เมืองเสิ่นหยาง
เมืองเสิ่นหยาง (Shenyang City) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เซิงจิง (Shengjing) และ เฟิงเทียน (Fengtian) เป็นเมืองหลวงของมณฑลเหลียวหนิง (Liaoning Province) เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เป็นเมืองขนาดใหญ่ และเป็นเมืองศูนย์กลางของเขตมหานครเสิ่นหยาง (Shenyang Metropolitan Circle) ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองสำคัญในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ
เมืองเสิ่นหยาง
เสิ่นหยาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ เซิงจิง และ เฟิงเทียน เป็นเมืองหลวงของมณฑลเหลียวหนิง เป็นเมืองระดับรองของมณฑล เป็นเมืองขนาดใหญ่ และเป็นเมืองหลักของเขตมหานครเสิ่นหยาง ได้รับการกำหนดโดยคณะรัฐมนตรีให้เป็นเมืองศูนย์กลางนานาชาติของเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงระดับชาติ และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งแบบครบวงจรระดับนานาชาติ เสิ่นหยางตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและตอนกลางของมณฑลเหลียวหนิง มีพื้นที่ทั้งหมด 12,860 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนเมษายน 2568 เสิ่นหยางบริหารจัดการ 10 เขต 2 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ ในปี 2568 เสิ่นหยางมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ระดับภูมิภาคอยู่ที่ 910.03 พันล้านหยวน (ประมาณ 126.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 2.0% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ณ สิ้นปี 2568 ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรมีจำนวน 9.276 ล้านคน โดยมีอัตราการเป็นเมืองอยู่ที่ 85.87% เสิ่นหยางเป็นแหล่งกำเนิดของราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1625 นูร์ฮาซีได้ย้ายเมืองหลวงมาที่นี่ และหงไท่จีได้สร้างเมืองเซิงจิงและสถาปนาราชวงศ์ชิงขึ้น หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เสิ่นหยางได้กลายเป็นฐานอุตสาหกรรมหนักที่สำคัญ โดยเน้นการผลิตเครื่องมือและอุปกรณ์ จนได้รับฉายาว่า "กรมเครื่องมือของสาธารณรัฐ" "บุตรชายคนโตของสาธารณรัฐ" และ "รูห์รแห่งตะวันออก" เสิ่นหยางเป็นที่ตั้งกองบัญชาการภาคเหนือของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน เป็นที่ตั้งของศาลประชาชนสูงสุดเขตที่สอง และเป็นสถานที่จัดงานหลักของการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 12 นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลเกียรติยศระดับชาติมากมาย เช่น เมืองที่มีอารยธรรมแห่งชาติ เมืองป่าไม้แห่งชาติ และเมืองที่มีความสุขที่สุดของจีน
วิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์
การขุดค้นทางโบราณคดีได้ยืนยันการมีอยู่ของมนุษย์ในพื้นที่เสิ่นหยางเมื่อ 110,000 ปีที่แล้ว กว่า 7,000 ปีที่แล้ว บรรพบุรุษได้สร้างวัฒนธรรมซินเล่อขึ้นที่นี่ ใน 300 ปีก่อนคริสตกาล ฉินไค แม่ทัพแห่งรัฐเหยียน ได้ขับไล่ชาวตงหูออกไปและสร้างเมืองโหวเฉิง (เมืองหอสังเกตการณ์) ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอเซียงผิง มณฑลเหลียวตง หลังจากที่ฉินซีฮวงรวมจีนเป็นหนึ่งเดียวในปี 221 ปีก่อนคริสตกาล เสิ่นหยางก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอหวังผิง มณฑลเหลียวตง ในสมัยราชวงศ์ฮั่น "โหวเฉิง" ทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของผู้บัญชาการกลางของมณฑลเหลียวตง ในสมัยสามก๊ก โหวเฉิงอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลซวนตู ในสมัยราชวงศ์โกกูรยอ โหวเฉิงเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเหลียวตง ในสมัยราชวงศ์ถัง โหวเฉิงอยู่ภายใต้การปกครองของ "เสิ่นโจว" ภายใต้รัฐอาตง ในสมัยห้าราชวงศ์ เย่ลู่ อาเป่าจี ได้ย้ายชาวฮั่นมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ ในสมัยราชวงศ์จิน หวันหยาน อากูดา ได้ยึดครองเสิ่นโจว
ในปี ค.ศ. 1296 (ราชวงศ์หยวน) เมืองนี้ได้รับการบูรณะและเปลี่ยนชื่อเป็นเสินหยางรูท ซึ่งชื่อ "เสินหยาง" ปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์ครั้งแรกเมื่อกว่า 700 ปีที่แล้ว ในปี ค.ศ. 1386 (ราชวงศ์หมิง) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเสินหยางเซ็นทรัลการ์ด ในปี ค.ศ. 1625 นูร์ฮาซีได้ย้ายเมืองหลวงจากเหลียวหยางมายังเสินหยางและเริ่มก่อสร้างพระราชวัง (ปัจจุบันคือพระราชวังเสินหยาง) ในปี ค.ศ. 1627 หงไท่จีได้สร้างประตูทั้งแปดของเสินจิง ในปี ค.ศ. 1634 เขาได้ยกย่องเสินหยางให้เป็น "เสินจิง" ในปี ค.ศ. 1636 หงไท่จีประกาศตนเป็นจักรพรรดิและเปลี่ยนชื่อราชวงศ์เป็นต้าชิง ในปี ค.ศ. 1644 หลังจากที่จักรพรรดิซุนจือย้ายเมืองหลวงไปปักกิ่ง เสินจิงจึงกลายเป็นเมืองหลวงรอง ในปี ค.ศ. 1657 ได้มีการจัดตั้งเขตปกครองเฟิงเทียนขึ้น ทำให้เสินหยางมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "เฟิงเทียน" ในปี ค.ศ. 1911 หลังจากการปฏิวัติซินไห่ เมืองเสิ่นหยางกลายเป็นศูนย์กลางการปกครองของจางจั่วหลิน ในปี ค.ศ. 1928 จางซูเหลียงประกาศเปลี่ยนธงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในปี ค.ศ. 1929 เฟิงเทียนถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเสิ่นหยาง ในปี ค.ศ. 1931 ญี่ปุ่นก่อเหตุการณ์ 18 กันยายนและยึดครองเสิ่นหยาง สถาปนารัฐหุ่นเชิดแมนจูกัว ในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 เสิ่นหยางได้รับการปลดปล่อยอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1953 กลายเป็นเทศบาลนครที่อยู่ภายใต้การบริหารส่วนกลาง และในปี ค.ศ. 1954 ได้รับการจัดให้อยู่ภายใต้มณฑลเหลียวหนิง ในปี ค.ศ. 1994 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับรองของมณฑล ในปี ค.ศ. 2024 เสิ่นหยางได้รับการอนุมัติให้เป็นเมืองมหานคร
หน่วยงานบริหาร
ประวัติการแบ่งส่วน
ในปี 1956 เมืองเสิ่นหยางประกอบด้วยหลายเขต ได้แก่ เสินเหอ เหอผิง เทียนซี หวงกู่ ต้าตง และซู่เจียถุน รวมทั้งอำเภอเสิ่นหยางด้วย ในปี 1993 อำเภอฟาคูและคังผิงถูกโอนมาจากเทียนหลิง และซินหมินได้รับการยกฐานะเป็นเมืองระดับอำเภอ ในปี 2002 เขตพัฒนาเศรษฐกิจและเทคโนโลยีเสิ่นหยางได้รวมเข้ากับอำเภอเทียนซี ในปี 2006 อำเภอซินเฉิงจื่อเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเสิ่นเป่ยใหม่ ในปี 2014 อำเภอตงหลิงเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอหูหนาน และในปี 2016 อำเภอเหลียวจงถูกยุบและจัดตั้งอำเภอเหลียวจงขึ้นใหม่
รายละเอียดแผนก
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2568 เมืองเสิ่นหยางประกอบด้วย 10 เขต 2 อำเภอ และ 1 เมืองระดับอำเภอ โดยมี 112 ตำบล 53 เมือง และ 16 อำเภอย่อย ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 206 ถนนเสินจง เขตหุนหนาน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
เมืองเสิ่นหยางตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและตอนกลางของมณฑลเหลียวหนิง เชื่อมต่อกับคาบสมุทรเหลียวตงทางใต้และเชิงเขาฉางไป่ทางเหนือ ทำหน้าที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างภูมิภาคชายฝั่งโป๋ไห่และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 12,860 ตารางกิโลเมตร ติดกับเมืองฝูซุนทางทิศตะวันออก เมืองเบ็นซีและเหลียวหยางทางทิศใต้ อำเภอไท่หานของอันซาน อำเภอเหยียนซานของจินโจว และอำเภอจางหวู่ของฝูซินทางทิศตะวันตก และเขตปกครองเค่อจั่วโหวของมองโกเลียใน และอำเภอฉางตู ไคหยวน และเทียนหลิงทางทิศเหนือ
ภูมิประเทศ
เมืองเสิ่นหยางตั้งอยู่ใจกลางที่ราบเหลียวเหอ ทางตะวันออกเป็นภูมิประเทศที่เป็นเนินเขาแบบเหลียวตง ส่วนทางเหนือเป็นเนินเขาแบบเหลียวเป่ย แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นที่ราบลุ่มกว้าง ความสูงจากระดับน้ำทะเลอยู่ระหว่าง 5 ถึง 447.2 เมตร พื้นที่ภูเขาและเนินเขาเตี้ยๆ ครอบคลุมพื้นที่ 1,020 ตารางกิโลเมตร (12% ของพื้นที่ทั้งหมด) ที่ราบลุ่มทางตะวันตกของแม่น้ำเหลียวเหอและหุนเหอลาดเอียงเล็กน้อยจากตะวันออกไปตะวันตก โดยมีความสูงเฉลี่ย 30 ถึง 50 เมตร
ภูมิอากาศ
เมืองเสิ่นหยางมีภูมิอากาศแบบทวีปชื้นอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ระหว่าง 600 ถึง 800 มิลลิเมตร (เฉลี่ย 716.2 มิลลิเมตร ตั้งแต่ปี 1951 ถึง 2010) ช่วงปลอดน้ำค้างแข็งยาวนาน 155 ถึง 180 วัน ปริมาณน้ำฝนจะมากที่สุดในฤดูร้อน (มิถุนายนถึงสิงหาคม) ฤดูหนาวหนาวเย็นและยาวนานเกือบหกเดือน ในเดือนพฤศจิกายนปี 2021 เมืองเสิ่นหยางประสบกับปริมาณหิมะตกหนักที่สุดเป็นประวัติการณ์ โดยมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 56.4 มิลลิเมตร และความลึกของหิมะสูงสุด 34.1 เซนติเมตร
อุทกวิทยา
ในเมืองเสิ่นหยางมีแม่น้ำสายหลัก 27 สาย รวมถึงแม่น้ำเหลียวเหอ หุนเหอ ราวหยางเหอ หลิวเหอ ปู่เหอ หยางซีมู่เหอ เป่ยซาเหอ และซีซุยเหอ ซึ่งอยู่ในระบบแม่น้ำเหลียวเหอและหุนเหอ ปริมาณน้ำทั้งหมดมี 3.26 พันล้านลูกบิดเมตร (น้ำผิวดิน 1.14 พันล้านลูกบิดเมตร น้ำบาดาล 2.12 พันล้านลูกบิดเมตร)
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
สองในสามของปริมาณน้ำฝนในเมืองเสิ่นหยางตกในช่วงเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม โดยส่วนใหญ่เป็นฝนตกหนัก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 622.5 มิลลิเมตร ปริมาณน้ำทั้งหมดเฉลี่ยอยู่ที่ 2.253 พันล้านลูกบิดเมตร โดยมีปริมาณน้ำที่สามารถนำมาใช้ได้ 2.314 พันล้านลูกบิดเมตร
ทรัพยากรชีวภาพ
เมืองเสิ่นหยางตั้งอยู่บริเวณจุดตัดของเขตพืชพรรณฉางไป่ มองโกเลีย และจีนตอนเหนือ โดยมีพืชมีเมล็ดประมาณ 779 ชนิด กระจายอยู่ใน 98 วงศ์ และ 371 สกุล วงศ์ที่ใหญ่ที่สุดคือวงศ์ Asteraceae พืชในเขตอบอุ่นคิดเป็น 89.3% ขององค์ประกอบทางภูมิศาสตร์ทั้งหมด
ทรัพยากรแร่
เมืองเสิ่นหยางมีถ่านหิน น้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และแร่เหล็ก มีแหล่งถ่านหินขนาดใหญ่ 2 แห่งที่มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้ว 1.8 พันล้านตัน ปริมาณสำรองน้ำมันที่พิสูจน์แล้วสูงถึง 300 ล้านตัน โดยมีการผลิตน้ำมันดิบรายวันเกิน 1,000 ตัน และปริมาณสำรองแร่เหล็กทั้งหมด 25 ล้านตัน
ประชากร
ขนาดประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรแห่งชาติครั้งที่ 7 (ปี 2020) ประชากรที่อยู่อาศัยถาวรของเมืองเสิ่นหยางมีจำนวน 9,070,093 คน เพิ่มขึ้น 11.89% ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา (อัตราการเติบโตเฉลี่ยต่อปี 1.13%) ณ สิ้นปี 2024 ประชากรมีจำนวน 9.243 ล้านคน (+39,000 คน) โดยเป็นประชากรในเมือง 7.907 ล้านคน (อัตราการเป็นเมือง 85.55%) ประชากรที่ลงทะเบียนมีจำนวน 7.644 ล้านคน (ชาย 3.725 ล้านคน หญิง 3.919 ล้านคน) อัตราการเกิด 5.45 ต่อพันคน อัตราการตาย 8.87 ต่อพันคน และอัตราการลดลงตามธรรมชาติ -3.42 ต่อพันคน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
เมืองเสิ่นหยางมีชนกลุ่มน้อย 55 กลุ่ม รวมทั้งหมด 931,781 คน (คิดเป็น 10.27% ของประชากร) ห้าอันดับแรกได้แก่ ชาวแมนจู (569,951 คน คิดเป็น 61.17% ของชนกลุ่มน้อย) ชาวมองโกล (135,265 คน คิดเป็น 14.52%) ชาวเกาหลี (88,676 คน คิดเป็น 9.52%) ชาวฮุย (63,354 คน คิดเป็น 6.8%) และชาวซีเบ (53,448 คน คิดเป็น 5.74%)
การเมือง
เมืองเสิ่นหยางเป็นที่ตั้งของคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลเหลียวหนิงและรัฐบาลประจำมณฑล ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองของมณฑลเหลียวหนิง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
เมืองเสิ่นหยางมีรากฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่ง โดยได้สร้าง "สิ่งแรก" นับร้อยรายการในประวัติศาสตร์อุตสาหกรรมของจีนยุคใหม่ จาก 41 ประเภทอุตสาหกรรมหลักทั่วประเทศ เสิ่นหยางมีถึง 37 ประเภท เป็นเขตสาธิตการเปลี่ยนแปลงและยกระดับอุตสาหกรรมระดับชาติ และได้รับการจัดอันดับที่ 15 ในกลุ่มเมืองแห่งการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล อุตสาหกรรมยานยนต์และเครื่องจักรกลก่อให้เกิดกลุ่มอุตสาหกรรมมูลค่า 100 พันล้านหยวน (ประมาณ 13.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) อุตสาหกรรมเกิดใหม่ เช่น หุ่นยนต์ การบิน อุปกรณ์ IC ชีวการแพทย์ และวัสดุใหม่ คิดเป็น 25% ของผลผลิตอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ "การผลิตของเสิ่นหยาง" ได้มีส่วนร่วมในโครงการระดับชาติหลายโครงการ รวมถึงการสำรวจดวงจันทร์ฉางเอ๋อ สถานีอวกาศเทียนกง และเรือดำน้ำสำรวจทะเลลึก
ในปี 2024 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของเมืองเสิ่นหยางอยู่ที่ 902.71 พันล้านหยวน (ประมาณ 125.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 5.2% ภาคอุตสาหกรรมหลัก: 32.93 พันล้านหยวน (4.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.3%) ภาคอุตสาหกรรมรอง: 316.75 พันล้านหยวน (44.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.0%) ภาคบริการ: 553.03 พันล้านหยวน (76.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.3%) โครงสร้างสามภาคส่วนมีสัดส่วน 3.6:35.1:61.3 GDP ต่อหัวอยู่ที่ 97,871 หยวน (ประมาณ 13,596 ดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.6%) การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเติบโต 4.0% (11.7% หากไม่รวมอสังหาริมทรัพย์) รายรับจากงบประมาณแผ่นดินอยู่ที่ 82.56 พันล้านหยวน (11.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 4.0%) รายจ่ายอยู่ที่ 116.07 พันล้านหยวน (16.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 7.1%)
อุตสาหกรรมหลัก
ในปี 2024 พื้นที่เพาะปลูกธัญพืชมีจำนวน 546,300 เฮกตาร์ ผลผลิตรวม 4.005 ล้านตัน (ข้าว 780,000 ตัน ข้าวโพด 3.164 ล้านตัน ถั่วเหลือง 23,000 ล้านตัน) ผลผลิตผักอยู่ที่ 4.184 ล้านตัน ผลไม้ 1.126 ล้านตัน ผลผลิตเนื้อสัตว์รวม 611,000 ตัน (+1.1%): เนื้อหมู 263,000 ตัน เนื้อวัว 147,000 ตัน เนื้อสัตว์ปีก 189,000 ตัน ผลผลิตไข่ 150,000 ตัน นมดิบ 302,000 ตัน
อุตสาหกรรมรอง
ในปี 2024 มูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เติบโต 4.5% โดยการผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเติบโต 17.6% (คิดเป็น 10.2% ของทั้งหมด) การผลิตอุปกรณ์คิดเป็น 69.4% ของมูลค่าเพิ่มขนาดใหญ่ พื้นที่การเติบโตที่สำคัญ ได้แก่ อุปกรณ์พิเศษ (+21.6%) เครื่องจักรไฟฟ้า (+23.3%) ยา (+19.7%) คอมพิวเตอร์และอิเล็กทรอนิกส์ (+16.9%) ผลิตภัณฑ์ใหม่ ได้แก่ แบตเตอรี่ลิเธียมไอออน (1.483 ล้านหน่วย, +14.8%) หุ่นยนต์อุตสาหกรรม (4,960 ชุด, +4.9%) ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ (190 ล้านหน่วย, +6.4%) ผลผลิตด้านการก่อสร้างอยู่ที่ 209.24 พันล้านหยวน (29.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ, +4.1%)
อุตสาหกรรมบริการ
ในปี 2024 ยอดขายปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคอยู่ที่ 437.26 พันล้านหยวน (60.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 3.9%) เมื่อแบ่งตามหมวดหมู่ ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมเติบโต 14.0% อุปกรณ์สื่อสาร 28.9% และอาหารและธัญพืช 11.8% ยอดขายปลีกออนไลน์อยู่ที่ 54.69 พันล้านหยวน (เพิ่มขึ้น 3.8%) เงินฝากธนาคารรวม 2,325.86 พันล้านหยวน (323 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 6.5%) และสินเชื่อ 2,079.15 พันล้านหยวน (288.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 2.3%) เบี้ยประกันภัยอยู่ที่ 54.85 พันล้านหยวน (7.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.1%) มูลค่าการนำเข้าและส่งออกรวมอยู่ที่ 146.56 พันล้านหยวน (20.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ลดลง 0.2%) การลงทุนจากต่างประเทศจริงอยู่ที่ 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และการลงทุนในประเทศจริงอยู่ที่ 193.05 พันล้านหยวน (26.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.5%)
การขนส่ง
ภาพรวม
ในปี 2024 ปริมาณการขนส่งสินค้าทั้งหมดอยู่ที่ 208.571 ล้านตัน (+7.3%) โดยมีปริมาณการขนส่งคิดเป็น 575.1 พันล้านตัน-กิโลเมตร (+7.7%) ส่วนการขนส่งผู้โดยสารอยู่ที่ 165.578 ล้านคน (+7.0%) โดยมีปริมาณการขนส่งคิดเป็น 26.06 พันล้านคน-กิโลเมตร (+10.7%)
ทางหลวง
สะพานสำคัญๆ ได้แก่ สะพานซานห่าว สะพานฉางชิง และสะพานตงต้า ซึ่งเชื่อมต่อพื้นที่เมืองสำคัญๆ ข้ามแม่น้ำหุนเหอ
ทางรถไฟ
เมืองเสิ่นหยางเป็นศูนย์กลางทางรถไฟของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยมีเส้นทางรถไฟสายหลัก ได้แก่ ปักกิ่ง-ฮาร์บิน เสิ่นหยาง-ต้าเหลียน เสิ่นหยาง-จี๋หลิน เสิ่นหยาง-ตานตง เสิ่นหยาง-เจียมู่ซี และเสิ่นหยาง-ซานไห่กวน รวมถึงเส้นทางรถไฟความเร็วสูงที่เชื่อมต่อกัน สถานีรถไฟเสิ่นหยาง สถานีรถไฟเสิ่นหยางเหนือ และสถานีรถไฟเสิ่นหยางใต้ เป็นสถานีรถไฟโดยสารหลัก สถานีรถไฟเสิ่นหยางเป็นสถานีรถไฟโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
การบิน
สนามบินนานาชาติเสิ่นหยางเถาเซียนเป็นหนึ่งในแปดสนามบินศูนย์กลางระดับภูมิภาคของประเทศ และเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 20 กิโลเมตร เป็นสนามบินระดับ 4E ที่วางแผนจะขยายเป็น 4F สนามบินแห่งนี้ให้บริการ 222 เส้นทาง (21 เส้นทางระหว่างประเทศ 201 เส้นทางภายในประเทศ) เชื่อมต่อเมืองต่างๆ ระหว่างประเทศ 21 เมือง และเมืองภายในประเทศ 100 เมือง ในปี 2024 มีผู้โดยสารใช้บริการ 23.744 ล้านคน และมีการเคลื่อนที่ของเครื่องบิน 160,000 ครั้ง
ระบบขนส่งสาธารณะ
ณ สิ้นปี 2024 เมืองเสิ่นหยางมีเส้นทางรถประจำทาง 328 เส้นทาง (ระยะทาง 5,488.4 กิโลเมตร รถ 4,593 คัน ผู้โดยสาร 510 ล้านคนต่อปี) และรถแท็กซี่ 19,652 คัน ค่าโดยสารรถแท็กซี่เริ่มต้นที่ 9 หยวน (1.25 ดอลลาร์สหรัฐ) สำหรับระยะทาง 3 กิโลเมตร จากนั้นคิดเพิ่ม 1 หยวนต่อทุกๆ 500 เมตร รถไฟใต้ดินเสิ่นหยางเปิดให้บริการสาย 1 ในปี 2010 ทำให้เสิ่นหยางเป็นเมืองแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนที่มีรถไฟใต้ดิน ณ ปี 2026 มีสายรถไฟใต้ดินให้บริการ 6 สาย (ระยะทาง 218 กิโลเมตร 144 สถานี) และกำลังก่อสร้างอีก 3 สาย ระบบรถรางที่ทันสมัยเชื่อมต่อศูนย์นิทรรศการนานาชาติ สนามบินเถาเซียน สถานีรถไฟใต้ และสถานที่สำคัญต่างๆ
บริการสังคม
การศึกษา
ณ สิ้นปี 2567 เมืองเสิ่นหยางมีโรงเรียนอนุบาล 1,275 แห่ง (84.5% ของประชากรทั้งหมด 90.0%) โรงเรียนประถมศึกษา 285 แห่ง (นักเรียน 467,000 คน) โรงเรียนมัธยมศึกษา 320 แห่ง (นักเรียน 328,000 คน) และสถาบันอุดมศึกษา 45 แห่ง (นักเรียน 460,000 คน นักเรียนใหม่ 134,000 คน) หลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษามีนักเรียนใหม่ 30,000 คน (รวม 92,000 คน) อัตราการคงอยู่ในการศึกษาภาคบังคับ 9 ปีอยู่ที่ 101.4%
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี 2021 เมืองเสิ่นหยางได้รับการอนุมัติให้เป็นเขตนำร่องนวัตกรรมและการพัฒนา AI รุ่นใหม่ระดับชาติ ศูนย์ประมวลผล AI เสิ่นหยาง ซึ่งเป็นแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนบนเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของจีน ได้เปิดใช้งานในเดือนสิงหาคม 2022 ณ สิ้นปี 2024 เสิ่นหยางมีวิสาหกิจด้านเทคโนโลยี 25,318 แห่ง (5,902 แห่งเป็นบริษัทไฮเทค และ 323 แห่งเป็นบริษัทดาวรุ่ง/ยูนิคอร์น) แพลตฟอร์มนวัตกรรมระดับชาติ 79 แห่ง และนักวิชาการ 28 คน มูลค่าการทำธุรกรรมสัญญาด้านเทคโนโลยีสูงถึง 72.3 พันล้านหยวน (10.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 13.5%) โดยมีอัตราการถ่ายโอนภายในประเทศ 52.8% สิทธิบัตรที่ได้รับอนุมัติมีจำนวนรวม 26,801 ฉบับ (7,163 สิ่งประดิษฐ์)
วัฒนธรรม
ณ สิ้นปี 2024 เมืองเสิ่นหยางมีศูนย์วัฒนธรรม 15 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 20 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 26 แห่ง ห้องอ่านหนังสือของเมือง 28 แห่ง และบ้านอ่านหนังสือของเมือง 180 แห่ง เมืองนี้จัดงานนิทรรศการ 224 งาน (พื้นที่ 1.834 ล้านตารางเมตร) และกิจกรรมทางวัฒนธรรมสาธารณะ 11,926 รายการ (ผู้เข้าร่วม 1.36 ล้านคน) และมีถนนสายเศรษฐกิจยามค่ำคืนที่สำคัญ 58 แห่งที่เปิดให้บริการ
การดูแลสุขภาพ
ณ สิ้นปี 2567 เมืองเสิ่นหยางมีสถานพยาบาล 6,200 แห่ง ประกอบด้วยโรงพยาบาล 314 แห่ง (รัฐ 104 แห่ง เอกชน 210 แห่ง) สถานพยาบาลระดับรากหญ้า 5,818 แห่ง และสถานพยาบาลเฉพาะทางของรัฐ 47 แห่ง มีบุคลากรทางการแพทย์ 105,988 คน (แพทย์ 41,348 คน พยาบาล 50,295 คน) และเตียงผู้ป่วย 79,560 เตียง จำนวนผู้ป่วยนอกต่อปีรวม 52.732 ล้านคน และผู้ป่วยที่ได้รับการปล่อยตัวกลับบ้าน 2.243 ล้านคน
กีฬา
เสิ่นหยางเป็น "เมืองเจ้าภาพกีฬาคู่" แห่งแรก โดยเคยเป็นเจ้าภาพทั้งการแข่งขันกีฬาแห่งชาติและการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวแห่งชาติ ในปี 2544 สนามกีฬาอู่หลี่เหอเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกครั้งแรกของจีน สโมสรบาสเกตบอลเหลียวหนิง ฟลายอิ้ง เลโอพาร์ดส์ คว้าแชมป์ซีบีเอ 4 สมัย ในปี 2567 ประชากร 55.1% ออกกำลังกายเป็นประจำ โดยมีพื้นที่กีฬา 2.73 ตารางเมตรต่อคน ทีมบาสเกตบอลชายซีบีเอ เหลียวหนิง คว้าแชมป์ 3 สมัยติดต่อกัน
ประกันสังคม
ณ สิ้นปี 2567 มีพนักงานในเมือง 4.58 ล้านคนได้รับประกันบำนาญ (เพิ่มขึ้น 111,000 คน) พนักงานในเมือง 3.888 ล้านคนได้รับประกันสุขภาพ และผู้อยู่อาศัยในเมืองและชนบท 3.95 ล้านคนได้รับประกันสุขภาพ เงินบำนาญเฉลี่ยต่อเดือนสำหรับผู้เกษียณอายุจากบริษัทเอกชนอยู่ที่ 3,386 หยวน (470 ดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้น 107 หยวน ค่าแรงขั้นต่ำต่อเดือนอยู่ที่ 2,100 หยวน (292 ดอลลาร์สหรัฐ) ในเขตเมือง และ 1,900 หยวน (264 ดอลลาร์สหรัฐ) ในเขตชานเมือง ค่าครองชีพขั้นต่ำอยู่ที่ 821 หยวน (114 ดอลลาร์สหรัฐ) ต่อคนต่อเดือน เมืองนี้ดำเนินการสถานดูแลผู้สูงอายุ 277 แห่ง (39,000 เตียง) และศูนย์บริการชุมชน 1,145 แห่ง เงินบริจาคเพื่อการกุศลได้ 122 ล้านหยวน (16.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ช่วยเหลือประชาชน 2.608 ล้านคน
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นเสิ่นหยางเป็นภาษาถิ่นของภาษาจีนกลางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาขาย่อยจี้เซินของกลุ่มถงซี จัดอยู่ในตระกูลภาษาถิ่นเดียวกันกับภาษาจีนกลางปักกิ่ง ซึ่งเป็นพื้นฐานของภาษาจีนมาตรฐานสมัยใหม่
ศาสนา
ในปี 2021 เมืองเสิ่นหยางมีศาสนาหลัก 5 ศาสนา (พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า อิสลาม คาทอลิก และโปรเตสแตนต์) องค์กรศาสนาประจำเทศบาล 7 แห่ง สถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา 345 แห่ง ผู้ประกอบวิชาชีพ 693 คน และผู้ศรัทธาประมาณ 350,000 คน พุทธศาสนาเข้ามาในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิน วัดสำคัญได้แก่ วัดฉางอานและวัดซื่อเซิง ลัทธิเต๋าเข้ามาในสมัยราชวงศ์ถัง สถานที่สำคัญได้แก่ พระราชวังไท่ชิงและพระราชวังเผิงหยิง ศาสนาอิสลามมีมาอย่างน้อยตั้งแต่ปี 1352 โดยมัสยิดทางใต้สร้างขึ้นในปี 1662 ศาสนาคาทอลิกเข้ามาในปี 1696 โบสถ์คาทอลิกประตูใต้สร้างขึ้นในปี 1878 ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์เข้ามาในปี 1872 โดยบาทหลวงจอห์น รอสส์ มิชชันนารีชาวสกอตแลนด์นิกายเพรสไบทีเรียน
เต้นรำ
เสินหยางเกอเป็นศิลปะพื้นบ้านที่พัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง โดยสืบทอดประเพณีจากราชวงศ์ถัง เป็นการผสมผสานศิลปะหยางเกอของชาวแมนจูเข้ากับศิลปะการเดินบนไม้ค้ำ (เกาเฉียว) ของเหลียวหนิงตอนใต้และตะวันตก ก่อให้เกิดรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แสดงถึงความกล้าหาญ ความกระตือรือร้น และอิสรภาพ
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมืองเสิ่นหยางอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มากมาย ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงประเพณีทางวัฒนธรรมของชาวแมนจู ชาวมองโกล และชาวฮั่น รวมถึงงานหัตถกรรมพื้นบ้าน ศิลปะการแสดง และประเพณีเทศกาลต่างๆ
สถานที่อนุสรณ์ผู้พลีชีพ
สุสานวีรชนสงครามเกาหลีเสิ่นหยาง สร้างขึ้นในปี 1951 ครอบคลุมพื้นที่ 160,000 ตารางเมตร เป็นฐานสาธิตการศึกษาด้านความรักชาติระดับชาติและสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 3A ประกอบด้วยอนุสาวรีย์สูง 23.5 เมตร หลุมฝังศพวีรชน ลานอนุสรณ์ และหออนุสรณ์ (4,035 ตารางเมตร มีห้องจัดแสดง 6 ห้อง) ป่าสนแห่งนี้เป็นที่ฝังศพของวีรชนกองทัพอาสาสมัคร 123 นาย รวมถึงหวง จีกวง และชิว เสาหยุน ตั้งแต่ปี 2014 เป็นต้นมา มีพิธีประจำปีเพื่อนำอัฐิของวีรชนกลับคืนจากเกาหลีใต้
อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อ
อาหารว่างขึ้นชื่อของเสิ่นหยาง ได้แก่ เกี๊ยวลาวเปียน พายเนื้อรมควันหลี่เหลียงกุย มาเจียซาวหม่าย บะหมี่เย็นซีตา และซี่โครงไก่เสิ่นหยาง เสิ่นหยางเป็นเมืองที่บริโภคซี่โครงไก่ (จี้เจีย) มากที่สุดในจีน จึงได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งซี่โครงไก่" วิธีการปรุงซี่โครงไก่มีหลากหลาย ทั้งย่าง รมควัน ต้ม ผัด และทอด การ "แทะซี่โครงไก่กับเบียร์ลาวสโนว์" ถือเป็นวิถีชีวิตที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวเสิ่นหยาง
การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
เมืองเสิ่นหยางมีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แห่ง และได้รับการคัดเลือกให้เป็นเขตนำร่องการปฏิรูปการท่องเที่ยวระดับชาติและเมืองนำร่องการบริโภคทางวัฒนธรรม ณ สิ้นปี 2567 เสิ่นหยางมีสถานที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 97 แห่ง (ระดับ 5A 1 แห่ง และระดับ 4A 20 แห่ง) และรีสอร์ทท่องเที่ยวระดับมณฑล 4 แห่ง สถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่น ได้แก่ พระราชวังเสิ่นหยาง คฤหาสน์ตระกูลจาง และงานเทศกาลวัดเป่ยซือเก่า
บุคคลสำคัญ
เมืองเสิ่นหยางได้ผลิตบุคคลสำคัญมากมายทั้งในประวัติศาสตร์และปัจจุบันในสาขาการเมือง การทหาร วิทยาศาสตร์ ศิลปะ และกีฬา ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงมรดกอันล้ำค่าในฐานะเมืองสำคัญทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
การแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ
สถาบันกงสุล
เมืองเสิ่นหยางเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลต่างประเทศหลายแห่ง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงสถานะของเมืองนี้ในฐานะศูนย์กลางทางการทูตที่สำคัญในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
เมืองพี่น้อง
เมืองเสิ่นหยางรักษาความสัมพันธ์เมืองพี่เมืองน้องกับเมืองต่างๆ ทั่วโลก ทั้งในเอเชีย ยุโรป อเมริกา และโอเชียเนีย โดยส่งเสริมความร่วมมือในด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองเสิ่นหยางได้รับรางวัลและเกียรติยศมากมาย รวมถึงเมืองที่มีอารยธรรมระดับชาติ เมืองต้นแบบด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมระดับชาติ เมืองป่าไม้ระดับชาติ เมืองสวนระดับชาติ เมืองสุขภาพระดับชาติ ศูนย์กลางโลจิสติกส์ระดับชาติ เมืองท่องเที่ยวหิมะและน้ำแข็งติดอันดับท็อปเท็น และเมืองที่มีความสุขที่สุดในประเทศจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม