เมืองหลางฟาง
เมืองหลางฟาง (Langfang City) เป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย ติดกับปักกิ่ง (ทางเหนือ) เทียนจิน (ทางตะวันออก) ชางโจว (ทางใต้) และเขตพัฒนาใหม่เป่าติ้ง/ซงอัน (ทางตะวันตก) ตั้งอยู่ในเขตใจกลางเมืองของปักกิ่ง-
เมืองหลางฟาง
เมืองหลางฟางเป็นเมืองระดับจังหวัดในมณฑลเหอเป่ย ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย ติดกับปักกิ่ง (เหนือ) เทียนจิน (ตะวันออก) ชางโจว (ใต้) และเขตพัฒนาใหม่เป่าติ้ง/ซงอัน (ตะวันตก) อยู่ในเขตศูนย์กลางของกลุ่มเมืองปักกิ่ง-เทียนจิน-เหอเป่ย และพื้นที่ตอนในของทะเลโป๋ไห่ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบ มีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่น พื้นที่ทั้งหมด 6,429 ตารางกิโลเมตร ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2567 ประกอบด้วย 2 อำเภอ 6 ตำบล และ 2 เมืองระดับตำบล ณ สิ้นปี 2568 มีประชากรถาวร 5,446,600 คน หลางฟางตั้งอยู่ใจกลางสามเหลี่ยมทองคำปักกิ่ง-เทียนจิน-เขตพัฒนาใหม่ซงอัน หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ไข่มุกแห่งระเบียงปักกิ่ง-เทียนจิน" ห่างจากปักกิ่ง 40 กิโลเมตร ห่างจากเทียนจิน 60 กิโลเมตร และห่างจากเขตพัฒนาใหม่ซงอัน 80 กิโลเมตร สามารถเดินทางไปยังสนามบินนานาชาติ 3 แห่งและท่าเรือขนาดใหญ่ 1 แห่งได้ภายในหนึ่งชั่วโมง เป็นเมืองที่มีกำลังการประมวลผลแบบครบวงจรมากที่สุดอันดับ 1 ของจีน ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 404.05 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8%
ประวัติศาสตร์
ในสมัยโบราณเรียกว่า "อันซู" (ใกล้กับหมู่บ้านฉางเต่าในปัจจุบัน อำเภออันซี) สมัยราชวงศ์ชุนชุน/ราชวงศ์สงคราม: อาณาเขตของรัฐเหยียน สมัยราชวงศ์ฉิน: เขตปกครองหยูหยาง กวางหยาง และจูลู่ สมัยราชวงศ์ฮั่น/สามก๊ก: โยวโจว สมัยราชวงศ์ถัง: โยวโจว จี้โจว และอิงโจว สมัยราชวงศ์ซ่ง/เหลียว: เขตปกครองเหอเป่ยตะวันออก และเขตปกครองหนานจิง สมัยราชวงศ์หยวน: มณฑลจงซู สมัยราชวงศ์หมิง: เมืองซุนเทียน สมัยราชวงศ์ชิง: จือหลี่ ในปี 1897 ทางรถไฟจิงซานได้สร้างสถานีหลางฟางขึ้น 13 ธันวาคม 1948: ได้รับการปลดปล่อย ปี 1949: ก่อตั้งเมืองหลางฟาง ปี 1950: ย้ายที่ทำการอำเภออันซีมาที่หลางฟาง ปี 1969: ย้ายคณะกรรมการปฏิวัติภูมิภาคเทียนจินมาที่หลางฟาง ปี 1974: เปลี่ยนชื่อเป็นภูมิภาคหลางฟาง ปี 1982: หลางฟางกลายเป็นเมืองระดับอำเภอ ปี 1989: ก่อตั้งเมืองหลางฟางระดับจังหวัด และหลางฟางระดับอำเภอเปลี่ยนเป็นอำเภออันซี
หน่วยงานบริหาร
ข้อมูล ณ เดือนกุมภาพันธ์ 2567: ประกอบด้วย 2 อำเภอ (อันซี, กวางหยาง), 6 ตำบล (เซียงเหอ, เขตปกครองตนเองต้าฉางหุย, หย่งชิง, ก๋วยอัน, เหวินอัน, ต้าเฉิง), 2 เมืองระดับอำเภอ (ซานเหอ, ปาโจว) และเขตพัฒนาเศรษฐกิจหลางฟาง ที่ทำการเทศบาลตั้งอยู่ที่เลขที่ 230 ถนนกวางหยาง อำเภอกวางหยาง
สภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง
มณฑลเหอเป่ยตอนกลางและตะวันออก ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 38°28'-40°15' เหนือ และลองจิจูด 116°7'-117°14' ตะวันออก 3 อำเภอทางตอนเหนือแยกออกจากพื้นที่หลักโดยทางแยกปักกิ่ง-เทียนจิน พื้นที่ทั้งหมด 6,429 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบเรียบ ความสูง 2.5-30 เมตร เฉลี่ยประมาณ 13 เมตร ตะกอนยุคควaternary สะสมตัวอยู่ในแอ่งทรุดตัว มีลักษณะเป็นเนินเขาเตี้ยๆ กระจัดกระจาย มีแอ่งและเนินทรายอยู่ประปราย
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่น มีสี่ฤดูกาลที่ชัดเจน ฤดูร้อนร้อนและมีฝนตก ฤดูหนาวหนาวและแห้ง ฤดูใบไม้ผลิแห้งและมีลมแรง ฤดูใบไม้ร่วงอากาศดี อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี: 11.9°C มกราคม: -4.7°C กรกฎาคม: 26.2°C วันปลอดน้ำค้างแข็ง: ประมาณ 183 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี: 554.9 มม. (70-80% ในเดือนมิถุนายน-สิงหาคม) แสงแดดเฉลี่ยทั้งปี: ประมาณ 2,660 ชั่วโมง ความเร็วลมเฉลี่ย: 1.5-2.5 ม./วินาที
ทรัพยากรธรรมชาติ
ทรัพยากรน้ำ
ลุ่มน้ำไฮตอนกลางและตอนล่าง ประกอบด้วยแม่น้ำ 20 สาย ปริมาณน้ำผิวดินที่ถูกกักเก็บโดยเฉลี่ยต่อปี: 333 ล้านลูกบาศก์เมตร ปริมาณน้ำที่มีอยู่: 774 ล้านลูกบาศก์เมตร
ทรัพยากรพืช
127 วงศ์, มากกว่า 400 สกุล, ประมาณ 920 ชนิด 11 หมวดหมู่ของพืชปลูก อัตราพื้นที่สีเขียวในเมือง: 43.97%, ความครอบคลุม: 47.25%, พื้นที่สีเขียวในสวนสาธารณะต่อหัว: 13.93 ตารางเมตร
ทรัพยากรแร่
ด้านทิศใต้ของเทือกเขาหยานซาน แหล่งทรัพยากรหลัก: ปิโตรเลียม (พิสูจน์แล้ว 2 พันล้านตัน), ก๊าซธรรมชาติ (18.6 พันล้านลูกบาศก์เมตร), ถ่านหิน (190.1 พันล้านตันในอำเภอดาเฉิง, 14 ชั้น, หนา 27.6 เมตร, 1,040 ตารางกิโลเมตร), หินโดโลไมต์สำหรับใช้เป็นฟลักซ์, หินปูนสำหรับทำซีเมนต์, ดินเหนียวสำหรับทำเซรามิก, เซพิโอไลต์, น้ำแร่ร้อน (1,007.9 ตารางกิโลเมตร, อุณหภูมิสูงสุด 93 องศาเซลเซียส), น้ำแร่
ประชากร
ข้อมูล ณ สิ้นปี 2025: ประชากรถาวร 5,446,600 คน (อัตราการเป็นเมือง 68.19%) ประชากรที่ลงทะเบียน: 4,914,000 คน อัตราการเกิด: 4.91 ต่อพันคน อัตราการตาย: 2.89 ต่อพันคน อัตราการเติบโตตามธรรมชาติ: 2.02 ต่อพันคน ชนกลุ่มน้อย 52 กลุ่ม: ชาวฮุย (มากที่สุด), ชาวแมนจู, ชาวมองโกล
การเมือง
เศรษฐกิจ
ภาพรวม
ในปี 2025 ผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภูมิภาคอยู่ที่ 404.05 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 5.8% แบ่งตามอุตสาหกรรม: อุตสาหกรรมขั้นต้น 21.73 พันล้านหยวน (5.4%) อุตสาหกรรมขั้นกลาง 132.23 พันล้านหยวน (32.7%) อุตสาหกรรมขั้นที่สาม 250.09 พันล้านหยวน (61.9%) รายได้ต่อหัว: 74,030 หยวน การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรลดลง 7.2% (อุตสาหกรรมการผลิต +21.2%, บริการด้านไอที +110%, อิเล็กทรอนิกส์ +34.2%) รายได้จากงบประมาณแผ่นดิน: 31.18 พันล้านหยวน (+1.8%) ดัชนีราคาผู้บริโภคลดลง 0.2% รายได้ที่ใช้จ่ายได้ในเมือง: 58,552 หยวน (+4.6%) ในชนบท: 27,803 หยวน (+5.9%)
อุตสาหกรรมหลัก
พื้นที่เพาะปลูกธัญพืช: 4.117 ล้านหมู่ ผลผลิตธัญพืช: 1.544 ล้านตัน (+1.0%) ข้าวสาลี: 387,000 ตัน ข้าวโพด: 1,102,000 ตัน ผัก: 5.3 ล้านตัน (+3.0%) เนื้อสัตว์: หมู 85,000 ตัน + เนื้อวัว 26,000 ตัน + เนื้อแกะ 18,000 ตัน ไข่: 128,000 ตัน มีวิสาหกิจชั้นนำระดับชาติ 8 แห่ง ระดับจังหวัด 54 แห่ง และระดับเทศบาล 253 แห่ง มีแบรนด์สินค้าเกษตร 182 แบรนด์ และผลิตภัณฑ์ "สองผลิตภัณฑ์หนึ่งมาตรฐาน" 220 รายการ
อุตสาหกรรมรอง
มูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรม: 100.69 พันล้านหยวน เพิ่มขึ้น 6.8% อุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพิ่มขึ้น 7.8% (26 จาก 33 อุตสาหกรรมเติบโต) อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ยานยนต์ และอุปกรณ์ทั่วไป ผลักดันให้เพิ่มขึ้น 4.2 จุดเปอร์เซ็นต์ อุตสาหกรรมไฮเทคเพิ่มขึ้น 13.9% (ส่วนแบ่ง 37.9%): เทคโนโลยีชีวภาพเพิ่มขึ้น 22.0% อิเล็กทรอนิกส์เพิ่มขึ้น 20.2% ผลผลิตภาคก่อสร้าง: 73.38 พันล้านหยวน (+6.2%)
อุตสาหกรรมบริการ
ยอดขายปลีกรวม: 155.87 พันล้านหยวน (+6.1%) การค้าต่างประเทศ: 68.43 พันล้านหยวน (+24.0%; ส่งออก 32.47 พันล้านหยวน +20.6%, นำเข้า 35.96 พันล้านหยวน +27.3%) เงินฝากรวม: 1,040.35 พันล้านหยวน (+6.1%) สินเชื่อรวม: 969.84 พันล้านหยวน (+4.2%) ธุรกิจไปรษณีย์: 18.97 พันล้านหยวน (+27.7%) การจัดส่งด่วน: 2.24 พันล้านชิ้น (+30.6%) ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ 7.182 ล้านคน (5.287 ล้านคน 5G) จำนวนนักท่องเที่ยว: 71.537 ล้านคน (+17.4%) รายได้จากการท่องเที่ยว: 75.41 พันล้านหยวน (+11.4%)
กิจการสังคม
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มีผลงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่จดทะเบียน 214 รายการ (2 รายการเป็นผู้นำระดับนานาชาติ 12 รายการเป็นขั้นสูงระดับนานาชาติ) ได้รับรางวัลระดับจังหวัด 20 รางวัล มีสัญญาด้านเทคโนโลยี 584 ฉบับ มูลค่า 30.52 พันล้านหยวน และได้รับอนุญาตจดสิทธิบัตร 7,852 รายการ (สิ่งประดิษฐ์ 1,082 รายการ)
การศึกษา
โรงเรียนอาชีวศึกษา 34 แห่ง (นักเรียน 39,000 คน), โรงเรียนมัธยมปลาย 64 แห่ง (นักเรียน 126,000 คน), โรงเรียนมัธยมต้น 174 แห่ง (นักเรียน 258,000 คน), โรงเรียนประถมศึกษา 731 แห่ง (นักเรียน 479,000 คน), โรงเรียนอนุบาล 1,099 แห่ง (นักเรียน 125,000 คน), และโรงเรียนการศึกษาพิเศษ 10 แห่ง (นักเรียน 1,228 คน)
วัฒนธรรม
คณะการแสดง 47 คณะ ศูนย์วัฒนธรรม 11 แห่ง ห้องสมุดสาธารณะ 11 แห่ง พิพิธภัณฑ์ 9 แห่ง การออกอากาศทางวิทยุ/โทรทัศน์: 100% ห้องสมุดระดับชาติชั้นหนึ่ง: ห้องสมุดปาโจว ห้องสมุดซานเหอ
การดูแลสุขภาพ
สถานพยาบาล 6,475 แห่ง: โรงพยาบาล 196 แห่ง, ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 90 แห่ง, ศูนย์ชุมชน 82 แห่ง, ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค 11 แห่ง, ศูนย์แม่และเด็ก 10 แห่ง เตียงผู้ป่วย 37,921 เตียง (โรงพยาบาล 29,180 เตียง, ศูนย์สุขภาพระดับตำบล 6,616 เตียง) บุคลากรทางการแพทย์ 54,615 คน (แพทย์ 19,944 คน, ผู้ช่วยแพทย์ 3,741 คน, พยาบาล 24,245 คน)
กีฬา
ครอบคลุมพื้นที่สิ่งอำนวยความสะดวกด้านฟิตเนส 100% พื้นที่กีฬาต่อหัว: 3.05 ตารางเมตร ประชากรเล่นกีฬา 44.6% เหรียญทอง 50 เหรียญ เหรียญเงิน 83 เหรียญ และเหรียญทองแดง 130 เหรียญ ในการแข่งขันกีฬาระดับเยาวชนจังหวัด ผู้ถือใบรับรองกีฬาฤดูหนาว 5.9 ล้านคน กิจกรรมระดับรากหญ้า 708 รายการ
ประกันสังคม
จำนวนประชากรขั้นต่ำ: 38,581 คน (ในเมือง 2,348 คน ในชนบท 36,233 คน) ค่าครองชีพมาตรฐานในเมือง: 935 หยวน/เดือน ในชนบท: 829 หยวน/เดือน เงินบำนาญ: รวม 1,525,000 หยวน (ภาคเอกชน 1,328,000 หยวน ภาครัฐ 197,000 หยวน) ค่ารักษาพยาบาล: 4,275,000 หยวน ค่าบาดเจ็บจากการทำงาน: 930,000 หยวน อัตราการว่างงาน: 580,000 คน มีการจ้างงานใหม่ในเมือง 59,884 ตำแหน่ง มีผู้กลับเข้าทำงาน 19,635 คน
การขนส่ง
ภาพรวม
ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมิน 40 กิโลเมตร ห่างจากใจกลางเมืองเทียนจิน 60 กิโลเมตร ห่างจากสนามบิน 2 แห่ง 70 กิโลเมตร และห่างจากท่าเรือเทียนจิน 100 กิโลเมตร มีเส้นทางรถไฟ 6 สาย ทางด่วน 8 สาย และทางหลวงระดับชาติ/ระดับจังหวัด 25 สาย รวมทางหลวงทั้งหมด 12,065 กิโลเมตร (ความหนาแน่น 188 กิโลเมตรต่อ 100 ตารางกิโลเมตร) จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคล 1,736,000 คัน (รถยนต์ไฟฟ้า 190,000 คัน) ปริมาณสินค้าขนส่งทางทางหลวง 380.11 ล้านตัน และผู้โดยสารทางทางหลวง 7.53 ล้านคน
การบิน
สนามบินนานาชาติปักกิ่งต้าซิงอยู่ในเขตปกครองตนเอง สนามบินนานาชาติปักกิ่งแคปิตอลและสนามบินเทียนจินปินไห่ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ประมาณ 1 ชั่วโมง
ทางรถไฟ
เมืองหลางฟางตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงปักกิ่ง บนเส้นทางรถไฟปักกิ่ง-เกาลูน ปี 2011: รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้เปิดให้บริการ มีสถานีจอด 43 สถานีต่อวัน ใช้เวลาเดินทางถึงปักกิ่ง 19-21 นาที ถึงเทียนจิน 20 นาที (รอบชีวิตครึ่งชั่วโมง)
ทางหลวง
ทางด่วน 8 สาย (392 กม.): ปักกิ่ง-ฮาร์บิน, ปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้, ปักกิ่ง-ไทเป, หรงอู่, ต้ากวง, ปักกิ่ง-ฉินหวงเต่า, วงแหวนแคปิตอล, ลิงค์ปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้/ไทเป 638 กม. ชั้น 1, 1,140 กม. ชั้น 2
ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม
มีแหล่งอนุรักษ์ระดับชาติ 3 แห่ง ระดับมณฑล 15 แห่ง ระดับเทศบาล 202 แห่ง จุดสนใจทางวัฒนธรรมทั่วไป 897 แห่ง และอาคารประวัติศาสตร์ 90 แห่ง เจดีย์หินต้าซิงเกอ (สมัยราชวงศ์เหลียว อนุรักษ์ระดับชาติ หนึ่งในเจดีย์หินสมัยราชวงศ์เหลียวที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่แห่ง) อุโมงค์ใต้ดินชายแดน (สนามรบซ่ง-เหลียว อำเภอหย่งชิง อนุรักษ์ระดับชาติ) คลองใหญ่ (ส่วนของเหอเป่ย ระยะทาง 20.38 กิโลเมตร ในเมืองหลางฟาง อนุรักษ์ระดับชาติ)
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
มีโบราณวัตถุ 22 รายการระดับชาติ 115 รายการระดับจังหวัด และ 441 รายการระดับเทศบาล ได้แก่ งานฝังลายละเอียด (อำเภอต้าฉาง "แปดองค์ประกอบแห่งเหยียนจิง" หมายเลข 1 เครื่องบรรณาการจากจักรพรรดิ และมรดกแห่งชาติปี 2008) งานแกะสลักขนาดเล็กบนเมล็ดผลไม้ (มรดกแห่งชาติ) โคมไฟเซิงฟาง (หลายร้อยแบบ) งานประดิษฐ์จากลำต้นข้าวฟ่าง (โครงสร้างที่ซับซ้อน) งานตัดกระดาษ (เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย) งานแกะสลักหยก (หมู่บ้านหวังป๋อ ตั้งแต่ทศวรรษ 1960) และงานจิตรกรรมเครื่องเคลือบโบราณ (หมู่บ้านจินเจียเป่า ส่งออกไปยังกว่า 10 ประเทศ)
กิจกรรมพื้นบ้าน
โคมไฟเซิงฟาง, งานประดิษฐ์จากลำต้นข้าวฟ่าง, การตัดกระดาษ, การแกะสลักหยก, การวาดภาพบนเครื่องลายครามโบราณ
จุดชมวิว
พื้นที่ท่องเที่ยวระดับ A จำนวน 36 แห่ง: 5 แห่งระดับ 4A, 21 แห่งระดับ 3A, 10 แห่งระดับ 2A รวมทั้ง "เมืองแรก" และ "เมืองไม้แดงจีน"
บุคคลที่มีชื่อเสียง
จางฮวา นักเขียนจินตะวันตก หวังจื้อหวน กวีถัง หลูต้วน รัฐมนตรีซ่งเหนือ หลู่ต้วน นักเขียนซ่ง ซูซุน รัฐมนตรีหยวน ซือเทียนเจ๋อ ผู้นำกบฏชาวนาหมิง หลิว หลิว และลิว ฉี
ตำแหน่งกิตติมศักดิ์
เมืองระดับสาม (ปี 2023) เมืองที่มีกำลังการประมวลผลแบบครบวงจรอันดับ 1 ของจีน
ข้อมูลการเดินทางอาจมีการเปลี่ยนแปลง โปรดตรวจสอบเวลาเปิดทำการ การสำรองที่นั่ง และข้อกำหนดในการเข้าประเทศก่อนเดินทาง




พูดคุยเรื่องเที่ยว
เริ่มต้นบทสนทนาด้วยเคล็ดลับที่เป็นประโยชน์หรือคำถาม