 128 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิหวู่ได้ก่อตั้งมณฑลชางไห่ (ในปัจจุบันคือเมืองหุนชุน) และในปี 108 ก่อนคริสต์ศักราช ก็ได้ก่อตั้งมณฑลซวนตูขึ้น ในสมัยราชวงศ์เหนือและใต้ อาณาจักรอี้โหลวได้กลายเป็นอาณาจักรหวู่จี้ แล้วต่อมาเป็นอาณาจักรโมเหอ โดยชาวซูโมโมเหออาศัยอยู่ในเมืองเหยียนเปียนในปัจจุบัน

สมัยถัง-บัลแฮ

ในปี 696 ต้าจั่วหรงได้ก่อตั้งอาณาจักรเจิ้นขึ้น ในปี 713 จักรพรรดิซวนจงได้พระราชทานบรรดาศักดิ์เจ้าชายโป๋ไห่ และพื้นที่นี้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรบาลแฮ เมืองหลวงตั้งอยู่ที่จงจิง (ปัจจุบันคือเหอหลง) ชางจิง (ปัจจุบันคือหนิงอัน) และตงจิง (ปัจจุบันคือหุนชุน) ในปี 926 อาณาจักรบาลแฮถูกพิชิตโดยชาวคิตัน

ยุคเหลียวจิน (ซ่ง)

ในสมัยราชวงศ์เหลียว พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักใหญ่ชาวจูร์เชนแห่งฉางไป่ซาน ในปี ค.ศ. 1216 ปู่เซียนว่านตูได้ก่อตั้งอาณาจักรเซี่ยตะวันออก โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองทูเหมินในปัจจุบัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1233 มองโกลได้ทำลายอาณาจักรเซี่ยตะวันออกลง

สมัยหยวน-หมิง

ในสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1271–1368) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้สำนักเลขาธิการสาขาเหลียวหยาง ส่วนในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) อยู่ภายใต้คณะกรรมการทหารประจำภูมิภาคนูร์ฮั่น โดยมีกองกำลังรักษาการณ์หลายหน่วย

สมัยราชวงศ์ชิง

ในปี ค.ศ. 1677 ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) ได้ปิดล้อมพื้นที่ภูเขาฉางไป่ ในปี ค.ศ. 1712 ได้มีการสำรวจพรมแดน ในปี ค.ศ. 1880 ได้มีการจัดตั้งอำเภอตุนฮวาขึ้น ในช่วงทศวรรษ ค.ศ. 1880-1890 อู๋ต้าเฉิงได้เจรจาสนธิสัญญาพรมแดนกับรัสเซีย ยึดคืนภูเขาเหอติ้งจื่อ และตั้งเครื่องหมายเขตแดนด้วยอักษร "ตู" ชาวเกาหลีเริ่มข้ามแม่น้ำทูเมนในปี ค.ศ. 1869 ในปี ค.ศ. 1907 ญี่ปุ่นพยายามอ้างสิทธิ์ในพื้นที่นี้ในชื่อ "เจียนเต่า" แต่เจ้าหน้าที่จีน อู๋ลู่เจิ้น บังคับให้ยอมรับอำนาจอธิปไตยของจีน ในปี ค.ศ. 1909 ได้มีการจัดตั้งด่านศุลกากรหุนชุนขึ้น ซึ่งเป็นด่านศุลกากรแห่งแรกของมณฑลจี๋หลิน

สมัยสาธารณรัฐจีน

ในปี 1913 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองเหยียนจีขึ้น ในปี 1928 องค์กรพรรคคอมมิวนิสต์จีนแห่งแรกในเหยียนเปียนได้ก่อตั้งขึ้นที่หลงจิง ในปี 1931 หลังเหตุการณ์ 18 กันยายน กองกำลังญี่ปุ่นได้รุกราน ในปี 1932 ได้มีการจัดตั้งกองกำลังกองโจรต่อต้านญี่ปุ่นใน 5 อำเภอ ในปี 1934 ได้มีการจัดตั้งกองทัพปฏิวัติประชาชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ 2 ขึ้น ในปี 1936 ได้มีการปรับโครงสร้างใหม่เป็นกองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ 2 ในปี 1945 พื้นที่ดังกล่าวได้รับการปลดปล่อยด้วยการสนับสนุนจากกองทัพแดงโซเวียต ในปี 1948 ได้มีการจัดตั้งเขตพิเศษเหยียนเปียนขึ้น

หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน

เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2495 เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียนได้รับการก่อตั้งขึ้น ในปี พ.ศ. 2498 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน และในปี พ.ศ. 2530 ต้นสนฉางไป่ได้รับการกำหนดให้เป็นต้นไม้ประจำเขต และดอกอะซาเลียได้รับการกำหนดให้เป็นดอกไม้ประจำเขต

หน่วยงานบริหาร

รายละเอียดแผนก

ข้อมูล ณ ปี 2024: ประกอบด้วยเมืองระดับอำเภอ 6 เมือง (เหยียนจี, ทูเหมิน, ตุนฮวา, หุนชุน, หลงจิง, เหอหลง) และอำเภอ 2 แห่ง (หวังชิง, อันตู) ที่ทำการรัฐบาลประชาชนประจำเขตปกครองตั้งอยู่ที่เลขที่ 2799 ถนนกงหยวน เมืองเหยียนจี

สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง

เมืองเหยียนเปียนตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑลจี๋หลิน ระหว่างลองจิจูดตะวันออก 127°27'43" ถึง 131°18'33" และละติจูดเหนือ 41°59'47" ถึง 44°30'42" มีพรมแดนติดกับแคว้นพริมอร์สกีของรัสเซียทางตะวันออก เกาหลีเหนือทางใต้โดยมีแม่น้ำทูเมนคั่นกลาง เมืองจี๋หลินและภูเขาไป่ซานทางตะวันตก และเมืองมู่ตานเจียง (เฮยหลงเจียง) ทางเหนือ พรมแดนรวมยาว 768.5 กิโลเมตร (522.5 กิโลเมตรกับเกาหลีเหนือ 246 กิโลเมตรกับรัสเซีย) พื้นที่ทั้งหมด 43,318.4 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 1/4 ของพื้นที่ทั้งหมดของมณฑลจี๋หลิน)

ภูมิประเทศ

พื้นที่ภูเขา: คิดเป็น 54.8% ของพื้นที่ทั้งหมด ลักษณะภูมิประเทศลดหลั่นจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก โดยจุดที่ต่ำที่สุดคือหุนชุน 78% ของพื้นที่อยู่ในระดับความสูง 500–1,000 เมตร เทือกเขาฉางไป่ (จุดสูงสุด: ยอดเขาไป่หยุน ที่ 2,691 เมตร) พาดผ่านเขตปกครอง มี 27 ยอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตร เทือกเขาหลัก ได้แก่ จางกวงไฉ่, มู่ตาน, ต้าเหย่, ฮาบา, ฉางไป่, อิงเอ๋อ และเหลาเย่

ภูมิอากาศ

ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นปานกลาง มีฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูใบไม้ผลิ: แห้งและมีลมแรง ฤดูร้อน: อบอุ่นและมีฝนตก ฤดูใบไม้ร่วง: เย็นและแจ่มใส ฤดูหนาว: ยาวนานและหนาวเย็น การกระจายตัวของภูมิอากาศในแนวดิ่งเนื่องจากเทือกเขาฉางไป่และอยู่ใกล้กับทะเลญี่ปุ่น ปริมาณแสงแดดต่อปี: 2,100–2,400 ชั่วโมง อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี: 4–7°C อุณหภูมิสูงสุด: 38.6°C อุณหภูมิต่ำสุด: -42.8°C ระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง: 140–170 วัน ปริมาณน้ำฝนต่อปี: 500–700 มม. (1,000–1,500 มม. บนเทือกเขาฉางไป่ ซึ่งสูงที่สุดในมณฑลจี๋หลิน)

อุทกวิทยา

มีแม่น้ำ 467 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 20 ตารางกิโลเมตร และ 135 สายที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำมากกว่า 100 ตารางกิโลเมตร ปริมาณน้ำไหลเฉลี่ยต่อปี: 11.304 พันล้านลูกบาศก์เมตร มีระบบแม่น้ำ 3 ระบบ ได้แก่ แม่น้ำทูเมน (ไหลผ่านเหอหลง หลงจิง ทูเมน และหุนชุน ไปสู่ทะเลญี่ปุ่น) แม่น้ำซงฮวา (ต้นกำเนิดที่ทะเลสาบเทียนฉี ภูเขาฉางไป่) และแม่น้ำซุยเฟิน (ไหลไปสู่รัสเซียและทะเลญี่ปุ่น) มีทะเลสาบธรรมชาติ 6 แห่งที่มีพื้นที่มากกว่า 1 ตารางกิโลเมตร รวมถึงทะเลสาบเทียนฉี ภูเขาฉางไป่ (ทะเลสาบที่สูงที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน)

ทรัพยากรธรรมชาติ

ทรัพยากรพืช

มีพืชประมาณ 3,890 ชนิด (ไลเคน 270 ชนิด มอส 350 ชนิด เฟิร์น 140 ชนิด พืชเมล็ดเปลือยมากกว่า 30 ชนิด พืชดอก 2,200 ชนิด) มีพืชคุ้มครองระดับชาติ 13 ชนิด (ชั้นที่ 1 1 ชนิด: ต้นยิว; ชั้นที่ 2 12 ชนิด รวมถึงสนฉางไป่ สนเกาหลี ต้นแอชแมนจูเรีย และต้นโอ๊กอะมูร์) เขตพืชพรรณแนวตั้งที่ชัดเจน: ป่าสนเกาหลีที่ระดับความสูงต่ำกว่า 1,200 เมตร; ป่าสนเฟอร์ที่ระดับความสูง 1,200–1,800 เมตร; ป่าเบิร์ชเออร์มันที่ระดับความสูง 1,800–2,000 เมตร; ทุนดราบนที่สูงที่ระดับความสูงมากกว่า 2,000 เมตร

ทรัพยากรสัตว์

สัตว์ป่าบนบก 367 ชนิด 60 ชนิดได้รับการคุ้มครองระดับชาติ (12 ชนิด ชั้นที่ 1: เสือไซบีเรีย, เสือดาวอะมูร์, ละมั่ง, กวางซิกา, กวางมัสก์, นกเป็ดน้ำจีน, นกกระเรียนมงกุฎแดง, นกอินทรีทอง, นกอินทรีหางขาว, นกอินทรีทะเลสเตลเลอร์, นกกระสาปากดำ, นกกระสาขาวตะวันออก; 48 ชนิด ชั้นที่ 2) 275 ชนิด (7 ชนิด ชั้นที่ 1, 39 ชนิด ชั้นที่ 2)

ทรัพยากรแร่

มีการค้นพบแร่ธาตุ 114 ชนิด (พลังงาน 10 ชนิด โลหะ 35 ชนิด อโลหะ 67 ชนิด และก๊าซน้ำ 2 ชนิด) 88 ชนิดมีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว และ 68 ชนิดอยู่ระหว่างการขุดเจาะ ถ่านหินส่วนใหญ่อยู่ในหุนชุน (มากกว่า 80% ของทั้งหมด) หินน้ำมันอยู่ในหวังชิง เหล็กอยู่ในตุนฮวาและเหอหลง ทองคำและทองแดงอยู่ในหุนชุน อันตู หวังชิง และหลงจิง

ประชากร

ข้อมูล ณ สิ้นปี 2024: จำนวนประชากรถาวร 1,886,200 คน (ลดลง 8,700 คน) 48 กลุ่มชาติพันธุ์: ชาวฮั่น 60.1%, ชาวเกาหลี 35.8%, ชาวแมนจู 3.5%, อื่นๆ 0.6% จำนวนประชากรที่ลงทะเบียน: 1,979,800 คน อัตราการเกิด: 3.38 ต่อพันคน อัตราการตาย: 7.20 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: -3.82 ต่อพันคน จำนวนปีการศึกษาเฉลี่ย (16–59 ปี): 11.59 ปี

การเมือง

เศรษฐกิจ

ภาพรวม

ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 101.81 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.4% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 8.014 พันล้านหยวน (7.9%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 33.471 พันล้านหยวน (32.9%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 60.324 พันล้านหยวน (59.2%) ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว: 53,582 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเพิ่มขึ้น 7.4% รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 19.711 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.9% รายได้ท้องถิ่น: 7.77 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 7.5% รายจ่ายทางการคลัง: 37.539 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.7% (รายจ่ายเพื่อการดำรงชีพ 28.92 พันล้านหยวน)

อุตสาหกรรมหลัก

ผลผลิตทางการเกษตร: 14.885 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2% พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 375,600 เฮกตาร์ ผลผลิตธัญพืช: 1.916 ล้านตัน เพิ่มขึ้น 1.9% (ข้าวโพด 1.422 ล้านตัน ข้าว 219,300 ตัน ถั่ว 271,100 ตัน) เนื้อสัตว์: 99,100 ตัน เพิ่มขึ้น 3.3% (หมู 36,800 ตัน เนื้อวัว 33,600 ตัน เนื้อแกะ 2,000 ตัน) ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำ: 14,100 ตัน เพิ่มขึ้น 7.9%

อุตสาหกรรมรอง

มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 30.481 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.6% มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 2.0% (เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 11.1%; การผลิตเพิ่มขึ้น 1.0%; ไฟฟ้า/ความร้อน/ก๊าซ/น้ำเพิ่มขึ้น 7.8%) อุตสาหกรรมอาหารเพิ่มขึ้น 4.2%; ผลิตภัณฑ์ไม้เพิ่มขึ้น 18.0%; ยาลดลง 25.7%; อุปกรณ์เพิ่มขึ้น 2.2%; พลังงาน/เหมืองแร่เพิ่มขึ้น 10.0% มูลค่าเพิ่มภาคการก่อสร้าง: 3.36 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.7%

อุตสาหกรรมบริการ

มูลค่าเพิ่มภาคบริการ: 60.324 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% ค้าส่ง/ค้าปลีก: 8.842 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.7% การขนส่ง: 4.492 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.7% ที่พัก/ร้านอาหาร: 2.783 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 9.2% การเงิน: 5.886 พันล้านหยวน ลดลง 6.9% ยอดขายปลีกรวม: 38.124 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 4.5% การค้าต่างประเทศ: 31.55 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9% (ส่งออก 18.91 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 8.1%; นำเข้า 12.64 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2%) เงินฝากรวม: 286.89 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.9% สินเชื่อรวม: 151.842 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.1% เบี้ยประกันภัย: 8.258 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.2%

กิจการสังคม

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มีการอนุมัติสิทธิบัตร 688 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 164 รายการ, แบบจำลองอรรถประโยชน์ 392 รายการ, การออกแบบ 132 รายการ)

การศึกษา

นักศึกษาปริญญาโท: 6,642 คน นักศึกษาปริญญาตรี: 36,251 คน นักเรียนอาชีวศึกษาตอนปลาย: 9,789 คน นักเรียนมัธยมปลาย: 26,716 คน นักเรียนมัธยมต้น: 38,964 คน นักเรียนประถมศึกษา: 76,797 คน นักเรียนอนุบาล: 24,735 คน นักเรียนการศึกษาพิเศษ: 268 คน

วัฒนธรรม

คณะศิลปะ 1 คณะ, ศูนย์ศิลปะมวลชน 1 แห่ง, ศูนย์วัฒนธรรม 8 แห่ง, สถานีวัฒนธรรมประจำตำบล 95 แห่ง, ห้องสมุดสาธารณะ 9 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 13 แห่ง, สถานีวิทยุและโทรทัศน์ 9 แห่ง, รายการวิทยุ 12 รายการ, รายการโทรทัศน์ 11 รายการ ครอบคลุมการออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ 100% สิ่งพิมพ์: หนังสือพิมพ์ 18.02 ล้านฉบับ, นิตยสาร 410,000 ฉบับ, หนังสือ 83.12 ล้านเล่ม (รวม 490,000 เล่มเป็นภาษาเกาหลี)

การดูแลสุขภาพ

สถานพยาบาล 2,329 แห่ง: โรงพยาบาล 65 แห่ง (รัฐ 22 แห่ง), สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 2,220 แห่ง (ศูนย์สุขภาพตำบล 73 แห่ง, ศูนย์ชุมชน 19 แห่ง, คลินิก 1,094 แห่ง, คลินิกหมู่บ้าน 893 แห่ง), สถานพยาบาลสาธารณสุขระดับมืออาชีพ 36 แห่ง (ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 9 แห่ง) บุคลากรทางการแพทย์ 17,831 คน (แพทย์ 7,350 คน, พยาบาล 7,995 คน) เตียงผู้ป่วย 10,582 เตียง (โรงพยาบาล 9,556 เตียง, โรงพยาบาลตำบล 583 เตียง) อัตราส่วนบุคลากรทางการแพทย์ 90 คน และเตียง 53 เตียง ต่อประชากร 10,000 คน

กีฬา

เหรียญทองระดับชาติ 31 เหรียญ, เหรียญเงิน 16 เหรียญ, เหรียญทองแดง 18 เหรียญ เหรียญทองระดับจังหวัด 72 เหรียญ, เหรียญเงิน 99 เหรียญ, เหรียญทองแดง 94 เหรียญ

ประกันสังคม

เงินบำนาญพนักงาน: 870,000 (ทำงาน 424,000 คน รับเงินบำนาญ 446,000 คน) เงินบำนาญเขตเมือง-ชนบท: 578,000 ประกันสุขภาพ: 1,554,000 ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน: 242,000 เงินค่าคลอดบุตร: 244,000 เงินประกันการว่างงาน: 199,000 ค่าครองชีพขั้นต่ำ: 60,000 (เขตเมือง 30,000 คน เขตชนบท 30,000 คน) สถานดูแลผู้สูงอายุ 187 แห่ง มีเตียง 17,000 เตียง (ผู้พักอาศัย 9,563 คน) คิดเป็น 28 เตียงต่อผู้สูงอายุ 1,000 คน

การขนส่ง

ข้อมูล

ในปี 2024: ผู้โดยสารทางหลวง 11.08 ล้านคน (ลดลง 0.9%); การขนส่งสินค้าทางหลวง 23.25 ล้านตัน (เพิ่มขึ้น 2.9%) ผู้โดยสารการบินพลเรือน 908,100 คน (เพิ่มขึ้น 38.7%) เที่ยวบิน 13,594 เที่ยวบิน (เพิ่มขึ้น 25.2%)

ทางหลวง

ระยะทางรวม: 10,758 กม. (ทางด่วน 649 กม., ถนนระดับ 2+ 2,697 กม.) เมืองระดับอำเภอทั้ง 8 แห่งเชื่อมต่อกันด้วยทางด่วน ถนนในตำบลและหมู่บ้านเข้าถึงได้ 100% วงเวียนจราจรหนึ่งชั่วโมงโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเหยียนจี

ทางรถไฟ

มีเส้นทางรถไฟที่ใช้งานอยู่ 453 กิโลเมตร เชื่อมต่อกับฉางชุน เสิ่นหยาง ต้าเหลียน ปักกิ่ง ฮาร์บิน และเซี่ยงไฮ้ เส้นทางรถไฟระหว่างประเทศ: ท่าเรือทูเมนเชื่อมต่อกับท่าเรือราจินและชงจินของเกาหลีเหนือ และฮุนชุนเชื่อมต่อกับมาคาลิโนของรัสเซีย รถไฟความเร็วสูงจีหลิน-ทูเมน-ฮุนชุน (360 กิโลเมตร ความเร็ว 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2558 รถไฟความเร็วสูงตุนฮวา-ฉางไป่ซาน (113.5 กิโลเมตร) เปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2564

การขนส่งทางน้ำ

แม่น้ำทูเมน: สามารถเดินเรือได้ 170.2 กิโลเมตร จากสะพานทางหลวงถึงหลัก "ทู" ที่ฟางฉวน เป็นร่องน้ำธรรมชาติที่มีบริเวณตื้นหลายแห่ง ช่วง 2.3 กิโลเมตรจากท่าเรือท่องเที่ยวฟางฉวนถึงหลัก "ทู" เป็นไปตามมาตรฐานระดับ 6

การบิน

สนามบินนานาชาติเหยียนจี เฉาหยางฉวน: ระดับ 4C เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 1985 สามารถรองรับเครื่องบิน A321 และ B737 เที่ยวบินเช่าเหมาลำระหว่างประเทศเที่ยวแรกไปยังโซลในปี 2000 เป็นสนามบินแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่มีผู้โดยสารถึงหนึ่งล้านคน (ปี 2011) ในปี 2024 มีผู้โดยสาร 1.8 ล้านคน โดยผู้โดยสารระหว่างประเทศครองอันดับ 1 ในบรรดาสนามบินของจีน

ระบบขนส่งสาธารณะ

มีเส้นทางรถโดยสาร 95 เส้นทางครอบคลุม 8 เมืองระดับอำเภอ ระบบขนส่งมวลชนด่วนพิเศษ (BRT) เมืองเหยียนจี: เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2565 เป็นระบบ BRT แห่งแรกของมณฑลจี๋หลิน

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้

มีแหล่งโบราณคดีระดับจังหวัด 185 แห่ง (1 แห่งเป็นของยูเนสโก 19 แห่งเป็นของระดับชาติ และ 90 แห่งเป็นของระดับมณฑล) และมีการคัดเลือกแหล่งโบราณคดี 5 แห่งให้เป็น "10 อันดับแหล่งโบราณคดีสำคัญระดับชาติ" ได้แก่ เมืองเหอหลงบัลแฮจงจิง วัดอันตูจินสมัยราชวงศ์ฉางไป่ หมู่บ้านทูเหมินโมปัน วัดหุนชุนกู่เฉิง และแหล่งโบราณคดีสมัยยุคหินเก่าเหอหลงต้าตง

ศิลปะพื้นบ้าน

เป็นที่รู้จักในฐานะ "เมืองแห่งบทเพลงและการเต้นรำ" ที่มีศิลปะหลากหลายรูปแบบ:

1. พานโซริ: การขับร้องเล่าเรื่องของเกาหลีพร้อมการตีกลองประกอบ
2. เพลงพื้นบ้าน: บรรเลงโดยใช้กลองแปดเหลี่ยมและเครื่องดนตรีประกอบสามสาย
3. เพลงพื้นบ้าน: รวมถึงเพลงเกาหลี "อารีรัง" "โดราจิ" และเพลงแมนจู "เพลงลากไม้"
4. ดนตรีพื้นบ้าน: ขลุ่ยเกาหลี กายากึม และดนตรีพื้นบ้านของชาวไร่ กลองแปดเหลี่ยมของชาวแมนจู
5. ระบำชาวนา: ศิลปะการแสดงที่ผสมผสานดนตรี การเต้นรำ และการแสดงละครเข้าด้วยกัน โดยเทคนิคการหมุนหมวกเป็นการแสดงที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุด
6. การรำกลองยาว: การรำที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของเกาหลี แสดงโดยใช้กลองรูปทรงนาฬิกาทราย
7. ระบำนกกระเรียน: ระบำเลียนแบบนกเพียงชนิดเดียวในศิลปะพื้นบ้านเกาหลี
8. ระบำพัด: ระบำที่สง่างาม ผสานการเคลื่อนไหวของพัดและกระโปรงเข้าด้วยกัน
9. การรำดาบ: การรำของหญิงสาวโดยใช้ดาบครึ่งเล่ม แสดงถึงความกล้าหาญและความอดทน
10. ระบำแบกน้ำ: มีต้นกำเนิดมาจากการที่ผู้หญิงแบกหม้อน้ำไว้บนศีรษะ
11. ระบำกลองแบน: การเต้นรำโดยใช้กลองที่สวมไว้ที่หน้าอก
12. รำดาบ: การรำที่สง่างามของหญิงสาวโดยใช้ดาบสั้น

เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม

เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมของเกาหลีมีการแบ่งแยกตามเพศและอายุ: ผู้ชายสวมเสื้อแจ็กเก็ตและกางเกงขายาว ผู้หญิงสวมเสื้อแจ็กเก็ตและกระโปรง ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติในปี 2551 ชาวเกาหลีนิยมสวมเสื้อผ้าสีขาว ("ผู้คนสวมชุดขาว") โดยมีทฤษฎีต้นกำเนิด 3 ทฤษฎี ได้แก่ (1) จีจี้แห่งราชวงศ์ชางสวมชุดขาวหลังจากหนีไปยังเกาหลีโบราณ (2) การบูชาพระอาทิตย์ (3) การขาดแคลนสีย้อม

พิธีชีวิต

พิธีการเกิด: พิธีในวันที่ 3 และวันที่ 7, การฉลองวันเกิดครบ 100 วัน และพิธี "จับ" วันเกิดปีแรก การแต่งงาน: พิธีก่อนแต่งงาน พิธีหลัก (พร้อมการแลกเปลี่ยนห่านไม้และการดื่มไวน์) และพิธีหลังแต่งงาน การฉลองวันเกิดครบ 60 ปี (ฮวางกัป) เป็นพิธีที่สำคัญที่สุดในชีวิต พิธีแต่งงานใหม่สำหรับคู่สมรสที่แต่งงานกันมา 60 ปีและมีบุตรครบทุกคน

สถาปัตยกรรม

บ้านเกาหลีแบบดั้งเดิม: โครงสร้างทำจากดินและไม้ หลังคามุงกระเบื้องหรือมุงจาก มีระบบออนดอล (พื้นทำความร้อน) ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2/3 ของบ้าน พื้นที่ต่างๆ ประกอบด้วย ห้องครัวหลัก ห้องนอนชั้นบน (ห้องนอนใหญ่) ห้องนอนชั้นล่าง (สำหรับผู้สูงอายุ/แขก) ห้องคู่ (สำหรับคู่บ่าวสาว) ห้องเก็บของ และโรงเลี้ยงวัว

ประเพณีเทศกาล

เทศกาลสำคัญ: วันปีใหม่ (ซุปขนมเค้กข้าว), เทศกาลโคมไฟ (ข้าวห้าธัญพืช, ชมพระจันทร์, เล่นว่าว), ชิงหมิง (เชงเม้ง), เทศกาลเรือมังกร (ขนมโมกวอร์ท), และชูซอก/เทศกาลไหว้พระจันทร์ (บูชาบรรพบุรุษ, มวยปล้ำ, ชิงช้า, ชักเย่อ) เกมพื้นบ้าน: มวยปล้ำ, ชิงช้า, กระดานกระโดด (ทั้งหมดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติและการแข่งขันกีฬาของชนกลุ่มน้อย)

จุดชมวิว

มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติ 5 แห่ง อุทยานป่าไม้แห่งชาติ 7 แห่ง และอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งชาติ 4 แห่ง โดย 71% ของอุทยานแห่งชาติเสือและเสือดาวภาคตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ในเมืองเหยียนเปียน

อาหารพิเศษ

อาหาร

อาหารที่ทำจากข้าว เช่น บิบิมบับ ข้าวสาหร่าย บะหมี่เย็น และบะหมี่ร้อน มีอาหารจานหลักมากกว่า 350 รายการ และอาหารเคียงมากกว่า 1,500 รายการ อาหารแปรรูปตามฤดูกาล เช่น กิมจิ เต้าเจี้ยว ผักดอง น้ำพริกปลา และเนื้อแห้ง

ความเชี่ยวชาญ

ผลิตภัณฑ์จากภูเขาฉางไป่ ได้แก่ โสม เขากวาง เห็ดหลินจือ รากแอสตรากาลัส เห็ดแกสโทรเดีย เห็ดป่า (เห็ดมัตสึทาเกะ เห็ดหูหนู เห็ดหัวลิง) ผลไม้ป่า (บลูเบอร์รี่ กีวี องุ่นป่า เม็ดสน เม็ดเฮเซลนัท) และผักป่า (เฟิร์นชนิดหนึ่ง เฟิร์นหลวง)

บุคคลที่มีชื่อเสียง

ตำแหน่งกิตติมศักดิ์

กลุ่มต้นแบบความสามัคคีและความก้าวหน้าทางชาติพันธุ์แห่งชาติ (5 ครั้ง) เขตสาธิตความสามัคคีและความก้าวหน้าทางชาติพันธุ์แห่งชาติ

ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง

พูดคุยเรื่องเที่ยว

เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม

แบ่งปันเคล็ดลับที่มีประโยชน์

แบ่งปันรายละเอียดจากประสบการณ์ตรงหรือตั้งคำถามได้เลย ความคิดเห็นจะได้รับการตรวจสอบก่อนเผยแพร่

สำรวจต่อ

ดูทั้งหมด

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูกัว

พิพิธภัณฑ์พระราชวังหุ่นเชิดแมนจูกัว ตั้งอยู่ที่เลขที่ 5 ถนนกวงฟู่เหนือ เขตควนเฉิง เมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระ…

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภูเขาหลิวติ้ง

เขตท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภูเขาหลิวติ้งตั้งอยู่ชานเมืองทางใต้ของเมืองตุนฮวา เขตปกครองตนเองเกาหลีเหยียนเปียน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน เป็นแหล่งท…

จิงหยูทัน

จิงเยว่ถานตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน ห่างจากจัตุรัสประชาชนใจกลางเมือง 18 กิโลเมตร เป็นสถานที่ท่องเที่ย…

โบราณสถานและแหล่งประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมโกกูรยอ แหล่งท่องเที่ยวที่สวยงาม

แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และโบราณสถานราชวงศ์โกกูรยอ ตั้งอยู่ในเมืองจี่หาน อำเภอถงฮวา มณฑลจี๋หลิน เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเ…

คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

บอกความสนใจ จุดหมาย และเวลาที่มี เราพร้อมให้คำแนะนำท่องเที่ยวฟรี

ภาษา

อ่านในภาษาของคุณ

EnglishEnglish日本語JapaneseDeutschGermanFrançaisFrenchEspañolSpanishItalianoItalianNederlandsDutchРусскийRussianPortuguêsPortuguesePolskiPolish한국어KoreanไทยThaiTürkçeTurkish简体中文Simplified Chinese繁體中文Traditional Chinese
คำแนะนำเที่ยวฟรี

วางแผนเที่ยวจีนให้ชัดเจนขึ้น

วันเดินทาง ความสนใจ จุดหมายปลายทาง ขนาดกลุ่ม หรือคำถามต่างๆ — โปรดแจ้งข้อมูลเหล่านี้เพื่อช่วยให้เราเข้าใจการเดินทางของคุณได้ดียิ่งขึ้น

เราใช้ข้อมูลของคุณเพื่อตอบคำขอของคุณเท่านั้น ความเป็นส่วนตัว